Nadchodzi burza

„No i tak. Ży­cie na­praw­dę nie przy­po­mina filmu, DO. Cza­sami jest pięk­niej­sze.” jakie to było miłe, naprawdę. nie rozczarowałam się w żadnym stopniu, a nawet i może miło zaskoczyłam. prosta historia o dziewczynie, która chce pokochać siebie. ma dobry przekaz. przypomina, że ludzie są ważni, ale miłość do siebie jeszcze ważniejsza. klimat wakacji też się „wylewał” z książki. bardzo polubiłam główną bohaterkę. rozumiem ją całkowicie i od początku kibicowałam podczas tego wszystkiego. moja nowa definicja młodzieżówki!!!

Główną bohaterką jest Jessie, u której właśnie zdiagnozowano spectrum autyzmu. Nastolatka zaczyna nową szkołę i marzy o tym, by wreszcie odnaleźć się w rzeczywistości, bo dotąd miała z tym kłopot i zawsze czuła, że jest z nią coś nie tak. Pierwsza miłość, pierwsze czułości i pierwsze ważne przyjaźnie pokazują w jaki sposób funkcjonuje ktoś ze spektrum. Zmagania Jessie pomagają też zrozumieć jak się zachować przy osobie mającej autyzm, w jaki sposób reagować i jaką dać przestrzeń. Szybko można zauważyć, że nastolatek nieautystyczny może utożsamić się z przeżyciami dziewczyny, bo bycie nastolatkiem często jest skomplikowane i przeżywają oni te same problemy. Książka przyjemna, ale też pokazuje toksyczne relacje, zatem młodzi mogą wyciągać wnioski.

Kolejna książka Agaty Gładysz czyli KOLEJNA ocenka 10/10 (bo nie da się więcej) bo książeczka ZNOWU poza poziom A ja chciałam dać w 2/3 książki 8 ocenkę (nie wiem co ja sobie myślałam) Bo zapomniałam przecież o tym że na końcu książek Agaty Gładysz nie da się przewidzieć co się dalej stanie SPOJLER ALERT ALE TAKI DUŻYYYY no dobra żart bo w pewnym momencie jakby ktoś sobie ten moment zaspojlerował to ta książka straciłaby sens... WRACAJĄC podczas czytania tej książki dowiadujemy się z niej , że pierwsza prawdziwa miłość to jest coś co zapamiętamy na zawsze, że każdy zasługuje na tą jedną pisaną sobie osobę, potrzebę bliskości. Zaufanie do drugiej osoby i czucie się przy niej bezpiecznie, wrażenia że za tą osobą można wskoczyć w ogień. I WALKĘ aż do końca... Więc nie bójcie się. Jak jesteście w takiej samej sytuacji w jakiej jest Aurora przeczytajcie tą książkę i uwierzcie że zasługujecie i uwierzcie w to. Uwierzcie w siebie.

Książka „W rytmie uczuć” Oliwii Panek to krótka, poruszająca historia obyczajowo-romantyczna, którą można przeczytać na jeden raz. Autorka podejmuje w niej trudne tematy, takie jak strata, samotność i walka o nadzieję, jednocześnie pokazując, że nawet w najcięższych momentach życia mogą pojawić się nowe uczucia i sens dalszego działania. Główną bohaterką jest Aubrey Lee, młoda kobieta, która samotnie wychowuje syna. Po tragicznych wydarzeniach jej życie skupia się niemal wyłącznie na dziecku i codziennym przetrwaniu. Aubrey jest zmęczona, pełna bólu i poczucia winy, ale jednocześnie bardzo silna i oddana. Drugim ważnym bohaterem jest Reg Stan, wrażliwy mężczyzna związany z muzyką. Reg wnosi do historii spokój i delikatność, a jego obecność pomaga Aubrey stopniowo otwierać się na ludzi i na emocje, które wcześniej starała się w sobie tłumić. Relacja między bohaterami rozwija się powoli i naturalnie, bez pośpiechu, oparta na rozmowach, zrozumieniu i wspólnym milczeniu. Styl Oliwii Panek jest prosty, spokojny i bardzo emocjonalny. Autorka nie tworzy dynamicznej akcji, lecz skupia się na uczuciach bohaterów, ich myślach i wewnętrznych przeżyciach. „W rytmie uczuć” to krótka historia idealna na jeden wieczór, która mimo niewielkiej objętości ma w sobie głębię i autentyczność. Okładka idealnie oddaje to co znajdziemy w jej wnętrzu. To książka o nadziei, o radzeniu sobie ze stratą i o tym, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można odnaleźć nowy rytm życia i uczuć. W końcówce można było się domyśleć jak to może się zakończyć jednak zdecydowanie zakładałam inną wersję co mnie zaskoczyło.

Bella ma przygotować się do ważnych zawodów razem ze swoją klaczą Fiestą. Życie na Ranchu Golden Horse jest jednak pełne niespodzianek. Pod opiekę mamy Belli, terapeutki, zostaje oddany nastoletni chłopiec oskarżany o podpalenia. W tym czasie dziewczyna zaczyna czuć coś w stronę chłopca z sąsiedztwa. Gdy miałam naście lat książki Lauren Brooke z cyklu „Heartland” były dla mnie naprawdę bardzo ważne. Dlatego teraz, po latach, postanowiłam sprawdzić, jak wypada pierwszy tom z jej nowszego końskiego cyklu. „Wielkie oczekiwania” okazały się dla mnie lekturą w pewien sposób przyjemną i nostalgiczną, choć trudno tu mówić o literaturze jakichkolwiek wysokich lotów. To powieść wyraźnie pisana z myślą o młodszej młodzieży. I to samo w sobie wadą nie jest, ale mam wrażenie, że w tym przypadku jednak wykonanie nie jest wcale najlepsze, jakie być mogło. Są przecież powieści dla tego samego targetu, które jako dorosła osoba mogę czytać „bez bólu”. Ta powieść zaś aż tak przyjemną lekturą dla mnie po prostu nie była. To naprawdę krótka i nieskomplikowana powieść. Jeśli ktoś przeczytał w życiu kilka książek albo obejrzał kilka filmów/serialu to szybko domyśli się, w którą stronę pójdzie fabuła. To oczywiście bardzo mocno obyczajowa historia z końmi w tle, więc nie wymagam w takich opowieściach skomplikowanej zagadki, ale tak czy siak, autorka stworzyła tu mocno schematyczną opowieść. Sam przekaz czy poruszane problemy są jednak z tych ważnych i potrzebnych, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że to jednak książka, która ma trafić do młodszego czytelnika. Dlatego wydaje mi się, że pod tym względem może swoją funkcję spełnić. Dużo większy problem mam ze stylem tej powieści, który jest prościutki i leciutki, ale przy tym dość toporny. Zdania są krótkie, czasami pojawiają się bardzo klarowne powtórzenia (np. słowo „klacz” użyte zdanie po zdaniu). Miałam też poczucie, że tłumacz o koniach nie wie absolutnie nic i używa po prostu złych określeń, których nikt, kto jeździ konno, nie użyje. I o ile młody czytelnik może nie zauważyć problemów w stylu, o tyle wiem, że młode koniary doskonale ogarniają takie rzeczy i na pewno wiele z nich zwróci na takie babole uwagę. A przecież to jest książka targetowana właśnie przede wszystkim do nich. Zastanawia mnie też trochę tutaj, jako dorosłego czytelnika, to jak działa i z czego utrzymuje się ranczo. Dlatego że nie była tu wspomniana żadna szkółka jeździecka, więc to nie jest to, na czym rodzice Bellu zarabiają. Nie zajmują się też stricte hodowlą koni, nie było tu też nic o uczestnikach wysokiej rangi zawodów, a terapia jednego dziecka trwająca trzy tygodnie nie utrzyma raczej tak potężnego ośrodka. Na pewno część dochodów pojawia się z pensjonatu, który był wspomniany, ale w dalszym ciągu rodzice Belli mają na swojej ziemi kilkanaście innych koni oraz duży dom z basenem… Cóż, może to wyjaśnia się w kolejnych tomach. „Wielkie oczekiwania” wielkich oczekiwań raczej więc nie spełniają. Nie jest to książka w żadnym razie szkodliwa, ale jednak chciałoby się, aby było tu coś więcej: ładniejszy styl, trochę bardziej skomplikowana opowieść, może trochę głębsze wejście w temat. Przydałoby się też oczywiście bardziej jakościowe tłumaczenie. Ale jednocześnie wiem, że koniary nie mają jakiegoś potężnego wyboru, jeśli chodzi o książki i w tej kategorii może i ta opowieść da radę… chociaż pod względem ogólnego klimatu w dalszym ciągu preferuję „Heartland”. Świat jeździeckich zawodów to jednak nie mój świat.

7,5 Bardzo przyjemna, zabawna, wciągająca młodzieżówka. Doceniam ją bardzo za oryginalny pomysł, ale też dobre wykonanie. Polubiłam głównych bohaterów, których losy z przyjemnością możemy śledzić. Jest dość przewidywalna, ale idealna na zastój czytelniczy. Bardzo podobał mi się motyw wiary w trudnym momencie życia, w jakim znajdowała się Tessa (sama jestem wierząca), ale dla mnie mogło być go trochę więcej. Jedyne, co mnie zastanawiasz, to w którym momencie miałam niby się wzruszyć? Jestem dość wrażliwą osobą, ale ani razu się nie rozkleiłam. Ps. Weston i jego poczucie humoru on topp

Książka całkiem fajna, zdecydowanie skierowana do nastolatków, ale i starszym osobom powinna się spodobać. Dwie główne bohaterki były świetne, niby z zupełnie różnych światów, a jednak się idealnie uzupełniały. Caspar jak dla mnie był okropnym bohaterem, którego nie dało się lubić. Jego tłumaczenie dlaczego zachowywał się cham i prostak, były naprawdę słabe, a fakt, że główna bohaterka w nie uwierzyła, pokazuje tylko jak naiwna była. Rozumiem, że relacje rodzeństwa nie zawsze są super, ale żadna nie wygląda aż tak źle. Szczególnie nie podobało mi się, że Caspar nie poniósł żadnych konsekwencji. A na koniec zaszła w nim duża zmiana, która średnio ma sens, bo nie obserwujemy jego zmiany na przestrzeni czasu, tylko dosłownie z dnia na dzień. Książka ogólnie jest fajna, ale ma drobne elementy która tak mnie irytowały podczas czytania, że to była momentami droga przez mękę.

Nie było to złe, ale najlepsze też nie. Momentami przynudzało, ale ogólnie to nawet trochę się wciągnęłam, szybko się czyta, pomysł fajny. Mam też minimalne wrażenie że z narracją jest coś nie tak. Mimo to polecam, nie spodziewałam się tu takiego smutnego wątku. Podsumowując, warte przeczytania, dodam jeszcze że trochę dziwne i miałam wrażenie że akcja pędzi za szybko (np. Relacja między Ro i Millerem to dosłownie na jednej stronie się nienawidzą, a po przewróceniu kartki już całują) ale tak to spoko. Polecam (znaczy chyba...) ⭐️

Po pierwsze: mocno rekomenduję czytanie drugiej części krótko po zakończeniu pierwszej. Sama musiałam przeczytać kilka rozdziałów, żeby przypomnieć sobie, o co w tej serii chodzi. Dwa: pierwsza jednak lepsza, ale może to moje subiektywne odczucie. Teraz mamy sielsko-anielską historię o wielkiej miłości rodziców po latach... i coś mi zgrzyta, chociaż ciężko określić co. Ale czyta się nawet przyjemnie (chociaż nie wciąga jak pierwsza część). Czy będzie kontynuacja? Nie wiem. Na ten moment jestem nasycona klimatem.

Po raz pierwszy słuchałam audiobooka zamiast czytać książkę. Niestety mam wrażenie, że ta forma nie do końca jest dla mnie. Przesłuchanie zajęło mi 8,5 godziny, co było dla mnie zaskakujące, ponieważ przeczytanie tej samej książki zajęłoby mi około miesiąca. Samo słuchanie nie pozwoliło mi jednak w pełni wejść w przedstawiony świat ani zżyć się z bohaterami. Mimo to uważam, że książka nie była zła – wręcz przeciwnie, okazała się przyjemna i lekka w odbiorze.

Pozwól mi cię pokochać... Ciekawie jest czytać o tych samych bohaterach po upływie jakiegoś czasu. To zawsze inna perspektywa, można zaobserwować zmiany i dostrzec, że nawet to, co oczywiste wcale nie musi takie być. Mam wrażenie, że jeszcze bardziej te zmiany są dostrzegalne, kiedy mamy do czynienia z bohaterami w wieku nastoletnim — młodzież naturalnie zmienia się, nawet jeśli nie jest to aż taki długi okres. „Let me love you” jest kontynuacją losów bohaterów z „Let me know” po dwóch latach. Jak dużo mogło się zmienić w życiu młodych ludzi w tym czasie?  Noah wyjechał do Chicago nie tylko po to, by pracować, studiować i rozpocząć dorosłe życie, ale również, a może przede wszystkim po to, by z dystansem spojrzeć na to, co dotychczas, poznać siebie, swoje myśli i prawdziwe ja. Praca w warsztacie samochodowym jest dla chłopaka nie tyle zarobkiem, ile pozwala mu zapełnić pozostały czas, nie myśleć za dużo i nie tęsknić za bardzo. Bee także nie została w rodzinnym Santa Monica, wyprowadziła się do Nowego Yorku, skupia się na studiach, pracy w cukierni i pisze książkę. Dwa lata, zero kontaktu i niespodziewana wiadomość od Noah... czy przyjaciele, których niespodziewanie zaskoczyła miłość, zdecydują się na ponowne spotkanie i odbudowanie relacji?  Akcja powieści nie toczy się tylko w momencie odgrywania wydarzeń. Wracamy z bohaterami do wcześniejszych lat, które odegrały istotną rolę w kształtowaniu ich takimi, jakimi są, a także mocno wpłynęły na ich relację. Pozwala to Czytelnikowi nie tylko pełniej zrozumieć historię przyjaźni i miłości, ale także utrzymać w napięciu i oczekiwaniu na wyjaśnienia, które chciałoby się mieć już od razu podczas czytania.  Książkę czyta się bardzo szybko, jest wciągająca i intryguje już od pierwszych stron. Powrót do życia bohaterów po przerwie jest ciekawy i dostarcza wielu emocji. Pewne elementy układanki, jaką jest relacja Bee i Noah wyjaśniają się szybciej, na inne trzeba poczekać dłużej.  Autorka umie zadbać o emocje i trzymanie Czytelnika w napięciu. Przez historię płynie się wprawnie i szybko, a jednocześnie wciąż chce się więcej. Książkę czytało mi się bardzo dobrze, była to lekka i warta uwagi powieść, szczególnie że losy tej pary polubiłam już w pierwszym tomie. Zdecydowanie polecam!  Oficjalna recenzja dla portalu Papierowe Motyle. 

"Tego nie było w planie" spodobało mi się już niemal od początku, czyli jak tylko poznałam główną bohaterkę i jej świetne babcie. Fabuła książki jest bardzo ciekawa i intrygująca. Ukazany jest tutaj jeden z moich ulubionych młodzieżówkowych motywów, a mianowicie motyw uniwersytetu (ogólnie szkolny). Uwielbiam, gdy akcja rozgrywa się na jakichś zagranicznych kampusach. Ten klimat jest mega. W tej historii pojawiają się też tajemnice, które powoli wychodzą na jaw. Natomiast moje serce skradło Bagelopolis, czyli miejscówka z przeróżnymi kombinacjami bajgli. Oprócz tego, że pod koniec było troszkę nudniej, to była naprawdę fajna historia.

Bardzo ciekawa młodzieżowa książka młodej obiecującej autorki. Jestem ze starszego pokolenia, książkę wzięłam do ręki z ciekawości, żeby zobaczyć co teraz czyta młodzież, czy jeszcze zainteresowałby mnie ich styl pisania. I wicie co? Książka jest na prawdę dobra. Dobrze poprowadzone wątki, poruszanie trudnych spraw, główna bohaterka choć z początku trochę mnie irytuje, okazuje się na prawdę wartościową postacią. książkę przekazalam córce do przeczytania, mam nadzieję, że jako nastolatka bedzie z tej pozycji książkowej bardzo zadowolona.

Bardzo dobra książka. Główna bohaterka zerwała z chłopakiem, Tagiem. W jej szkole Błazen (uczeń z ostatniej klasy wybrany prze byłego błazna) robi kawał na całą szkołę. Wybiera on osoby do pomocy innych uczniów. UWAGA SPOILER: Tag był błaznem i wybrał do pomocy między innymi Lily ( główną bohaterkę) do pomocy. Na końcu oboje do siebie wracają. KONIEC SPOILERU. Fabuła wciągająca. Serdecznie polecam.

Pięknie opisane uczucie Zuzy i Nikodema. Ich rozterki, myśli, rozkminy. Zuza już pracuje, Nikodem jeszcze w liceum, ale połączyła ich niteczka.... Nie chcą się do tego przyznać, męczą się. Wszystko w klimacie około walentynkowym i kawiarnianym. "Love is in the air"... Dobrze się czytało. Fajnie, że autorka pokazuje, jak nastolatki mogą sobie radzić z dręczącymi je myślami i zalewającymi uczuciami. Delikatnie wplotła w akcję ideę mindfulness - bycia uważnym tu i teraz. Porusza temat rozbicia rodziny, rozwodu rodziców, rozterek nastolatka, poczucia rozbicia i braku przynależności. Nastolatki są w książce jakby ugrzecznione, cukierkowe, trener - jak Budda - daje wskazówki duchowe:) Nie przeszkadza to jednak w delektowaniu się tą historią:)

Jedna z lepszych młodzieżówek, jakie czytałam w ostatnich latach - bardzo wakacyjna, z uroczym wątkiem romantycznym, ale przede wszystkim otwierająca oczy na codzienność i kulturę Głuchych. O wielu rzeczach nie miałam dotąd pojęcia, dlatego mam nadzieję, że chociaż powieść czytało mi się błyskawicznie, to zawarte w niej przesłanie zostanie ze mną na zawsze.

Ciekawa intryga, która z łatwością wciąga czytelnika. Natomiast mi udało się przewidzieć kto stanowił największe zagrożenie, zresztą sam kulminacyjny moment był bardzo pospiesznie przedstawiony. Miałam wrażenie że najbardziej trzymająca w napięciu scena, która wyjaśnia całą intrygę, do której odkrycia dążyliśmy, trwała stronę czy dwie. Było to dla mnie nieco rozczarowujące. Dodatkowo nie czułam, żeby główna bohaterka zachowywała się jakby naprawdę miała 17 lat, może poza scenami romantycznymi, gdzie jednak była dużo śmielsza i mniej wycofana. Swoją drogą ta zmiana, z początkowo nieco zamkniętej, zdystansowanej względem innych zamieniła się (jak dla mnie w sekundę) w dziewczynę, która bez problemu jest w relacji romantycznej z Axelem, otwarcie mówi mu o swoich uczuciach, emocjach jakie jej towarzyszą. Rozumiem skąd ten zabieg i co on miał na celu, ale jego uzasadnienie dla mnie nie istnieje. Szczególnie kiedy na koniec główna bohaterka uważa że wymyśliła naprawdę sprytny plan, któremu jednak daleko do tego, aby być sprytnym. Ty ponownie miałam wrażenie, że zachowuje się nieodpowiednio do swojego wieku, brakowało mi w niej większej dojrzałości na przestrzeni całej historii. Mimo wszystko książka jest warta przeczytania, gdyż jest lekką, przyjemną i wciągającą historią, którą czyta się naprawdę szybko.

Książka dla tych,którzy lubią nieco dołujące klimaty.Nie mówię,że kończy się źle,to pierwsza część i tylko autorka wie ,co wydarzy się dalej.Sporo rzeczy dzieje się tu w głowie głównej bohaterki.Ogólnie książka jest dobrze napisana,chociaż przydałoby się więcej interakcji między bohaterami,mniej tych wewnętrznych monologów.Wszystko zależy od indywidualnych oczekiwań,ja choć lubię emocjonalne historie,tutaj miałam wrażenie przesady w jedną stronę.Raczej nie zostałam na tyle zaciekawiona,przywiązana do bohaterów,by sięgnąć po kontynuację.Nie odradzam czytania,książka może okazać się dobrym wyborem dla kogoś innego.

Niesamowicie wciągająca. Bardzo mi się spodobała. Po mało której książce nie czuję niedosytu, a ta była według mnie pełna. Idealna taka jaka jest. Gdyby nie to, że lubię dozować sobie książki, to skończyła bym ją tego samego dnia, w którym ją zaczełam. Chase jest naprawdę uroczy, a razem z Emily uzupełniają się. Wątek opieki nad młodszą siostrą też bardzo mi się spodobał. Jestem zachwycona tą książką.

Była to jedna z tych młodzieżówek, na której bawiłam się zwyczajnie dobrze. Nie wniosła ona nic odkrywczego do mojego życia, nie sprawiła tym bardziej, bym chciała wracać do niej stale myślami, czy też sięgnąć po nią ponownie, ale trzeba przyznać, że jako czysta rozrywka, wypada naprawdę dobrze. Choć ma kilka niuansów, które określiłabym nawet nieścisłościami, to czytelnik, który aż tak bardzo nie wgryza się w fabułę i nie dopatruje błędów logicznych, raczej nie powinien na to zwrócić zbyt wielkiej uwagi. Sama osobiście sięgnęłam po nią jeszcze w trakcie studiów, kiedy to musiałam nadrabiać ogrom notatek, ale jako audiobook sprawdziła się wówczas idealnie. Nie musiałam poświęcać jej 100% własnej uwagi, a i tak mimo wszystko wiele z niej zapamiętywałam i byłam ciekawa dalszych losów głównej bohaterki.