Narzędzia piekła

Przeczytałam w swoim życiu mnóstwo kryminałów, a ten wywarł na mnie wyjątkowo dziwne wrażenie. Z jednej strony dla osób oczytanych w tym gatunku literackim - zakończenie powieści było dosyć oczywiste, a mimo to lektura ta trzymała mnie w napięciu aż po ostatnią stronę. Za wszelką cenę chciałam zagłębić się w historię jeszcze bardziej. Polecam tę pozycję na okres wakacyjny! Nie znam wielu dzieł tej autorki, jednak ta książka według mnie nadaje się dla osób o mocniejszych nerwach i zaprawionych w świecie brutalnych zbrodni

Podobało mi się... ale nie do końca. Fajny był wątek Lektorów i ich umiejętności i miałam dużą nadzieję, że historia pójdzie bardziej w tym kierunku. Niestety (dla mnie, w tym przypadku) pojawił się też wątek kryminalny, który zupełnie nie pasował mi do fantastycznej strony tej historii. Niemniej, dobrze się czytało i to naprawdę niezła książka.

Drugi tom cyklu. Jeszcze lepszy, jak tom pierwszy. Połączenie romansu historycznego z powieścią kryminalną, dobrze osadzony w obyczajowości regencji angielskiej. Kolejna sprawa, morderstwo pięknej markizy. Oraz dalszy ciąg romansu Sebastiana i Kat. St.Cyr odkrywa tajemnicę śmierci swojej matki, tajemnicę jego dzieciństwa.

WCIĄŻ MNIE PRZEŚLADUJĄ - Jennifer Lee Carrell ,moje pierwsze spotkanie z tą amerykańską pisarką i bardzo wciągające w czasy teatru elżbietańskiego z Szekspirem i rękopisem Makbeta. Wracamy do współczesności, tajemniczego zamku, rytualne morderstwo, stary nóż z inskrypcją, którą trzeba rozszyfrować, tarota, magiczne lustro, porwanie i mroczną opowieść rodzinną, wywiedzioną od fatum, jakie zawisło nad pierwszą odtwórczynią roli Lady Makbet. Obrzędy magiczne mieszają się z tradycjami celtyckimi, wszystko to pomoże nam ogarnąć Kate, Ben, tajemnicza Joanna......polecam świetna przygoda

♀️“Córka kata” to pierwszy i niestety jedyny wydany w Polsce tom całkiem potężnej, siedmioczęściowej serii. Po raz pierwszy czytałam ją ładnych parę lat temu i tak naprawdę od tego czasu chyba nigdy nie wypadła mi z głowy, do tego stopnia, że teraz (po re-readzie) bardzo mocno rozważam skompletowanie wszystkich części po angielsku. ♀️Kiedy myślę, jak mogłabym opisać tę książkę, to przychodzi mi do głowy, że to klimatyczny kryminał osadzony w siedemnastowiecznym bawarskim miasteczku. W Schongau zaczynają umierać dzieci. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że przyczyny śmierci nie są naturalne, a ginące dzieciaki mają jeden wspólny mianownik – często były widywane u miejscowej akuszerki, a na plecach wytatuowany mają tajemniczy symbol. Społeczność szybko wydaje wyrok – za wszystko odpowiada Marta Stechlin, która najwyraźniej jest czarownicą i ma jakieś konszachty z diabłem. Co w takiej sytuacji? Jest tylko jedna słuszna opcja – akuszerka powinna spłonąć na stosie. ♀️Jakub Kuisl, schongauski kat nie wierzy jednak w jej winę. Postanawia zrobić wszystko co w jego mocy, żeby ocalić ją przed śmiercią. W jego działaniach towarzyszy mu Simon – syn miejscowego medyka, który nie zważa na konwenanse, otwarcie zadaje się z katem, a dodatkowo jest blisko z jego córką. ♀️Co ciekawe, Kuislowie to udokumentowany historycznie ród bawarskich katów, a co więcej – sam autor jest ich potomkiem. Podczas czytania widać, że Pötzsch zrobił porządny research i mimo że sam przyznaje, że nie odwzorował realiów tamtych czasów w stu procentach, to kreacja świata i tak zasługuje na pochwałę. Mimo mrocznego i ciężkiego klimatu, całość nie jest też przeładowana brutalnymi i obrazowymi scenami, dzięki czemu całość jest wyważona i świetnie się czyta.

Książkę czytała dawno, a namówiła mnie na nią bibliotekarka z gimnazjum. Nie za bardzo przepadam za książkami historyczno-dokumentalnymi, ale nie jestem pewna czy tak można określić tą opowieść. Autorka dodała bowiem trochę literackiej fikcji. Czytałam ja dość długo jak na mnie, ale głownie z powodu poruszenia. Nie jest o książka, którą można od tak połknąć w całości. Do pewnych wydarzeń trzeba dojrzeć, przemyśleć. Po mimo wielu lat, nadal ją pamiętam. Wywarła na mnie ogromne wrażenie. Polecam bardzo serdecznie wszystkim, zwłaszcza kobietom.

Tą książkę mogę polecić czytelnikom którzy kochają kryminały, historie i nietuzinkowych bohaterów. Moja ulubiona Wezuwia Adelia Rachela Ortese Aguilar staje przed kolejnym wyzwanie. Tym razem potrzebna jest aby rozwikłać zabójstwo nie byle kogo bo brutalnie otrutej kochanki króla Henryka II.O śmierć kochanki oskarżono królową, ktoś chce aby obalić króla a Anglia pogrążyła sie w krwawej wojnie domowej. Czy to nie za wiele na kobietę która zmuszona została zostać w tym ponurym, pełnym zabobonów kraju. Zwłaszcza jezeli jest sie kobieta światłą, inteligentna, wykształconą , znacznie odbiegajaca od świata ja otaczającego. Czy prosba byłego kochanka teraz biskupa by chronc Anglie przed wojna bedzie silniejsza od troski o bliskich?.Czy tych dwoje coś jeszcze łaczy? Czy Adelia podejmie sie tak niebezpiecznego wyzwania? Tego wszystkiego dowiesz sie czytąc Labirynt śmierci pełny zwrotów akcji, intryg ,tajemnic, walki o władzę. Ta cześć zdecydowanie mniej drastyczna od pierwszej, zwłaszcza w opisie ludzkich zwłok. Polecam

Kate Mosse ponownie konsekwentnie porusza temat XIV wiecznych krucjat dokonanych na Katarach opowiadając nam nową powieść, zaczerpnięta z kart historii. Oczywiście postacie czy miejsca są fikcją, podobnie jak wątek zetknięcia się bohatera z przeszłością, z duchami przeszłości. Definitywnie widać, że Mosse lubi te tematy, podobnie jak historię Francji czy języka oksytańskiego. Duży plus za język. Czytało się płynnie, bardzo obrazowo opisane odczucia bohatera, zimowe krajobrazy gór. Opowieść dodatkowo dotyka tematu rodziny ich relacji i przeżywania, rozterek po stracie najbliżej osoby.

Cykl liczy 11 części, po polsku wydano 3 + wersja skrócona czwartej części w Reader's Digest. Alex McKnight, były policjant z Detroit, rozwiedziony, osiadł w lasach w okolicach Michigan, blisko granicy kanadyjskiej. Prowadzi śledztwa z przyjacielem - Vinnie LeBlanc. Siłą tego cyklu są opisy i nieśpieszne prowadzenie akcji. Polecam, bo to klimatyczna seria!

Ponieważ uwielbiam Sherlocka Holmesa, historie opisane w tej książce znam doskonale. Dodam,że znam je z opisu Watsona, toteż niezwykle zaciekawiło mnie jak wyglądało to od drugiej strony, czyli z perspektywy Irene Adler. I nie zawiodłam się, bo książka bardzo mi się spodobała, szybko się czyta i ciekawi do samego końca. Irene Adler to kobieta odważna, kreatywna i pełna humoru, idealna przeciwniczka genialnego Sherlocka. Penelope Huxleigh (przezabawna kobieta) w świetny sposób opisała losy Irene. Polecam!

Kryminał czy thriller to nie są gatunki literatury, po które często sięgam. Tę książkę przeczytałam tylko dlatego, że treść dotyczyła rodu Borgiów, a to już jest jak najbardziej "moja" tematyka. Dodam, że z wątkami z czasów Anglii Tudorów, autor trafił w mój gust. I choć jest to całkiem przyzwoita książka, to raczej nie skuszę się na drugi tom tego cyklu lub podobne książki z tego gatunku. Polecam czytelnikom lubiącym dreszczyk emocji z domieszką historii.

Bardzo fajna książka. Gatunek to raczej powieść historyczna, ale w sumie to małą granica z gatunkiem więc, różnie bywa. Książka bardzo mi przypadła do gustu, pomimo ilość stron. Czyta się miło, a jednocześnie z zapartym tchem razem z bohaterką przeżywa się każdy dzień. Szczerze polecam.

To jest dosłownie scenariusz na film akcji klasy B mocno inspirowany Jamesem Bondem a przerysowany do granic możliwości. I o dziwo naprawdę przyjemnie się to czytało! Przenosimy się tu do Paryża okresu przejściowego między panowaniem Ludwika XV oraz Ludwika XVI. Miasta brudu, biedy i ścieków, które nie omijają nawet okolic Wersalu. Świat przedstawiony naprawdę mi się podobał, bo dało się poczuć klimat przeszłości oraz nawiązanie do powieści płaszcza i szpady. Dzięki autorowi przypomniałam sobie przy okazji wiele świetnych bajek La Fointaine’a. Widać, że bardzo chciał zawrzeć tu sporo znanych postaci, przez co serwuje nam coraz to nowe historyczne nazwiska, z których niestety nic nie wynika. Sam pomysł na modus operandi głównego antagonisty był świetny, choć raczej słabo zrealizowany, gdyż poznajemy go w sumie zaraz na początku książki i nie jest ta postać aż tak tajemnicza jak większość morderców w kryminałach. Ale mimo wszystko polecam, jako „bajeczkę” o XVIII- wiecznym agencie 007 dla niewymagających;)

Hm, osobiście pamiętam z podstawówki tę książkę. Nauczycielka dała nam zadanie na wakacje, przeczytać i streścić każdy rozdział dowolnej książki. Gdy jej oddałam swoje wypociny nt tej, dostałam skierowanie do poradni psychiatrycznej. Do dziś nie wiem czemu.

To książka peruwiańskiego autora, który "zna osobiście wszystkie opisane miejsca, korzysta ze swojej rozległej wiedzy na temat tajnych służb watykańskich". To bardzo mnie zachęciło, nie ukrywam, lubię, gdy autor wie o czym pisze. Gatunek określony jako thriller historyczny. Młoda historyk i archeolog, o wdzięcznym imieniu Afdera, otrzymuje od babci klucz do skrytki bankowej. Znajduje tam manuskrypt, Ewangelię Judasza. Następnie wybiera się na poszukiwanie tajemniczego listu, związanego z manuskryptem. Może okazać się, że początki chrześcijaństwa nie były takie jak nas uczono. Kardynał Lienart w ślad za nią wysyła zabójców. Krąg Octogonus gotowy jest na wszystko, oby tylko świat nie dowiedział się o istnieniu znaleziska. Trup ściele się gęsto, wszyscy, którzy pomagali w odkryciu giną. Wraz z bohaterami podróżujemy od Ameryki, Zurychu, Wenecji, Kairu nawet do Hong Kongu. Pozycja zaciekawiła mnie do tego stopnia, że sięgnę chętnie po inne tego autora. Trochę przeszkadzały mi literówki, których było wiele, jednak do zastrzeżenie dotyczy wydawnictwa, nie autora. Mimo to warto przeczytać.

No w końcu udało mi się ją doczytać, ale wchodziła mi strasznie ciężko jakoś - zaczęłam ją czytać jeszcze w lutym i kompletnie mi nie szło. Zrobiłam parodniową pauzę kiedy mi zostało jakieś 30 stron do końca, i musiałam się dosłownie zmusić żeby ją doczytać, bo tak zostawiać książkę przeczytaną w 90% to aż głupio. Niby powinna mi dobrze wchodzić, bo w sumie ciekawy temat i ciekawi bohaterowie, ale chyba nie nadajemy na tych samych falach. I dałabym jej spokojnie 7/10, gdyby w mniej więcej 2/3 książki nie został wprowadzony wątek romantyczny, borze tucholski, jest wepchnięty na siłę i kompletnie niepotrzebny.

Wspaniała katedra św Michała wyrasta ze skalistej wysepki na Mont-Saint-Michel u wybrzeży Francji. W X wieku mieściło się tam opactwo benedyktynów . Nie było to tak święte miejsce, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka, ponieważ i mnisi byli w posiadaniu mrocznych sekretów, które uśpione spały kamiennym snem przez ponad tysiąc lat. Zdążyła przez ten czas uformować się przejmująca legenda o sile wiary, nadziei i miłości. Mnich Roman właśnie tam poznał i jednocześnie zakochał się w celtyckiej znachorce Mojrze. Z racji tego, że dziewczyna była chrześcijanką lecz nie wyparła się korzeni swych przodków, Roman zapragnął ją nawrócić głosząc słowo Boże. Nie dopuszczał do siebie uczucia jakie zaczęło się w nim rodzić, nigdy wcześniej nie mając doświadczeń z kobietami nie wiedział czym jest bliskość. Wiedział o tym, że gdyby nie ona, jego by tutaj nie było. Uzdrawiaczka uratowała mnichowi życie opiekując się nim i lecząc ziołami. Był w kiepskim stanie, lecz jej oddanie i miłość jaką obdarzyła chorego przyczyniły się do jego uzdrowienia. Niestety, potajemne spotkania Romana i Mojry mające na celu zgłębianie tajników religijnych bardzo szybko zostały wykryte, a ozdrowienie Romana uznane zostało za akt heretyczny. Nieszczęsna Mojra spłonęła na stosie, lecz przed śmiercią podzieliła się z mnichem tajemnicą świętej góry. W 1063 roku w niewyjaśnionych okolicznościach zginęło tu kilku mnichów. Mający wpływy mnich Roman, którego głównym celem było wzniesienie bazyliki na skale , nieoczekiwanie dokonuje zmian w planach architektonicznych. Co takiego wyjawiła mnichowi kobieta? czy ta informacja rzeczywiście okaże się warta świeczki? Tysiąc lat później w XX wieku, młodą archeolog, Johannę, znawczynię sztuki romańskiej, nawiedzają przerażające wizje mające związek z historią opactwa. Towarzyszy im bezgłowy mnich, który za każdym razem jako przewodnik przeprowadza kobietę przez mrożące krew w żyłach wydarzenia, wypowiadając słowa " trzeba przekopać ziemię, by osiągnąć niebo". Związana z wizjami od dziecka i popadłszy w obsesję na punkcie bezgłowego mnicha i legendy o opactwie, mająca możliwości Johanna, postanawia dociec prawdy i uwolnić siebie oraz znękaną duszę od wiecznych cierpień. Podczas wykopalisk archeologicznych prowadzonych na wyspie ma miejsce seria podejrzanych zdarzeń, wyraźnie zakorzenionych w przeszłości katedry. W opactwie znowu zaczynają umierać ludzie. Johanna, im głębiej drąży w podwalinach skalnych tym bardziej ślepa jest na to co dzieje się dookoła. Nie zdaje sobie bowiem sprawy, że ściąga na siebie i swoich bliskich śmiertelne niebezpieczeństwo. Wspaniała była to uczta. Powieść przeczytałam jednym tchem. Nie sądziłam, że tak niesamowicie mnie zaciekawi. Niebanalność zdarzeń, wszechobecny namacalny wręcz mistycyzm przeważył szalę zauroczenia. Zakazana miłość, potęga wiary, tajemnice mające początek w czasach wikingów, szalenie mnie uwiodły. Dzięki świetnemu warsztatowi pisarskiemu autorów mogłam przeżywać te wszystkie wydarzenia razem z bohaterami. Historia do której z pewnością powrócę jeszcze nie jeden raz, gwarantuję i gorąco polecam.

Niezły kryminał. Oprócz tego, kto zabił :) można się dowiedzieć co nieco o Islandii i Islandczykach (tak jak widzi ich narrator). A jeśli ktoś chce, to podjąć próbę znalezienia odpowiedzi na pytanie (stawiane od wieków): co skłania człowieka do czynienia zła? Wiara w…, pragnienie, by uwierzyć, a może chęć posiadania czegoś, w co inni wierzą?

Kryminał, w którym główną rolę odgrywają nastrój, natura i zakątki ludzkiej duszy, trochę mroczne, opuszczone, szukające zrozumienia. Są oczywiście morderstwa, zaginięcia, bo bez tego nie byłoby kryminału. Ale to wszystko spowite niesamowitą aurą wschodnich wybrzeży Anglii, pustkowi zalewanych falami przypływu, będących rajem dla ptaków i ludzi stroniących nie tylko od tłumów, ale od obecności drugiego człowieka po prostu. Wspaniale się to czytało. Kibicowałam pani archeolog Ruth Galloway w poszukiwaniu zaginionych dziewczynek i w odnajdywaniu siebie. Pokochałam jej dom, koty i zauroczenie naturą. Już czytam kolejną część i żałuję, że brak tłumaczenia kolejnych części serii.