Morderstwo w Middle Temple

„Puste jest piekło” to doskonały kryminał dla wszystkich, którzy cenią sobie mroczną atmosferę, skomplikowane intrygi i bohaterów z krwi i kości. To opowieść, która wciąga od pierwszej strony i nie puszcza do samego końca, zmuszając do myślenia i analizowania każdego szczegółu. Powiązanie z literaturą gotycką dodaje powieści oryginalności i głębi. Polecam jako otwarcie nowej serii. Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/puste-jest-pieklo-elly-griffiths-recenzja/

Recenzja powieści kryminalnej „Zastępy świadków” (ang. Clouds of Witness) autorstwa Dorothy L. Sayers musi zacząć się od uznania jej historycznego znaczenia. To druga książka z cyklu o Lordzie Peterze Wimseyu, która – choć ugruntowała pozycję autorki – z dzisiejszej perspektywy zasługuje na rzetelne 6/10. Punkt wyjścia jest klasyczny i obiecujący. Brat głównego bohatera, książę Denver, zostaje oskarżony o morderstwo kapitana Denisa Cathcarta. Ciało odnaleziono pod oknami posiadłości Riddlesdale Lodge, a wszystkie poszlaki wskazują na księcia. Wimsey, prosto z wakacji w Paryżu, rusza na ratunek rodzinnemu honorowi. Sayers doskonale kreśli obraz brytyjskiej arystokracji lat 20. XX wieku – pełnej konwenansów, snobizmu, ale i specyficznego poczucia obowiązku. Głównym problemem powieści jest jej tempo oraz pewna naiwność konstrukcyjna. Jako wczesne dzieło w dorobku Sayers, „Zastępy świadków” cierpią na nadmiar zbędnych wątków. Autorka wprowadza motywy polityczne i romansowe, które zamiast zagęszczać atmosferę, jedynie rozmywają główną zagadkę. Momentami intryga staje się wręcz melodramatyczna – szczególnie wątek siostry lorda Petera, lady Mary, i jej uwikłania w sprawę. Postać samego Lorda Petera również nie jest jeszcze w pełni ukształtowana. To wciąż bardziej karykaturalny „szlachetny amator” niż głęboki portret psychologiczny, który otrzymamy w późniejszych tomach (jak „Gaudy Night”). Jego manieryzmy i ciągłe cytowanie poezji bywają tu nużące, a nie urocze.

Powieść kryminalna nie musi zaspokajać wyrafinowanych gustów literackich, zwykle nawet nie powinna, jako że szukających w niej czego innego czytelników odstraszy lub rozczaruje. Może jednak otworzyć przed nami obraz czegoś więcej niż tylko zagadka kryminalna, nawet kosztem tej ostatniej. I tak właśnie jest w "holenderskiej" powieści angielskiej pisarki o włoskim mieście. Bohaterem wysuwanym na pierwszy plan jest tu miasto, jego duch, jego melodia i rytm, zaś bohaterem nieco ukrytym, a przez to silniej działającym, jest samotność. Tak, to powieść o przeżywaniu samotności, tej chwilowej, tej dłuższej i tej obejmującej całe życie i jego kres. Chciałbym kolejnych florenckich kryminałów Magdalen Nabb. Mam nadzieję, że dostaniemy je po polsku.

Piękna, liryczna opowieść o Neapolu lat trzydziestych ubiegłego wieku. Neapolu, który oczekuje na wizytę wielkiego Duce, Neapolu który jest miastem niesamowitej nędzy i ubóstwa. Do tego ten wydawałoby się zwykle słoneczny Neapol tym razem pogrążony jest w zimnie i deszczu, co mocno koresponduje z klimatem powieści. Z jednej strony ciekawa zagadka kryminalna, z drugiej świetnie oddana atmosfera miasta. Szkoda, że to już koniec opowieści o komisarzu Ricciardim, wrażliwcu niezwykle wyczulonym na ludzką niedolę, mężczyźnie o fascynujących zielonych oczach.

A może wybierzesz się w podróż do Wenecji 😉? Literacką podróż do Wenecji odbywam regularnie od 1998 roku, kiedy to ukazał się pierwszy tom z komisarzem Brunettim ❤️. Guido Brunetti to policjant z rodziny robotniczej, który ożenił się z wenecką arystokratką, wykładowczynią na uniwersytecie. Uwielbia lekturę dzieł antycznych pisarzy, które są wciąż aktualne. "Pierwiastki śladowe" to już 29. powieść Donny Leon opublikowana przez @oficyna_noir_sur_blanc. Pisarka poświęca Wenecji wiele uwagi i troski, kreśli barwny portret mieszkańców i miasta, często różny od wyobrażeń turystów. Jej utwory nie są klasycznymi kryminałami, raczej połączeniem powieści detektywistycznej z obyczajowo-społeczną. Niejednokrotnie tworząc fabułę, zwraca uwagę na kwestie ekologii i troski o środowisko. Podobnie jest i w przypadku ostatniej powieści. W tej części bowiem komisarz prowadzi śledztwo w sprawie śmiertelnego wypadku motocyklisty, który był pracownikiem miejskich wodociągów badających jakość wody w Wenecji i okolicy. Nie jest w stanie zignorować wątpliwości umierającej w hospicjum żony zmarłego. Do jakich wniosków dojdzie komisarz, oceńcie sami 😊

Powieść Joanny Jodełki, Żony Gniewu, to proza, która od pierwszych stron intryguje nieoczywistym podejściem do gatunku kryminału i thrillera psychologicznego. Autorka, znana z precyzyjnego pióra i dbałości o detale, tym razem kreśli portrety kobiet, które – choć skrajnie różne – zostają spięte klamrą wspólnego losu i mrocznej tajemnicy. Moja ocena to solidne 7/10, ponieważ choć książka zachwyca warstwą stylistyczną i psychologiczną, pozostawia pewien niedosyt w sferze dynamiki finału. Bohaterki i ich perypetie Głównymi filarami opowieści są trzy kobiety, których życia na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego. Każda z nich wnosi do historii inny rodzaj energii i bagażu doświadczeń. Mamy tu do czynienia z postacią, która na pozór osiągnęła wszystko – stabilizację, status i rodzinę, ale pod tą gładką powierzchnią pulsuje narastające poczucie osaczenia. Inna bohaterka to postać bardziej wycofana, wręcz przezroczysta, która jednak w sytuacjach granicznych odkrywa w sobie pokłady siły, o jakie nikt by jej nie podejrzewał. Perypetie tych kobiet zaczynają się od subtelnych pęknięć w ich codzienności – dziwnych telefonów, niedopowiedzeń, poczucia, że ktoś nieustannie obserwuje ich każdy ruch. Jodełka mistrzowsko prowadzi ich losy ku nieuchronnemu spotkaniu. Punktem zwrotnym jest zaginięcie bliskiej im osoby, co uruchamia lawinę zdarzeń, w której każda z bohaterek musi zweryfikować swoją dotychczasową wiedzę o mężach, kochankach i o sobie samych. Autorka zmusza je do konfrontacji z tytułowym gniewem – uczuciem, które przez lata było tłumione, a które teraz staje się siłą niszczącą lub wyzwalającą. Ich perypetie to nie tylko fizyczna ucieczka czy śledztwo, to przede wszystkim bolesna podróż w głąb własnych lęków i niespełnionych ambicji. Styl autorki: Precyzja i atmosfera To, co wyróżnia Żony Gniewu na tle współczesnej polskiej prozy gatunkowej, to bez wątpienia styl Joanny Jodełki. Autorka pisze w sposób niezwykle plastyczny, wręcz malarski. Jej język jest gęsty, nasycony metaforami, które jednak nie przytłaczają akcji, lecz budują gęstą, niemal fizycznie odczuwalną atmosferę zagrożenia. Jodełka ma rzadki dar opisywania stanów wewnętrznych bohaterek poprzez przedmioty martwe, pogodę czy drobne gesty. W jej wydaniu zwykłe wyjście do ogrodu czy przygotowanie posiłku nabiera znamion rytuału, za którym kryje się głęboki niepokój. Styl ten sprawia, że książkę czyta się powoli, delektując się każdym zdaniem, co jest rzadkością w przypadku thrillerów, które zazwyczaj nastawione są na szybką konsumpcję. Ocena 7/10 jest wyrazem uznania dla warsztatu autorki, ale zawiera w sobie również ziarno krytyki. Największym atutem książki jest jej początek i środek – budowanie napięcia, kreślenie relacji i wprowadzanie czytelnika w stan permanentnej niepewności jest tu niemal doskonałe. Jednak w miarę zbliżania się do końca, tempo narracji zdaje się nieco rozmijać z oczekiwaniami budowanymi przez setki stron. Rozwiązanie głównej intrygi, choć logiczne i spójne, wydaje się nieco zbyt pospieszne w stosunku do celebracji, z jaką autorka opisywała wcześniejsze wydarzenia. Niektóre wątki poboczne, choć fascynujące, zostają domknięte w sposób, który pozostawia czytelnika z poczuciem, że można było wycisnąć z nich nieco więcej emocji. Podsumowanie Żony Gniewu to książka bardzo dojrzała, przeznaczona dla czytelnika, który nad tanią sensację przedkłada głębię psychologiczną i literacką jakość. Joanna Jodełka udowodniła, że potrafi stworzyć thriller, który jest jednocześnie ambitną powieścią obyczajową o kondycji współczesnych kobiet i ich roli w rodzinie. To historia o tym, jak łatwo stać się cieniem samego siebie i jak destrukcyjną moc mają skrywane urazy. Solidna siódemka za styl, klimat i odwagę w portretowaniu kobiecej ciemności.

Klasyka kryminału na przyzwoitym poziomie. Inspektor Hanaud i jego przyjaciel Julius Ricardo w roli detektywów próbujących rozwiązać zagadkę morderstwa pani Dauvray, zamożnej właścicielki tytułowej Willi Róż. W tle tajemnicze seanse spirytystyczne. Zbyt mocno rozwinięta część książki, stanowiąca rozwiązanie zagadki.

Po swej poprzedniczce w serii o Verlaque i Bonnet, czyli "Klątwie fontanny", "Tajemnica ..." jest świeżym powiewem. Przede wszystkim mamy dwie narracje, jedną statyczną, drugą dynamiczną oraz głównego bohatera - tym razem pisarza, wokół którego zbudowana jest cała powieść. Polecam.

Rzadko sięgam po kryminały z mocniejszym wątkiem obyczajowym, ale ta historia naprawdę pozytywnie mnie zaskoczyła. Autorka świetnie pokazuje, że taki gatunek może być wciągający i dobrze wyważony. W „Grze pozorów” to właśnie wątek kryminalny gra pierwsze skrzypce, a obyczajowy pozostaje w tle i tylko uzupełnia całość. Ta proporcja wypada bardzo naturalnie i sprawia, że historia trzyma w napięciu od początku do końca. To jedna z tych książek, które czyta się z dużą przyjemnością. Wszystko jest tu na swoim miejscu, nic nie przytłacza, a po skończeniu zostaje bardzo dobre wrażenie. Zdecydowanie warto sięgnąć.

Pierre Lemaitre w powieści „Wielki wąż” pokazuje, że nawet tekst napisany cztery dekady temu może brzmieć świeżo i elektryzująco. To mroczny, przewrotny kryminał, w którym mistrz suspensu sięga po wszystkie swoje ulubione narzędzia: napięcie, ironię i groteskę. Główną bohaterką jest Mathilde, kobieta, która na pierwszy rzut oka mogłaby uchodzić za spokojną emerytkę, lecz w rzeczywistości jest płatną zabójczynią o skomplikowanej psychice. Lemaitre kreśli jej portret z ogromnym wyczuciem – to postać niejednoznaczna, niepokojąca, czasem wręcz groteskowa, ale też tragiczna w swoim zagubieniu i samotności. Autor balansuje między czarnym humorem a brutalnością, pozwalając, by szaleństwo Mathilde stopniowo przejmowało kontrolę nad całą narracją. Fabuła została skonstruowana z zegarmistrzowską precyzyją – krótkie rozdziały, cięte dialogi, dynamiczne zmiany perspektyw. Narracja jest zwięzła, ale sugestywna, a język – pełen błyskotliwych obserwacji i lekkiej ironii. Lemaitre bawi się konwencją klasycznego kryminału, jednocześnie ją dekonstruując. „Wielki wąż” to powieść, która nie zestarzała się ani o jotę. Nadal zaskakuje, bawi i niepokoi. Dzięki doskonałemu przekładowi Elżbiety Janoty polski czytelnik może w pełni docenić jej rytm i styl. To perła czarnego humoru i mrocznej groteski, która przypomina, że Pierre Lemaitre potrafi pisać o zbrodni z wyrafinowaniem i odrobiną szaleństwa.

Świetna lektura na odstresowanie i wakacyjny relaks. Pozycja obowiązkowa dla fanów popularnego podgatunku literatury kryminalnej czyli kocykowych kryminałów tzw. cosy crime. Można odetchnąć na chwilę od mrocznych kryminałów i thrillerów pełnych okrucieństwa i przemocy, a przy okazji poczuć przyjazną atmosferę Prowansji.

Marc Levy nalezy do moich ulubionych autorow. Zdarzylo sie noca jest ciekawa ksiazka, moze nie emocjonujaca i trzymajaca w napieciu ale przyjemnie mi sie ja czytalo. Mam wrazenie,ze jest ona wprowadzeniem do glownego watku historii grupy 9, zapoznaje nas z bohaterami. Na poczatku troche bylam skolowana liczba bohaterow ale pozniej juz bylo w porzadku. Moge ze spokojem zabrac sie za tom II, ktory na szczescie mam pod reka.

Pierwsze spotkanie z serią („Pokusa przebaczenia”) uznałam za udane, równie pozytywne odczucia miałam przy „Adopcji”, powieści, w której podążałam trzema równoprawnymi ścieżkami. Jedna to zagadka kryminalna, niespiesznie rozstrzygana. Charakteryzowała się delikatną dynamiką rozwijania się, analizowaniem krok po kroku. Dużo zdradzała i stosunkowo łatwo wyłapywało się właściwą interpretację, jednak prowadzona była z wyczuciem policyjnych realiów i przywar ludzkiej osobowości. Donna Leon fantastycznie wnikała w portrety postaci, białe i czarne charaktery wyraziście prezentowały się, sporo szarości zwykłego człowieczeństwa. Nie brakowało aspektów powiązanych z wybujałymi ambicjami, dojmującej samotności, mało rozwiniętej tolerancji wobec odmienności, a także prawnej otoczki związanej z adopcją i dziedziczeniem.  Druga ścieżka powiązana było z szeroko rozbudowaną przestrzenią obyczajową, w której działy się niby zwykłe rzeczy, a jednak nosiły znamiona niezwykłości. Relacja między komisarzem a jego żoną Paolą, dziedziczką jednej z największych fortun w Wenecji, została przedstawiona szalenie familiarnie. Włoska rodzina pełna kontrastów a jednocześnie bardzo zjednoczona. Rozmowy małżonków na wysokim poziomie zrozumienia i bliskości, z wymieszanymi pasjami różnych sztuk, dostosowane do charakterów i zainteresowań. Generalnie, styl narracji biegł w inteligentnym nurcie, na wysokim poziomie obserwacji i postrzegania, zgrabnym i przyjaznym. Niewątpliwy mocny walor książki. Trzecia ścieżka to Wenecja, ukazana od strony zwykłego mieszkańca i turystów, zadziwiające, jak bardzo zmieniało się miasto w zależności od funkcji, jaką dla kogoś pełniło. Klimat bagnistych wysp otulał każdą stronę powieści... Więcej na: https://bookendorfina.blogspot.com/2023/01/adopcja.html

Polska komedia kryminalna przeżywa w ostatnich latach prawdziwy renesans, a duet Beata i Eugeniusz Dębscy wnosi do tego gatunku powiew świeżości, serwując czytelnikom historię lekką, inteligentną i... mruczącą. „Siódmy koci żywot” to tom otwierający cykl o Tomaszu i kocie o imieniu – nomen omen – Kot. Przyznając tej książce ocenę 7/10, doceniam przede wszystkim bezbłędne dialogi oraz fenomenalnie zarysowaną relację między człowiekiem a zwierzęciem, która stanowi serce tej opowieści. Głównym bohaterem jest Tomasz, mężczyzna, który po serii życiowych zawirowań próbuje odnaleźć spokój. Los jednak chce inaczej, stawiając na jego drodze tajemnicę kryminalną oraz niezwykle inteligentnego czworonoga. Autorzy z dużą wprawą budują intrygę, która choć nie jest krwawym thrillerem, skutecznie trzyma w napięciu. Największą siłą powieści nie jest jednak samo rozwiązanie zagadki, ale droga do niego. Kot w tej historii nie jest tylko tłem czy maskotką – to pełnoprawny partner w śledztwie, posiadający własny charakter, fochy i, jak się okazuje, niezwykle przydatne talenty. Humor podany z klasą Eugeniusz Dębski, znany z doskonałego warsztatu fantastycznego, w duecie z Beatą Dębską tworzy prozę niezwykle rytmiczną. Humor w „Siodmym kocim żywocie” jest nienachalny, często oparty na ironii i zabawnych obserwacjach codzienności. Relacje między Tomaszem a Kotem są opisane z ogromnym wyczuciem – każdy właściciel mruczka odnajdzie tu sytuacje, które zna z własnego domu, podane jednak w krzywym zwierciadle kryminalnej intrygi. To książka „ciepła”, idealna na relaks, która nie obraża inteligencji czytelnika, a jednocześnie pozwala mu się szczerze uśmiechnąć. Siódemka to nota dla literatury rozrywkowej bardzo wysokiej jakości. Dębscy stworzyli bohaterów, których po prostu da się lubić, co w kryminałach nie zawsze jest regułą. Dlaczego nie więcej? Sama intryga kryminalna, choć poprawna, bywa momentami nieco zbyt uproszczona, a niektóre zwroty akcji są dość przewidywalne dla wytrawnych fanów gatunku. Książka stawia bardziej na klimat i relacje niż na skomplikowaną łamigłówkę, co dla jednych będzie zaletą, dla innych lekkim niedosytem. „Siódmy koci żywot” to doskonały start serii, która obiecuje wiele godzin dobrej zabawy. To solidne 7/10 – kryminał z duszą, który udowadnia, że najlepszym asystentem detektywa nie musi być człowiek, wystarczy ktoś z ogonem i odpowiednią dozą arogancji. Jeśli szukasz lektury, która poprawi Ci nastrój, a jednocześnie zaangażuje w ciekawą historię, Tomasz i jego Kot czekają. To pozycja obowiązkowa dla „kociarzy” i fanów lekkiego pióra państwa Dębskich.

Dżery antypatyczny, angielski prawnik polskiego pochodzenia przybywa do Krakowa na pogrzeb babki, której nie widział kilkanaście lat. W konsekwencji zostaje uwikłany w poszukiwania tajemniczej, ukrytej księgi Mikołaja Kopernika. Pomaga Alicji, lokalnej astronom do której zabiło mu mocniej serce. Wspiera ich starsza pani, sławna blogerka kryminalna - Czesiuchna. O ile Dżerego poznajemy dość dobrze, możemy zaobserwować jego przemianę, a z czasem nawet go polubić, o tyle Alicji nie znamy wcale. Jest ona niespójna, chwilami tajemnicza, mająca zaplanowane kolejne kroki i pomysł na działanie, chwilami rozhisteryzowana, znerwicowana. Wiemy o niej niewiele, nie ma najmniejszego pogłębienia tej bohaterki. Nieźle wypadają bohaterowie drugoplanowi, których jest kilku i każdy jest inny i na swój sposób sympatyczny. Z innych mankamentów to pójście na łatwiznę z nielimitowanymi finansami bohaterów, brak głębiej zarysowanej osoby antagonisty. Nie jest to poziom Roberta Storma, Tomasza NN czy Roberta Karcz. Jest to jednak pokrewna literatura, po prostu nieco słabsza, bardziej wakacyjna, na luzie. Pozycja przy której można miło spędzić czas, ale nie jest to książka do, której z sentymentem wrócę po latach. Ktoś tu napisał, że to Pan Samochodzik dla dorosłych, niestety nie mogę się zgodzić, gdyż w PS jest więcej głębi i treści dla dorosłych, które dostrzega się dopiero po latach. Siódma księga jest bardziej dziecinna :)

Lekki, cosy-crime. Znakomity na długi, jesienny wieczór. Opowiada historię kilkorga znajomych, powiązanych ze sobą dzięki jednej postaci-staruszce Peggy, która pewnego dnia umiera, wydaje się, że z przyczyn naturalnych. Znajduje ją jej ukraińska opiekunka Natalka, która jest z natury bardzo ciekawską osobą. Młoda dziewczyna słuchając głosu swojej intuicji, zwraca się do detektyw harbinder ze swoimi wątpliwościami dotyczącymi zgonu swojej podopiecznej. Podejrzewa ona, że Peggy ktoś zamordował a do tego nie była ona tym za kogo się podawała. W rozwiązywaniu tej intrygi pomagają: właściciel kawiarni na plaży Benedykt, który po wystąpieniu z klasztoru zakłada swój interes i zmaga się z różnymi rozterkami osoby porzucającej stan duchowny. Po cichu podkochuje się też w Natalce lecz nie ma śmiałości żeby jej to okazać. Kolejną osobą z tej paczki jest Edwin, starszy pan, typowy angielski dzentelmen, który w młodości pracował w BBC a dziś próbuje odnaleźć sie w roli emeryta. W toku śledztwa, trójka znajomych wraz z detektyw Harbinder, znajduje coraz więcej poszlak na potwierdzenie teorii Natalki, ale też trupów. Gdy giną kolejni pisarze a czas goni, każdy staje się podejrzany. Powieść w której miesza się przeszłość z teraźniejszością, temat wojny w Donbasie ze środowiskiem wydawniczym kryminałów. Jest w niej może kilka wątków za dużo i nie do końca zostają one pod koniec wyjaśnione, ale jako całość czyta sie bardzo sprawnie i przyjemnie.

Nieczas był dla mnie wyczekiwaną zapowiedzią,gdyż dobrze wspominam serię Oblicza Victorii Bergman. Tym razem książka od samego początku nas zaskakuje,a pytania bez odpowiedzi nie dają spokoju. Kim jest tajemnicza dziewczyna,pasażerka na gapę pociągu towarowego? Kto zabił ojca małej dziewczynki? I co z tym wszystkim ma wspólnego promocja nowej książki poczytnego pisarza?? Bo przecież coś musi mieć skoro zajmuje ona sporo miejsca w książce. Pozornie różne i zupełnie niezwiązane wątki rozsiane w czasie i przestrzeni tworzą niezwykłą sieć zależności. Atmosfera tajemniczości i napięcie nie dają czytelnikowi wytchnienia, jednocześnie pochłaniając go coraz głębiej i głębiej. Choć konstrukcja jest znakomita,a intryga znakomicie zbudowana to książka do końca do mnie nie trafiła. Chyba to po prostu wina tematu- nie przepadam za książkami, które poświęcają sporo miejsca dzieciom. Jeśli wam to nie przepada i szukacie dobrego thrillera to serdecznie polecam,bo to naprawdę bardzo dobra książka.

Jeśli znacznie “i nie było już nikogo” Agathy Christie to motyw nie będzie wam obcy. Odcięta od cywilizacji wysepka, rodzina i morderczy wierszyk. Czytając te książkę standardowo wcielam się w rolę odkrywcy tajemnicy i jak już myślę, że wiem wszystko to zaraz okazuje się, że nie wiem nic, analizuje na nowo, a na końcu i tak wychodzi coś co całkowicie rozwala wszystko. Przyznaje, że końcówka może być odbierana albo świetnie i zachwycić albo beznadziejnie i zniszczyć wszystko. SPOILER! Kiedy na końcu okazuje się że tytułowa Daisy czyli główna bohaterka z którą przechodzimy całą historię jest… duchem, miałam jednocześnie pozytywne i negatywne odczucia. Pozytywne, bo nigdy w życiu bym na to nie wpadła i faktycznie dość sporo to tłumaczyło niektóre zachowania bohaterów. Negatywne, bo… wydało mi się to lekko naciągane i nie spodziewałam się wątków paranormalnych w książce tego typu. Mimo niepewności moich odczuć przyznaję, że historia mnie niezwykle wciągnęła i chciałam wreszcie poznać tę wielką tajemnicę, dla której warto było zabić.

Mam problem z literaturą humorystyczną i bardzo często jest dla mnie wręcz drażniąca zamiast bawiąca, ale ta historia mnie bawiła. Może wnika to z innego podejścia do fabuły, tzn. główny wątek nie był ustawiony pod historię romantyczną, choć ta oczywiście jest. Tak więc polecam, acz liczyć się trzeba z tym, że co czytelnik to wrażenia.

Co jakiś czas wracam sobie czytelniczo na Wyspy Brytyjskie i w tej podróży najczęściej towarzyszy mi Ann Cleeves - do tej pory w serii z Jimmym Perezem czy Verą Stanhope. Pozycja „Zmory przeszłości” to pojedynczy tytuł, a że niekiedy potrzebuję odetchnąć od serii, wybór padł na „Zmory…”. Bohaterką i narratorką powieści jest Lizzie, dziewczyna z trudną przeszłością, bez rodziny i zobowiązań, którą poznajemy podczas podróży przez Maroko. Wspomniana przeszłość Lizzie mozolnie wyłania się z jej reakcji, ocen sytuacji oraz z retrospekcji. W Maroko dziewczyna poznaje Philipa i nawiązuje z nim krótki romans. Po powrocie do Anglii dowiaduje się, że bohater jej wakacyjnej przygody zmarł, a jej zawarł ją w testamencie zlecając do wykonania zadanie. Dociekliwość Lizzie pomaga jej w odkryciu siatki powiązań między wydarzeniami przeszłymi a teraźniejszością, które z czasem okazują się sekretami dosadnie wpływającymi na życie pewnych osób. To, co lubię u Autorki, to niespieszne tempo, ciekawe opisy, wielość miejsc akcji oraz duszna atmosfera Wysp. Zwykle czytam jej seryjne książki jedną po drugiej, bo na odłożenie ich nie pozwalają mi szalejące emocje i wypieki na twarzy. Tym razem emocji było mniej, nie „wbiły mnie w fotel”, ale mimo to bardzo dobrze bawiłam się śledząc kolejne działania podejmowane przez Lizzie i jej antagonistów. Z książek Ann Cleeves nie zrezygnuję, a tę jedną słabszą dobrodusznie wybaczam :)