Na zgodę. 5 kłótni, które wzmocnią wasz związek

Pokrzepiajaca ksiażka dodająca otuchy oraz nadzieje na wiecznosc z naszą bratnią duszą. Bije z niej taki spokój, wszystko tu na ziemi jest tylko na chwile a najwazniejsze to milosc,ktora dzielimy sie z innymi. Im wczesniej sobie to usmwiadomimy tym szybciej odnajdziemy szczescie tu na ziemi.

Zwracając uwagę na to, jak wiele osób znalazło się kiedykolwiek w relacjach nieidealnych, czuję niezwykłe zainteresowanie mechanizmami relacji. Jest to zagadnienie wielopłaszczyznowe, które w przypadku każdego człowieka może mieć kompletnie inny nurt i odmienną dynamikę. Co więcej, jakościowa relacja może mieć znamienity wpływ na jakość życia. Rąbka tajemnicy odnośnie fundamentów relacji uchyla czytelnikowi Diane Poole Heller w książce zatytułowanej "Twój styl przywiązania". Jest to pozycja przybliżająca poszczególne style przywiązania (bezpieczny, unikający, ambiwalentny oraz zdezorganizowany), genezę i mechanizmy ich kształtowania, wplatając jednocześnie złote rady traktujące o tym, jak w codziennym życiu podnosić jakość swojej relacji. Gdybym miała opisać tę pozycję za pomocą jednego epitetu, użyłabym słowa przystępna. Narracja jest prowadzona w bardzo prosty, przyswajalny sposób i zakładam, że każdy może z niej coś wynieść. Nie jest to raczej książka dla osób mających szeroki zakres wiedzy psychologicznej - dla mnie wiele rzeczy było oczywistych, choć dzięki tej lekturze postaram się uważniej pielęgnować cenne dla mnie relacje. Mogę jedynie ubolewać, że nie miałam okazji zapoznania się z tego typu treścią w czasach nastoletnich - myślę, że mogłaby mieć ona na mnie bardzo dobry i rozległy wpływ. Książkę polecam każdemu, kto jest zainteresowany psychologią relacji oraz osobom, które znajdują się w relacjach wymagających uzdrowienia lub udoskonalenia.

Jak napisałam w zapowiedzi „Znajdź swoje miejsce. 22 rytuały uwolnienia od dziedzictwa emocjonalnego” Natachy Calestreme od Wydawnictwo Feeria to pozycja, która bardzo mnie zaintrygowała. Książka premierę miała 15 lutego br. i choć przeczytałam ją jakiś czas temu na recenzję przyszedł czas właśnie teraz. Bo jak Wam w przystępny sposób zarekomendować poradnik o dziedzictwie emocjonalnym? Czy znacie termin dziedzictwa emocjonalnego? Ja z nim spotkałam się jakiś czas temu, kompletnie nie zapamiętując kluczowych jego aspektów. Już we wstępie Autorka pracująca w dziennikarstwie tłumaczy, że epi­ge­ne­tyka to „(…) To coś w rodzaju dzie­dzi­cze­nia pamięci przod­ków.” Może to brzmieć trochę jak fantastyka, ale Natacha Calestrémé powiązała swoje niepowodzenia na rynku zawodowym z faktem, że „jeden z jej dziad­ków po woj­nie został pozba­wiony moż­li­wo­ści wyko­ny­wa­nia swo­jego zawodu i ni­gdy nie pogo­dził się z utratą miejsca pracy; że jedna z jej babć cier­piała, nie mogąc zna­leźć swojego miejsca w cieniu przy­tła­cza­ją­cej oso­bo­wo­ści męża; że jeden z wuj­ków, uznany arty­sta, ni­gdy nie docze­kał się takiego miej­sca w pan­te­onie sław, na jakie zasłu­gi­wał; że jedna z cio­tek, bez­dzietna i nie­za­mężna, zna­la­zła się w miej­scu, o któ­rym z pew­no­ścią nie marzyła, gdy wsku­tek zawodu miło­snego zde­cy­do­wała się przy­wdziać habit.” Brzmi trochę jak fantastyka? Czyżby? Nie ukrywam, że publikacja istotnie mnie zaskoczyła. Jak nie czytać z przymrużeniem oka wyznania autorki, która twierdzi, że udało się jej „(…) dotrzeć do ukry­tego zna­cze­nia dręczących ją pro­ble­mów. Mię­dzy wła­snymi bole­snymi doświad­cze­niami, a tymi, które były udzia­łem jej krew­nych, ist­niał pewien powta­rzalny sche­mat: ich mniej­sza lub więk­sza cyklicz­ność.” Niemniej jednak książka zawiera wiele cennych spostrzeżeń i uwag jak chociażby również że wstępu; „(…) każde bole­sne doświad­cze­nie dre­nuje naszą ener­gię. Kłót­nie, żałoba, upo­ko­rze­nia, wypadki, prze­moc, strach czy nawet drobne bolączki zatru­wa­jące nam życie na co dzień – wszystko to gene­ruje serię sta­nów emo­cjo­nal­nych, z któ­rych nie zda­jemy sobie sprawy…” Nie mogę więc jednoznacznie stwierdzić, że książka to stek bzdur na temat realnego wpływu doświadczeń naszych przodków na to co dzieje się sto, pięćdziesiąt lat później w naszym życiu. Bynajmniej…. Poradnik składa się ze wstępu, części pierwszej zatytułowanej „Bilans” oraz części drugiej o znamiennym tytule „Być szczęśliwym wśród innych”. W pierwszej części autorka skłania nas do refleksji nad miejscem, które zajmujemy w życiu. Nie tylko z perspektywy naszego życia zawodowego, lecz także miejsca w społeczeństwie, miejsca w grupie odniesienia, miejsca w naszej rodzinie tej bliższej i tej dalszej. W rozdziale drugim Natacha Calestrémé zachęca nas do zastanowienia się i przestudiowania naszych niepowodzeń. Skłania nas ku stwierdzeniu, że przeciwności losu, których doświadczamy są po coś i z czegoś wynikają. Nie odbiera nam jednak mocy sprawstwa twierdząc, że jesteśmy ofiarami. Płynnie przechodzi do trzeciego rozdziału, w którym omawia cechy, zalety, determinanty dziedzictwa emocjonalnego, z którym – nie ukrywam – miałam największy problem w trakcie czytania. Ostatni rozdział zawarty w części drugiej poradnika poświęcony został całkowicie naszemu życiu zawodowemu. W tym fragmencie książki dowiemy się jak znaleźć pracę. Autorka serwuje nam kolejne kroki, które mają nam pomóc w odnalezieniu swego miejsca w zawodowym świecie, miejsca, z którego będziemy usatysfakcjonowani. Nakazuje nam: „Zamknij swoje rany.”, „Uwol­nij się od dzie­dzic­twa emo­cjo­nal­nego.” czy „Wyjdź poza ogra­ni­cza­jące cię prze­ko­na­nia.” Niestety łatwo napisać, łatwo przeczytać, trudniej wdrożyć w życie. I właśnie z tym mam największy problem w poradnikach tego typu. Oprócz wartości poznawczej, edukacyjnej nie do końca zrozumiałam przesłanie. Mimo, że autorka w wielu miejscach wskazała proste praktyczne ćwiczenia, jak na przykład „stwórz tabelę z listą traum, jakich doświad­czy­łeś”, uzupełnij tabelkę emocjonalną pokazując wręcz jej przykład itd. nie potrafiłam zastosować przeczytanych rad i rozwiązań w moim codziennym życiu. Przeczytałam, dowiedziałam się, nie zastosowałam. Przeczytaj, dowiedz się i może właśnie TY zastosujesz. Czytając recenzje pamiętajcie proszę zawsze, że nie wszystko jest dla wszystkich. Nie ma jednych obiektywnych prawd i uniwersalnych rozwiązań pasujących wszystkim, w taki sam sposób. Dlatego warto czytać książki, które nawet nie zachwyciły innych odbiorców. Za możliwość zapoznania się z lekturą bardzo dziękuję Wydawnictwu Feeria.

[Audiobook] Kompleksowo, ale i podstawowo o zdrowiu psychicznym. Będzie dobra dla osoby początkującej, która myśli o rozpoczęciu psychoterapii. Wyjaśnienie na czym polega psychoterapia, jak wybrać terapeutę itp. Krótko również o wspomaganiu zdrowia psychicznego jak dieta, suplementy i inne. Dostosowana do każdego wieku, subtelną i przejrzysta. Na minus wkurzające, feministyczne odmiany płciowe na każdym kroku.

Hej! Naprawdę dobrze Cię widzieć! Cieszę się, że jesteś. Dobra, przyznajcie się - Wy to raczej z tych nieśmiałych, czy typowe dusze towarzystwa? Ja jestem pół na pół. Często o sobie mówię, że jestem typowym ekstrawertykiem, który potrzebuje dużo akcji wokół, ale ostatnimi czasy zauważyłam, że coraz częściej wybieram samotność z książką, zamiast paplaniny z koleżanką. Nie mam też jakiejś dużej potrzeby zaczepiania ludzi w pociągach czy kolejce w sklepie. Aczkolwiek muszę zaznaczyć, że wkurza mnie wszechobecny hejt na ekstrawertyków - szanujmy się wszyscy!" Naprawdę dobrze Cię widzieć" to wspaniały, lekko napisany i posypany świetnym humorem - niezbędnik przetrwania dla nieporadnych społecznie. Autor dzieli się radami jak ogarnąć swoje życie towarzyskie, wieloma śmiesznymi anegdotkami i historiami z życia wziętymi. Jednak za tym całym zabawnym tonem, stoi bardzo użyteczna i myślę, że mocno funkcjonalna wiedza, podana w cudownie lekki sposób. Autor uczy jak wyjść ze swojej strefy komfortu, pokazując jednocześnie, że bycie introwertykiem nie jest złe. Ta książka motywuje, inspiruje i skłania do refleksji. A do tego bawi! Dużo wyniosłam z tej pozycji i na pewno będę do niej wracać, żeby przypomnieć sobie niektóre porady. To co? Który jesteście team #introwertyk czy #ekstrawertyk ?A tam, kochajmy się jacykolwiek jesteśmy!

Opowiadania erotyczne, pornograficzne, do czytania jedną ręką. Zmysłowe, świadome, kobiece i na kobiecej przyjemności skupione. Caro Bukowski spisała „Rozkosz”, a ja miałam okazję się w niej zanurzyć. Język takiej literatury najczęściej powoduje u mnie ciarki żenady. Pozostawia też niesmak płynący wprost z męskiej perspektywy, skupionej na nieśmiertelnym władcy kobiecej wyobraźni. Tam gdzie erotyka zmienia się w niesmaczną pornografię nie znajduję dla siebie miejsca. Dlatego pokładałam duże nadzieje w „Rozkoszy”. Mam kilka zastrzeżeń, ale ogólnie - było naprawdę nieźle. Najważniejsza kwestia - język. Mogę śmiało przyznać, że Caro Bukowski mnie przekonała. Czułam tu lekki powiew Marty Dzido, którą w cielesnym wydaniu bardzo lubię. Bywa wulgarnie, ale autorka nie ogranicza się do powtarzania wciąż tych samych, przaśnych określeń opisując ciała bohaterów. Obyło się bez przewracania oczami czy zażenowania. Jeśli chodzi o tło zbliżeń czy seksualnych spotkań solo - dzieje się tu naprawdę dużo. Wśród 32 opowiadań znaleźć można bardzo dosłowne, jak i wymagające wyobraźni sceny. Z jednej strony podobała mi się taka różnorodność ale widzę tu też pewien zgrzyt. Zgrzyt i mój główny zarzut odnieść mogę do długości tekstów. Jeśli autorka miała skłonić czytelniczki do „włożenia ręki pod kołdrę” to jedno opowiadanie składające się z 3/4/5 stron tekstu w mojej ocenie jest zwyczajnie za krótkie. Chyba, że lubimy dynamiczne zmiany nastroju albo czytamy książkę od deski do deski. Tylko czy taki miks zda egzamin? Podsumowując - cieszę się, że taki zbiór się pojawił. Cieszy mnie również zwrócenie uwagi na kobiecą stronę przyjemności. Plus za niewielką, ale jednak widoczną reprezentację bohaterów nieheteronormatywnych. Osobiście wolałabym przeczytać 15 bardziej rozbudowanych opowiadań, ale może nie jest to ostatnie słowo autorki. Wielki plus za poruszenie tematu świadomej zgody i brak toksyczności.

Wierzycie w przesądy, rzucanie uroków i różnego rodzaju klątwy? Ja pamiętam jak moja babcia odczyniała uroki i zauroczenia, wspominając przy tym o tzw złym spojrzeniu. Teraz po przeczytaniu poradnika Antonio Pagliarulo wiem, że Złe Oko/złe spojrzenie to klątwa wynikająca z czyjejś zazdrości lub złej woli.I co dla mnie zaskakujące mimo, iż świat doszedł tak daleko do przodu...jest nadal wszechobecna. Dlatego dzisiaj na tapecie pojawia sie książka o tejże tematyce. "Złe Oko.Skuteczne zaklęcia i rytuały na odwracanie złych plotek, klątw i uroków" Antonio Pagliarulo, to nietuzinkowy poradnik, w którym autor w pierwszej części opisuje niezwykle tajemniczą historię Złego Oka. W drugiej przedstawia jak odbierany był i jest obraz tego zjawiska w różnych miejscach na świecie, a także w tekstach religijnych i filozoficznych. Wspominając o tym: 🪬Co powiedział o Złym Oku Jezus w Kazaniu na górze? 🪬Jak prorok Mahomet ostrzegał przed niebezpieczeństwami z nim związanymi, ale jakie remedium zapewnił, aby zrównoważyć nieszczęście? 🪬Dlaczego i w jaki sposób Złe Oko pojawia się w literaturze rabinicznej i innych tekstach żydowskich? Ale to nie wszystko. Ponieważ w trzeciej części Antonio Pagliarulo pokazuje i uczy nas : 🧿 jak zdiagnozować Złe Oko, 🧿 jak je "wyleczyć", czy jak kto woli odczynić magią,modlitwą, 🧿 jak się przed nim bronić, 🧿 I oczywiście jak je rzucić - czego akurat nie polecam :) Polecam za to przeczytać ją uważnie od poczatku do końca. Bowiem mało która z książek, oferuje tyle wiedzy i tak praktyczne porady i techniki, które moga chronić nas przed tą tajemniczą i krążąca miedzy nami siłą. ;)

Autor podpowiada nam, w jaki sposób możemy zacząć zwalczać nasz „overthinking”. Skoro staramy się pomóc naszym bliskim, dlaczego nie zaczniemy od samych siebie? Podkreśla, jak ogromny wpływ ma nasze nastawienie, największa część problemu znajduje się przede wszystkim w naszej głowie. Zamiast skupiać się na przeszłości lub tym „co jeśli”, powinniśmy być bardziej uważni co się dzieje dookoła nas, bo podróżując w czasie, ucieka nam teraźniejszość! Skoro potrafimy zatrzymać film w każdej chwili, dlaczego nie zrobimy tak z naszymi myślami? Jest dużo ćwiczeń które pomogą nam się z nimi uporać. Może nie rozwiąże od razu wszystkich naszych problemów, ale na pewno będzie cenną wskazówką jak walczyć z niechcianymi myślami. Wiedza przekazana jest bardzo lekko, więc czyta się szybko i przyjemnie. Mimo że nie przepadam za poradnikami, tą książkę polecam!

Byliście kiedyś w toksycznej relacji? Ja tak. Przez ponad rok spotykałam się z kimś, kto podkopywał moje poczucie własnej wartości, przez co uwierzyłam, że nikt inny mnie nie pokocha, że nie zasługuję na szczęście. Dość mocno odchorowałam ten związek, ale to już za mną. Wyciągnęłam z niego lekcje i poszłam dalej. Po drodze jeszcze trafiłam na maminsynka, który miał wyznaczoną godzinę policyjną, po której mamusia dzwoniła, żeby sprawdzić, czy nic mu się nie stało. Spotkaliśmy się tylko raz, a po kilku minutach rozmowy w mojej głowie rozległa się syrena i zapaliła ogromna czerwona lampka z napisem "uciekaj". I uciekłam, chociaż jego mama chciała mnie poznać, bo, jak to on powiedział, gdybym jej się spodobała, to moglibyśmy się spotykać. Zastanawialiście się kiedyś nad tym, jaki wpływ na nasz wybór partnera ma to, jak układały się relacje w naszym rodzinnym domu? Jagoda Bzowy opowiada o kobietach, które były w toksycznych związkach. Pokazuje, jak ich dzieciństwo przełożyło się na to, że tkwiły w relacjach, które miały na nie destrukcyjny wpływ. Znajdziecie tutaj pełen przekrój osobowości, które w taki czy inny sposób mogą działać destrukcyjnie na drugiego człowieka. I nie zawsze jest to świadome działanie. To również pokazuje autorka. Bardzo często ludzie nie mają świadomości, że na przykład stosują agresję, milcząc, gdy ktoś się z nimi nie zgodzi albo nie robi czegoś po ich myśli. Są tacy ludzie, którzy przez lata tkwią w roli "ofiary", obwiniając cały świat o krzywdy, które ich spotykają, a nawet przez moment nie zastanowią się nad tym, że może z nimi jest coś nie tak. Znajdziecie tutaj także rozdziały poświęcone narcyzom czy maminsynkom. Dzięki temu, że autorka pokazuje przykłady z życia wzięte, łatwo zrozumieć, co chce przekazać czytelnikom. Być może ktoś, czytając tę książkę, złapie się na tym, że jego związek wygląda podobnie do tego, który opisuje autorka. Jagoda Bzowy pokazuje też, że terapeuta to nie jest ktoś, kto zmusi swojego pacjenta do zrobienia czegokolwiek. Może zadawać pytania, które zmieniają perspektywę, ale nie da wprost gotowego rozwiązania. Problem trzeba zrozumieć i rozwiązać samemu, a nie czekać, aż ktoś zrobi to za nas. Chociaż poruszana tutaj tematyka jest trudna, książkę czyta się szybko. Autorka ma lekkie pióro, daleko jej do mentorskiego tonu i zalewania czytelnika naukowymi wywodami. Rzeczowo wyjaśnia, jakie mechanizmy sprawiają, że człowiek reaguje w określony sposób, i daje do zrozumienia, że nic nie jest stracone, trzeba tylko zrobić pierwszy krok ku zrozumieniu siebie. Znajdziecie tutaj wskazówki i ćwiczenia, które mogą w tym pomóc. Według mnie ta książka może być dobrym punktem wyjścia dla kobiet, które czują, że w ich związku coś jest nie tak, ale nie wiedzą, co dalej zrobić.

Na początku nie potrafiłam dostrzec fenomenu tej książki. Miałam wrażenie, że autorka trochę leje wodę, trochę się powtarza. Zrozumiałam jednak, że dla osoby szczęśliwej i spełniającej się życiowo jest ona mało odkrywcza. Z kolei dla tych, którzy są zagubieni i nie czują się dobrze sami ze sobą może być game changerem.

Książka, którą każdy Polak i Polka powinni przeczytać, ponieważ polskie społeczeństwo jest bardzo straumatyzowane po wojnach i komunizmie, a dzieci wychowywane w tzw. zimnym chowie. Chcąc przerwać te traumy i toksyczne zachowania trzeba spojrzeć na rodziców krytycznie, ale również zrozumieć co sprawiło w ich dzieciństwie, że zostali toksyczni lub narcystyczni. Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej w tym temacie to ta książka jest idealna. Pomoże również przyszłym rodzicom, zrozumieć co robić, aby nie skrzywdzić swojego dziecka dalej. Polecam!

Bardzo mądra książka, która opisuje, gdzie i w jaki sposób odkładają się nasze emocje, traumy i doświadczenia. Podaje piękne praktyki, ćwiczenia i techniki oddechowe, które pomogą sobie poradzić z ciałem. Pięknie dopełni terapię i pozwoli zrozumieć zależności naszego umysłu i ciała, które jest jednością ❤️

Baza, którą powinien znać każdy. Dla mnie dużo tematów było podstawowych, bo jednak ta wiedza jest obecnie odmieniana przez wszystkie przypadki w social mediach i znanych podcastach. Jednakże dla mnie książka ma funkcję porządkującą i kilka aspektów rzeczywiście było bardzo odkrywczych.

To nie książka pełna treści, to po prostu zbiór motywacyjnych albo mindfulnessowych przypominajek o tym, co ważne w życiu. Mam wrażenie, że docelowym odbiorcą jest kobieta w jakiejś toksycznej relacji albo umęczona codziennym życiem, mająca problem ze stawianiem granic. Ja akurat do tych grup nie należę, więc dużo z tych przypominajek to dla mnie trochę frazesy. Natomiast sięgając po tę książkę codziennie, czytając jedną czy dwie strony, pewnie można się poczuć lepiej i poczuć w sobie chęć do działania, do zmiany czegoś w swoim życiu. Polecam osobom, które mogą takiego bodźca potrzebować. Tę książkę dostałam w prezencie, sama pewnie bym po nią nie sięgnęła. Na plus, wydanie - piękne! :) Ig: burzaczyta

Autor stara się uwieść czytelnika lekką formą i humorystycznym spojrzeniem na problemy dotyczące zapewne większości ludzi - lęk jest jedną z normalnych i potrzebnych emocji. Kłopoty rozpoczynają się wówczas, kiedy zaczyna być przewlekły i staje się źródłem cierpienia - przeszkadza w codziennym funkcjonowaniu. Zgadzam się z jedną z poniższych opinii na temat tej książki, że osoby zmagające się z zaburzeniami lękowymi, nie chcą być ani rozśmieszane, ani tym bardziej traktowane jak dzieci. Sformułowanie „potwór wyjący w twojej głowie” pojawia się tu prawie na każdej stronie, a autor wielokrotnie z satysfakcją opowiada, jak pozbył się swojego lęku przed lataniem samolotem. To śmieszkowanie nie jest zresztą tak naprawdę zabawne (raczej infantylne) podobnie jak rysuneczki, na których lęk jest kosmatym stworkiem. Autor, chociaż profesjonalista, wydaje się nie brać pod uwagę, że niektóre zaburzenia lękowe nie wynikają wyłącznie z fobii, a mają realne podstawy. Inne podejście terapeutyczne powinno być zastosowane dla pacjenta, który boi się pająków, a inne do np. obywatela Ukrainy, który zetknął się z zagrożeniem życia i prawdziwie traumatycznymi sytuacjami. W związku z powyższym nie wiadomo do kogo jest kierowana na pozycja, zawiera dużo uogólnień, niewiele mówi o przyczynach, raczej nic nowego nie można się z niej dowiedzieć na temat radzenia sobie w nagłych sytuacjach – o głębokim oddychaniu i wyrozumiałości dla siebie, chyba już wszyscy słyszeli. Nie jest to rzecz beznadziejna, ale uważam, że trochę szkoda na nią czasu.

Odnowa. Zmień nawyki i zacznij żyć po swojemu". Dużo z nas tkwi w różnych rutynach i niektórych jesteśmy świadomi, a niektórych niekoniecznie. Dr Sophie Mort w swojej kompleksowej książce nie tylko opowiada o naszych nawykach, ale przedstawia nam możliwą podróż w głąb siebie, gdzie zastanowimy się nad swoim życiem i codziennością. Tematy, które poruszane są w tej książce, są obszerne i ciekawe. Np. Co zrobić, jeśli pozostajesz pod wpływem stereotypów i leków albo np. pokonywanie lęku przed sukcesem. Wydaje mi się, że każdy z nas zmaga się z jakimś problemem i taka książka może nam pomóc dojść do ładu psychicznego ☺️ Kompleksowa ścieżka ku zdrowiu naszej psychiki to przyjemna lektura, ważna dla każdego z nas, szczególnie, że żyjemy w czasach wielkiego stresu.

„Bliskość i lęk” to książka, która zostaje w głowie. Marcin Matych pisze o rzeczach trudnych – lękach, więziach, schematach relacyjnych – ale robi to z ogromną empatią i zrozumieniem. Dużo tu psychologii, ale bez zbędnego zadęcia. Zamiast suchych teorii dostajemy konkretne przykłady, ciekawe historie i przede wszystkim poczucie, że nie jesteśmy sami z naszymi emocjami. Niektóre fragmenty są trochę powtarzalne, ale to nie przeszkadza – całość daje dużo do myślenia i zachęca do pracy nad sobą. Dobra pozycja dla każdego, kto chce budować zdrowsze, bliższe relacje.

Solidna książka. Nie odkrywa Ameryki, ale wszystkie rady Autorki warto sobie (i przyjaciółkom) od czasu do czasu przypominać. Tam, gdzie to konieczne, Autorka mówi nam pewnie i stanowczo - nie rób sobie tego. Książka wzmacnia poczucie możliwości zaopiekowania się sobą i pewności siebie. Wielki plus za uniwersalność przekazu - nie jesteś tu osądzana za swoje upodobania względem wyglądu, seksu, randkowania czy ochoty na bycie/nie bycie w związku. Polecam również dla facetów, chociaż część będzie dla nich pewnie nudna. Ale dzięki tej książce mają szansę zajrzeć za kurtynę pewnych zachowań kobiet, których nie rozumieją. Uwaga, niektóre rozdziały zawierają opisy przemocy i przemocy seksualnej.

Uzależniona od dupków” to poradnik psycholożki, specjalizującej się w uzależnieniach emocjonalnych i terapii dla par. Autorka postuluje koniec z toksycznymi związkami i pokazuje, jak nie pozwalać więcej na podobne traktowanie. Dużo słuchałam różnych historii związkowych i wielokrotnie zaświeciła mi się lampeczka i pomyślałam: to jest red flag! I niestety często tak jest, że ludzie tkwią w takich toksycznych związkach, ponieważ boją się samotności. I nawet jak spróbujesz kogoś namówić do zerwania, nie będzie to takie łatwe. Książka ta jest bardzo wartościowa, a co jeszcze jest jej większym autem, to sposób, w jaki została napisana. Jest to w sposób humorystyczne i rozładowuje ten ciężki temat, np. „Podręcznik gry narcystycznego psychopaty. Sześć etapów zmanipulowania Ciebie”. Takie teksty są naprawdę ciekawe, tak jak historię wyimaginowanych bohaterów, którzy przeżywają właśnie toksyczne związki. Podobały mi się rozwiązania i sugestie, które podsuwała nam autorka. Warto zapoznać się z nimi i w zachowaniu swoich partnerów znaleźć nieodpowiednie cechy. Oczywiście można też u siebie coś znaleść… 😀 Unikajcie dupkow! I sięgnijcie po ten poradnik 🩷

Książka Patrycji Jaskuły to niezwykle merytoryczny i potrzebny poradnik, który w logiczny sposób obnaża mechanizmy manipulacji stosowane przez toksyczne osoby. Autorka z dużą empatią otwiera czytelnikowi oczy na subtelne formy przemocy psychicznej, pomagając odzyskać zaufanie do własnych zmysłów i osądów. Dzięki praktycznym wskazówkom publikacja staje się realnym wsparciem w procesie odzyskiwania wolności i budowania zdrowych granic w relacjach. To mądra i uświadamiająca lektura, która dla wielu osób może stać się pierwszym krokiem do emocjonalnego uzdrowienia.