Na domowym froncie

Książka interesująca, ale bardzo, bardzo smutna. Historia Margaret i Petera złamała mi serce. Już dawno nic mnie tak nie wkurzyło i wzruszyło jednocześnie. Zakończenie trochę naciągane, ale akceptowalne. Za ten smutek odejmuję gwiazdkę, bo ilość nieszczęść spotykających bohaterów była dla mnie za duża i momentami czytają byłam mocno przybita. Na plus ciekawe informacje o obozach jenieckich w Ameryce - nie miałam o tym pojęcia, a lubię dowiadywać się z czytanych pozycji nowych ciekawostek.

Cudownie było znowu przeczytać książkę mojej ulubionej autorki, wspaniałe opisy krajobrazów i sytuacji zawsze mnie w jej utworach zadziwiają, człowiek czuje sie jakby był zaraz obok bohaterów, jak by uczestniczył w ich życiu. Historia włoszki i jej miłości, tak ważna dla każdego pokolenia, opowiada o tym co zawsze warto powtarzać i o czym nigdy nie wolno zapomnieć. Świat sie zmienia ale jedno zawsze musi pozostać zapamiętane, zawsze musi byc opowiadane i oby nigdy sie nie powrotrzylo. Polecam serdecznie... ksiazka jest nie odkładalna.

„Samotne brzegi” to powieść, która wciąga czytelnika w gęstą, mglistą atmosferę pogranicza – zarówno tego geograficznego, jak i emocjonalnego, stanowiąc kolejny fascynujący rozdział w sadze o losach rodu Deverillów. To historia, w której natura nie jest jedynie tłem, ale pełnoprawnym bohaterem, surowym i nieprzewidywalnym, determinującym losy ludzi, którzy zdecydowali się związać z nią swoje życie. Autorka po mistrzowsku kreśli portrety bohaterów naznaczonych melancholią i potrzebą ucieczki, jednak to mroczne zagadki rodu Deverillów stanowią właściwy motor napędowy tej opowieści. Śledzimy tu skomplikowaną pajęczynę powiązań, dawnych urazów i sekretów, które od pokoleń rzucają cień na mieszkańców, udowadniając, że przeszłość nigdy nie daje o sobie zapomnieć. W centrum tych zawirowań staje Margot, której rola w wyjaśnianiu białych plam rodzinnej historii okazuje się kluczowa. To postać, która z niezwykłą determinacją i intuicją stara się poskładać w całość fragmenty roztrzaskanej przeszłości. Margot nie boi się zadawać trudnych pytań tam, gdzie inni milczą, a jej dążenie do prawdy staje się katalizatorem zmian dla całej rodziny. Dzięki jej dociekliwości czytelnik powoli odkrywa tajemnice skrywane w starych murach, a białe plamy w kronikach rodu zaczynają wypełniać się bolesną, ale oczyszczającą treścią. Jej postawa pokazuje, że tylko konfrontacja z prawdą, nawet tą najtrudniejszą, pozwala na zerwanie z fatum ciążącym nad brzegami. Tym, co nadaje książce szczególnego blasku, są urokliwe krajobrazy Irlandii, opisane z niezwykłą plastycznością. Autorka z ogromnym wyczuciem maluje słowem dzikie klify, zielone wzgórza i surowe piękno wybrzeża, które w zależności od nastroju bohaterów bywa kojące lub groźne. Najmocniejszą stroną tej prozy jest właśnie to niespieszne tempo, które pozwala czytelnikowi niemal fizycznie poczuć chłód morskiej bryzy i zapach wilgotnej ziemi. Te urokliwe krajobrazy stanowią idealną przeciwwagę dla mrocznych sekretów, tworząc scenerię, w której piękno świata nieustannie przeplata się z ludzkim dramatem. „Samotne brzegi” to lektura idealna dla tych, którzy kochają sagi rodzinne z nutką tajemnicy, wymagająca empatii i nagradzająca czytelnika obrazami, które zostają pod powiekami jeszcze długo po przewróceniu ostatniej strony.

Jaka jest wasza ulubiona, zagraniczna autorka? Paryż, tuż przed wybuchem II wojny światowej. Amerykańska rzeźbiarka Elise poślubia francuskiego malarza Oliviera. Latem na świat przychodzi ich córeczka, Mathilde. Juliette, właścicielka księgarni, mama dwóch chłopców, rodzi swoje trzecie dziecko, córeczkę Lucie. Kobiety bardzo szybko stają się sobie bliskie. Dzielą się swoimi radościami, ale w związku z niepewną sytuacją, także troskami i obawami. Wybucha II wojna światowa. Aresztowanie Oliviera, który był zaangażowany w działalność antynazistowską sprawiła, że Elise także stała się celem. Chcąc chronić swoją córkę, zostawia ją pod opieką swojej przyjaciólki, a sama, pod zmienionym nazwiskiem, opuszcza Paryż. W 1943 roku na księgarnię Juliette spadają bomby. Załamana Juliette wyjeżdża do Ameryki. Po powrocie do Paryża Elise chce odzyskać córkę, ale wszelki ślad po Mathilde i Juliette zaginał. Czy oklepany temat? Możliwe, ale @kristinharmel z takich tematów robi takie emocjonalne bomby, że klękajcie narody. Nie wiem, jak ona to robi, ale nie uroniłam na tej historii łzy. Ja ryczałam jak bóbr. @kristinharmel jest mistrzynią w łączeniu faktów historycznych z fikcją lub raczej historiami zainspirowanymi realiami. Autorka tworząc postaci Elise, Juliette, Ruth osadziła je w okupowanym Paryżu. Mieście, które zostało zajęte przez Niemców w 1940 roku, udowadniając po raz kolejny, że potrafi przepięknie opowiadać historie jednostek, snując opowieści o dramatach zwykłych ludzi, a nie skupiając się na wielkiej polityce. "Paryska córka" zbudowana jest na motywach, które od razu do mnie trafiły. Całym fundamentem powieści jest macierzyństwo, przyjaźń i utrata, ale także wina, nadzieja, odpowiedzialność i poświęcenie. I nawet jeśli wojna zabierze ci wszystko, więź przetrwa. Ja przepadłam! I jak dla mnie to najpiękniejsza powieść autorki. Kocham i zdecydowanie polecam!!

Angel to gwiazdor filmowy, który korzysta z życia ile wlezie. Tylko w ten negatywny, destrukcyjny sposób. Podczas jednego z przyjęć przechodzi rozległy zawał. Ratunkiem może być dla niego jak najszybszy przeszczep serca. Ale aby do niego doszło musi całkowicie zmienić tryb życia i przenieś się do szpitala...w rodzinnym mieście. Tam pozostawił trudne wspomnienia i brata. Nie wie, że mieszka tam ktoś jeszcze. Ktoś, komu bardzo zależy na jego poznaniu. Czy zdąży? Czy Angel odważy się żyć po nowemu? Jakie niespodzianki zgotował dla niego los? Dziwna sprawa...aby ktoś mógł żyć, umrzeć musi ktoś. Jeszcze dziwniejsze i nieprawdopodobne to możliwość przeszczepienia tak ważnego narządu jakim jest serce. Przy fragmencie gdy trwała właśnie ta operacja dotarło do mnie jakie to niesamowite i niepojęte, a ludzie którzy tego dokonują to prawdziwi cudotwórcy. Powieść jest historią człowieka, który po trudnym dzieciństwie i okresie dorastania wpadł w liczne nałogi. Za nic miał uczucia innych i swoje zdrowie. Do czasu, do momentu w którym zetknął się ze ścianą. Od której mógł się odbić albo tam pozostać na zawsze. To też opowieść o decyzjach, cholernie trudnych, bolesnych ale koniecznych. Znajdziecie również wątki poszukiwania własnej tożsamości, nastoletniego buntu, śmierci i miłości. Bo to dzięki tej ostatniej, przedstawionej przez autorkę pod różnorakimi postaciami książka jest przepełniona emocjami aż po sam brzeg. Piękna, wzruszająca, refleksyjna, bolesna i niosąca nadzieję. Teraz już wiem, że przy książkach autorki obowiązkowo trzeba mieć paczkę chusteczek. Polecam.

Jak ja już dawno nie polubiłam tak bardzo żadnego głównego bohatera, jak właśnie w tej powieści! 😏 Autorka stworzyła postać pierwszoplanową z iście charakterną osobowością. Sama osobiście uwielbiam kobiety, które są pewne siebie - tak w obyciu, charakterze, jak i w mowie; butne, niepokorne, zdecydowane, konkretne, wiedzące czego chcą - od życia, od samej siebie i od drugiego człowieka jakiego mają w swoim życiu. Ale! Od czegoś zgoła innego powinnam zacząć - od zdecydowanie ważniejszej kwestii. A mianowicie, jest to moja druga przeczytana powieść Pani Barbary Wysoczańskiej i po zachwycie nad tą pierwszą, teraz tylko utwierdziłam się w swoim przekonaniu, iż Pani Barbara ma przeogromną wiedzę historyczną i fikcja, na której podstawie powstaje Jej dana powieść, nie jest wymyślona ot po prostu dla banału. Owszem, postacie i zdarzenia zachodzące między tymi postaciami są fikcyjne, ale przeogromnie szanuję autorów, którzy osadzając fabułę na pewnym odcinku osi historycznej, mają o tej historii naprawdę szerokie pojęcie. I to się właśnie widzi i czuje w książkach Autorki. Ukłon za to w Pani stronę Pani Barbaro. "(...) Właśnie do takiego narodu, który walczy o wolność, należy szczególnie mówić o kobietach. Bo kobieta to potencjał. To siła i niezłomność. To hart ducha." „Cena wolności” to historia, której rzecz się dzieje na terytorium zniewolonej Polski na samym początku XX wieku. To historia z przesłaniem od uciśnionych i stłamszonych kobiet dla innych kobiet, dla obywateli ich własnego kraju, w czasach, gdy kobiety żyły pod ogromną, męską dominacją, gdzie kobietom nic nie było wolno - jak w mowie, tak i w czynie. Jest to powieść, która w sposób bardzo odważny pokazuje do czego zdolna jest kobieta, która kocha, która jest świadoma tego na czym jej prawdziwie zależy, ale też która ceni nade wszystko swoją wolność i pragnie niezależności. Główne wątki w tej powieści (odsuwając na bok wątek romantyczny, który nie mniej ciekawy był od całej reszty) to walka o prawa kobiet do decydowania i stanowienia o samych sobie, to sprzeciw wobec ówczesnej sytuacji politycznej. Patriarchat, feminizm, emancypacja - te hasła aż krzyczą ze stronic owej lektury. Bez sprzeciwu i walki ówczesnych kobiet nie byłoby tak ważnych i potrzebnych zmian do jakich doszło w późniejszych latach na terenie Państwa Polskiego. Powieść pochłonęłam w dwa dłuższe wieczory. Przez jej karty płynie się wartko i z zaciekawieniem. Fabuła, akcja, każdy jeden z bohaterów, nauka historii jaka wyziera z tekstu i jej przesłanie - tu nie ma choćby jednego akapitu z nudą. 💚 "Nie zmienisz rzeczywiści tylko dlatego, że widzisz ją inaczej niż inni." 💚 "To wielka rzecz: tak iść ze słowami wolności na ustach." 💚 "Kobiety potrzebują wyrzucić z siebie swoje dramaty. Chcą być wysłuchane." 💚 "Nie zapominajcie, że prawdziwym przejawem patriotyzmu jest pielęgnowanie w sobie ojczystej mowy." 💚 "Sytuacja kobiet jest dramatyczna w wielu dziedzinach życia, ale odbieranie matce prawa do wychowywania dziecka, tylko dlatego, że urodziło się nieślubne i bez ojca, to obrzydliwe barbarzyństwo. Niemoralnością nie jest urodzenie nieślubnego potomstwa; niemoralnością i ogromnym złym jest odbieranie dziecka matce bez jej zgody i woli, w imię fałszywie pojętych konwenansów..." 💚 "Doprawdy nie rozumiałam, o co tyle hałasu z wciskaniem kobietom do głów, że muszą wyjść za mąż, bo inaczej umrą z głodu." 💚 "Wydaje ci się, że możesz być niezależna, samodzielna i bez męża. Ale to nieprawda! Nam, kobietom, jeśli chcemy żyć normalnie, nie pozostawia się wyboru. My nie możemy żyć w pojedynkę ani na własnych zasadach, bo takie życie jest niemożliwe. Zginiesz szybciej, niż myślisz, i to nie tylko z głodu, bo nie będzie cię miał kto utrzymywać. Zginiesz od ludzkich plotek i szyderstw. Myślenie, że kobieta może żyć samotnie, to mrzonka." 💚 "(...) Nie spotkałam dotąd mężczyzny, który poruszyłby moje serce na tyle, żebym była gotowa zmienić dla niego zdanie co do zamążpójścia." 💚 "Żadne nauki, żadne książki ani mądre artykuły nie są w stanie przygotować kobiety do roli matki." 💚 "Pamiętaj, że cokolwiek się stanie, masz żyć pełnią życia. Masz cieszyć się każdą chwilą, łapać je zachłannie, jak tylko Ty to potrafisz." P.S. zakup własny, nie żaden "sponsoring" i czy współpraca barterowa.

"Do końca moich dni" to całkiem zgrabnie napisana historia o losach Apolonii na Syberii, która – mimo ciężkiego tematu – wchodzi nadspodziewanie lekko. Nie jest to może emocjonalny walec, który zostawi Cię w rozsypce, ale jako życiowa opowieść o przetrwaniu i trudnych miłościach sprawdza się naprawdę w porządku.

“Kiedy weszłam w twoje życie” to książka opowiadająca historię o tym jak pozornie drobna pomyłka wywraca do góry nogami życia dwóch kobiet. Sam jest raczej potulna oraz cicha, a Nasha natomiast przebojowa i gotowa walczyć o swój los. Jak miałabym wybierać, która bohaterka bardziej do mnie przemówiła to chyba wskazałabym drugoplanową postać Jasmine. Mimo, że życie nie traktuje jej łaskawie, to zawsze była w stanie zachować pozytywne nastawienie do wszystkich wokół i bez wahania wyciągnęła pomocną dłoń do Nishy. Wraz z rozwojem historii ciężko było mi przychylnym okiem patrzeć na brak stanowczości Sam czy wieczne pretensje Nishy. Jeśli chodzi o wątki romantyczne to o dziwo najbardziej spodobała mi się relacja Aleksa i Nishy. Była bardzo urocza i wyszła naturalnie. Nie sposób nie zwrócić uwagę na więź, która połączyła bohaterki. Z tego całego zamieszania związanego z podmianą torebek ostatecznie wyszła budująca przyjaźń między czterema kobietami. Od samego początku wspierają się i starają podnosić na duchu niezależnie od tego jak sytuacja się rozwija. Mam wrażenie że takie podejście jest coraz rzadziej ukazywane i bardzo miło się czytało o przyjaźni, która jest motywująca dla wszystkich. Całość oczywiście przedstawia dość mało prawdopodobne rozwiązanie całej sytuacji, jednak chyba każdemu w życiu od czasu do czasu przyda się spojrzenie przez różowe okulary na świat. Jojo Moyes doskonale umie stworzyć historię przepełnioną nadzieją, lecz która za razem ukazuje życiowe problemy. Moim zdaniem książki tej autorki są idealne na wyrwanie się z zastoju czytelniczego ze względu na łatwość z jaką wciąga się w opowieść (nawet jeśli ta książka ma 500 stron to nie da się od niej oderwać).

To poruszająca powieść obyczajowa z elementami dramatu, opowiadająca o miłości, tęsknocie i trudnych wyborach, które zmieniają życie bohaterów. Historia pokazuje, jak wojenne i powojenne losy wpływają na relacje międzyludzkie oraz jak silne potrafią być obietnice składane bliskim. Książka jest emocjonalna i wciągająca – pełna wzruszeń, ale też refleksji nad lojalnością i nadzieją. Czyta się ją szybko, bo fabuła angażuje i skłania do myślenia o tym, jak cienka bywa granica między stratą a powrotem.

Czy książkę o stracie , o bólu, o trudnych wyborach,o poświęceniu i wreszcie zagubieniu samej siebie można określić mianem pięknej?. Można. Wszystko zależy od perspektywy. W tej książce bohaterką jest Frankie. Przeciętna amerykańska dziewczyna z marzeniami, z ideałami skrytymi w sercu. Przyszło jej dorastać w latach 60-tych XX wieku. W czasach okrutnej wojny w Wietnamie. Wiedziona wiarą w patryiotyzm, w piękne ideologie, po śmieci brata rusza w ślad za nim by kontynuować jego misję "walki z wrogiem Ameryki " Ale na froncie pracując w szpitalach polowych zobaczyła czym tak naprawdę jest wojna. Wszystko czego doświadczyła, w trakcie wojny i po powrocie do domu zaprowadziło Frankie w niekończącą się mroczną przepaść. Czy spotka na swojej drodze kogoś kto wyciągnie ją z tego stanu, czy odnajdzie w sobie siłę do walki o siebie, o swoje wspomnienia?. Polecam te książkę.Autorka zawsze w swoich powieściach porusza trudne tematy,nie boi się konfrontacji z emocjami czytelników.

Po lekturze „Życia Violette”, która zauroczyła mnie swoją formą i historią w niej opowiedzianą, zapragnęłam również przeczytać „Zapomniane niedziele”. Nie potrafię wyjaśnić co najbardziej przyciąga mnie do książek Valerie Perrin - może to ten przejmujący smutek przebijający z uświadomienia sobie jak ulotne i zarazem piękne jest życie , może ta nadzieja, która czai się za fasadą losów bohaterów, a może to, że poznając tak wiele sposobów na życie dostrzegamy, że nie ma dobrych i złych dróg, że zawsze istnieje wybór i że mamy prawo popełniać ludzkie błędy. Bohaterowie tej książki są zwyczajnymi, omylnymi ludźmi, takimi jak my, możemy w ich losach przejrzeć się jak w zwierciadle. Prawda o nas samych potrafi zaboleć, ale też w przedziwny sposób przyciąga najmocniej. Powieści autorki pozostawiają mnie przez długi czas w melancholijnym nastroju, uspakajają, a jednocześnie pobudzają do refleksji. I dla mnie chyba właśnie to jest najlepszą recenzją.

To moje drugie spotkanie z twórczością autorki. Drugie i tak samo wspaniałe jak i pierwsze. Ta opowiesc jest jak cieply letni deszcz po upałach. Na taką książkę czeka się, czytajac różne inne. Odrobina magii, dużo każdego rodzaju miłości, wspaniali bohaterowie, dar ktory trudno pojąć osobom postronnym i zbrodnia, przecinająca caly ten świat jak sztylet... nie byłam w stanie przerwać czytania, nie byłam w stanie oddychać, nie byłam w stanie jeść dopóki nie doczytałam do końca. I stwierdzam, że ta książka ma tylko jedna wadę- mianowicie jest za krótka. Z największą przyjemnością przeczytałabym retrospekcje dziejów przodków Lizzy i Altei, dowiedziałabym sie jakie miały dary i walczyły o siebie z całym światem. Bardzo serdecznie polecam ! Druga pozycja tej autorki i druga od dawna 10 ode mnie.

„Najważniejsze to przeżyć” to poruszająca powieść Ałbeny Grabowskiej, ukazująca losy rodziny Pataczków po zakończeniu II wojny światowej. Autorka prowadzi wielogłosową narrację, dzięki czemu widzimy zarówno dramaty, jak i nadzieje poszczególnych bohaterów: ojca-lekarza, matki-dziennikarki, nastoletniej Tereski, która usiłuje odzyskać swoje marzenia i miłość, oraz dwunastoletniej Mirki - dziewczynki, która pomimo że jest najmłodsza, poprzez szycie i handel czym tylko się da, stara się pomóc przywrócić równowagę rodzinie. To ona jest w zasadzie główną bohaterką tej opowieści. Niestety w gruzach Warszawy trudno znaleźć miejsce do życia – miasto pełne trupów i niewypałów co rusz udowadnia, że nieszczęścia nie skończyły się wraz z wojną. Pani Grabowska zastosowała wszystkie swoje triki, by stworzyć opowieść ciekawą, mocną emocjonalnie, chwilami szokującą, ale skłaniającą do refleksji nad pytaniem, czy na pewno najważniejszym jest przeżyć...? Zwłaszcza w swiecie pustki...

Opowieść o przyjaźni, miłości i trudnych życiowych wyborach. Więzi, które wydają się nierozerwalne przechodzą próbę czasu i nic już nie jest takie samo. Mijają lata, kolejne życiowe doświadczenia zmieniają nasz sposób postrzegania rzeczywistości, a wszystko to dzieje się jakby niepostrzeżenie. Czytając powieści Valerie Perrin mam wrażenie, że przeglądam się w zwierciadle, dostrzegając w losach bohaterów swoje własne przemyślenia, wątpliwości i obawy. Książka bardzo mnie wciągnęła w swój specyficzny klimat i myślę, że spodoba się fanom wyjątkowego stylu autorki.

Bardzo mi sie podobała historia, bo czy historia ktora nie omija Grecji współczesnej, czy tez dawnej moze sie nie podobać? Właściwie z zaparty tchem czytałam i nie mogłam sie oderwac opowieści w ktorej mozna znaleźć wszystko: śmierć, miłość, młodość, starość i przede wszystkim wiarę, że nigdy nie jest za późno żeby wszystko zmienić. Polecam

Kolejna książka spod pióra Anny Rybakiewicz tym razem zabiera czytelnika w świat szpiegowski, pełen pułapek, gdzie prawda i kłamstwa są tutaj kluczowymi słowami, gdzie miłość, która jest piękna może być równie niebezpieczna. Główna bohaterka Angela Dremmler wstępuje w oddziały Abwehry i zostaje wysłana do Warszawy. Tam rozpoczyna się jej gra. Musi udowodnić, że jest po stronie wroga, a jednocześnie przekazywać informacje niemcą. Ma jednak w tym ukryty swój własny cel. Po kilku miesiącach zostaje uznana za zdrajczynie i zostaje zatrzymana w łomżyńskim więzieniu. Tam jak to było za Niemców tradycjnie informacje za życie. Książka emocjonalna, wzruszająca. Jest odczuwalny tutaj trud tamtych czasów. Wszystkie opisy, które zostały tutaj przedstawione w bardzo dobry sposób pokazują jak brutalny i bezwzględny to był czas, nie ma tutaj nic podkoloryzowanego jest tak jak było dziecko, kobieta czy starsza osoba nie ważne każdy mógł zginąć. Bardzo fajnie połączone zostały tutaj wątki miłosne. Bym powiedziała, że jest tutaj poruszony wątek od nienawiści takiej bardziej niechęci zaczyna rozkwitać uczucie jednak przy takim życiu jakie tutaj jest przedstawione to podziwiam, bo nie wiem czy ja bym dała radę tego pogodzić. Książka nieprzewidywalna, zakończenie zaskakujące. Chyba każda powieść, która wychodzi od autorki taka jest. I tak jak przy każdej mówię tak też powiem i tutaj to jest taki pewnik barfzo dobrej lektury, gdzie każdy znajdzie coś swojego. Polecam!

Przeczytałam wiele książek Kate Hewitt o tematyce wojennej, wszystkie były szalenie ciekawe i wzruszajace, ale... To, co zrobiła ze mną ta książka, nie mieści się w głowie. Jeszcze parę takich książek i stanę się emocjonalnym wrakiem. Czy potępiam Holokaust? Oczywiście, że tak. Czy potępiam zbrodnie wojenne, czy potępiam nazistów? Całą sobą. Czy potrafię potępić Hansa Brennera, zbrodniarza wojennego, jak sam o sobie powiedział? Jedyne, co czuję po lekturze tej niesamowitej powieści, to głębokie współczucie dla niego, całej jego rodziny. Czuję też niesamowitą wściekłość na przeklętą machinę Hitlera, która wmanewrowała z gruntu dobrego człowieka w tak tragiczne losy, która złamała młodego, ambitnego człowieka, kierując go do obozu w Sobiborze... Ostatnie strony tej książki, to dla mnie niekończący się strumień łez, a cała powieść zostanie ze mną już na zawsze

Już pomijam to, że przeczytałam ją w jeden dzień (jest dość krótka but still), ale ŻEBYM JA PŁAKAŁA NA KSIĄŻCE? To się raczej nie zdarza. Tymczasem tu były trzy takie momenty. W książce łącznie mającej 288 str. Zdecydowanie Paige Toon wzięła mnie z zaskoczenia, ale wiem, że będzie jedną z autorek po które będę chętnie sięgać ♥️.

WOJENNA TUŁACZKA Cieszę się, że po dłuższym czasie udało mi się sięgnąć po drugi tom cyklu "łużyckiego" Agnieszki Olejnik. "Gdziekolwiek jesteś" opisuje dalsze losy piątki młodych bohaterów, których poznaliśmy w powieści "Jak dzikie gęsi". Historia na tyle mnie zafascynowała, że bardzo chciałam poznać ją do samego końca. Przede mną jeszcze ostatni tom, ale póki co skupmy się na drugiej części... U progu II wojny światowej Peter i Katrin zostali brutalnie rozdzieleni przez los. Ona wyjechała do krewnych w Prusach Wschodnich, a on niebawem miał do niej dołączyć. Połączeni przysięgą przed Bogiem, z dala od siebie próbują ocalić swoją miłość. Katrin spotyka się ze swoją ukochaną babcią - jedyną bliską krewną, jaka jej pozostała i pragnie u niej oczekiwać na przyjazd ukochanego. Tymczasem Peter musi walczyć o przetrwanie w obozie Dachau, gdzie trafił za sprawą zawistnych i złych ludzi. Śledzimy dalej także burzliwe losy pozostałej trójki bohaterów. Anna musi ukrywać się przed światem, Marlene decyduje się na wyjazd z rodzinnego miasteczka w głąb Niemiec, a Rudolf wstępuje w szeregi SS. Jak potoczą się losy całej piątki, gdy wojenna zawierucha zmusi ich do życiowych zmian i niekończącej się walki o przetrwanie przeczytacie w książce. Zdradzę tylko, że będzie to prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Uwielbiam powieści z tematyką wojenną w tle. Agnieszka Olejnik przekonująco nakreśliła wyobrażenie tamtych czasów poprzez same wydarzenia, ale również dopełniając ten obraz opowieściami niektórych postaci. Świetnie oddała realizm tworząc atmosferę niepewności, strachu i cierpienia oraz umiejętnie budując napięcie. Autorka stworzyła wyjątkową sagę rodzinną, w której II wojna światowa została ukazana z ciekawej perspektywy mieszkańców Dolnych Łużyc, czyli terenów należących wówczas do Rzeszy. Co więcej, Agnieszka Olejnik nie ograniczyła się tylko do tego rejonu przenosząc akcję powieści również w okolice Gdańska, dzięki czemu mamy pogląd, jak wyglądało życie mieszkańców także w okolicach Danzig i w Prusach Wschodnich. Zauważamy różnice, widzimy presję, ucisk i prześladowania, ale nie ma takiego wszechobecnego terroru, jaki znamy z rejonów centralnej Polski. Wybory Katrin, Petera, Rudolfa, Anny i Marlene nie zawsze są łatwe do zaakceptowania, ale niewątpliwie są głęboko ludzkie. Rozterki, dylematy moralne i ciężar podejmowanych decyzji przenikają za stron powieści podobnie jak brutalna prawda, która często nie znajduje zrozumienia. Zżyłam się z bohaterami tej opowieści i mocno im kibicowałam, co nie znaczy, że pochwałam wszystkie ich wybory i decyzje. Zawsze jednak zastanawiałam się, co nimi kierowało i przynajmniej próbowałam zrozumieć. "Gdziekolwiek jesteś" to niezwykle emocjonalna opowieść ukazująca niepewność, lęki i nadzieje w obliczu toczącej się wojny. Historia pokazująca wiarę, miłość i złudzenia, które w wyniku zaistniałych okoliczności muszą zostać pogrzebane. Pozostają jedynie głęboko skrywane marzenia, tułaczka, tęsknota za bliskimi i wytrwała walka o przetrwanie. W moim przekonaniu druga część cyklu "łużyckiego" trzyma równie wysoki poziom i fascynuje od pierwszej strony. Przede mną jeszcze ostatni tom i, jak sądzę, domknięcie wszystkich wątków. Już nie mogę się doczekać.

Dramatyczna historia młodej i tak naprawdę niedoświadczonej agentki AK, wysłanej z arcytrudnym zadaniem "w paszczę lwa". Autorka ukazuje prawdziwe oblicze wroga, ale jeszcze gorsze, wręcz niepojęte oblicze ludzi służb w powojennej Polsce. Trudno wręcz uwierzyć, że istota ludzka mogła czynić tak niewyobrażalnie okrutne rzeczy innemu człowiekowi.. Książka mną wstrząsnęła zwłaszcza, że została oparta na prawdziwych wydarzeniach. Aż ciśnie się na usta powiedzenie klasyka, że "Ci, którzy nie pamiętają historii, są skazani na jej powtórkę".