Najlepsze przed nami

„Szczęście na czterech łapkach” to antologia, która chwyta za serce i pozostawia po sobie ciepłe uczucie. To lektura idealna dla wszystkich miłośników zwierząt, a także dla tych, którzy szukają wzruszających i podnoszących na duchu historii. Różnorodność opowiadań sprawia, że każdy znajdzie tu coś dla siebie, a wspólny motyw przewodni tworzy spójną i harmonijną całość. Książka przypomina o tym, jak ważne jest empatia i wrażliwość na los tych najsłabszych, a także o tym, jak wiele możemy zyskać, otwierając swoje serca na miłość, która przychodzi na czterech łapach. Polecam gorąco jako lekturę, która nie tylko umili czas, ale także skłoni do refleksji i być może zainspiruje do działania na rzecz bezdomnych zwierząt. Bo szczęście na czterech łapkach jest w zasięgu ręki, wystarczy tylko otworzyć drzwi. Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/szczescie-na-czterech-lapkach-antologia-recenzja/

Lekka i emocjonalna powieść obyczajowa o poszukiwaniu sensu życia i odwagi do zmian. Historia Hani, która porzuca korporacyjną rutynę i wyjeżdża na Pomorze, szybko zamienia się w opowieść o miłości, tajemnicach i nowych początkach. Autorka umiejętnie buduje klimat małej miejscowości i stopniowo odsłania sekrety związane z przeszłością bohaterów. Wątek relacji Hani i Aleksandra dodaje historii ciepła, choć pojawiające się wokół niego plotki wprowadzają nutę niepokoju. To przyjemna, niezobowiązująca lektura, idealna dla miłośników romantycznych historii z nutą tajemnicy, która pokazuje, że czasem warto dać sobie i innym jeszcze jedną szansę.

Pani Aneta napisała wiele powieści obyczajowych a ja dopiero teraz sięgnęłam po pierwszą z nich. Dodatkowo całkiem przypadkiem, ponieważ tę książkę w bibliotece odłożono dla mojej mamy. Ale skoro książka trafiła pod mój dach to nie mogłam jej oddać nieprzeczytaną. I całe szczęście, ponieważ dobrze się bawiłam czytając tę powieść, dla mnie połączenie obyczajówki z romansem. Powieść jest lekka i przyjemna a czyta się ją bardzo szybko. To historia Laury i Igora oraz przewrotnego losu, który na chwilę obecną uniemożliwił szczęśliwe jej zakończenie. Nie jest to wymagająca lektura ale można z nią miło spędzić czas. Oprócz miłości autorka pokazuje także pracę w korporacji, gdzie właściwie pracownik nie ma czasu wolnego dla siebie. Tylko praca, praca, praca .....Laura na razie daje radę ale jak długo jeszcze wytrzyma? Czy rodzące się uczucie nie będzie przeszkodą w pracy? Dobra rozrywka na jeden dzień.

„Podmiejski na koniec świata” – opowieść o tym, że czasem trzeba się pogubić, by odnaleźć siebie Czy każda zmiana musi być bolesna? Czy rzucenie wszystkiego i wyjechanie w nieznane to akt desperacji – czy może odwagi? „Podmiejski na koniec świata” to poruszająca i niezwykle życiowa powieść o tym, że największe życiowe przełomy zaczynają się tam, gdzie kończy się nasza strefa komfortu. Główna bohaterka, Alicja, to kobieta, jaką zna chyba każda z nas – dobra, ciepła, odpowiedzialna... i niestety, przyzwyczajona do stawiania cudzych potrzeb ponad własne. W pracy niezastąpiona, w życiu prywatnym coraz bardziej zagubiona. Jej związek z Tymonem to bardziej układ niż miłość, a ona sama coraz częściej czuje, że utknęła w miejscu. Wszystko zmienia się jednego wieczoru – Alicja odkrywa zdradę ukochanego i niemal równocześnie dostaje od szefa propozycję objęcia prowadzenia podupadającej firmy w innym mieście. To punkt zwrotny w jej życiu. Decyzja zapada szybko – walizka, pociąg, nowe miejsce, nieznani ludzie i ogromne wyzwanie. Alicja rzuca się na głęboką wodę, ale po raz pierwszy od dawna… robi coś tylko dla siebie. Autorka z dużym wyczuciem pokazuje proces wewnętrznej przemiany bohaterki – od niepewnej, tłumiącej własne potrzeby kobiety do osoby, która stopniowo odzyskuje sprawczość i zaczyna wierzyć, że zasługuje na więcej. W tle mamy nie tylko walkę o uratowanie firmy szyjącej odzież roboczą, ale też przyjaźnie, intrygi, zazdrość i – jak to w życiu – próby podkładania nóg. Pojawiają się też pozytywne zaskoczenia: pomocne dłonie, serdeczne gesty i zupełnie nowe relacje. „Podmiejski na koniec świata” to książka, która – mimo lekkiej formy – niesie ze sobą ważne przesłanie. Przypomina, że warto czasem zatrzymać się, zastanowić, czego naprawdę chcemy, i… odważyć się po to sięgnąć. Nawet jeśli oznacza to całkowitą zmianę kierunku.

Mam wrażenie, że ta okładka trochę oszukuje. Znaczy te postacie są w tej książce. Ale czy ta ich relacja jest aż tak ważna? Dla mnie to była bardzo w tle i tak mało na niej się skupiałam. Dużo bardziej ciekawiła mnie relacja dwóch kobiet, jak się zaprzyjaźniły i sobie pomagały. Oraz jak przebiegał remont, poszukiwanie karuzeli oraz powody tej całej akcji. Było też tego dużo, więc ewidentnie autorka też na tym mocno się chciała skupić.

"O psie, który dał słowo" autorstwa W. Bruce'a Camerona to poruszająca i pełna ciepła opowieść, która zdobywa serca czytelników dzięki głównej postaci – piesowi o imieniu Bailey. Książka ta nie tylko zachwyca miłośników zwierząt, ale także przekazuje głębsze przesłanie o miłości, oddaniu i znaczeniu życia. Historia rozpoczyna się od perspektywy psa, który wielokrotnie reinkarnuje, próbując zrozumieć cel swojego istnienia. Każda z jego reinkarnacji dostarcza nowe spojrzenie na relacje międzyludzkie oraz na to, co sprawia, że życie jest wyjątkowe. W. Bruce Cameron zręcznie prowadzi czytelnika przez różne etapy życia i przygód głównego bohatera, ukazując, jak wiele może się wydarzyć w rodzinie, w której się pojawia. Autor porusza także temat więzi między człowiekiem a zwierzęciem, co dodaje opowieści nie tylko humoru, ale również głębi emocjonalnej. Niezwykłe spojrzenie na świat, które prezentuje narrator będący psem, pozwala czytelnikowi spojrzeć na codzienne sytuacje z nowej perspektywy i docenić proste, ale ważne wartości życia. Książka ta dotyka tematów uniwersalnych, takich jak miłość, utrata, przyjaźń i szukanie sensu egzystencji. "O psie, który dał słowo" to lektura, która może wzruszyć, ale jednocześnie dostarcza wielu chwil radości i śmiechu. Sprawia, że zaczynamy zastanawiać się nad znaczeniem naszych działań i relacji z innymi istotami na tym świecie. Podsumowując, ta książka to piękna podróż przez życie widziana oczami wyjątkowego psa, która z pewnością pozostanie w pamięci czytelników na długo po zakończeniu lektury. W. Bruce Cameron doskonale łączy w niej humor, emocje i mądrość, tworząc dzieło godne polecenia.

„Wymruczane szczęście” autorstwa Joanna Szarańska to lekka, pełna humoru powieść obyczajowa, która udowadnia, że życie – nawet po trudnych doświadczeniach – potrafi zaskakiwać w najbardziej nieoczekiwany sposób. Już sam opis sugeruje historię nieco szaloną, a jednocześnie bardzo ciepłą i życiową – i dokładnie to otrzymujemy. Główną bohaterką jest Emilia, kobieta po rozwodzie, która próbuje na nowo poukładać swoją codzienność, jednocześnie wychowując energiczne bliźnięta. Autorka świetnie oddaje chaos życia rodzinnego – zwłaszcza takiego, w którym dzieci mają nieograniczoną wyobraźnię i skłonność do pakowania się w kłopoty. To właśnie ten element sprawia, że historia od początku tętni życiem i naturalnością. Czytelnik łatwo może odnaleźć w niej fragmenty własnych doświadczeń lub przynajmniej uśmiechnąć się na widok absurdalnych sytuacji. Na szczególną uwagę zasługuje sposób, w jaki Szarańska buduje relacje między bohaterami. Postać gburowatego pisarza to klasyczny przykład literackiego „twardziela z miękkim wnętrzem”, ale przedstawiony w świeży i zabawny sposób. Jego relacja z Emilią rozwija się stopniowo – od niechęci i złośliwości po coraz wyraźniejszą chemię. Nie jest to jednak banalny romans; autorka umiejętnie balansuje między komedią a subtelnymi emocjami. Nie można też pominąć jednego z najważniejszych „bohaterów” książki – kotki. To właśnie wokół niej kręci się znaczna część fabuły, a jej zniknięcie wprowadza do historii element lekkiej intrygi. Motyw „kociej tajemnicy” dodaje książce dynamiki i sprawia, że czytelnik z ciekawością śledzi rozwój wydarzeń. Jednocześnie kotka staje się symbolem – trochę niezależności, trochę ciepła i domowego spokoju, którego Emilia tak bardzo potrzebuje. Styl autorki jest przystępny, lekki i bardzo obrazowy. Dialogi są naturalne i często zabawne, a tempo akcji sprawia, że książkę czyta się szybko i z przyjemnością. To typ literatury idealnej na relaks – nieprzytłaczającej, ale jednocześnie niosącej pozytywne przesłanie. Szarańska pokazuje, że nawet po trudnych momentach można odnaleźć szczęście – czasem wystarczy odrobina odwagi, dystansu do siebie i… kocie mruczenie w tle. Jeśli chodzi o słabsze strony, niektórzy czytelnicy mogą uznać fabułę za przewidywalną, szczególnie w kontekście rozwijającego się wątku romantycznego. Jednak w przypadku tego typu powieści nie jest to poważna wada – raczej element konwencji, który daje poczucie komfortu i spełnienia oczekiwań. Podsumowując, „Wymruczane szczęście” to urocza, ciepła i pełna humoru historia o zaczynaniu od nowa, relacjach międzyludzkich i… niezwykłej roli zwierząt w naszym życiu. To książka, która nie tylko bawi, ale też poprawia nastrój i przypomina, że szczęście często kryje się w małych, codziennych chwilach. Idealna propozycja dla miłośników lekkich, obyczajowych opowieści z nutą romansu i sporą dawką humoru.

Takie książki są do bólu prawdziwe. Piekło jakiego doświadczają kobiety (mężczyźni też) jet trudne do pojęcia. Normalnie nie mieści się w głowie dlaczego są takie osoby, które lubią się znęcać psychicznie i fizycznie nad słabszymi. Dlaczego te słabsze osoby boją się zostawić swoich oprawców i szukać pomocy? Czy po takiej traumie da się jeszcze normalnie funkcjonować?

"Historia małżeńska" to już druga książka Tomasza Kieresa, którą miałam przyjemność przeczytać. Wcześniejsza pt. "Za horyzont" urzekła mnie romantyzmem i tutaj także się nie zawiodłam, chociaż tematyka była poważniejsza. W "Historii małżeńskiej" para musi zmierzyć się z codziennym życiem, które zmienia się, gdy ich jedyna, dorosła już, córka wyjeżdża na studia. To ogromna zmiana szczególnie dla Malwiny, która ze względu na swoje nieprzepracowane traumy, bardzo źle to znosi. Małżeństwo w kilka dni musi zmierzyć się z przeszłością, która mocno rzutuje na teraźniejszość. Książka wzrusza na maksa, przez to, że jest bardzo życiowa. Każdy z nas ma swoje traumy, ciężkie przeżycia z przeszłości i musi sobie z nimi radzić, co nie zawsze jest łatwe. I właśnie przed tymi trudami stają postacie. Oboje dzieciństwo przeżyli inaczej, co skutkuje zupełnie innym postrzeganiem miłości i ich zdolnością do kochania. Co jakiś czas przenosimy się kilkanaście lat wstecz, do momentu, gdy ich miłość rozkwitała, co pozwala jeszcze lepiej zrozumieć te zachowania. Historia jest bogata w wiele chwytających za serce słów i wzruszających opisów. Tomasz Kieres nazywany jest naszym polskim Nicholasem Sparksem i zdecydowanie się z tym zgadzam! Jako fanka Nicholasa przeczytałam większość jego książek i stwierdzam, że Tomasz ma bardzo podobny styl pisania. Niekiedy czułam przytłoczenie ilością opisów, tym bardziej, iż miałam wrażenie, że się powtarzają, ale wiem jednocześnie, że są one potrzebne, aby serca prawdziwych romantyków zabiły mocniej 💗 Uwielbiam klimat powieści tego autora, więc na pewno sięgnę jeszcze po inne tytuły 🥰

Na powieść Urszuli Zachariasz „Obiecaj, że wrócisz” trafiłem przypadkiem. Szukałem czegoś innego po tych kryminalnych zagadkach, babrania się w umysłach seryjniaków czy zastanawianiu się nad poczytalnością pisarzy (tu żartuje). Tak trafiłem na Panią Urszulę w tzw. mediach społecznościowych. „Obiecaj, że wrócisz” jest debiutem autorki. Bardzo obiecującym debiutem z 2021 roku. Zastanawiam się dlaczego w takim razie autorka milczy, bo ja bym chętnie sięgnął po następną pozycję. Powieść jest z rodzaju literatury obyczajowej z elementami romansu. Pomyślałem, odpocznę, wynudzę się. Nic podobnego. Nauczony i przesiąknięty kryminalną literaturą wietrzyłem podstęp autorki. Przecież coś musi się stać, coś za chwilę walnie, to się nie uda. Nawet nie zauważyłem kiedy popłynąłem z emocjami bijącymi z powieści. Matka umiera. Pewnego dnia ojciec bez słowa, bez uprzedzenia oddaje Julkę i Antka do domu dziecka. Możecie sobie wyobrazić co dzieje się sercu młodszego Antka gdy dociera do niego prawda. Julka po osiągnięciu pełnoletniości za cel życiowy obiera sobie zostanie prawnym opiekunem brata i zabranie go z domu dziecka. Autorka z wyczuciem emocjonalnym, czasem nawet zbyt oszczędnie pozwala czytelnikowi obserwować dorastających dzieciaków, ich problemy, relacje. Relacje miłosną Julki. Oszczędność, o której wspomniałem dodaje moim zdaniem uroku postaciom. Pozwolę sobie zacytować: Chociaż się go boję – kontynuowała – to chcę wrócić do niego, chcę wrócić do swojego domku. Rozumiesz? – Wymownie spojrzała mi w oczy. Autorka porusza ważne problemy społeczne, często zamiatane, niewidziane czy wstydliwe. Wzruszył mnie list ojca do syna, próby pojednania. Powieść często mnie wzruszała powodując, że emocje, nawet z tych często tłumionych wracały. Jak już wspomniałem, chętnie sięgnę po następną pozycję autorki.

Ona poczytna pisarka , autorka bestsellerowych powieści skierowanych ku kobietom. On nie mniej znany autor horrorów, a los ich przecina się po sąsiedzku na jednym osiedlu, a nawet okno w okno. Historia ludzkich relacji w wydaniu ludzi, którzy żyją trochę we własnym świecie, a który niekoniecznie pokrywa się z tym realnym. Co może dobrego wyniknąc z takiego sąsiedztwa? Choć akcja tu rozgrywa się dosyć wolno i nie każdemu może to odpowiadać, to na zainteresowanie zasługują dwie sprawy. Chodzi o relacje z rodzicami obu stron. O ile Michał może być zadowolony z tego, ze jego kochajaca życie mama jest aktywna i jego mobilizuje( choć nie bez oporu) do aktywności, tak Justyna nie może tego powiedzieć o swoich rodzicach, z którymi delikatnie mówiąc jest jej nie po drodze. Ta część powieści jest zdecydowanie na plus i stanowi naprawdę ważny wątek. Trochę w całości ksiazki przyspieszyłabym akcję, może trochę mniej opisów przeprowadzki i ciut mniej misiowatego Michala, ale ogólnie historia dla odpoczynku i relaksu w chłodne popołudnie przy herbatce.

Główną bohaterką osadzoną w teraźniejszości jest Kaja, młoda kobieta, która po śmierci swojej ukochanej babci Lidii odnajduje wśród jej pamiątek intrygujący przedmiot. Jest to stara, czarno-biała fotografia przedstawiająca piękną dziewczynę, która uderzająco przypomina jej babcię, ale nią nie jest. Podpis na odwrocie oraz ukryty w rzeczach babci list sugerują istnienie rodzinnej tajemnicy, o której Lidia nigdy nie wspomniała. Kaja, czując, że nie znała prawdziwej historii swojej rodziny, wyrusza w podróż do małej miejscowości, z której pochodziła babcia. Tam zaczyna żmudne śledztwo, rozmawiając z najstarszymi mieszkańcami i przeszukując lokalne archiwa. Każdy odkryty fragment układanki prowadzi ją do bolesnych wydarzeń z czasów wojny i tuż po niej. Plan historyczny: Losy dziewczyny ze zdjęcia Równolegle poznajemy historię dziewczyny z fotografii, której losy przypadają na burzliwe lata 40. XX wieku. To opowieść o wielkiej, zakazanej miłości, trudnych wyborach moralnych i cenie, jaką przyszło zapłacić za chęć przetrwania w nieludzkich czasach. Czytelnik śledzi życie młodej kobiety, która zostaje wciągnięta w wir wielkiej historii, tracąc bliskich i zmagając się z piętnem zdrady oraz odrzucenia przez lokalną społeczność. Obie nici narracyjne zbiegają się w momencie, gdy Kaja odkrywa, że zdjęcie nie jest jedynie pamiątką, ale dowodem na istnienie „rodzinnej winy”, która przez dekady rzucała cień na życie jej babci. Finał odkrywa przed bohaterką (i czytelnikiem) bolesną prawdę o tym, kim naprawdę była kobieta z portretu i dlaczego Lidia musiała ukryć prawdę o niej, by chronić kolejnych członków rodziny. To, co wyróżnia „Dziewczynę z fotografii”, to konstrukcja narracyjna. Przeplatanie planów czasowych odbywa się płynnie, a kunsztowna więź między współczesnym śledztwem a wydarzeniami z przeszłości jest budowana z matematyczną niemal precyzją. Olszewska nie spieszy się z odpowiedziami, pozwalając czytelnikowi powoli nasiąkać atmosferą tajemnicy. Postacie są krwiste, pełne sprzeczności i ludzkich słabości, co sprawia, że kibicujemy im w ich zmaganiach z losem. Autorka pokazuje, że prawda o naszych przodkach często jest kluczem do zrozumienia nas samych, a odwaga, by po ten klucz sięgnąć, wymaga niemałego poświęcenia. Dlaczego oceniam tę książkę na osiem punktów? Przede wszystkim za styl – elegancki, sugestywny i pozbawiony zbędnego patosu. Do pełnej dziesiątki zabrakło mi jedynie nieco większej dynamiki w wątku współczesnym, który momentami ustępuje siłą wyrazu opowieści historycznej. Niemniej jednak, finał przynosi satysfakcjonujące rozwiązanie wszystkich nici intrygi, pozostawiając czytelnika z poczuciem dobrze spędzonego czasu. Mimo sporego ładunku emocjonalnego, „Dziewczyna z fotografii” to lektura, która daje nadzieję na wygojenie starych ran. To solidna, mądra i pięknie napisana książka o tym, że każda rodzina ma swoją czarną dziurę, którą trzeba naświetlić, by móc ruszyć naprzód. Anna Olszewska napisała powieść, która zostaje w sercu na długo, przypominając nam, że to, co uwiecznione na kliszy, to często tylko ułamek prawdy o człowieku.

Byłam w Trogirze i tytuł mnie przyciągnął. Spodziewałam się letniej przygody i owszem ona była ale było tez dużo więcej. Pełna bólu, trwogi, tęsknoty i miłości powieść o utraconej przeszłości. Słuchałam z zapartym tchem a Joanna Domańska lektorka mi w tym pomogła. Polecam koniecznie. #WyzwanieLC2024

Ostatnia część ,która jest zwieńczeniem całego cyklu. Uważam ,że ta część jest nieco lepsza od poprzedniej , bo akcja jest nieco szybsza ale było tu sporo powtórzeń ,które sprawiały, że książka stawała się trochę nudna, co nie oznacza, że była zła. Tu denerwowała mnie trochę sama Eliza, która ociągała się z wyjawieniem tajemnicy, ciągłe jej rozterki były momentami nie do zniesienia. Cała seria jednak mnie urzekła, bo poruszane sprawy ,mogą mieć swoje odzwierciedlenie w życiu niejednej rodziny ,która boryka się z podobnymi problemami a z którymi czasami pozostaje sama .Ta jednak historia daje nadzieję, że w każdej sytuacji można drogę wyjścia .Polecam

Piękna i dramatyczna jednocześnie. Bardzo mnie poruszyła. Można w niej znaleźć najpiękniejszą z miłości bo matczyną. Oraz najgorsze z uczuć jakie może człowiek doświadczyć.... strata, śmierć, brak miłości, odrzucenie. To wszystko można znaleźć w tej książce. polecam

„Dałeś mi siłę” Karoliny Wilczyńskiej to poruszająca i głęboka opowieść o miłości, która nie tylko daje radość, ale przede wszystkim siłę do walki z przeciwnościami losu. Autorka, znana z wrażliwego podejścia do emocji i psychologii postaci, tym razem snuje historię pełną nadziei, ale i bólu, który trzeba przepracować, by ruszyć dalej. Główna bohaterka staje na życiowym zakręcie — jej codzienność przestaje być stabilna, a przyszłość nie daje żadnych gwarancji. Wtedy w jej życiu pojawia się ktoś, kto nie obiecuje łatwego szczęścia, ale pokazuje, że można być wsparciem, że można kochać mądrze i dojrzale. To właśnie ta relacja staje się motorem do zmian, wewnętrznej siły i przebudzenia kobiety, która do tej pory tylko „trwała”. To książka o tym, jak wiele może zdziałać dobre słowo, obecność i zrozumienie. O tym, że prawdziwe wsparcie to nie rozwiązanie wszystkich problemów, ale siła, by je samodzielnie pokonać. Polecam każdemu, kto szuka historii wzruszającej, prawdziwej i dającej do myślenia. To jedna z tych powieści, która zostaje w sercu na długo.

Urocza okładka kryje trochę mniej uroczą treść. To romans opowiadajacy historię dwójki młodych ludzi, a każde z nich ma swoją trudną przeszłość. I wszystko byłoby w porządku, no może oprócz przewidywalności, gdyby nie trochę płytkie podejście do tematu. Na próżno szukać tu wielkich emocji czy wydarzeń, które wpłyną na bohaterów. Nie kupuję przypadkowych spotkań i miłości aż po grób - po trzech dniach znajomości. Chociaż początek zapowiadał się dobrze. Potem jednak przesadne tajemnice, konflikty z przybranymi ojcami, traumy, które traumami nie były, zdominowały fabułę, a ja pozostałam z pytaniami bez odpowiedzi i przytłoczona trochę nierealnym, w moim mniemaniu uczuciem pary głównych postaci. Ogólnie nie jest to zła książka, bo znośnie napisana, jednak ja nie wyczułam tu żadnej prawdziwości. Lekka, błyskawiczna do przeczytania i równie szybka do zapomnienia.

Niby lekka młodzieżówka , a jednak poruszająca ważny i trudny temat. Ciężko jest coś napisać i zarazem nie zdradzić fabuły. Bardzo współczułam głównym bohaterom, ale i podziwiałam ich za wytrwałość i cierpliwość (przede wszystkim Marcosa). Autor świetnie opisał ich skomplikowane emocje i uczucia. Sięgając po tę pozycję, nie spodziewałam się tak cudownej i wrażliwej historii.

W poszukiwaniu prawdy. „Obydwoje roztaczali wokół siebie iluzję. Ukrywali to, co było dla nich ważne. Aż w końcu ktoś ich przyłapie. Wszystko się wyda i trzeba się będzie zmierzyć nie tylko z prawdą, lecz również ze świadomością, że stworzyło się tak wiele kłamstw.” Od dzieciństwa jesteśmy uczeni, aby mówić prawdę. Rodzicie często powtarzają swoim dzieciom, że najgorsza prawda jest lepsza niż najbardziej wymyślne kłamstwo. Ewangelia jasno mówi, że „prawda wyzwala”. Dlaczego więc tak wiele osób kłamie? Badania pokazują, że człowiek kłamie od 2 do nawet 200 razy dziennie. Widzimy więc, że jest to prawdziwa rzeka kłamstw. Oczywiście w większości dotyczą one błahych spraw. Zdarza się jednak, że na kłamstwie – a raczej całej piramidzie kłamstw – ktoś usiłuje budować swoje życie. Czy jest to w ogóle możliwe? Czy można kłamać w nieskończoność? Wreszcie, pytanie fundamentalne: czy prawda rzeczywiście wyzwala? Czy przynosi ukojenie? Czy może wręcz przeciwnie, rodzi nowe problemy i jeszcze bardziej komplikuje sytuację? Właśnie takich tematów dotyka w swojej najnowszej powieści pod tytułem „Nie mówiąc nikomu” Danuta Awolusi. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka. Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością tej młodej autorki, pochodzącej ze Śląska. Już na wstępie zdradzę, że „Nie mówiąc nikomu” to powieść, którą pochłonąłem dosłownie w kilka godzin. Jest to po prostu świetna lektura. Autorka opowiadaną historią potrafi dosłownie zaczarować czytelnika. Książka wywołała we mnie silne emocje i uczucia, których się nawet nie spodziewałem. Ale po kolei. Główną bohaterką powieści jest Laura Wieczorek. Młoda, ładna kobieta pozornie wiedzie życie jak z bajki. Jest w związku małżeńskim z Maksymilianem i mają dwójkę dzieci. Jej mąż jest znanym lokalnym przedsiębiorcą. Ponieważ prowadzi własną firmę, to kobieta nie pracuje, tylko zajmuje się domem. Ich status materialny jest dość wysoki. Wydawałoby się rodzina jak z bajki. Jednak to tylko pozory. Laura czuje się stłamszona przez męża. Tak, właśnie to słowo dobrze oddaje jej sytuację i uczucia. Mąż wydziela jej pieniądze na codzienne sprawunki i ściśle kontroluje jej wydatki. Histerycznie reaguje także na jej propozycję podjęcia pracy zawodowej. Tymczasem kobieta na studiach słynęła z dość dobrego pióra. Chciałaby wrócić do pisania, ale boi się powiedzieć o tym mężowi. Decyduje się więc zataić przed nim prawdę. Pisze i wydaje powieści, ale pod pseudonimem. Czy uda jej się ukryć ten fakt przed kontrolującym wszystko Maksymilianem? Jednak mężczyzna również nie do końca jest tym, za kogo wszyscy go uważają. Pieczołowicie skrywa swój sekret, którego ujawnienie grozi nieprzewidzianymi konsekwencjami. Oboje małżonkowie skrzętnie ukrywają przed sobą nawzajem swoje tajemnice. Czy prawda w końcu wyjdzie na jaw? Czy można w nieskończoność brnąć w prawdziwą rzekę kłamstw? Życie jednak ma to do siebie, że toczy się swoim rytmem. Nie na wszystko mamy wpływ. Los niespodziewanie stawia na drodze Laury Ukę. To bardzo tajemnicza kobieta. Nikt nie zna jej przeszłości. Szybko okazuje się, że ona również skrywa niejedną tajemnicę. Prawda czy kłamstwo? Naga rzeczywistość czy złudna iluzja? Co wybierzesz? Co wybiorą bohaterowie powieści Danuty Awolusi? Jak ten wybór zmieni ich życie? Po raz kolejny powraca fundamentalne pytanie: czy prawda zawsze oczyszcza relacje, czy zawsze nam służy? Co się stanie, gdy runie budowany pieczołowicie domek z kart? Co by się stało, gdyby inni zobaczyli nas takimi, jakimi naprawdę jesteśmy – bez masek, które tak ochoczo nakładamy? „Nie mówiąc nikomu” to powieść, która bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Autorka porusza w niej ważne kwestie. Zaufanie w związku, szczerość, budowanie relacji. Trudne wybory i niełatwe decyzje. Jak skończy się historia Laury i Maksymiliana? Kim jest Uka i jaką rolę odegra w życiu Laury? Jakie tajemnice z przeszłości wyjdą na jaw? W jaki sposób odmienią życie bohaterów? Sięgnijcie po najnowszy tytuł Danuty Awolusi i przekonajcie się sami. To mądra, ciepła powieść, z której absolutnie każdy wyniesie coś dla siebie. Gorąco zachęcam do lektury. Serce podpowiada mi, aby dać najwyższą możliwą ocenę. Także 10/10. Polecam. Wojciech Sobański

Całkiem przyjemna książka. Poruszająca trudne problemu, ale w ten dobry, odpowiedni sposób. Bardzo w moim typie. Wyciągnęłam się bardzo szybko! Fabuła momentami mnie zaskakiwała, momentami wzruszała. Była odpowiednio zabawna i poważna. Zdecydowanie jedna z lepszych pozycji, po jakie sięgnęłam w ostatnim czasie 😉 Właściwie to chyba nawet nie mam się do czego przyczepić... A przynajmniej piki co nic takiego nie przychodzi mi do głowy w tej chwili.