Morderca znad Green River: Prawdziwa Historia Detektywistyczna

„Psychoza”, „Milczenie owiec”, „Teksańska masakra piłą mechaniczną” i wiele innych horrorów ma swoją genezę w Plainfield. To tu narodził się Eddie Gein, który stał się symbolem psychopaty z prowincji. Choć udowodniono mu tylko dwie zbrodnie, jego życie obrosło legendą. Niektóre zbrodnie zostają zamknięte w aktach sądowych i z biegiem czasu powoli blakną w pamięci. Inne natomiast zaczynają żyć własnym życiem: ktoś opowie je po swojemu, ktoś doda jakiś detal, ktoś nakręci film, a potem reszta świata podchwytuje ten obraz i powtarza go w nieskończoność. Sprawa Eda Geina zdecydowanie należy do tej drugiej grupy. To jedno z tych nazwisk, które wciąż echem odbijają się w popkulturze – czasem bezpośrednio, częściej w formie motywów, które wszyscy znamy, nawet jeśli nie łączymy ich z oryginalnym źródłem. Komiks „Słyszeliście, co zrobił Eddie Gein?” od KBoom próbuje na chwilę uciszyć to echo i przywrócić ciszę. Nie chodzi o to, by oszczędzić czytelnikowi grozy, ale by oddzielić fakty od mitów. I by pokazać, dlaczego akurat ta historia stała się paliwem dla wyobraźni twórców filmów, książek oraz całej masy klisz, które dziś uważamy za klasykę horroru. Autorzy albumu, Harold Schechter i Eric Powell, nie idą w kierunku taniej sensacji. To istotne, bo przy Geinie łatwo dać się ponieść, przechylić szalę w stronę eksploatacji i udawać, że to „tylko opowieść”. Tutaj od samego początku wyczuwa się, że to komiks traktowany na poważnie. Schechter ma doświadczenie w true crime i w takich historiach zazwyczaj szuka tego, co nieefektowne, ale autentyczne. Zamiast delektować się potwornością, stara się zrozumieć, jak to możliwe, że zwykły człowiek z małego miasteczka staje się postacią, o której mówi cały kraj. A teraz przejdźmy do tego, co w tej historii najbardziej fascynujące z perspektywy recenzji – czyli jej popkulturowych skutków ubocznych. Gein nie zabił „dziesiątek ludzi”, jak czasem sugerują uproszczone wersje. Mówimy o dwóch potwierdzonych morderstwach, profanacjach grobów i makabrycznych przedmiotach wykonanych z ludzkich szczątków. Tyle. A jednak z tego „tyle” wyrosła cała współczesna wyobraźnia o horrorze (…). Pełna recenzja: https://blogokomiksach.pl/slyszeliscie-co-zrobil-ed-gein-recenzja/

Dobra historia z lekko rozczarowującym zakończeniem w stylu ''sam sobie dopowiedz zakończenie'' mimo to czuć klimat faweli i dobrze się czyta. Plusem jest też cena do ilości stron, ponieważ komiks można zdobyć za około 80zł. Co przy ilości 288 stron jest dobrą ceną.

Oceniam ten komiks z lekką nadwyżką. Znaczy daję mu wysoką ocenę, ale wiele będzie zależało od konkluzji. Tym niemniej na tę chwilę (w połowie opowieści) wydaje się, że zarówno pomysł Tyniona IV, jak i wykonanie (i to zarówno scenariuszowe, jak i graficzne), stoją na wysokim poziomie. To bardzo ciekawe połącznie post-apo z science-fiction, choć na razie działa głównie urok pomysłu - trzeba jeszcze to będzie sensownie uzasadnić. Liczę, że drugi tom utrzyma ten poziom, bo jest tu potencjał na wiele. 7,5

Fabuła gdzieś pomiędzy Światem Akwilonu a Skargą Ziem Utraconych. Wystarczająco wystająca ponad sztampę by zwrócić na siebie uwagę, dobry balans między istniejącymi już w literaturze motywami, a polemiką z nimi. Ktoś wiedział jak to napisać, by nie zamordować przeciętnego czytelnika ciągłym "ale przecież to już było". Czuć też jednak, że od początku zamiarem był jedno-strzałowiec i wielkiego wprowadzenia do świata nie będzie, tajemnice skupiają się na historiach postaci a nie jakiś wyjątkowych ponadalbumowych prawidłach. Co do rysunku, to Maillé nigdy nie ukrywał, że wzorem dla niego jest Loisel i to widać. Można się tym bardzo cieszyć, bo mimo tych oczywistych odniesień ma on jednak jakiś swój własny ryt i styl i kreska jest już jednak bardziej współczesna. Podobało mi się, dobra rzecz, wzbudza nadzieję, że jeszcze kiedyś mi się przypomni jak będę szukać czegoś nowego i trafię na któregoś z twórców.

Wizualnie owa rzecz jest frapująca. Toczy się bez słów. Czerń i biel dodają całości większej głębi i wyrazu. Po za tym ciekawą technikę stosuje autor… Poszczególnych kart nie należy przerzucać prędko, a raczej je smakować– historia jest krótka, gęsta, zaskakująca, trochę przerażająca. Nie wiemy ile w niej wyobrażonych elementów, a ile form namacalnych. Patrzymy z niedowierzaniem na zjawiskowe kadry. Strach ma wielkie oczy i syci się naszym dygotem. Nie jest to sielskie penetrowanie gęstwiny, a mrożące krew w żyłach przeżycie.

Szukacie komiksu o mrocznym, kryminalnym klimacie, a do tego z fabułą dającą do myślenia? To koniecznie zwróćcie uwagę na Contrition duetu Portela-Keko. To rzecz daleka od cukierkowych, czy nawet zwyczajnie kolorowych obrazków, którą kończy się czytać z mnóstwem refleksji w głowie. Opowieść, której akcja dzieje się w mieście-getcie na Florydzie musi być mocna. Tym bardziej jeśli to getto, które jest miejscem wypełnionym przez przestępców seksualnych, którzy po odbyciu kary nie są do końca wolni, gdyż restrykcyjne prawo daje im niewiele możliwości osiedlenia się. To wspaniała podbudowa dla opowieści, a Carlos Portela wykorzystuje ją w pełni. Niesamowity, rewelacyjnie zbudowany jest klimat opowieści. Ze względu na wyłącznie czarną kreskę jako nośnik grafiki przywodzący na myśl kino noir, a jednocześnie świetnie oddający duszny klimat odosobnienia i beznadziei, sennego małomiasteczkowego życia. Czuć w tym westernową nutę, ale i kryminalne zacięcie. Miejsce akcji jest co prawda fikcyjne, ale nie tak do końca zmyślone. Podobna osada rzeczywiście na Florydzie istnieje i jej powstanie jest wynikiem restrykcyjnego prawa, które co prawda chroni potencjalne ofiary, ale też doprowadza do absurdalnej sytuacji, że w jednym miejscu gromadzi się duża grupa byłych skazańców, najczęściej bez możliwości podjęcia stałej pracy. A co z fabułą? Mamy tu podejrzaną śmierć w ogniu i dziennikarskie śledztwo, które jest torpedowane i które kosztuje też wiele samą dziennikarkę. A także opowieść o złu, którego może doświadczyć jedna osoba, i o złu, które ma w sobie człowiek. Niespieszna narracja sprawia, że czytelnik na własnej skórze wręcz odczuwa duszną atmosferę miejsca akcji przesyconego poczuciem beznadziei. I niczym bagno stopniowo wciąga go niepokojąca opowieść. Współbrzmienie tekstu i obrazu oddziałuje na emocje czytelnika i przemawia do niego wyraźnie. Ta historia buduje przestrzeń do refleksji na wiele tematów, przede wszystkim koncentrując się na pytaniach o zło tkwiące w człowieku, o możliwość odkupienia, a także o wybaczenie ze strony ofiary. I oczywiście nie daje jednoznacznych odpowiedzi, bo takich nie ma. To czytelnik może wybrać, jaka interpretacja do niego przemawia. Niemniej sam przyczynek do refleksji już jest moim zdaniem cenny. Oczywiście forma komiksu nie jest naturalnym medium do wszechstronnej, pogłębionej refleksji i wielowymiarowego ujmowania tematu, toteż trzeba być gotowym na pewne uproszczenia. Twórcom nie udaje się ich uniknąć, ale nie jest to błąd nie do wybaczenia. Sama bowiem historia dostarcza mnóstwa emocji i pozwala skierować uwagę na tematy spychane na margines, jak choćby rozdzielność kary i pokuty, więzienie po uwolnieniu. Jest tu trochę sztampy, motywów znanych nam z powieści i kina, jak choćby dążenie do zemsty czy postać dziennikarki zatracając się w swojej pracy tak bardzo, że przestaje dostrzegać wartość w swoim dotychczasowym życiu. A jednak mimo wszystko twórcy potrafią zaskoczyć. Fabuła prowadzona nieliniowo pozwala nam na stopniowe odkrywanie różnych aspektów opowieści, a dobrze budowane i podsycane napięcie przykuwa do lektury i więzi w dusznej atmosferze i kłębowisku rozmyślań. Nie każda z postaci ma co prawda równie dobrze przedstawioną "backstory", ale mnie osobiście podoba się zestawienie postaci dziennikarki i pewnego wojskowego śledczego, którzy oddając się pracy, tracą - choć w inny sposób - swoje rodziny. Wizualnie gra tutaj wszystko. Brak koloru doskonale pasuje do tematyki i mrocznej aury tej historii, a czarna kreska przypominająca ryciny z gazet nadaje opowieści wręcz dokumentalistycznego charakteru i wiarygodności. W kadrach pojawia się wiele interesujących detali, które uzupełniają narrację, współtworząc jej nastrój i klaustrofobiczną aurę - jak choćby gazety, sceny z przeszłości, a twórcy czasem za pomocą kilku kadrów budują scenę, która przemawia do czytelnika i uruchamia całą lawinę obrazów. Są czasem wytrychami do skojarzeń wycelowanymi tak, by wywołać konkretne emocje. A w trakcie lektury niejednokrotnie miałam wrażenie, że oglądam storyboardy przygotowane do filmu. Być może fabuła nie wszystkich do siebie przekona, być może niektórym zabraknie pogłębionego ujęcia tematu. Z drugiej jednak strony można tę historię potraktować jako punkt wyjścia do własnych rozważań, do poszukiwania komentarza w różnych dziełach kultury czy pracach naukowych. Dla mnie to całkiem udanie opowiedziana kryminalna historia, w której mieszają się zagadnienia obsesyjnego podążania za tematem i jego skutków, zła tkwiącego w człowieku, kary, zemsty, pokuty i odkupienia. Świetnie narysowany komiks z nieidealną fabułą, której zaletami są niepokojący, duszny klimat i nieoczywiste przesłanie. To nie jest komiks, który ma się podobać. On jest jak ostry kamyk w bucie, który nie pozwala nam obojętnie pójść dalej. To opowieść o kryminalnym charakterze, która zmusza do zwrócenia uwagi na kwestie spychane przez margines. Mroczna, konfundująca i niełatwa do jednoznacznej oceny.

To KOMIKS przedstawiający mroczną historię osamotnionego człowieka z gatunku HORROR, utrzymaną w klimacie H.P. Lovecrafta. Główny bohater przerywa swój stan "uśpienia" po otrzymaniu spadku dawno zaginionego ojca. Kiedy zapoznaje się z jego dziedzictwem, w jego życiu zaczynają się dziać niesamowite, intrygujące i ekscytujące wydarzenia mrożące krew w żyłach... Autorem scenariusza i rysunków jest Łukasz Godleski pochodzący z Gdańska. Dlatego też autor z łatwością umieścił swoje kadry w tym mieście i jego okolicach, wiernie odwzorowując tamtejsze "pocztówki". Fabuła jest ciekawa i interesująca. Akcja rozgrywa się bardzo szybko, oddziałując pobudzająco na czytelnika, jak w filmie sensacyjnym. Od pierwszych do ostatnich kadrów komiksowych powieść trzyma czytelnika mocno w napięciu i "straszy". Ciekawa fabuła zobrazowana jest mrocznymi, sugestywnymi rysunkami, które idealnie zgrywają się z tekstem, tworząc jedną całość. Czarno-białe rysunki wzmocnione kolorami stanowiącymi tło, od niebieskiego do żółtego, obrazują "temperaturę" historii. Kreska jest trochę realistyczna, a trochę nie. Rysownik doskonale rysuje twarze odmalowując na nich wszystkie emocje. Widać w komiksie bardzo duży talent i zaangażowanie artysty w swoją pracę. Mi się bardzo podobało. POLECAM fanom gatunku i fanom grozy w klimacie lovercraftowskim.

Aimée de Jongh zobrazowała poczucie winy oraz jego destrukcyjny wpływ na życie Simona, który nigdy nie przepracował traum z przeszłości, przez co zmuszony jest obecnie skonfrontować się z własnymi dylematami bez odpowiedniego wsparcia. Byłoby mu łatwiej, gdyby stanął do walki z jednym przeciwnikiem. Niemniej, snucie podobnych rozważań nie ma większego sensu, skoro w „Powrocie pszczołojada” tragedie zostają zwielokrotnione, a granice między nimi wyraźnie zatarte, dzięki czemu łatwiej dojść do wniosku o ich wzajemnym oddziaływaniu na kondycję psychiczną człowieka. Samobójstwo nieznanej kobiety, dramatyczny finał sprzeczki ze szkolnym kolegą oraz widmo bankructwa z powodu nierentowności rodzinnej księgarni łączy błędne przekonanie Simona o odpowiedzialności za każde z tych zdarzeń, mimo że nie mógł im zapobiec. Wykształcił w sobie mechanizm zaprzeczenia traumie, w związku z czym nie widzi potrzeby skorzystania z fachowej pomocy. Wspomniany problem dostrzega autorka, która do świata Simona wprowadza tajemniczą Reginę, aby przypomnieć bohaterowi o mądrości płynącej z obserwacji pszczołojadów w okresie jego dorastania. Im dalej w las, tym więcej drzew, co idealnie opisuje rozwój wydarzeń z niedawno poznaną dziewczyną oraz przewrotny finał komiksu o potrzebie rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Aimée de Jongh poprowadziła swój debiut sprawną ręką, o czym świadczy graficzne dopracowanie angażującej fabuły z intrygującą końcówką. Przez chwilę rozważałem, czy na korzyść ilustracji nie zadziałałoby dodanie im barw, jednak po zamknięciu oczu i wyobrażeniu sobie potencjalnej kolorystyki doszedłem do wniosku, że efekt byłby groteskowy, a co mogłoby przekreślić „Powrót pszczołojada” w oczach wielu czytelników.

Po przeczytaniu komiksu Rook postanowiłem poznać bliżej autora scenariusza Geoffa Johnsa. Wybór padł na Geiger tym razem z innym rysownikiem Garym Frankiem. Co do rysunków to były minimalnie słabsze niż w czesniejszym komiksie ale też na dobrym poziomie. Co do samego komiksu mamy tutaj początek uniwersum o Bezimiennych postaciach które powstały w czasie wojen amerykańskich od wojny o Niepodległość aż po rok 2050 i wojnę nuklearna gdzie właśnie powstaje nowy Bezimienny Geiger. Pół tomu to pierwszy tom amerykański opisujący powstanie i pierwsze przygody głównego bohatera a druga połowa to rozwinięcie uniwersum napisane przez innych scenarzystow i rysowników. Jedna szczególnie była dobra wprowadzaja nowego Bezimiennego Czerwonego Płaszcza napisany przez Johnsa i narysowany naprawdę dobrze przez Bryana Hitcha. Pozostałe opowieści ciekawe gorzej z rysunkami które były narysowane różnymi technikami nie zawsze mi odpowiadające. Ogólnie dobrze rozpoczęte nowe uniwersum Mad Ghost a w Polsce wydane przez wydawnictwo Nagle!

Ocena faktyczna to 7+. Piękne ilustracje, kolory i forma, bo nie jest to taki zupełnie standardowy komiks. Cieszę się, że go wypożyczyłem z toruńskiej Książnicy, bo sam bym pewnie nie kupił, a myślę że wart jest przeczytania (szczególnie, że szybko to idzie).

Zostałem wielkim fanem Rutu Modan przy okazji “Ran wylotowych”, które zachwyciły mnie kameralnością, pisaniem relacji i zgrabnością scenariusza. Toteż długo nie czytałem z zamówieniem kolejnego komiksu autorki. “Tunele” są wyraźnie inne. Już sama kreska jest bardziej przerysowana, koślawa, ciut bardziej eksperymentująca z formą, ale jednocześnie lekko skręcająca w stronę komiksu humorystycznego. Którym notabene “Tunele” nie są, ale mają wyczuwalnie lżejszy ton. O cóż tu chodzi? W ręce córki znanego (choć już starego i nie do końca kontaktującego) archeologa trafia prawdziwy rarytas: tablica ze wskazówkami jak odnaleźć Arkę Przymierza. Kobieta bez dłuższego pomyślunku pakuje manatki, załatwia ekipę, zabiera dzieciaka ze szkoły i jedzie. Kopać. A tak się składa, że kopać muszą pod murem bezpieczeństwa na terenie Izraela, z arabską wioską po drugiej stronie. Autorka kopie tu tunele, kopie w przeszłości bohaterów, ale i w ich teraźniejszości. Cały komiks to trochę wielkie równanie relacji między przeróżnymi postaciami, które czytelnik stopniowo rozwiązuje, poznając coraz więcej zmiennych. Mnóstwo tu gierek, zdrad, rodzinnych niesnasek, rodzinnych pogodzeń, rozważań i relacji na tle religijnym i kulturowym, niektórych wcale nie tak oczywistych i zero-jedynkowych jak można by się spodziewać. Najbardziej urzekł mnie tu ton historii. Niejednoznaczny, nie stroniący od wyolbrzymień, dystansu i elementów humorystycznych, jednocześnie ani trochę nie bagatelizując poruszanych tematów, których wachlarz jest tu naprawdę szeroki. Jest tu miejsce na komiks przygodowy, dramat rodzinny, historię sensacyjną, komedię, a wszystko ładnie się zazębia wokół bardzo zgrabnej i mądrej opowieści. Rutu Modan wciąż na tak. Mniej niż w “Ranach wylotowych”, ale wciąż bardzo na tak. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Jak Śmierć radzi sobie z życiem? „Świat Dysku” ma swoją odpowiedź, ale czy jesteśmy gotowi na inne? Ram V w absurdalny, a jednocześnie egzystencjalny sposób opowiada schematyczną historię na ten temat. Historię, która może zaskakiwać, choć jak to bywa, im bliżej końca, tym więcej widać. Punktem wyjścia jest panteon bogów indyjskich, który wygląda niczym korporacja. Nie różni się niczym poza tym, że niektóre postacie mają niebieską skórę, więcej rąk i tym podobne. Właśnie w tej korporacji pracuje nasza główna bohaterska, która jest boginią śmierci. Niestety przyszłe przewidywania rynkowe (niedługo ma się urodzić wynalazca nieśmiertelności) skłaniają władze korpo do przeprowadzenia restrukturyzacji. I tak też zaczyna się nasza historia – zwolnieniem Śmierci z pracy. Jak każda bezduszne korpo daje broszurę, jak to jest żyć jako śmiertelnik i zostaje wysłana na Ziemię. I tam nasza Śmierć staje się Lailą Starr. Na naszej planecie w wyniku jej dziwnego szczęścia lub pecha (a może karmy?) spotyka dziecko, przez które straciła pracę, a potem umiera. Na szczęście ma chody u boga życia i za każdym razem wskrzesza ją w trochę stylu tej jednej serii z fantasy symbiontami, trylogii „Nocnego Anioła” Berenta Weeksa. I ten schemat powtarza się tytułowe wiele razy. Gdyby ktoś miał pretensję do zaspoilerowania struktury, to jednak zdradza ją już tytuł. Poza tym, czy naprawdę wierzycie, że z tak jasno pokolorowaną okładką, jakaś postać w środku mogłaby zabić niewinne niemowlę? Nie piszę, że nie ma tu śmierci i tragedii, ale są jakieś granice. Ponadto napisanie postaci, która zrobiłaby coś takiego i chciałoby się za nią podążać, byłoby naprawdę bardzo trudne. Kolejne życia, spotkania i interakcje z wynalazcą nieśmiertelności dają okazję do refleksji nad różnymi aspektami życia i śmierci. Tej refleksji ulega Laila Star, wynalazca i my jako czytelnicy. Nie wiem, czy komiks mówi nam coś nowego, ale przyjemnie, a czasem emocjonalnie zastanowić się nad przemijaniem w oryginalnej oprawie. Jednak to nie Śmierć ze „Świata Dysku”, czy nawet Bergmana, ocalały ani długowieczna istota. Samo spojrzenie na ten sam problem, chyba z podobnej perspektywy, ale nadal oczami bardziej orientalnymi dla zachodniego czytelnika, może być interesujące. Jedyną uwagę miałbym do tłumaczenia. Niby „Awatara” jest bardziej poprawne (taka wersja jest na Wikipedii), ale nadal rani uszy. „Awatarka” zwyczajnie brzmi lepiej. Dodatkowo ta schematyczność, czasem zabawne i absurdalne śmierci Laili, czy sam rysunek są przyjemne. Komiks nie jest zbyt długi, co pozwala historii płynąć i wpaść w syndrom – jeszcze jednej śmierci (brzmi jak coś z Dark Souls). Niestety ilość powtórzeń i śmierci jest ograniczona, jak u kota, a wszystko kiedyś się kończy. „Bogowie wiedzą: śmierć jest nieszczęściem. Inaczej chętnie umieraliby sami” ~ Safona

Kristo - krótko. Mimo pozornej gruboskórności i chłopackiej, neurotycznej dosłowności w pewnych aspektach budowania narracji i nastroju jest to ten autobiograficzny komiks subtelny i inteligentny. Sedno tragedii zostało podane niespodziewanie i delikatnie, od autora wymagało to dystansu i dojrzałości. Historia okazała się tak nośna i popularna, że na jej podstawie powstał film pełnometrażowy i serial animowany. Warto, choćby dlatego, że chyba wszyscy mamy w sobie własnego pancernika, choćby i kieszonkowego.

Po Friday sięgnąłem głównie przez porównania do Stranger Things oraz nazwisko Brubakera, które samo w sobie jest już rekomendacją. I choć komiks wypada dobrze, to zestawienie z netflixowym hitem jest raczej chybione. Owszem, mamy tu nastoletnich bohaterów i tajemniczą atmosferę, ale początkowo to bardziej klasyczny kryminał niż nostalgiczna opowieść przygodowa. Dopiero z czasem pojawiają się elementy nadprzyrodzone. Główna bohaterka, Friday Fitzhugh, wraca do rodzinnego miasteczka gdzie ponownie łączy siły z dawnym przyjacielem, by stawić czoła mrocznym zagadkom – zarówno tym okultystycznym, jak i emocjonalnym. Brubaker sprawnie buduje intrygę, a ilustracje Marcosa Martína choć mocno stylizowane, to z lekkim niepokojem świetnie oddają atmosferę opowieści i ten małomiasteczkowy klimat. Mocną stroną komiksu jest dobrze rozpisana intryga i wyraziste postacie. Niestety, relacje między bohaterami momentami wydają się zbyt powierzchowne i można by je pogłębić. Friday wypada bardzo obiecująco, choć to tylko wstęp do większej historii, którą chętnie przeczytam w całości. Polecam. Komiks możesz zobaczyć na moimi Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DIyERS5sxan/?igsh=MWNmM3pzOTJoOTZuaw==

W mojej opinii drugi tom w znacznej mierze "dowiózł". Jasne - Tynion IV nadal nie dostarczył nam wszystkich odpowiedzi, ale wyjaśniło się na tyle dużo, by uznać tę opowieść za bardzo satysfakcjonującą. Podobają mi się relacje między bohaterami, podoba mi się wyraźnie wyczuwalna wysoka stawka, podoba mi się w końcu to, że nic nie jest tu określone do końca a my mamy pole do własnych interpretacji pewnych scen. Ok, fabuła może kręci się w rejonach, które znamy z tomu pierwszego, ale jej weirdowość i niepewność gatunkowa oraz dotycząca tego, dokąd wszystko zmierza, mocno intrygują. Trochę nie podoba mi się, że Tynion nie zamknął wszystkiego w tych dwóch tomach (bo zasygnalizowana na końcu tego albumu furtka, jak się okazało, została uchylona i powstała kontynuacja), ale takie są niestety prawa rynku - jak coś się sprzedaje, możemy być pewni, że będzie tego jeszcze więcej. Na tę chwilę jest to jednak najlepszy komiks autora. Dodam jeszcze, bo nie wspomniałem o tym wcześniej, że wypada świetnie także na polu graficznym - ilustracje są z jednej strony przejrzyste, ale z drugiej - czasami potrafią być bardzo dziwne. To wszystko jednak naprawdę do siebie pasuje. Bawiłem się naprawdę dobrze.

Krok po Kroku. Zazwyczaj gdy ktoś jest tajemniczy i milczący, zyskuje na atrakcyjności. Czy w przypadku komiksów ta zasada też działa? Krok po Kroku udowadnia, że tak… Choć nie w pełni. To opowieść fantasy o niezwykłym duecie: kolosalnym rycerzu i małej dziewczynce. Przemierzają oni brutalny, pełen niebezpieczeństw świat fantasy. Obserwujemy ich wędrówkę, walkę o przetrwanie, a także rozwój dziecka w cieniu surowej rzeczywistości. Komiks opiera się wyłącznie na obrazie, a brak słów buduje niezwykły klimat – pełen nutki tajemniczości, niedopowiedzeń i wyczuwalnego ciężaru świata przedstawionego. Problem w tym, że taka forma ma też swoje ograniczenia. Historia, choć w gruncie rzeczy dość standardowa, aż prosi się o rozwinięcie. Więcej tomów i dodanie dialogów mogłoby pogłębić relację bohaterów i dodać opowieści dodatkowych odcieni. Ale jednocześnie pojawia się pytanie czy wtedy nie uleciałby właśnie ten ciekawy klimat, który robi największe wrażenie? Wizualnie to prawdziwa perełka. Kreska jest znakomita, a kolory świetnie budują nastrój i nadają światu charakter. Pod względem artystycznym komiks absolutnie mnie kupuje i nie mam się do czego przyczepić. Krok po Kroku to przyjemna lektura, którą trzeba chłonąć wzrokiem. Mimo odrobiny zmarnowanego potencjału fabularnego, wciąż pozostaje fajnym doświadczeniem. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DOiaeyYjA0i/?igsh=dm1vc3F6aTZnNjh1

Kojarzycie to zdjęcie z grupą mężczyzn siedzących na metalowej belce gdzieś ponad rozrastającym się miastem? To jeden z tych obrazów, który żyje już własnym życiem, stał się popkulturową ikoną wyjętą poza rzeczywisty kontekst. Jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się, kim są ci ludzie, jak się tam znaleźli, powinniście przeczytać rewelacyjną powieść graficzną Giant, w której za scenariusz i rysunki odpowiada Mikaël Suivre. To rewelacyjna historia osadzona w czasach wielkiego kryzysu, kiedy do Nowego Jorku wciąż napływały fale imigrantów, a jednocześnie o pracę było coraz trudniej. W tym świecie załapanie się do pracy na budowie drapacza chmur, bez kwalifikacji, było jak manna z nieba. Mikael wciąga w tę historię, zaczynając od mocnego akcentu, jakim jest śmierć jednego z robotników. Motyw ten jest nie tylko próbą uchwycenia uwagi czytelnika, ale i punktem wyjścia do całej opowieści. Autor świetnie buduje klimat swojej opowieści. Po pierwsze - graficznie, decydując się na utrzymanie całej opowieści w palecie barw kojarzonych ze starymi zdjęciami w sepii, ale też kreską nieco przypominającą szkice rysowników z gazet. Mikaelowi udaje się też w oszczędny sposób ożywić całe tło fabularne, pojedynczymi scenami oddając atmosferę czasów - nędzne mieszkania robotników, często zbiorowe, proste przyjemności, popijawy i inne "uciechy" w kontaktach towarzyskich. Wystarczy kilka kadrów, by odwołać się do tego, co czytelnik już wie, widział, o czym czytał, a dzięki temu sama historia pozostaje nieprzegadana. To opowieść, która paradoksalnie mocno wybrzmiewa właśnie teraz, kiedy obserwujemy wszystko, co dzieje się w Stanach Zjednoczonych. Ponieważ opowieść Mikaela przypomina, że Ameryka to kraj budowany rękami imigrantów, zasilany ich marzeniami i pracą. Choćby dla tak banalnego przypomnienia warto po tę historię sięgnąć. Ale nie tylko. Obok obrazu codzienności najniżej w hierarchii stojących robotników budowlanych, pracujących bez zabezpieczeń, za marne stawki, ale wdzięcznych za jakąkolwiek pracę, mamy też historię samotnego mężczyzny, który izoluje się od wszystkich. Nieprzystępny, wzbudzający ciekawość wielkolud, skrywa wrażliwe wnętrze i z czasem objawia się jako człowiek zamknięty we własnym bólu. Jego historia osobista jest przypomnieniem też o bolesnych kartach historii Irlandii i ranach, które zmęczeni walką imigranci zabrali ze sobą do nowego świata. Mikael zdaje się operować na znanych schematach fabularnych, ale operuje nimi z takim rozmysłem, że udaje mu się stworzyć opowieść emocjonalnie angażującą i wciągającą. To opowieść, która jest przypomnieniem przeszłości, uniwersalnym odbiciem historii, a jednocześnie pozostaje jednostkowa. Przepięknie wybrzmiewa w niej ludzka niedoskonałość, samotność, która staje się skorupą odgradzającą od bólu, ale też potrzeba relacji z drugim człowiekiem, nawet jeśli ze świadomością, że jest ona złudna. W strukturze opowieści ujawnia się scenariuszowy talent autora, który zamyka historię robotników w klamrze radiowego głosu komentującego rzeczywistość. Jednocześnie autor nie napędza biegu wypadków przesadnym nagromadzeniem twistów. W tej historii rozwija się społeczno-obyczajowe tło, jak i tajemnica skrywana przez tytułowego bohatera. Oba te plany ze sobą współgrają, przeplatają się i rozwijają w nieco gawędziarskim rytmie, podkręconym choćby przez pojawienie się dociekliwej dziennikarki. Mikael postawił na proste emocje, na historię, która wyda się znajoma nam wszystkim, jednocześnie oddając autentyzm zamknięty w fikcji. Wizualnie komiks również przemawia prosto, ale dobitnie. Kolorem, kreską, ale też kadrami. Udaje się w nich zamknąć zarówno codzienną rutynę, jak i dynamiczne, zaskakujące zdarzenia. Starannie rozłożone akcenty i pomniejsze sceny budują autentyczne tło dla fikcyjnych zdarzeń i nie ma tu miejsca na przypadkowe, zbędne sceny. Kadry wizualnie osadzają czytelnika w strukturze opowieści i jej atmosferze. Niemal filmowo zderzają ze sobą metaforyczną przyziemność życia budowniczych Nowego Jorku z rozpasaną, sięgającą nieba ambicją możnych. To komiks przypominający czytelnikowi o tym, że ambicje jednych okupione były często ciężką pracą innych. O zderzeniu nadziei z rzeczywistością. O jednostkowych tragediach, które wpływały na wielu ludzi. Świetnie opowiedziana obrazem i słowem historia.

Dzisiaj natknęłam się przypadkiem na dany komiks. Bardzo zaimponowała mi okładka, jej styl komiksowy, że nawet nie przeczytałam opisu. Przeczytałam szybko i bardzo mi się spodobało. Przyjemna, miła i opowiadająca o sytuacjach w które da się wierzyć, z którymi tak naprawdę każdy mógł się spotkać, pracując w danej branże. Polecam, dany komiks! Myślę, że kiedyś trafi do mojej prywatnej biblioteczki.

Uwaga, ten komiks nie jest dla osób w złym, a nawet średnim stanie psychicznym. Jest to tak przytłaczająca historia, że potrafi skutecznie zajechać każdy nastrój. RIP Tom 1 Derrick: Ciężko przeżyć własną śmierć to piekielnie ponura opowieść napisana tak, aby obrzydzić Wam praktycznie każdą dziedzinę życia. Tu nie ma miejsca na nadzieję, na jakieś myśli że będzie lepiej. Życie to szambo. Derrick, główny bohater, doskonale o tym wie. Pracuje w ekipie, która czyści mieszkania po zmarłych. Tylko że nie chodzi o żadne sprzątanie, oni wpadają tam jeszcze przed policją i zgarniają wszystkie kosztowności. Szefostwo ma grube wtyki, więc cały proceder działa bez większych problemów. Oczywiście kasa trafia głównie do góry, a Derrick i reszta dostają ochłapy. Za to robota… no cóż. Trzeba się przedzierać przez gnijące zwłoki, robactwo wypełzające z każdej możliwej dziury. Wilgoć, grzyb, smród i cały ten syf. Wszystko jest tutaj do bólu odrażające, paskudne, szpetne, obrzydliwe, plugawe, wstrętne, ohydne, a ilustracje tylko to podkręcają. Dobrze, że są trochę karykaturalne, bo inaczej ciężko byłoby to w ogóle strawić. W połowie tomu pojawia się jednak coś, co może kompletnie zmienić życie Derricka… albo je ostatecznie rozwalić. I wtedy zaczyna się gra. Niebezpieczna, napięta, taka że czytelnik siedzi do końca jak na szpilkach. Bardzo dobry komiks, ale trzeba do niego podejść ostrożnie i z otwartą (nie dosłownie) głową. To nie jest przyjemna lektura, to jest doświadczenie, które potrafi solidnie przeczołgać. Komiks ten i setki innych zobaczysz na moim Instagramie: Lukkegeek

Wspaniale zobrazowana klęska Dust Bowl oczami młodego fotografa z Nowego Jorku. Komiks autorstwa holenderskiej rysowniczki, która zręcznie posługuje się obrazem. Piasek wręcz wysypuje się z komiksu. Historia do głębi poruszająca. Przestroga dla przyszłych pokoleń.