Nasz patriotyzm

Zgodnie z tytułem, autor – współtwórca ONR, który w czasie wojny poniósł śmierć z rąk hitlerowców za pomoc Żydom, dzieli swoją książkę na dwie podstawowe części. Pierwsza jest esejem o historii Europy i Polski widzianej z perspektywy katolika i narodowca. Druga, to zapis poglądów Jana Mosdorfa dotyczących ustroju gospodarczego przyszłej Polski, opartego na solidaryzmie społecznym, wspieraniu drobnej, prywatnej wytwórczości oraz spółdzielczości, nad którymi pieczę ma trzymać narodowy plan gospodarczy. Ustrój polityczny zaś opierać miałby się na kierowniczej roli naczelnika państwa, złożonej z elity intelektualnej i moralnej - Organizacji Narodu oraz samorządów. Pozycja ciekawa przede wszystkim dla ideowych narodowców, ale też z historycznego punkt widzenia, dla zainteresowanych poszukiwaniem trzeciej drogi; między socjalizmem i kapitalizmem, oraz między demokracją a dyktaturą.

Absolutnie ważna i potrzebna książka, łamiąca wszelkie bariery poprawności politycznej. Osobiście, potwierdzająca nastroje Polaków do Żydów, widoczne już chociażby w Lalce B.Prusa czy Cywilizacji żydowskiej F. Koniecznego. To społeczeństwo polskie powinno domagać się zadość uczynienia od strony żydowskiej a nie być kreowanym na arenie międzynarodowej jako państwo antysemickie.

Książka bardzo pomaga zrozumieć współczesny świat, jak też poprzedzające 500 lat historii. Zasługą autora jest znalezienie ciągłości między rewolucją protestancką, francuską, bolszewicką i 1968 roku, a także ukazanie, ku czemu antychrześcijańska Rewolucja prowadzi i co jest jej motorem.

Roman Dmowski w świetny sposób pokazuje zagrożenie grożące Nam z zachodu, z krajów, gdzie nie ma kręgosłupa moralnego opartego na Kościele Rzymskim, oraz złe skutki odwrócenia się od kościoła i oddzielenia religii od państwa. Nie jest to nużący wykład, a bardzo inteligentne przesłanie, które uważam, że każdy powinien przeczytać.

Sam Degrelle jest postacią budzącą kontrowersje. Jednak niezależnie od naszych opinii na jego temat, warto sięgnąć po tę prozę eseistyczną - czyta się ją szybciutko i można odnaleźć wiele uderzających prosto w twarz mocnych spostrzeżeń dotyczących życia każdego z nas. Zdecydowanie polecam!

Piękna książka! Aż serce się cieszy, że nasza droga Rzeczpospolita wydała tak wybitne osoby jak Roman Dmowski. Trud podjęty aby nie zaprzepaścić okoliczności 1917-1918 powinien być ciągle omawiany. Dmowski powinien być wzorem polityka prowadzącego POLSKĄ politykę. Lektura obowiązkowa każdego polityka. Dla zachęty mocny fragment: " Pewien człowiek ze starszego pokolenia opowiedział mi scenę, której był świadkiem w roku 1863 na ulicy w Warszawie. Do idącego chodnikiem mężczyzny podbiegł młody człowiek i wbił mu nóż miedzy łopatki. Nieszczęśliwy padł na wznak. Tamten odwrócił się, spojrzał mu w twarz i wykrzyknął: - Ach, przepraszam pana, omyliłem się. Myślałem, że to Dąbrowski. I pobiegł dalej, zostawiając biedaka we krwi broczacego. Nie wiem, jak ów ugodzony przyjął te przeprosiny; to wiem wszakże, że Polska nieraz w swych dziejach porozbiorowych dostawała przez omyłkę taki nóż w plecy od samych Polaków, z tą różnicą, iż jej nie przepraszano ,ale nawet kazano sobie dziękować." Fragment trochę oddaje obecną rzeczywistość polityczną 3RP

Ta encyklika została opublikowana 134 lata temu, dokładnie 15 maja 1891 roku; właśnie minęła kolejna rocznica. Była wynikiem nastania negacji dotychczasowych wartości i norm moralnych. Papież zauważył wśród społeczeństwa wzmożenie się wysiłków w walce z nauką Kościoła. W części pierwszej oznajmił, że socjalizm jest fałszywym rozwiązaniem. W drugim akapicie czwartego punktu: "Jeśli więc ktoś, ograniczywszy swe wydatki, poczynił oszczędności i chcąc zabezpieczyć te oszczędności nabył ziemię, wówczas ta ziemia nie jest czym innym jak zapłatą za pracę, tylko w nowej postaci, i dlatego tak nabyta ziemia pozostać winna w jego mocy, jak zapracowana przez niego zapłata". W części drugiej pokazał rolę społeczną państwa, w tym jego interwencje; w punkcie dwudziestym szóstym: "W świetle tych zasad kierownicy państw winni naprzód rozwinąć ogólną i powszechną działalność za pośrednictwem systemu praw i urządzeń, to jest starać się, aby sam ustrój i zarząd państwa sprzyjał dobrobytowi, tak powszechnemu jak jednostkowemu". W części trzeciej, traktującej o organizacjach, między innymi ostrzegał przed złym działaniem masonerii działającej pod płaszczykiem dobra. W moim odczuciu "Rerum novarum" mimo swojej starości okazało się dziełkiem nadal godnym uwagi czytelniczej.

Autor rozkłada na czynniki pierwsze zgubny wpływ cywilizacji bizantyjskiej, żydowskiej i turańskiej wobec cywilizacji i kultury łacińskiej czytaj chrześcijańskiej. Książka daje sporo do myślenia bo tracąc wiarę tracimy korzenie a bez tego nie będziemy istnieć. Teraz po lekturze tej książki zapala się czerwona lampka odnośnie działań pewnych środowisk względem naszych dzieci indoktrynując ich ideologią sprzeczną z naszą kulturą i uderzająca w naszą wiarę.

Żołnierze wyklęci są ważnymi postaciami dla naszej historii ponieważ gdy wojna się skończyła oni nie złożyli broni ponieważ władze w Polsce przejęli komuniści. Książka zawiera życiorysy ludzi którzy walczyli z władzą komunistyczną. Co ciekawe znajdziemy też autentyczne wypowiedzi osób opisujących ich poszczególne akcje. Warto wspomnieć, że akcje rozbicia więźnia czy też posterunków MO zrobiły na mnie spore wrażenie. Czytało się to jak powieść szpiegowską a przecież zdarzyło się to naprawdę.

Szczęść Boże! Wstyd przyznać, ale grube książki (650 stron) potrafią mnie zniechęcić nawet do tytułów, które koniec końców bardzo chcę znać. Nie chodzi tylko o to, że gruba książka jakoś od razu kojarzy się z męczącym czytaniem, ale samo noszenie ją przy sobie potrafi być niewygodne i uciążliwe. Jednak przy „Stałych wariantach gry" Grzegorza Brauna, o tej niewygodzie można szybko zapomnieć, bowiem lektura jest wciągająca, a jej specyficzny charakter — zbiór wcześniej opublikowanych tekstów w formie a to wywiadów, a to felietonów, czy nawet krótszych komentarzy — idealnie burzy monotonię. Każdy kto zna pana Grzegorza Brauna z krasomówczych wystąpień w mediach, powinien wiedzieć, że jego myśli czyta się lepiej na papierze — zresztą zauważyłem to na przykładzie innych autorów, takich jak Bronisław Wildstein, Stanisław Michalkiewicz albo Rafał Ziemkiewicz — mimo wszystko, lepiej się ich czyta, niż ogląda albo słucha. W ogóle tekst pisany ma tę moc, że trafia do nas dosadniej, a poza tym szybko możemy do niego wrócić. Właśnie przy tej książce złamałem swoją zasadę niemazania ołówkiem po tekście. Jest tu tak wiele linijek, akapitów, a nawet całych stron i rozdziałów, które chciałbym znać na pamięć — jednocześnie zazdroszcząc autorowi umiejętności wyrażania swoich myśli w tak kolorowy sposób — że ostatecznie pomazałem całą książkę ołówkiem. Mam ostatnio szczęście do książek. Wybieram tak dobre, że bardziej niż o czytaniu ich, mogę mówić o delektowaniu się nimi. Krótkie rozdziały, ich urozmaicony styl, tylko pomagały mi w czytaniu całości na raty ale systematycznie, przez co całość skończyłem relatywnie szybko. Po zakończeniu miałem wrażenie, że to mogłaby być lektura na każdy tydzień. W sumie taka książka mogłaby się nie kończyć, bowiem każdy rozdział czegoś uczy, a większość lub wszystkie mówią o rzeczach, które ostatecznie wpisują się w tytułowe "stałe warianty gry", czyli zazwyczaj te same sztuczki ogólnie pojętego systemu, który zazwyczaj trzyma nas za przysłowiową mordę oraz mocarstw, które rządzą nami naprzemiennie od setek lat. Jak to z Grzegorzem Braunem bywa, czasem straszy nas niepotrzebnie, czasem prorokuje na zapas i nie trafia, ale jak sam się tu w książce usprawiedliwia — nie chodzi o zakłady, czyja przepowiednia się spełni, bo nigdy się nie przewidzi wszystkiego, jako że zmiennych jest zbyt wiele, ale o świadomość Polaków na temat zagrożeń, których zazwyczaj mogą nie zauważać. Te zagrożenia autor podkreśla przytaczając wydarzenia minione i dowodzi ich analogii z sytuacją teraźniejszą. Są to według mnie wspaniałe porównania. Ta trafność i moc owych analogii jest wynikiem stosowania prostych (chyba katolickich) zasad opisywania prawdy jako prawdy, a nie tylko punktu widzenia. Innymi słowy — "Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi". Właśnie to powoduje, że nieraz zatrzymywałem się i podkreślałem całe zdania i akapity, bo nasłuchawszy się przez lata medialnych bredni, gdzieś tam nawet niechcący przyswoiwszy sobie niektóre z nich niczym jakieś naukowe albo religijne dogmaty, byłem zszokowany prostym, jakby czarno-białym sformułowaniem, trafnym porównaniem, zmuszającym mnie do wybrania zła lub dobra — no bo niczego pomiędzy jednak nie ma. W takich autorach cenię sobie przede wszystkim szacunek do inteligencji czytelnika. Nie interesują mnie rzeczy, które starają się być na niskim poziomie, aby dopasować się do poziomu percepcji czytelnika, albo ze względu na ułomności samego autora, inne być po prostu nie mogą. Dobrze, zdarza mi się przeczytać i posiadać książki o bardziej felietonowym charakterze, polemicznym, które nieraz dopasowane są miejscami do niskiego poziomu pyskówek z wrogami patriotów, ale na dłuższą metę, to jest męczące, bo niczego się przy tym człowiek nie uczy. Dostaje co najwyżej chwilę ulgi, kiedy ktoś wykrzyczy się i wypluje za niego. Długie, złożone zdania Grzegorza Brauna zmuszają do skupienia, a jego bogate słownictwo mocno uprzyjemnia lekturę. Wierzę, że czytanie dobrze napisanych książek uczy nas samych wysławiania się. Mamy więc przyjemne z pożytecznym. Już to kiedyś napisałem przy okazji recenzji innej książki pana Grzegorza, w przeciwieństwie do innych — jak na przykład Wojciecha Cejrowskiego, który twierdzi, że taki człowiek jak Grzegorz Braun, który tak dobrze mówi i się nie zacina, albo jest geniuszem, albo wariatem — uważam, że to nie Grzegorz Braun jest jakimś geniuszem, tylko nasza klasa polityczna (także ludzie kultury) tak bardzo się zdegenerowała, że jak w komedii science-fiction pt. "Idiocracy", przeciętnie inteligentnego człowieka z przeszłości może uznać za geniusza albo ostatecznie za wariata i wydać na niego wyrok śmierci ze względu na brak zrozumienia jego słów. Miałem jeszcze zacytować jeden albo kilka akapitów z książki, ale wertując strony, widzę że pozaznaczałem tego tak wiele, że nie jestem w stanie wybrać rozsądnej ilości, która byłaby reprezentatywna. Niedowiarkom radzę otworzyć książkę albo e-booka na którejkolwiek stronie i prawie na pewno trafią na któryś z moim ulubionych momentów.

Klasyk rodzaju. Książka przedstawia alternatywne losy zniewieściałego państwa i jego "ludzi" - USA. Widoczna w książce jest przemiana małego ruchu oporu, który był skory do zbierania funduszy poprzez małe kradzieże, do zorganizowanego państwa podziemnego które było już w stanie zawalczyć z niewolniczym systemem który został narzucony Amerykanom i ich rozbroił. Poza tym, szczegółowe opisy różnych technologii jak i struktur organizacyjnych "Organizacji" również przyciągają moją uwagę. Uważam, że jest to świetne urozmaicenie tej powieści, która potrafi się czasami dłużyć i nudzić, dlatego daje dziewięć gwiazdek, a nie dziesięć. Jesteśmy w stanie zauważyć wiele podejść amerykańskiego społeczeństwa do raczej szybkiej degeneracji jej stanu. Niektórzy stawiają opór lecz także duża ilość osób po prostu jest "kontent" z życia w zbrodniczym systemie. Uważam, że jest to aktualne nawet dzisiaj, dogłębniej analizując ludność USA. Dzienniki Turnera, uważam, że pomimo bycia starą powieścią, to przepowiedziała przyszłość która jest obecnie.

Myślę że jeżeli ktokolwiek chce się wypowiadać na temat otaczającego go świata, różnorodności kulturowych, religii, narodów oraz wielu aspektów życia społecznego to powinien sięgnąć do dzieł antropologicznych. Dzieła autora dzięki Bogu przetrwały drugą wojnę światową oraz prl(celowo pisane z małej litery). Uważam że jest to książka warta przeczytania i zostawienia na półce dla kolejnych pokoleń.

Książka opisuje historię ruchu narodowego od zaborów do około 2014 roku. Wiele wątków jest bardzo ciekawych, szczególnie barwnie opisano okres międzywojenny, nuda wkrada się pod koniec PRL-u, gdy opisywane są liczne małe grupy i organizacje. Książka nastawiona lekko politycznie,jednak broni racji grupy w sposób elegancki i nie przesadzony. Książka z pewnością może znacząco wzbogacić wiedzę historyczną którą można śmiało wykorzystywać w rozmowach i dyskusjach.

Dobre wprowadzenie do tematu historii Polski w XX wieku. Niemal na każdej stronie znajdują się biogramy, ciekawostki, różne informację i zdjęcia. To sprawia, że książka jest dużo ciekawsza i szybko się czyta. Można ją potraktować jako podręcznik, nawet atrakcyjniejszy niż moje podręczniki w technikum.

Ciekawy wywiad z arcyciekawym człowiekiem. Poruszanych tematów jest sporo - można powiedzieć, że czytając poznajemy świat wg Brauna - nie zawsze to świat przyjemny, ale za to zawsze ważne miejsce w nim zajmuje prawda, piękno. Zainspirować się po lekturze można na wiele sposobów: także literacko i filmowo.

O sile narodu świadczą jego dzieje. A wynikają one z liczby osób wykształconych, prawych, mających na względzie dobro publiczne ponad własnym, myślących nad poprawą kondycji kraju i pomyślnością na wiele pokoleń naprzód. U nas jakoś nader często takie grono nie osiągało „masy krytycznej” zdolnej do rzeczywistej długofalowej zmiany położenia Polski na lepsze i na trwałe. Na pewno należał doń Staszic – obdarzony ścisłym, klarownie myślącym umysłem, wszechstronnie wykształcony, duchowny i inżynier, społecznik, naukowiec, geolog, przyjaciel i sponsor wynalazców. „Przestrogi” to świetna i niezwykle trafna diagnoza polskich bolączek oraz jasna acz wcale nieprosta recepta na ich uleczenie. Choć Polska była już po I rozbiorze, jednak wciąż była w niej wciąż ogromna przestrzeń na usprawnienie ustroju. A o skali tych konieczności, niech świadczy cytat: „W Polsce nadal wiek piętnasty a Europa już osiemnasty wiek kończy”. Brzmi niepokojąco znajomo…. Według tekstu, Polska położona między mocarstwami, rozpaczliwie potrzebuje silnych urzędów i licznego wojska. Nie żeby tym mocarstwom dorównać ale rozmawiać o najważniejszych sprawach Europy z pozycji liczącego się partnera. Żeby wzmocnić państwo, potrzebne są podatki o wiele wyższe niż ówcześnie ściągane. A najlepszą, jeśli nie jedyną drogą do egzekwowania tychże jest najpierw umożliwienie społeczeństwu bogacenia się. A społeczeństwo nigdy nim nie będzie, jeśli nie zostaną zrównane ze sobą wszystkie stany. Chłopi będą pracować chętniej na własnych gruntach i bez jarzma pańszczyzny, mieszczanie dziś duszeni zbyty dużymi podatkami a nic z nich nie mający, powinni być dopuszczeni do sprawowania władz i urzędów i mieć swoje przedstawicielstwo w Sejmie. Szlachta z kolei powinna bardziej ofiarnie dokładać się do państwowej kasy i zrezygnować z części przywilejów. Wielkie magnackie rody i fortuny są dla kraju zupełnie bezużyteczne bo wszelki pieniądz od nich ucieka z kraju zamiast w nim pozostać (naprawdę to pisano w XVIII wieku???). Ba, nawet niewiasty powinny swobodnie dysponować swoją własnością nawet po zawarciu małżeństwa, a nie zdawać się na łaskę i niełaskę małżonka. Kwintesencja liberalnego programu, który mówi, że im więcej dasz ludziom swobód i własności, tym chętniej i efektywniej odwdzięczą się Ojczyźnie. No i tu leży granica pomiędzy „powinno być” a „jest”. Osiemnastowieczne zabetonowanie sceny politycznej polegało na oddaniu wszelkich decyzji i tworzenia prawa – szlachetnie urodzonym. To i jasne, że ustawodawcy nie będą tworzyć aktów polegających na pozbawieniu samych siebie przywilejów, ulg i praw wyłączności na podejmowanie kluczowych rozporządzeń. Historia pokazała jaki użytek uczyniono ze słów Staszica. Książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie przez swą trafność, klarowność wypowiedzi i niestety – mimo nieco zmienionych okoliczności historycznych – niezwykłą aktualność. Ile razy jeszcze nasz kraj zakręci się wokół własnego ogona i karze nam znów świętować jakąś klęskę?

Postanowiłem jeszcze raz wrócić do tematu inkwizycji. Ostatnio pisałem krytycznie o książce komunistycznego pisarza Jerzego Cepika " Torquemada ", postanowiłem opinię uzupełnić i uzasadnić na przykładzie w/w książki. To że jest kłamliwa i tendencyjna, pisana w okresie permanentnej walki z kościołem katolickim, jedyną w tamtym czasie ostoją polskości, jest oczywiste. Walka z kościołem katolickim trwa nadal z coraz większym natężeniem. Zniszczenie kościoła jest równoznaczne ze zniszczeniem ducha Narodu, jego świadomości i odrębności. Komu na tym zależy ? No, jeśli nie wiesz, to Ci już nie mogę pomóc !!! Albo jesteś ignorantem, albo tak skażony/a wrogimi Polsce ideologiami, że na pomoc jest już za późno !!! Święta Inkwizycja to od setek lat temat tzw. czarnej legendy kościoła. Nie ma znaczenia, że kłamliwej. Wiele osób nie znając prawdy w nią wierzy, inni chcą w nią wierzyć, ale większość wykorzystuje ją tylko partykularnie. Książkę polecam tym, którzy do tej pory nie spotkali się z obiektywnym opracowaniem tematu i bez uprzedzeń chcieliby wyrobić sobie swoje zdanie !!! POLECAM !!!

Podstawowe źródło wiedzy na temat doktryny faszyzmu napisanej przez jednego z jej teoretyków. Powinien te krótka publikacje przeczytać każdy, by zrozumieć czym naprawdę w istocie jest faszyzm, zanim zacznie określać kogoś tym epitetem z racji panującej politycznej poprawności.

Lewizna zamiast czytać coś na swoim poziomie: Lenina, Jasia Kapelę, oba artykuły Balcerowicza, twórczość Michnik Adama i Piątek Tomasza wzięła się za rozkminianie esejów historycznych! W pamięć zapadł mi osobnik, który zachlipał: "autor stara się ośmieszyć komunistów", to o Beevorze. STARA SIĘ, bo ośmieszenie zła absolutnego jest prawie niemożliwe. Udaje się tylko w kawałach; towarzysze, podobno u was w kołchozie są kanibale? Pyta towarzysz komisarz ludowy. - Nie ma, ostatniego zjedliśmy rano. - Więc ostrzegam, "czerwone i innokolorowe osoby", łapy jak najdalej od prof. Marka Jana Chodakiewicza. I w ogóle od poważnych prac nt. historii.

Książka chociaż wydana kilkanaście lat temu bardzo ważna, jak wszystkie opracowania dotyczące coraz bezczelniej zakłamywanej historii Polski i roli morderców komunistycznych i żydowskich odpowiedzialnych za zbrodnie na polskim narodzie. Obecnie w/g nowej narracji niemieckiej i żydowskiej Polacy mają być, jeśli nie odpowiedzialni to współwinni za eksterminację Żydów. Cel Niemców powinien być dla każdego jasny, nie ma o czym pisać. A Żydzi ? Cóż...zawsze ten sam !!! Niestety, kolejne polskie rządy ze strachu, ( czy tylko ? ) jednej i drugiej stronie tylko to ułatwiają. Antypolska ofensywa prowadzona jest na całym świecie. Kłamstwa i oszustwa doprowadziły do tego, że Polacy postrzegani są jako antysemici, którzy wybudowali i zapędzili żydów do obozów koncentracyjnych, nie pomogli Żydom podczas ich powstania warszawskiego w sierpniu i wrześniu 1944 r. Tak, tak, nie bądź zdziwiony/a, taka jest świadomość na zachodzie i w Ameryce !!! W książce jest sporo informacji o współczesnych polskich zaprzańcach. Michnik i jego pseudo dziennikarze z " Gazety Wyborczej " mistrzowie antypolskiej działalności !!! Jak również tych innych, którzy po 1989 r, przez wrodzoną Polakom głupotę, nie zostali postawieni pod ścianą ( widzę, coś widzę, czy to nie Ceausescu > ),tylko obłowieni bogactwami kradną dalej, uznając się za polską " elytę ". I znowu, za przyzwoleniem kolejnych rządów !!! Książka to wybór artykułów, przeczytaj, nic nie zmienisz, ale... PRAWDA CIĘ WYZWOLI !!! POLECAM !!!