Nadprzyrodzone

Uwielbiacie marynistyczną grozę? Jeśli tak, to zapraszam na prawdziwą nadnaturalną perełkę, która pierwotnie została wydana w 1907 roku, czyli ponad sto lat temu!🖤 Zanurzymy się tu w relację z przygód Johna Winterstrawa, rozbitka statku "Glen Carrig". Gdzieś na nieznanych wodach, hen daleko... na morskich mapach ich nie uświadczysz. Trafiają w okolice bagnistych, ponurych pustkowi porosłych osobliwą roślinnością. Za dnia panuje bezruch i niepokojąca cisza, natomiast nocą słychać przedziwne dźwięki płaczu... To wszystko jest takie niesamowite! Mrok zasnuwa umysł! Poczucie istnienia czegoś nieznanego, gargantuicznego wymykającego się z ram racjonalnego pojmowania świata. Brzmi fascynująco, prawda? A to zaledwie początek tej opowieści!🌊 Nieustraszeni żeglarze i istnienie świata, który nigdy nie powinien zostać odkryty. Cmentarzyska statków, krwiożercze kraby giganty, ogromniaste głowonogi, kłębowiska wodorostów, diabelskie ryby i wiele innych ohydnych rzeczy. Tekst nie został unowocześniony i bardzo dobrze! Inaczej ta książka straciłaby cały urok. Zdaję sobie sprawę, że dla niektórych może ta lektura może być niełatwą przeprawą, ale warto! Zachęcam do zagłębienia się w te przedziwności, które potrafią zmrozić krew w żyłach. Całkowicie pochłonął mnie klimat tej opowieści. Uwielbiam takie awanturnicze historie z domieszką grozy! Gorąco polecam, zwłaszcza miłośnikom twórczości Samotnika z Providence czy Algernona Blackwooda.

Wstęp do opowiadań to spoiler - nie czytajcie przed lekturą jeśli nie chcecie sobie popsuć zabawy... A opowiadania bardzo zróżnicowane, właściwie każde w innej konwencji. Ze dwa czy trzy dość dziwaczne - ale w niczym nie ujmujące kunsztowi literackiemu autora - które nie przypadły mi do gustu. Poza tym: przyjemnie mroczna "Jaśniejąca Piramida", bardzo ciekawy "Wielki powrót", klasyczna ghost story "Radosne dzieci", naprawdę niesamowity "Bystry malec" i niezmiernie pozytywne, zaskakujące "Drzewo życia". Czytałam pomału, po jednym opowiadaniu dziennie i jestem całkiem usatysfakcjonowana. Polecam.

"Bibliotekę grozy" pochłaniam nałogowo i tym razem dla odmiany od męczącego Chambersa byłem pozytywnie zaskoczony tym, co miał do "zaoferowania" Hodgson. Fakt, opowiadania bywają niekiedy naiwne, przypominając swym klimatem fabułę jakiegoś odcinka Scooby-Doo, w którym brakowałoby tylko stwierdzenia: "wszystko by się udało, gdyby nie ten wstrętny Carnacki !", ale taka już ich maniera. Osobiście mi to nie przeszkadza. Mamy tu grozę mniej, lub bardziej nadnaturalną znajdującą logiczne (lub mniej...) wyjaśnienie. Rodzinne klątwy, upiory i nawiedzone domy, to grunt po którym będzie poruszał się tytułowy tropiciel, korzystający z magii i technicznych dobrodziejstw, jakie powstały na przełomie minionych wieków. Stara, dobra "angielska szkoła" grozy. Na pewno kiedyś jeszcze do niej wrócę.

Od jakiegoś czasu chodziło mi po głowie, żeby spróbować literatury z gatunku grozy z elementami fantastycznymi. Słyszałam o wielkich tego gatunku, jak Lovecraft, czy Poe, ale dotarłam do informacji, że w Polsce mieliśmy przed laty pioniera, którego twórczość wtedy przeszła bez echa, ale to echo słyszalne jest dziś. Tak więc, zdecydowałam się na zakup i przeczytanie "Znaków niesamowitych". Jest to zbiór kilkunastu opowiadań, względnie krótkich o różnej tematyce, nieraz ze wspólnym motywem, ale każda opowieść jest inna. Od razu uczulam - posiadam to wydanie z wydawnictwa C&T - posłowia proszę nie czytać! Spojleruje okropnie! Jak już, to polecam na końcu, po przeczytaniu opowiadań, ale nie przed! Ja przeczytałam przed i trochę żałuję, chociaż, gdy zorientowałam się na sposobie, w jaki jest ono stworzone, czytałam pobieżnie, żeby sobie nie popsuć przyjemności z czytania właściwej lektury. Wracając do twórczości Grabińskiego... Jest ona owiana tajemniczością, balansuje na granicy zaświatów, wydobywa na światło dziennie wiele myśli i idei, które sądzę niejedna osoba przeżywa, ale nie odważy się powiedzieć głośno, żeby nie być wyśmiana, bo przecież żyjemy w świecie realnym, w którym rządzi logika i dowód! A przecież kto z nas tak naprawdę wie co jest prawdą i czym ona jest? A świat? Czy jest taki sam zawsze dla każdego? Czy my w ogóle istniejemy? Czym jest życie? Pytania mnożą się same i niejeden wielki filozof je sobie zadawał i do żadnych "udowodnionych" wniosków nie doszedł ;) Niemniej zastanawiać się trzeba, tym przecież jest filozofia - stawianiem pytań i drogą (poszukiwaniem odpowiedzi), ale nie samą odpowiedzią sensu stricto... Mogłabym tak godzinami jeszcze... Wracając ponownie do literatury Grabińskiego - jest ona nietypowa, niezwykła, budząca grozę i strach, ale bardziej w stylu Shirley Jackson niż ciężkich współczesnych horrorów (mam na myśli filmy, ponieważ w literaturze tego gatunku dopiero raczkuję). Bardzo mi się podobała. Podsumowując, chcąc poznać trochę filozofii zmieszanej z mistyką, owianej pajęczyną zaświatów oraz ludzkiego umysłu, warto przeczytać opowiadania Grabińskiego. Czy przypadną do gustu, czy nie - na pewno jedno z tych dwóch, a więc ta sztuka porusza, bo nie pozostawi ona nas na nią obojętnych. Polecam, ode mnie 10/10 (ale posłowie bardzo mi się nie podobało)

Bardzo dobra pozycja w swojej kategorii, piekny jezyk i klasyk w jednym. Zamiast przygod z niebezpieczna rzeczywistoscia (krwiste kryminaly) i przewidywaniem przyszlosci (sci-fi), mamy tu mierzenie sie z nieznana sfera zwiazana z duchowoscia. Dla mnie wspaniale odswiezenie umyslu po serii sci-fi i horrorow. Polecam wielbicielom historii niesamowitych, prowadzonych bez pospiechu i dzikich twistow. 

Uroczy zbiór typowych wiktoriańskich opowieści grozy, zazwyczaj kończących się obowiązkowym zwrotem akcji lub ironiczną niespodzianką. Nie ma tu raczej opowiadań wybitnych, ale nie ma też bardzo słabych. Lekka lektura, która jednak nie zapadnie w pamięci.

Ciekawa lektura, ale szalenie nierówna. Na dobrą sprawę, trudno mi przypomnieć sobie jakiś zbiorek, który miałby tak wielki rozstrzał i w tematyce, i w poziomie poszczególnych opowiadań. Bo czego tu nie ma? Meksykańskie legendy, wariacje na temat wampirów, klasyczne opowiastki o duchach, shockery, które wywracają całą fabułę dopiero w ostatnim akapicie, groteska itd. Fajnie, ale to sprawia, że więcej jak 7/10 nie dam. Zaczyna się dość niemrawo i zastanawiałem się, skąd ta renoma „Październikowej krainy”. Spodziewałem się czegoś spójnego, podobnych stylistycznie historii z dreszczykiem (wiecie, tak jak u Lovecrafta czy innego Derletha – skrzypiący dom, mrok, bluźniercze plugastwa i hej), a nie mogłem się „wgryźć” w ten klimat, bo co chwila rzucany byłem, gdzie indziej. Ostatecznie jednak natrafiłem na kilka perełek – Kosa, Mały skrytobójca, Zbiegowisko czy Szkielet – i głównie z ich powodu mogę polecić niniejszy zbiór. Reszta nieco wymęczyła – strzelam, że rzeczona pozycja zyskałaby na jakości (choć z wiadomych względów to już niemożliwe 😉), gdyby nieco inaczej dobrać utwory – wszakże nawet zbiorki przygotowane przez iluś autorów bywają bardziej spójne.

Opowiadania dość pomysłowe, ale raczej nie wzbudzą lęku u współczesnego czytelnika. Stylem przypominają utwory wszystkich pisarzy tworzących w tamtych czasach, także czytając dowolny dziewiętnastowieczny tekst tego typu, nie wiedząc, kto go napisał, nie rozpoznamy, czy jego autorem był M.R. James, Robert W. Chambers, E.A. Poe, czy Bram Stoker właśnie. Teksty zawarte w zbiorze "Gość Draculi" można potraktować jako kolejny zbiór opowieści z dreszczykiem napisanych archaicznym językiem lub jako ciekawostkę związaną z twórcą najsłynniejszej powieści o wampirze. Na tle "Draculi" ani się one nie wyróżniają, ani też w niczym jej nie ustępują.

Przyznam, że spodziewałem się czegoś innego po M. R. Jamesie, ale przecież okładka mówi wyraźnie - to nie jest horror! Zbytnio przyzwyczaiłem się do braku wiary w opis wydawcy :D Otrzymujemy tutaj baśń, która mnie po prostu urzekła. Już po przeczytaniu myślę, że to świetna lekka pozycja dla ambitniejszych dzieciaków, żeby zainteresować się literaturą. Uważam że większość opinii tutaj jest niesprawiedliwa, bo przecież nikt nie sprzedaje tej książki jako powieści grozy i stąd nie można jej zarzucać lekkości i bajkowości. Czytajcie co kupujecie ludzie!

No to coś na Halloween’y! Jak każe tradycja w tym czasie na czytniki i papier wjeżdża klasyka straszenia. W tym przypadku dosłownie KLASYKA. Kilka opowiadań z dreszczykiem. W sumie to miałam wrażenie że już je wcześniej gdzieś czytałam ....czego w sumie nie wykluczam. Najbardziej chwytliwe to “Wrzeszcząca czaszka” ale pozostałe są równie klimatyczne. Z tym ze jakby więcej z serii morskich opowieści. Na taki “Dziadowo” “Halloweenowy” weekend lektura jak znalazł.

To jedna z najlepszych klasyk grozy, jakie przeczytałam. Zarówno ze względu na treść : stałe utrzymanie klimatu podskórnego lęku, przypadkowych -a jednak nie całkiem -spotkań, zacierania granicy miedzy znanym a nierealistycznym ( czy nierealnym?), ciekawe pytania o istotę podejścia naukowego , które nie powinno uciekać od niewygodnych pytań a także refleksji o tworzeniu historii i pewnym typie pisarza, który jest jeden z protagonistów. A także ze względu na formę: świetna klamra w postaci prologu i epilogu, kilka historii niesamowitych ( w formie opowieści i listów) wpisanych w fabułę a także różnorodność przejawów tej niesamowitości. Wszystko to powoduje stałe zaciekawienie, któremu wcale nie przeszkadza brak wiary w wiarygodność tych historii

"Osobliwe zdarzenia" Joseph Sheridan Le Fanu. Zebrano tu siedem krótkich, mrocznych opowieści z początku XIX w. spisanych w Irlandii. Super wciągające i naprawdę inne od współczesnych historii. Czego obawiali się dziewiętnastowieczni Irlandczycy? Cóż, przejęcia majątku przez morderstwo, wróżek i elfów (trochę inaczej sobie te stworzenia niegdyś wyobrażano) oraz samego diabła. Coś z tłumaczeniem jest nie tak, bo miejscami historie gubią sens. Jednak w ogólnym rozrachunku, naprawdę super!

Hollywood wykuło określony obraz horroru. Mocno zakropionego krwią, porażającego nagłością migających obrazów stylu jaki odpowiada na wszelkie odpowiedzi nie pozostawiając wiele naszej wyobraźni. Amatorzy takiego typu opowieści grozy będą wiec mocno zawiedzeni tym tomikiem opowieści. "Opowieści o duchach" bowiem to nie tylko groza, ale i poezja, elokwencja i ..... humor! Styl autora jest niebywały. Łączy w sobie powyższe elementy by stworzyć obrazy jakie jednocześnie ujmują i napawają niepokojem. Zderzają się one błyszcząc jak klejnot. Nie są tak gęste jak smoła w przypadku Poego czy zatęchłe jak u Lovecrafta. Jest tu jakaś lekkość, piękno przetkane niepokojem, niepewnością i świadomością iż groza wcale nie musi czaić się tylko w charakterystycznym dla siebie otoczeniu. Autor wielokrotnie puszcza oczko do czytającego pokazując mu, że nie zawsze wszystko trzeba brać poważnie, nawet opowieści o duchach. Swoją niebywałą wrażliwość i wyobraźnię ukazuję w melodyjnych opisach świata by kilka wersów dalej zderzyć to z maszkarą. Daje także ogromne pole do popisu dla wyobraźni czytelnika w lekkim tylko naszkicowaniu samej tajemnicy. Pozwala nam, czytelnikom, na samodzielność w interpretacji. Czyż właśnie nie taki jest modus operandi duchów, mar i demonów kryjących się w cieniach, ukrywających się w przedmiotach, sunących smętnie w określonych miejscach? Coś tam ukarzą, ale może być to zniekształcone, odwrócone, pocięte. Interpretacja zaś zależy od naszych zmysłów, jakie, jak wiemy, są subiektywne. Czyż to właśnie nie w ludowych, staroświeckich i wiekowych bajaniach leży ziarno prawdy? Czy nie warto słuchać na wpół zapomnianych opowieści snutych przed starsze osoby? Oczywiście, ze warto gdyż dzięki temu powstają właśnie takie wyjątkowe tomiki opowieści. Zbór ten sprawia niezwykłą przyjemność nie tylko poprzez sam temat, ale nade wszystko poprzez to w jaki sposób jest pisany. Perełka po jaką wato sięgnąć

Wendigo i inne upiory to niezwykły zbiór opowiadań, historii pełnych tajemnic, sił natury i tego co zasłyszane w ludowych opowieściach i miejskich legendach. Lubię klasykę literatury grozy właśnie za ten klimat, za to, że jest delikatniejsza niż horror, a jednak może wywołać gęsią skórkę i snuć opowieści pełen niesamowitości. Bohaterowie opowiadań z tego zbioru starają się wszystko tłumaczy racji sobie, jednak bieg wydarzeń sprawia, iż pewnych rzeczy nie można wytłumaczyć inaczej, niż przyznać rację temu co wymyka się racjonalności, a budzi grozę i lęk. Autor też świetnie ukazuje tu Naturę, jej piękno, niesamowitości i ogrom, którym może przytłoczyć człowieka i zmącić jego zmysły. Klimatycznie, polecam.

Drugi zbior opowiadan Berensona na mojej liscie - wlasnie skonczylam i stwierdzam, ze w moim subiektywnym odczuciu jest lepszy od "Widzialne i niewidzialne". Pokoj na wiezy jest super, ale pozostale utwory nie odstaja nic a nic. Wiecej jest tu swoistego poczucia humoru i chyba utwory sa bardziej swobodne w narracji. Przy niektorych calkiem sie usmialam, choc musze przyznac, ze czytanie innych w samotnosci w srodku nocy nie zawsze bylo najlepszym pomyslem :) Tak czy owak, dla mnie uczta i polecam.

Cóż, żeby dużo nie pisać, tomik nierówny - dobrze i niedobrze że opowiadania w kolejności zgodnej z wydaniem - można obserwować rozwój pisarski Lovecrafta, im dalej w las tym czyta się lepiej, ale z drugiej strony łatwo się odbić od początku książki. Wybija się przede wszystkim to jak świetnym Lovecraft był światotwórcą, opisy fantazyjnych miast i wydarzeń były naprawdę klimatyczne i poruszały wyobraźnię. Ponadto, co zwłaszcza widać było w The Dream-Quest of Unknown Kadath, Lovecraft bardzo dobrze sobie radził z szybszym tempem akcji, niestety rzadko korzystał z tej umiejętności w całokształcie swej twórczości. Niestety, tak jak dobrym jest światotwórcą, tak słabym twórcą postaci, które nie są osobami właściwie nigdzie, a jedynie narzędziami opisu świata, rytuałów i służyły przede wszystkim do pchania wydarzeń do przodu.

Czytane jeszcze na jesieni, gdy szukałem czegoś lekkiego, ale grozowego w okolicach Halloween i niemal tradycyjnie spełniło swoją rolę – krótkie, rzeczowe, znane i ograne schematy, które po prostu lubię, trafiło się nawet wywrotowe i „szokujące” zakończenie (to chyba shocker się nazywa w nomenklaturze internetowego fandomu). Trzy historie, Lovecraft na pełnej, mamy wątki kosmiczne, mamy obrzydlistwa i dziwactwa, książka z cyklu klasyczne 6 na 10 – było miło, ale to nic wielkiego. Osobiście najbardziej podeszła mi pierwsza historia, którą zapamiętałem, a to już o czymś świadczy (w przypadku zbiorów opowiadań czy książek w mojej pamięci zostają tylko te „wybrane” – mózg sam sobie dokonuje selekcji 😄), ją polecam najbardziej, spokojnie mogłaby być powielana gdzieś w innych zbiorkach, także różnych autorów.

Zbiór jak to zbiór, są tu opowiadania lepsze i gorsze. Nie warto go czytać na jedno podejście, bo motywy i sposób narracji bywają powtarzalne. Słowem, dobre, staroszkolne historie grozy - bez epatowania przemocą, bez gore, ot, historyjki opowiadane przy kominku przez starszą kulturalną panią ;) Tego w tym momencie potrzebowałem.

Wszyscy fani grozy znają “Zew Cthulhu”, “Widmo Nad Innsmouth” czy “Zgrozę W Dunwich”, ale jest cała masa drobniejszych, mniej znaczących opowiadań Lovecrafta, które i tak mają swe miejsce w historii gatunku, no bo to zawsze Lovecraft… Takie właśnie opowiadania, rzadziej publikowane i omawiane, zawiera zbiór C&T “Nienazwane”. Choć żeby było jasne, tutaj też jest wiele dobra, wiele radości dla fana grozy. + Niewątpliwie najważniejszym opowiadaniem w tomie są “Sny W Domu Wiedźmy”, zaliczane - słusznie - do lovecraftowskiego kanonu. Młody student matematyki wprowadza się do starego, zamieszkanego przez. polskich emigrantów (czy jest gdzieś w pobliżu ICE?) domostwa. Budynek cieszy się nieszczególną sławą, kiedyś mieszkała w nim znana czarownica, Keziah Mason wraz se swym obrzydliwym familiarem Brązowym Jenkinem, wielkim szczurem o ludzkiej twarzy. Wiedźmę nawet uwięziono, ale gdy miała grzecznie czekać na proces i spalenie, ni z tego ni z owego znikła bez śladu ze swej celi. Teraz, po stuleciach, student bada zależności między magią a wyższą matematyką, ma bowiem podejrzenia, że właśnie taka kombinacja pozwoliła Keziah pokonać bariery czasu i przestrzeni. Wkrótce młodzieńca zaczynają prześladować koszmarne sny. W ich trakcie odnajduje zamknięte pomieszczenie w domu, w którym - w ramach swych snów - bierze udział w ponurych satanistycznych rytuałach. Ku swemu przerażeniu odkrywa, że mimo że w nocy nie opuszcza swego pokoju, faktycznie bierze udział w jakichś nocnych wędrówkach. Niedługo w sąsiedztwie niknie bez śladu porwane z kołyski niemowlę, w kolejnym koszmarze student widzi, jak dzieciak ma być złożony w ofierze Szatanowi…. Michel Houllebecque (znany fan twórczości Lovecrafta) nazywa “Sny” “nieudanym wielkim opowiadaniem” i to jest dobra ocena. Bo chwilami konstrukcyjnie nie wszystko tu się spina, brak też historii kosmicznego rozmachu największych dzieł Old Genta, niemniej to i tak jest superklasyk, wyróżniający się dusznym, mrocznym klimatem i atmosferą fatalizmu, złego losu wiszącego nad nieszczęsnym studentem. Historia była kilka razy ekranizowana - że wspomnę (mocno zmienioną) “Curse Of The Crimson Altar” (zamiast szpetnej staruchy mamy tutaj piękną Barbarę Steele), włoski film nowelowy Ivana Zuccona “Shunned House” (Sny są jedną tam z opowieści) czy najlepszą adaptację - telewizyjną, zrealizowaną przez Stuarta (Re-Animator) Gordona w ramach seri “mistrzowie grozy”. Ciekawostką dla, zwłaszcza polskich, czytelników będzie też fakt, że znana powieść Grahama Mastetrona “Drapieżcy” to swoisty sequel do “Snów” (poznajemy w nim dalsze losy Keziah Mason i Brown Jenkina). Drugi hicior to “Przyczajona Groza”, jeden z najbardziej pulpowych, przez to przygodowo-energicznych opowiadań w dorobku Lovecrafta. Położony na szczycie Burzowej Góry stary Dom Martensów “jest przedmiotem opowieści o dzikiej, monstrualnej i pełzającej śmierci”; w okolicy giną bez śladu (bądź też znajdowani są pogryzieni i poszarpani na kawałki) samotni wędrowcy, ślady krwi wiodą do ponurego domostwa. Szczególnie niebezpiecznie jest w trakcie letnich burz - błyskawice zdają się nieść ze sobą śmierć. Dzisiejsi fani rozpoznają vibe “amerykańskiego gotyku” spod znaku “Wzgórza Mają Oczy” i innych temu podobnych opowieści. Nic dziwnego, że historia była kilka razy filmowana, żadna jednak z ekranizacji nie zasługuje na zapamiętanie. Filmowy trop wiedzie też do innych opowiadań zbioru. From Beyond to prawie pozbawiona fabuły miniatura, opis doświadczenia laboratoryjnego, w wyniku którego za pomocą użycia specjalnego spektrum (Ultravioletu) oczom badaczy ukazują się otaczające nas na codzień niewidoczne i niewyczuwalne zwykłymi zmysłami okropieństwa. Stuart Gordon, w rok po przebojowym “Re-Animatorze” zamienił je w mocno pulpowy i perwersyjny film, utrzymany w krzykliwej estetyce VHSowej “złotej ery“. Podobnie jest i z tytułowym “Nienazwanym” (Unnamable). Pokój na strychu starego domostwa, w którym zamknięty jest, stanowiący Rodzinny Sekret, potwór…- ta miniaturka grozowa nie tyko została przeniesiona na ekran ale nawet doczekała się kontynuacji! Z filmowych tropów warto jeszcze zwrócić uwagę na “Straszliwego Starca”, bo bardzo przypomina on kinowy przebój Fede Alvareza “Don’t Breathe”. Punkt wyjścia jest taki sam - grupka bandziorów włamuje się do domu zamożnego samotnego staruszka w nadziei na łatwy łup, ale w środku czeka ich naprawdę Twardy Orzech Do Zgryzienia. Wprawdzie film podąża tropem zabójczej sprawności mieszkańca, opowiadanie Lovecrafta ma inny, bardziej weirdowy pomysł, ale efekt końcowy dość podobny. “Za Ścianą Snu” to bardziej sf niż horror. W ciele prostego amerykańskiego górala przebywa kosmiczny byt, który na granicy snu i jawy daje o sobie znać dziwnymi wizjami. “Przemiana Juana Romero” opowiada losy dwu górników w kopalni złota, w której z głębokiej, bezdennej szczeliny wydobywa się rytmiczne bicie/skandowanie. Wśród innych opowiadań warto wspomnieć również również “Koty Ultharu”, takie fantasy w stylu gaimanowskim (prześladowane przez parę upiornych mieszkańców koty biorą srogi odwet), zgrabna makabreska “W Grobowcu” (pewien nadmiernie chytry grabarz zmuszony do spędzenia nocy w tytułowym grobowcu) i dość znany “Hypnos” - (opis narkotycznych podróży bohatera poza granice ludzkiego poznania). Trzy mało istotne kolaboracje z innymi autorami, “Ekshumacja”, “Dwie Czarne Butelki” i “Nocny Ocean” wypadają z pamięci niemal natychmiast po lekturze, więc i nie ma co im za dużo czasu poświęcać. Zdanie podsumowania. “Nienazwane” można nazwać “okruchami ze stołu pańskiego”. Opowiadania w swej większości są mniej znane, mniej ważne w dorobku HPL, to nie one go unieśmiertelniły. Siega po nie najczęściej fan, który po Cthulhu, Dagonie czy Kolorze chcę więcej Old Genta, a jeszcze nie jest na tyle zdesperowany, żeby czytać pastisze Augusta Derletha czy współczesne fanfiki. Dla samych “Snów W Domu Wiedźmy” totalnie warto, a i “Przyczajona Groza” ma prawo się podobać.