Nazywam się. Moja historia

Name: Nazywam się. Moja historia
Rating: 8,2 (145 reviews)
Author: Chanel Miller
ISBN: 9788366671171

Okładka książki Nazywam się. Moja historia autora Chanel Miller, 9788366671171

Nominacja w Plebiscycie 2021

Okładka książki Nazywam się. Moja historia

Chanel Miller

8,2 / 10

Nominacja w Plebiscycie 2021

145 ocen

26 opinii

Marginesy

Wydawnictwo: Marginesy biografia, autobiografia, pamiętnik

400 str.

Kategoria:: biografia, autobiografia, pamiętnik
Format:: papier
Tytuł oryginału:: Know My Name
Data wydania:: 2021-03-02
Data 1. wyd. pol.:: 2021-03-01
Data 1. wydania:: 2019-09-24
Liczba stron:: 400
Czas czytania: 6 godz. 40 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788366671171
Tłumacz:: Kamila Slawinski

więcej

Poruszające i do bólu szczere wyznanie kobiety, która przez ponad trzy lata walczyła w sądzie nie tylko ze swoim gwałcicielem, ale także z systemem chroniącym sprawcę, a nie ofiarę.

Brocka Turnera nakryto na molestowaniu Chanel Miller na kampusie Uniwersytetu Stanforda. Był to przypadek na pozór jednoznaczny – naoczni świadkowie, sprawca został złapany, a dowody fizyczne zabezpieczone. Jednak Turnera skazano tylko na 6 miesięcy więzienia.

Historia Miller rzuca światło na kulturę nastawioną na ochronę sprawców, oskarża system karny, który zawodzi najsłabszych. Jest też świadectwem wielkiej odwagi, żeby przezwyciężyć wstyd i opowiedzieć o najtrudniejszych doświadczeniach, a następnie pozbyć się etykiety ofiary.

Wyznanie, które Miller opublikowała w 2016 roku jako Emily Doe, stało się wiralem – w ciągu 4 dni obejrzało je 11 milionów ludzi, przetłumaczono je na wiele języków i odczytano w amerykańskim Kongresie.

Nazywam się oddaje głos osobom, które doświadczyły gwałtu i mają prawo o nim opowiadać własnym językiem, we własnym imieniu i z własnej perspektywy. Nie zawsze zgodnej z tym, jak powszechnie postrzega się sytuację ofiary. Kwestionuje ogólnie przyjęte poglądy na temat tego, co jest akceptowalne, szczerze opowiada o trudach dochodzenia do siebie. Autorka pokazuje rzeczywistość ofiary gwałtu, która na każdym kroku musi udowadniać nawet najbardziej podstawowe rzeczy, by jej uwierzono. Że wcale się o to nie prosiła.

Ta książka zupełnie zmienia sposób myślenia o systemowej przemocy wobec kobiet.

Średnia ocen

8,2 / 10

26 opinii 145 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Nazywam się. Moja historia w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Wyróżniona opinia i

Nazywam się. Moja historia

Długo przymierzałem się do lektury, długo też zabrało mi samo czytanie. Nie jest to po prostu książka łatwa. Autorka, Chanel Miller, opisuje swoją historię - w trakcie studenckiej imprezy zgwałcił ją niejaki Brock Turner. Złapany na gorącym uczynku, dowody zostały zabezpieczone, wydawałoby się więc, że sprawiedliwość zostanie wymierzona bez problemu. Tyle, że niestety cały czas żyjemy w kulturze gwałtu i w dużym stopniu o tym jest ta książka. Chanel Miller opisuje to, jak sprawę relacjonowały media, ile uwagi poświęcono temu, że sprawca jest świetnym sportowcem, a Chanel była pijana, jakie komentarze musiała czytać. O tym, jak wyglądała sprawa, jakie pytania zadawał adwokat, w jaki sposób próbował manipulować zarówno ławą przysięgłych, jak i samą Chanel. To poruszająca opowieść o systemie, który chroni sprawców, a gnębi i poniża osoby, które ktoś skrzywdził. I jakich chwytów się do tego używa. To nie jest jednostkowy przypadek, takie rzeczy dzieją się codziennie, o ile w ogóle trafiają do sądu, bo trudno się dziwić, że sporo kobiet nie ufa wymiarowi sprawiedliwości. Nazywam się. Moja historia to także bardzo mocna opowieść o tym, jak autorka sobie z tym wszystkim radziła. O najróżniejszych emocjach, gniewie, lęku, samotności, bezradności, utracie poczucia własnej wartości. O tym, jak gwałt wpływa na wszystko w każdym aspekcie życia. I jak niesamowicie trudne jest spróbować się po tym jakkolwiek odbudować. Wymaga to siły, ale trzeba pamiętać, że gadanie o tym, że cierpienie uszlachetnia i że Chanel nie byłaby tą osobą, którą jest dzisiaj, bo wszystko to ją wzmocniło to pitolenie. To nie jest jakiś kolejny poziom, który się odblokowuje. Nikt nie powinien przez to przechodzić. Jest to książka, jak wspomniałem, trudna. Pozwala chociaż trochę zrozumieć, jak strasznie źle skonstruowany jest system, w którym żyjemy, jak wygląda przemoc wobec kobiet, jak wiele musi się zmienić, by było chociaż trochę lepiej. Zacząć można od poznania historii Chanel Miller, przeczytania w skupieniu tego, co napisała, bo jest to niezwykle ważne. Jest w tej książce dużo cierpienia i smutku. Ale jest też dużo siły i trochę optymizmu. Bo to od nas wszystkich zależy, czy uda się coś zmienić na lepsze. Co można zrobić? Na przykład wypowiedzieć tych kilka słów: wierzę ci, co mogę dla ciebie zrobić?

Zgłoś

635

177

Oceny książki Nazywam się. Moja historia

Średnia ocen

8,2 / 10

145 ocen

Twoja ocena

0 / 10

32 ocen

26 ocen

45 ocen

29 ocen

8 ocen

4 ocen

0 ocen

1 ocen

0 ocen

Opinia

Jadzia06

02.08.2025

10 / 10

Na półkach:

Świetnie napisana opowieść. Bardzo edukująca i wzruszająca. Autorka w boleśnie szczegółowy sposób opisuje swoje dramatyczne przeżycia, choć podejrzewam, że nie oddają one nawet ułamka jej tragedii. Mimo to jej osoba jawi mi się jako niesamowicie silna kobieta, która pozostawia czytelnika przepełnionego nadzieją.

Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

727 użytkowników ma tytuł Nazywam się. Moja historia na półkach głównych

Chcę przeczytać 539
Przeczytane 180
Teraz czytam 8

98 użytkowników ma tytuł Nazywam się. Moja historia na półkach dodatkowych

Posiadam 51
2021 12
2022 10
Legimi 8
Ulubione 6
2024 6
2025 5

Tagi i tematy do książki Nazywam się. Moja historia

literatura faktu feminizm system karny gwałt

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Głód. Pamiętnik (mojego) ciała

Roxane Gay

Nie czuję, że mam (i że ktokolwiek ma) prawo do OCENIANIA pozycji tak intymnej i tak personalnej. Jedyne, co mogę powiedzieć to to, że jestem wdzięczny za możliwość wysłuchania (przeczytania) tej książki. Jestem wdzięczny, że mogę więcej zobaczyć, zrozumieć i może dzięki temu stać się bardziej empatycznym człowiekiem. Po przeczytaniu kilkunastu opinii i recenzji stwierdzam, że czytelnicy tej pozycji dzielą się na kilka grup. Tacy, co stwierdzają, że ta książka jest zbyt ciężka, bo na co dzień wypierają, że społeczeństwo może być tak złe i zderzenie z całym tym brudem kultury i zasad społecznych jest zbyt przytłaczające. Tacy, którzy stwierdzają, że autorka przesadza - bo podświadomie sądzą, że to przecież niemożliwe, żeby społeczeństwo było aż tak złe (po tych ludziach bardzo widać, że nigdy nie należeli do grupy marginalizowanej, będącej stale na celowniku i z całego serca życzę im dostrzeżenia swojego przywileju i nabrania pokory). I może kilku takich, którzy po prostu traktują to niesamowicie poruszające, pełne jednocześnie dumy i wstydu wyznanie jako lekcję człowieczeństwa. I oby czytelników z tej ostatniej grupy było jak najwięcej.

Caden

ocenił na 8 3 miesiące temu

Śladów pobicia brak. W pułapce przemocy domowej

Rachel Louise Snyder

O przemocy domowej przeczytałam już naprawdę sporo i nie spodziewałam się, że ta książka będzie dla mnie aż tak odkrywcza i tak otwierająca oczy. Autorka zwraca tutaj uwagę na mnóstwo aspektów przemocy domowej, o której do tej pory nigdzie nie widziałam nawet wzmianki, a co dopiero tak dogłębnego i ciekawego opracowania. Ten reportaż bardzo mocno skupia się na sytuacji w USA i jeszcze lepiej pozwala poznać systemy rządzące w tym kraju, ale jak to z książkami o przemocy bywa, to również bardzo uniwersalny zapis doświadczeń ludzi na całym świecie. To nie tylko rozmowy z osobami doświadczającymi przemocy, z przemocowcami i aktywistkami, ale również bardzo kompleksowe opracowanie tematu. Ogromnie polecam, nawet jeśli wydaje Ci się, że o przemocy domowej wiesz sporo - ta książka pokaże, że jest mnóstwo rzeczy, które nie przychodzą nam w tym kontekście do głowy, a stanowią sedno sprawy i klucz do rozwiązania problemu.

Gabriela

oceniła na 8 1 rok temu

Rzeczy, które spadają z nieba

Selja Ahava

Fiński pisarz - Antti Tuomainen - gościł już w mojej biblioteczce i było to dziwne spotkane. Teraz nadszedł czas na fińską pisarkę. Selja Ahava to już nagradzana pisarka. Jej proza jest dość minimalistyczna zarówno w objętości jak i w środkach stylistycznych, a jednak zapada w pamięć. Narratorem większej części jest mała dziewczynka, której matka ginie zabita przez przypadkowo oderwaną bryłę lodu z samolotu. To tłumaczy prostotę języka. I to zdumienie i niezrozumienie świata, a czasem ciekawe spostrzeżenia i rozumowanie dostępne jedyne dzieciom, które nieraz tak zaskakuje dorosłych. Książka opowiada o trzech różnych, ale powiązanych ze sobą osobowo historiach o ludziach, którym "coś spadło z nieba". Czasem oznacza to nadmiar szczęścia, który staje się zgryzotą (wygrana na loterii), czasem śmierć, czasem igranie ze śmiercią. Jest to studium przypadkowości i próby pogodzenia się z tym, że niektóre rzeczy się po prostu wydarzają. Na wiele rzeczy w życiu nie mamy jednak wpływu i pozostaje nam się z nimi pogodzić. Wydaje mi się, że wprowadzenie dziecięcego narratora i jego sposobu myślenia dobrze przysłużyło się tej książce. Drugie moje spotkanie z literaturą fińską zaliczam do bardziej udanych, choć w dalszym ciągu jest to dla mnie specyficzna literatura.

Gosia

oceniła na 6 1 miesiąc temu

Ciekawe czasy

Naoise Dolan

Porównywanie tej książki do Sally Rooney to już banał, ale niezaprzeczalnie nasuwało mi się ono w trakcie lektury. Oczywiście, że główna bohaterka była niewiarygodnie irytująca. Wydawało mi się, że absolutnie się z nią nie utożsamiałam. Postanowiłam jednak wyzbyć się uprzedzeń i popatrzeć na to, co Dolan Naoise chce nam, czytelnikom opowiedzieć. Nie należę do tego pokolenia, co Ava, Julian i Edith. Nie pracowałam nigdy na drugim końcu świata. Co najwyżej na drugim końcu Polski. Ale czy kiedy miałam 20 lat nie towarzyszył mi strach w relacjach? Oczywiście, że tak. Czy nie starałam się pokazać jako osoba, której aż tak bardzo nie zależy na bliskości z drugą osobą i chciałam być spostrzegana jako silniejsza emocjonalnie, niż jestem? Oczywiście, że tak. Czy za ironią, cynizmem, złośliwościami nie ukrywałam swojej niskiej samooceny? Też tak. Może robiłam to trochę inaczej, może nie tak swobodnie podchodziłam do sfery seksu. Ale na pewno ponadnormatywny intelektualizm był moją bronią, ochroną przed zranieniem. To historia o strachu opakowanym w cynizm. Z psychologicznego punktu widzenia to świetne case study na temat całej gamy mechanizmów obronnych. Nie bez znaczenia jest też tło społeczno-polityczne - kwestie Brexitu, walki irlandzkich kobiet o prawo do aborcji, konsekwencje posiadania takiego, a nie innego statusu materialnego, powidoki kolonializmu, tożsamość płciowa. Może jest tego aż za dużo. Biorę jednak pod uwagę fakt, że to debiut Dolan Naoise i jest we mnie przekonanie, że w miarę dojrzewania może to być ciekawa pisarka.

Agatonik

ocenił na 7 1 rok temu

Rozmowy z przyjaciółmi

Sally Rooney

"Teraz rozumiem, że nic nie kończy się na dwóch osobach ani na trzech. Moja relacja z Tobą jest częściowo pochodną Twojej relacji z Melissą, z Nickiem, z Twoim dzieciństwem." Książki Sally Rooney mają w sobie coś co magicznie przyciąga mnie jako czytelniczkę. Ta opowieść nie jest o normalnych relacjach (właściwie to co rozumiemy jako normalne?) i o tym jak chcielibyśmy żeby wyglądało nasze życie. Jednak w taki sposób ta historia staje się bardzo realna. Każdym z nas rządzą emocje, niewytłumaczalne, doprowadzające nas do dziwnych sytuacji. Ciekawym zabiegiem jest w przypadku tej historii pierwszoosobowy narrator. Nicka, Melissę i Bobbi poznajemy jedynie z perspektywy Frances i tego jak ona odbiera ich zachowanie. Całkiem inaczej poznaje się tych bohaterów niż w przypadku "Normalnych ludzi", gdzie mogliśmy poznać myśli zarówno Marianne i Connela. Mam poczucie, że właściwie nie wiem co pozostali bohaterowie szczerze czują, a może o czymś nam nie mówią. "Rozmowy z przyjaciółmi" skłaniają do wielu przemyśleń. O przyjaźni, o moralności, o przyszłości i o tym, jak relacje w naszym życiu kształtują nas i nasze poczucie wartości.

young_reader

ocenił na 7 22 dni temu

Wyznanie

Domenico Starnone

Podobno Starnone jest męską częścią duetu ukrywającego się pod pseudonimem "Elena Ferrante". Rzeczywiście coś wspólnego z narracją Ferrante dojrzałam w tej powieści - przez cały czas lektury miałam uczucie, że to historia opowiadana przez Nina Sarratore - główny bohater jest początkowo równie egocentryczny i nieodpowiedzialny. Najciekawszy jest wymiar etyczny tej książki - postawione w niej pytanie: czy możemy być dobrymi ludźmi, gdy jesteśmy poza kontrolą i spojrzeniem drugiej osoby, gdy nie grozi nam żadna kara, ani nie spodziewamy się żadnej nagrody?

Ninuka

oceniła na 7 3 miesiące temu

Zwierzę

Lisa Taddeo

Powieść Zwierzę to z całą pewnością nie lektura lekka i przyjemna.... Chociaż to też nie tak że nie jest warta przeczytania, wręcz przeciwnie bardzo polecam. Natomiast osobiście twierdzę że książka nie jest dla każdego , porusza na prawdę ważne tematy , drastyczne tematy , śmiem dodać że to lekko psychologiczny klimat bardzo specyficzny 👌🏼 Ileż może znieść człowiek ? Ile jak w powieści może znieść jedna kobieta ? Dziecko które od małego przyglądało się patologicznym zachowaniom , zdrad między rodzicami , widziało gwałt na własnej babci i samo było molestowane . Kobieta która przez lata doznała wielu krzywd dorasta , bawi się mężczyznami , rozbija rodziny ale tak na prawdę nie widzi w tym nic złego .... Przecież gdzieś tam zakorzenione zostało że dorośli tak mają ? Mocna książka !!! Jeśli lubicie powieści nie powielane na miliony sposobów , ale oryginalne wręcz życiowo przerażające to śmiało sięgajcie , lecz jak wspomniałam jeśli psychicznie nie czujecie się ok to pomincie te propozycje, potrafi wywołać ból głowy.

The_books_secret_

ocenił na 7 18 dni temu

Kochankowie i pisarze

Lily King

Wbrew tytułowi ta książka jest o PISARCE. O dziewczynie takiej jak ja, dziewczyny z Klubu Otwartej Szuflady, czy być może też Ty, skoro tutaj zaglądasz. Casey kocha pisać. Od lat pracuje nad swoją pierwszą powieścią jednocześnie próbując utrzymać się i spłacić studencki kredyt z pensji kelnerki. Poznajemy ją w chwili, gdy stara się pozbierać po śmierci mamy, uporządkować życie zawodowe i wybrać pomiędzy dwoma bardzo różnymi mężczyznami, którzy pojawiają się w jej życiu. Ale nie jest to romans, ckliwa opowieść o miłości, a raczej historia o pasji, niełatwym dążeniu do spełnienia ważnego marzenia i próbie pogodzenia życia, którym chcemy żyć z torem przeszkód, który funduje nam rzeczywistość. Bardzo mi się podobała.

aleks_makulska

oceniła na 9 2 lata temu

Aborcja jest

Katarzyna Wężyk

Bardzo ważna książka poruszająca temat, który z tyłu głowy ma każda kobieta: aborcję. Zabieg, który powinien być przywilejem każdej z nas, a który stał się narzędziem opresji kobiet i kwestią polityczną. Ta książka oddaje głos kobietom po aborcji. Usłyszałam wiele historii, każda z nich inna. Jedne z bohaterek w ogóle nie chciały zostać mamami, dla innych był to nieodpowiedni moment w życiu, w najcięższych przypadkach mowa o wadach płodu. Jednak wszystkie te historie łączy jedno: bohaterki czuły ogromną ulgę na wiadomość, że nie muszą rodzić, a nie depresję czy traumę, jak próbują nam wmówić środowiska anti-choice. Niejednokrotnie podczas słuchania tej książki aż krew się we mnie gotowała! Bo to nie tylko książka o aborcji, ale też o patriarchacie i opresji kobiet. O tym, jak ingeruje się w nasze decyzje życiowe, naraża zdrowie ducha i ciała, jak próbuje się nas zastraszyć. Szczególnie oburzyła mnie historia nastolatki, która zaszła w niechcianą ciążę z gwałtu i chciała ją usunąć, ale do każdego szpitala jeździł za nią ksiądz z grupą wyznawców i namawiał ją do zachowania ciąży. Albo historia małżeństwa, które nie potrafiło zorganizować zabiegu usunięcia ciąży z letalną wadą płodu, bo lekarze powoływali się na klauzulę sumienia. Uważam, że tacy lekarze w ogóle nie powinni wykonywać tego zawodu. Rozdziały społeczno-historyczne trochę się dłużą, ale przeplatają się z relacjami kobiet, które doświadczyły aborcji, więc znużenie nie jest aż tak odczuwalne. Poza tym świetnie zarysowują one, jak ewoluowało podejście do aborcji na przestrzeni tysiącleci (!), nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. Właściwie dopiero niedawno z aborcji uczyniono temat tabu — coś, czego kobiety powinny się wstydzić. A najgorsze jest to, że o losach kobiet i ich ciał wciąż decyduje dziaderstwo — najczęściej księża i politycy, których ten temat nie dotyczy i którzy nie powinni mieć w tej sprawie nic do powiedzenia. Ta książka uświadamia, że aborcja była, jest i będzie, bez względu na to, jak bardzo politycy starają się nas zmanipulować. Dodatkowo poznasz tu numery wsparcia do organizacji zapewniających pomoc aborcyjną i dowiesz się, jak zorganizować usunięcie niechcianej ciąży, co jest kolejnym plusem. Polecam każdej kobiecie — bez wyjątku. (Wyzwanie czytelnicze LC na listopad 2025: Przeczytam książkę polskiego autora lub autorki wydaną po 2000 roku)

MogwaiGirl

ocenił na 8 3 miesiące temu

Tu jest teraz twój dom. Adopcja w Polsce

Marta Wroniszewska

Książka Marty Wroniszewskiej to poruszający i wnikliwy reportaż, który otwiera oczy na bolesne realia systemu adopcyjnego w Polsce. Autorka przeprowadza czytelnika przez historie osób związanych z adopcją — dzieci wychowanych w domach dziecka i rodzinach zastępczych, dorosłych już adoptowanych, biologicznych rodziców, rodzin adopcyjnych oraz pracowników instytucji. Dzięki tym ludzkim opowieściom ujawnia nie tylko radości i sukcesy, ale przede wszystkim trudności, systemowe zaniedbania oraz emocjonalne zmagania wszystkich stron tego procesu. Wroniszewska pokazuje, że adopcja to nie tylko miłość czy „happy end”, ale często długotrwała, wymagająca praca z traumą, biurokracją i niedoskonałościami prawa. Reportaż jest napisany przystępnym językiem, pełen faktów, ale też głębokich, osobistych relacji — co czyni lekturę zarówno wartościową merytorycznie, jak i poruszającą emocjonalnie. To książka zmuszająca do refleksji nad tym, jak wygląda opieka nad najbardziej bezbronnymi w naszym społeczeństwie — i jak wiele jeszcze trzeba zmienić, by każde dziecko mogło naprawdę znaleźć swój dom.

talia44

ocenił na 8 1 miesiąc temu

Dziewczyna, kobieta, inna

Bernardine Evaristo

Świetna książka. Ciekawe postaci, przeplatające się historie kobiet w różnym wieku, o różnej orientacji seksualnej, światopoglądzie i o ich życiowych wyborach. Ciekawie też napisana - zero kropek, zero wielkich liter na początku zdań, dzięki czemu historie płyną i są nie do zatrzymania. Polecam.

agizal

ocenił na 8 1 miesiąc temu

Sezon na truskawki

Marta Dzido

Krąg kobiet. Tym jest dla mnie ta książka. W kręgu kobiety opowiadają o swoich przeżyciach, opisują emocje, a każda z uczestniczek potrafi z każdej z tych historii wziąć coś dla siebie, utożsamia się z jakąś jej częścią. W książce współodczuwa się emocje każdej z bohaterek, każda jest w jakimś stopniu podobna do nas samych.

eClerka

oceniła na 8 4 miesiące temu

Gdybym miała twoją twarz

Frances Cha

Gdybym miała twoją twarz autorstwa Frances Cha trafiła dokładnie w mój poziom zainteresowania Koreą. Od dawna fascynuje mnie przede wszystkim Korea Południowa, dlatego ta powieść czytała się jak wejście głębiej w świat, który już trochę znam, ale wciąż potrafi zaskakiwać. To książka o kilku młodych kobietach z Seulu. Każda z nich żyje inaczej, ale wszystkie zmagają się z podobną rzeczywistością – presją wyglądu, wymaganiami społecznymi i miejscem kobiet w silnie patriarchalnej kulturze. Pojawiają się tu tematy, które dziś najmocniej kojarzą się z Koreą: obsesja na punkcie urody i operacji plastycznych, przemysł k-beauty, kultura idolów i k-popu, a nawet zwykła codzienność – choćby wieczory przy smażonym kurczaku i piwie. Najciekawsze jest to, jak bardzo różni się życie kobiet w Korei od tego, które znamy z Europy. Presja społeczna jest ogromna, oczekiwania wobec kobiet bardzo konkretne, a droga do niezależności bywa trudna i bolesna. Historie bohaterek pokazują, że nie każda potrafi temu sprostać. Podobało mi się też to, że książka nie moralizuje. Pokazuje rzeczywistość taką, jaka jest – z marzeniami, rozczarowaniami i próbą znalezienia własnego miejsca w świecie. Dla mnie to jedna z tych powieści, które świetnie wprowadzają w koreańską tematykę. Warto po nią sięgnąć, jeśli ktoś chce lepiej zrozumieć współczesną Koreę. I wcale nie jest to książka tylko dla kobiet – każdy, kto interesuje się kulturą tego kraju, znajdzie tu coś dla siebie. 🇰🇷📚

Lucyferus

ocenił na 8 30 dni temu

11 września. Dzień, w którym zatrzymał się świat

Mitchell Zuckoff

Wymęczyła mnie niesamowicie fizycznie i psychicznie, treść jest bardzo dobijająca, mimo że znam to zdarzenie i myślałam że się z nim oswoiłam. Jest w niej bardzo dużo szczegółów, zarówno z przebiegu zdarzeń ale też prywatnych historii ofiar i bohaterów. Nie jestem pewna czy polecałabym akurat tę książkę jako sposób zgłębienia tragicznych wydarzeń z 11 września.

Karolina

oceniła na 7 14 dni temu

Kim Jiyoung urodzona w 1982

Nam-Joo Cho

Książka była interesująca. Znałam Koreę tylko z kanału Wioli Błazuckiej, i uważam że było to ciekawe uzupełnienie wiedzy o tym kraju. Czytając historie kobiet czułam smutek, który chciała przekazać autorka. Historia zataczała koło co było ironiczne. Umiliło mi to nudny wykład.

KingaHonorata

oceniła na 6 25 dni temu

Memorial Drive. Wspomnienia córki

Natasha Trethewey

Jak to się dobrze czyta i od razu myśl - jak trudno to było napisać. Przefiltrować to co się wydarzyło, udzielić żal od straty i nadać temu znaczenie. Powrócić do wspomnień i opuszczonych miejsc. Pisząc własną historię, otrzymujesz przecież klucz do rozumienia siebie. Napisanie własnych wspomnień, tak by były interesujące dla obcych to wyzwanie. To się w pełni Natashy udało. Warto. Bardzo warto. Zachęcony sięgnąłem do jej poezji.

zohar

ocenił na 10 1 rok temu

Ostatni trop. Tajemnica zaginięcia sióstr Lyon

Mark Robert Bowden

Lubię reportaże i książki opisujące prawdziwe zbrodnie, wydarzenia. Ta książka niestety trochę mnie wymęczyła. To opis żmudnych przesłuchań głównego podejrzanego w sprawie zaginięcia sióstr Lyon, trwających prawie dwa lata. I tak samo jak śledczy mieli dość wałkowania w kółko praktycznie tego samego, tak samo ja też w wielu momentach odpadałam. Jeśli Autor chciał pokazać jak trudne jest dochodzenie do prawdy i wyciąganie zeznań, to udało mu się to w stu procentach.

Agnieszka

oceniła na 6 4 miesiące temu

W ciemnej dolinie. Rodzinna tragedia i tajemnica schizofrenii

Robert Kolker

Bardzo dobra! Temat schizofrenii jako takiej jest pogłębiony minimalnie (można co nieco dowiedzieć się z rozdziałów laboratoryjnych), jest też przywołanych całkiem sporo kolejnych "trendów" w psychiatrii - ale jest to przede wszystkim historia rodziny. Dużo tu moralnej szarości, czuć, że autor przeprowadził setki godzin wywiadów z rodziną. Dużo ludzkiej tragedii, jak też mówi tytuł. Historia rodziny z wielu stron, a pod koniec szczególnie z perspektywy zdrowych dzieci. Szczególnie pierwszą połowę czytało mi się szybko. Tam szczególnie historia rodziny była niemal niczym książka obyczajowa, mniej reporterska - ale czytało mi się to bardzo dobrze, bo świetnie potrafiłam zagłębić się w ten świat i wyobrazić sobie ich, a także ich dom. Potem niestety książka trochę zwalnia, chociaż jednocześnie robi się jakby chaotyczniejsza. Brakowało mi dłuższych opisów tego, kiedy dokładnie rodzina zorientowała się, że bracia są chorzy - ich podejrzeń, może jakiegoś wyparcia z racji czasów, może zauważania podejrzanych zachowań. W większości przypadków jednak bardzo szybko przeskakujemy ze stanu "uznawany za zdrowego" -> "chory", co jakoś nie zaspokoiło mojej ciekawości wystarczająco. Tym bardziej, że rodzina ewidentnie się ich "wstydziła", bazując po zachowaniu Mimi - ale nigdy nie wchodzimy do jej głowy, możemy tylko zastanawiać się co czuła na bazie opisów jej czynów.

Nettle

ocenił na 9 9 dni temu

Moja znikająca połowa

Brit Bennett

Jesteśmy częścią różnych wspólnot: rodziny, grupy rówieśniczej czy społeczności sąsiedzkiej. A gdyby tak, obdarowując kogoś swoją obecnością, ofiarować mu również akceptację? Moja znikająca połowa autorstwa Brit Bennett to poruszająca historia o tożsamości, rasizmie i wpływie przeszłości na nasze życie. Już na początku pojawia się mocny obraz: „Była czarna. Czarna jak kawa, czarna jak przestrzeń kosmiczna”. Ten motyw wprowadza czytelnika w temat podziałów rasowych oraz pragnienia bycia kimś innym, niż się jest. Bohaterowie książki próbują żyć w zgodzie ze swoim wewnętrznym „ja”, jednak rzeczywistość pełna uprzedzeń i segregacji rasowej sprawia, że niektórzy z nich zaczynają udawać kogoś innego. Towarzyszy temu nieustanne zmaganie z przeszłością. Słowa pełne okrucieństwa i pogardy wracają do bohaterów w najmniej spodziewanych momentach, przypominając o traumie, z którą muszą żyć. Powieść skłania do refleksji: czy można być szczęśliwym, próbując stać się kimś zupełnie innym? Czy da się budować teraźniejszość, nie znając lub wypierając własnej przeszłości? Choć książka nie zrobiła na mnie aż tak głębokiego wrażenia, jak się spodziewałam, uważam, że jest warta uwagi.

Kinga

oceniła na 6 12 dni temu

Wspaniali jesteśmy tylko przez chwilę

Ocean Vuong

Dziwna i ciężka to była lektura. Każdy paragraf dawał poczucie, że właśnie przeczytałam coś ogromnie ważnego, intymnego, silnego - ale nie zawsze ta wiadomość była dla mnie klarowna. Ta powieść na pewno wzbudziła we mnie ogromną ciekawość na temat wojny wietnamskiej i na mojej półce czeka już reportaż Depesze, po który sięgnę natychmiast. Ponadto zwierzenia głównego bohatera wywołały we mnie ogrom wdzięczności za to, że nie doświadczyłam wojny i nie żyję w Ameryce. Autor namalował dość drastyczny, smutny obraz dzieciństwa i młodości homoseksualnego imigranta w Stanach Zjednoczonych, ale wydaje mi się, że jego losy i doświadczenia są uniwersalne dla wielu młodych ludzi w Ameryce.

faythetraveler

ocenił na 6 24 dni temu

Cytaty z książki Nazywam się. Moja historia

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Nazywam się. Moja historia