Mój szef. Mój AS

Nie wiem, od czego zacząć, bo ta książka wciągnęła mnie zupełnie niespodziewanie. „Mężczyzna bez uczuć” to jedna z tych lektur, które czytasz i myślisz sobie: „Cholera, to działa na moje emocje bardziej niż się spodziewałam.” Styl Celii Aron jest lekki, a zarazem zaskakująco trafny – autorka potrafi opisać coś w kilku słowach tak, że czujesz to całym ciałem. Nie znajdziecie tu wielkich dramatów ani wymuszonych dialogów, ale każdy fragment ma w sobie coś prawdziwego, coś, co zostaje w głowie nawet po zamknięciu książki. Czytałam ją w różnych momentach dnia – i za każdym razem odkrywałam coś nowego. To książka, która nie każe się spieszyć, można ją wciągać powoli, delektować się zdaniami i chwilami, które wywołują uśmiech, czasem wzruszenie, a czasem lekki niepokój. Nie chcę zdradzać fabuły, bo w sumie nie o nią tu chodzi. Chodzi o to, jak książka sprawia, że czujesz. I ja czułam naprawdę dużo. To taka lektura na wieczór z kubkiem herbaty, kiedy chcesz się zatrzymać, odetchnąć i… po prostu poczuć coś mocno. Polecam każdemu, kto lubi książki, które wchodzą w głowę i serce, ale robią to w sposób subtelny, nie nachalny.

To klasyczna historia o wrogach, którzy zostają kochankami, z klimatem rodem z Romea i Julii, z waśniami rodzinnymi i zakazanym romansem. Jest tu zabawa, humor, mnóstwo seksownych momentów i przekomarzań, zwłaszcza seksu z nienawiścią. Weston i Sophia tylko czekają, żeby wybuchnąć. Nie spodobał mi się ten romans od wrogów do kochanków tak bardzo, jak myślałam. Doświadczyłam głębi osobowości Westona, ale nie mogłam się utożsamić z Sophią, choć obie postacie są sympatyczne. Ogólnie rzecz biorąc, książka może nie wnosić niczego nadzwyczajnego i prawdopodobnie zapomnę o niej w nadchodzących tygodniach, jednak i tak świetnie się bawiłam słuchając audiobooka.

Ta powieść udowadnia, jak bardzo pozory potrafią mylić, zarówno w ocenie mężczyzn, jak i książek;). Romanse biurowe to nie jest mój ulubiony gatunek, często okazują się zbyt schematyczne, banalne, lub wręcz nudne, mimo porażajacej ilości scen erotycznych - a może właśnie z ich powodu... Tutaj stało się wręcz odwrotnie, cała historia była dla mnie bardzo przyjemnym zaskoczeniem. Świetnie napisana, z parą bardzo zadziornych, charakternych postaci, wciągnęła mnie o wiele bardziej, niż się spodziewałam. Jest pikantnie, nie brak też humoru, który zapewnił mi dodatkową przyjemność w trakcie czytania. No i ten wątek hate-love, uwielbiam. Lekka, chwilami romantyczna, chwilami bardzo goraca lektura. Polecam.

No choćbym chciała, to jednak nie dam więcej. Poziom książki mnie jednak nieco rozczarował... Niektóre sceny były tak cukierkowo ckliwe, przesłodzone, a przez to nienaturalne, że jedną czy dwie sceny już kompletnie pominęłam... Za to cała reszta wątków - super! Dlatego tym bardziej nie wiem, co tu się wydarzyło... Sama nie wiem czy to polecać. Nie jest jakoś tragicznie, zamysł spoko, ale kiełkująca relacja głównych bohaterów to nie moja bajka...

Autorka ma lekkie pióro. Dialogi są błyskotliwe, a sytuacje, w które pakuje się bohaterka, potrafią szczerze rozbawić. Choć to romans, nie brakuje tu momentów wzruszenia i głębszych tematów ukrytych pod maską gburowatości głównego bohatera. To klasyczny biurowy romans. Jeśli czytasz ich bardzo dużo, fabuła może wydać Ci się przewidywalna ALE TAKA NIE JEST. Polecam ją na 100%. tylko +18

Nie wiem, od czego zacząć, bo "Dwa tygodnie i jedna noc" totalnie mnie wciągnęło i zaskoczyło na każdym kroku. Whitney G. ma niesamowity talent do kreowania bohaterów, którzy od razu stają się bliscy czytelnikowi – nie da się ich nie polubić, a jednocześnie ciągle pojawiają się momenty, które przyprawiają o zawał serca (dobrze wiecie, o czym mówię 😉). Cała historia jest tak emocjonalnie prawdziwa, że miałam wrażenie, jakbym sama przechodziła przez te wszystkie trudności razem z główną bohaterką. Każdy dialog, każdy drobny gest był pełen napięcia i autentyczności. Uwielbiam, gdy książka potrafi mnie rozbawić, wzruszyć i trochę zdenerwować jednocześnie – a tutaj było to wszystko w jednym! Nie chcę spoilerować, ale muszę powiedzieć: te ostatnie strony… Wow. Serce mi biło jak szalone i miałam ochotę krzyczeć do bohaterów, żeby podjęli w końcu właściwe decyzje! Po skończeniu książki zostałam z takim uczuciem „co dalej w życiu tych ludzi?” – a to zawsze znak, że książka zrobiła na mnie wrażenie. Podsumowując, jeśli szukacie czegoś, co wciągnie, rozbawi, wzruszy i zostawi z emocjonalnym niedosytem – to Dwa tygodnie i jedna noc Whitney G. jest strzałem w dziesiątkę. Ja osobiście już planuję wrócić do niej za jakiś czas, bo mam wrażenie, że za każdym razem odkryję coś nowego.

Główna bohaterka nadal ślepo zakochana, nadal z dylematami moralnymi- chciałabym a boje sie, zdecydowałam się tu żyć, ale jednak to i tamto mi nie pasuje... Jej znajomość z głównym złym bohaterem nie wiem co miała wniesc- czy autorka zapomniała że wspomniała skąd się znają czy przez przypadek ta informacja trafiła do książki... Jest kilka tego typu niedociągnięć, ale czyta się szybko, w sam raz coś do relaksu.

Trzeci tom o braciach Vendetti najbardziej przypadł mi do gustu. To historia Wandy i Roberto ,pełna emocji i intryg, z wyrazistymi bohaterami i dynamiczną akcją. Wanda sprzątała wcześniej dom Filipa, tera on birze słub z Julia i nie potzrebuje sprzataczki. A Wanda bardzo potrzebuje pieniędzy na operację chorej matki. Zgadza się więc na wyjazd na Sycylie i pracę dla Roberta. Ich prawie samotny pobyt w rezydencji szybko owocuje namiętnym romansem, który nie wszystkim się podoba a szczególnie jego ojcu. Sielanka też nie trwa długo, bo Roberto musi spełnić mafijny obowiązek i wreszcie wziąć sobie żonę. Wanda wraca do Polski ale z niespodzianką dla całej rodziny i przyjaciół. Bardzo ciekawy pomysł na powieść, świetny styl pisania autorki tylko zakończenie takie bardzo teatralne.

Lubię czytać antologię, bo dzięki nim dostaję próbkę twórczości różnych autorów i dzięki temu wiem, z którymi warto się lepiej zapoznać, a których jednak lepiej sobie odpuścić. Tutaj znałam trzy autorki, po dwóch z nich spodziewałam się fajnych opowiadań i takie też je dostałam. Trzecia ze znanych mi autorek niestety nie spełniła moich wymagań, co do tego typu literatury i myślę, że jednak jej utwory nie wpisują się w mój gust, cóż tak też się zdarza. Pozostałe cztery autorki mile mnie zaskoczyły i zaserwowały mi naprawdę ogniste opowiadanka. Bardzo mi się one podobały i w związku z tym z chęcią sięgnę po inne ich książki, bo zaciekawiła mnie ich twórczość. Część opowiadań podobała mi się bardziej reszta mniej, ale jako całokształt uważam tę antologię za ciekawą. Według mnie najlepszym opowiadaniem było „Jesteś serca biciem”, które okazało się najdłuższym z tych siedmiu, bo liczyło blisko 100 stron. Zaniedbywana przez męża pani doktor czuje, że jej życie jest nudne i monotonne, a mąż odstawił ją na boczny tor. Całymi dniami pochłonięty pracą wręcz już nie zauważa swojej żony, a dodatkowo bawi się na boku. Wizyta nowego oraz bardzo przystojnego pacjenta wprowadza w ruch machinę zmian w życiu kobiety. Nowo poznany mężczyzna okaże się pomocny przy awarii samochodu, a także zajmie się samą Niną i sprawi, że kobieta przeżyje swoją drugą młodość. Na drugie miejsce uważam, że zasłużył utwór „Sherry". Od samego początku to opowiadanie przypadło mi do gustu, pełne napięcia i buzującej energii faktycznie rozpala zmysły. Striptizer pracujący w nocnym klubie kusi swoim wdziękiem i ciałem. Działa zarówno na młode kobiety, jak i na te trochę starsze. Młody mężczyzna nie robi tego tylko dla pieniędzy. Jest odpowiedzialny i zaradny, wychowuje swoją młodszą siostrę i pracując w klubie, spłaca długi starszej siostry. Układy z mafią nie wróżą niczego dobrego i on o tym wie, dlatego tylko tańczy dla Koli. Pewna kobieta zawróci mu w głowie, a także przysporzy kłopotów. Pani prokurator działa według obranego sobie planu, a Maks jest jej potrzebny, żeby osiągnąć ten cel. Mogło być tak pięknie, bo oboje lubili się ze sobą dobrze bawić tak po prostu bez zobowiązań. Niestety, gdy prawda wyjdzie na jaw, uczucia się ulotnią i pozostanie tylko niesmak. Szkoda mi było Maksa, że całe życie ma tylko pod górkę, bo okazał się naprawdę fajnym chłopakiem. Jestem ciekawa czy autorka kontynuowała w jakiejś swojej książce tę historię, bo pod koniec opowiadania mamy „cdn.". Chętnie bym przeczytała o dalszych losach Maksa. Trzecie miejsce należy do opowiadania „Chłopak z 3c". Romans nauczycielki z przystojnym uczniem to zawsze ciekawy temat do śledzenia. Tutaj wydarzenia toczyły się powoli, a kobieta broniła się przed urokiem swojego wychowanka, jednak nie na długo. Pozostałe trzy opowiadania również były ciekawe i bardzo mi się podobały, ale nie skradły mojego serca w takim stopniu jak te wyżej wymienione. Jest tutaj jeszcze jedno opowiadanie, które mi się całkowicie nie podobało. Mowa tutaj o opowiadaniu „Sen Lidii” według mnie nie pasowało ono do tej antologii, bo było zbyt grzeczne. Nie było w nim tego ognia i pikanterii, co w pozostałych. Pomijając to, tutaj nie było niczego, co by mi się podobało. Główni bohaterowie niby dorośli, a zachowują się, jakby mieli po 15 lat, niezdecydowani i nudni. Ona całe życie wzdycha do niego, on przez ten czas podkochuje się w niej i nagle ten wyjazd jako moment przełomowy. Niestety nie kupiło mnie to i czytając tę historię, czekałam na jej koniec. Dziewczyna była łatwowierna i niby udawała zołzę, a jak nadarzyła się okazja od razu uległa chłopakowi, więc taka niespójna ta jej osobowość się okazała. Podsumowując, antologia przypadła mi do gustu i polecam Wam się z nią zapoznać, jeśli lubicie takie klimaty.

Powiem szczerze. Potrzebowałam przeczytać książkę z happy endem, żeby wyleczyć kaca związanego z poprzednio pochłoniętą książką. Udało się, motyw mafijnego romansu nieco ukoił moje zszargane nerwy. Okazało się, że "Żelazne zasady"to dobrze napisany romans, fabuła wcale nie była oczywista, niebanalna postać głòwnej bohaterki i uroczy Diabeł, ktòry w obliczu miłości staje się Diabełkiem. Polecam z czystym sumieniem. Nie wahałabym się przyròwnać twòrczość Pani Agaty Piotr do Reilly Cory. Gratuluję, książka trzymane napięciu, zaskakuje, wzrusza. Czego chcieć więcej.

„Kontrakt Jacksona” to jedna z tych książek, które zostają we mnie długo po przeczytaniu — nie dlatego, że pamiętam kolejne wydarzenia, lecz z powodu emocji, które we mnie wywołała. Styl autorki jest lekki, ale nie powierzchowny; czytałam z uśmiechem, czasem z refleksją, a momentami z przejęciem. Najbardziej urzekło mnie to, jak autorka operuje humorem i energią swoich bohaterów — była tam nuta ciętych ripost, ironii i wnikliwej obserwacji ludzkich zachowań, która świetnie balansuje między zabawą a poważniejszymi uczuciami czy refleksją nad tym, jak maski, które nosimy, wpływają na nasze relacje i życie osobiste. Pióro J.T. Geissinger sprawia, że książkę pochłania się szybko, a jednocześnie zostawia się sobie przestrzeń do zanurzenia się w atmosferze, jaką tworzy — pełnej zarówno ciepła, jak i napięcia. To pozycja, która zaskoczyła mnie swoją głębią i lekkością jednocześnie, i która sprawiła, że się uśmiechałam, wzruszałam i byłam ciekawa, co ta historia jeszcze może mi „zostawić” w myślach. Dla mnie to książka, która otula, bawi i zostawia ślad — taki, który chce się jeszcze poczuć po odłożeniu ostatniej strony.

Szukacie lektury, która sprawi, że będziecie śmiać się na głos, a chwilę później ocierać łzę wzruszenia? Poznajcie Kate - dziewczynę, która potrafi wbiec na ścianę na peronie 9 i 3/4 (i to po kilku głębszych!), wierząc, że trafi do Hogwartu. 🧙‍♂️✨ Pod maską humoru Kate skrywa jednak bolesną tajemnicę z przeszłości. Boi się zaangażować, dopóki na jej drodze nie staje... niesforny labrador. 🐕To właśnie ten czworonóg staje się "łącznikiem" z niezwykle przystojnym Scottem Weasleyem. Czy urok Scotta i merdający ogon psa wystarczą, by skruszyć mur, którym odgrodziła się bohaterka? Bardzo polecam tę książkę, jak i samą autorkę. Katarzyna Bester pisze w tak lekki i wciągający sposób, że od jej historii trudno się oderwać!

[ współpraca reklamowa ] Nie pamiętam kiedy ostatnio jakaś pozycja zaskoczyła mnie, a już zwłaszcza tyle razy. Ostatnie rozdziały sprawiły, że ja się zastanawiałam, co się dzieje, bo sama nigdy bym czegoś takiego nie wymyśliła. Pani Anna Langner jak zwykle nie zawodzi. Tutaj jednak muszę podkreślić, że ta pozycja nie będzie dla wszystkich, a już zwłaszcza dla młodszych czytelników, ponieważ z takimi gorącymi scenami erotycznymi rzadko się spotykam. Muszę przyznać, że początkowo zastanawiałam się, dlaczego ten hot level jest tak wysoki, ale później wszystkie te wątpliwości zostały rozwiane. "Zakres obowiązków" nie należy do książek idealnych, znalazłabym do niej jakieś zastrzeżenia, jednak tak dobrze spędziłam z nią czas, a do tego nie mogłam się oderwać od audiobooka, że przesłuchałam prawie całą książkę w jeden dzień, a to się nie zdarzyło mi jeszcze nigdy. Ostatnio w sumie żadna pozycja mi dobrze nie szła, aż przyszła pora na nią. Polubiłam się z bohaterami, zaciekawiły mi ich losy, ale no cóż już na końcu nie do wszystkich pałałam wielką sympatią, ponieważ na końcu nie każdy kazał się być taki jak się wydawał. Autorka też jak zwykle nie oszczędziła niektórych postaci i nie mało musieli oni przejść w swoim życiu. Jeśli chodzi o pomysł na fabułę to chyba jeszcze się z takim nie spotkałam. Owszem są elementy, z którymi miałam do czynienia, ale tego nie da się uniknąć. Muszę też przyznać, że niektóre rzeczy były naprawdę odważne. Do tego był tu też motyw toksyczności. Nie był on powiedziany wprost, ale dało się go wyczuć. Zauważyłam, że przy książkach od pani Anny Langer zawsze niezwykle się rozpisuję. Na koniec chciałabym napisać, że polecam wam "Zakres obowiązków", ale nie mogę tego zrobić. Dlaczego? Ponieważ tak jak wspominałam nie będzie to pozycja dla każdego, więc polecam zastanowić się czy to na pewno będą wasze klimaty.

Co za Jan! ❤️ Antysmerfowy As. 🩵 Ostatni tom to totalna beka i rollercoaster emocji. Jan i Maria spodziewają się dziecka 👶 Jan świruje bo skoro Maria jest w ciąży to on też! Także Maria w ciąży prawdziwej, a Jan urojonej lecą dalej z koksem we wspólne życie. Pojawia się mnóstwo absurdalnych sytuacji związanych z tym błogosławionym stanem, a potem z rodzicielstwem. MarJan to para cudownie nieidealna. Ta książka (wszystkie 3 części) to totalny majstersztyk i przezabawna historia. 🍒 Oczywiście tak samo jak i w poprzednich częściach jest tu dużo erotyki. Ale każda seksi scena jest przemyślana. Nie ma się wrażenia, że bohaterowie nie robią w życiu nic innego. Dodatkowo cała ta erotyka jest dobrze zrobiona. Jest dość mocno opisowa i pikantna ale w tym wszystkim przyjemna - kręcąca i wywołująca na policzkach wypieki 🌶 Bardzo mi się podobała. Świetny humor! Dobra akcja!

📚Ewelina Dobosz "Droga na szczyt" 📖wyd. @editiored Liwia to kobieta, która kocha góry. Marzy aby zdobyć Mount Everest i robi wszystko aby spełnić to marzenie. Również Daniel zawsze o tym marzył, lecz przeszłość mu to utrudniła. Kiedy pewnego dnia nadarza się okazja aby ta dwójka połączyła swoje siły i wyruszyła na wyprawę zgadzają się. Mimo tego, że Daniel starał się odwieźć od tego Liwię to kobieta nie dała za wygraną. Niestety ich podróż będzie ogromnym wyzwaniem a ich życie na zawsze się odmieni. Kolejna książka spod pióra Eweliny trafiła w moje ręce nie przez przypadek. Ta książka czekała bardzo długo na to abym ją przeczytała, ponieważ musiałam najpierw przeczytać inne historie. Tą książkę znalazłam przez przypadek ale kiedy zobaczyłam, że fabuła zawiera w sobie góry to nie mogłam przejść koło niej obojętnie. Moje serce skradła całkowicie a klimat w tej książce jest niesamowity. Jeżeli, więc jesteście wielkimi fanami gór i kochacie je tak jak ja to będzie to romans idealny dla was. Liwia i Daniel to obcy sobie ludzie jednak tą dwójkę łączy jedno– pasja. Ich miłość do gór jest ogromna i oboje chcą wybrać się na wyprawę, ponieważ każdy z nich ma swój cel. Kobieta chce uwolnić się tak naprawdę od swojego narzeczonego, który robi wszystko by ją zniszczyć a Daniel poświęca tą wędrówkę dla zmarłej narzeczonej. Ta historia pochłonęła mnie do reszty. Od samego początku wciągnęłam się w tą lekturę całą sobą i im dalej w nią szłam tym moja ekscytacja sięgała zenitu. Tak dużych emocji często nie spotykam a tutaj się one wręcz nam nie wylewały. Klimat gór był tutaj mroczny, niebezpieczny i wciągał nas w swoją otchłań. To nie była piękna i kolorowa wędrówka, lecz walka o swoje marzenia poprzez wielką odwagę. Jeden niewłaściwy ruch potrafi komuś odebrać życie, więc nasza dwójka bohaterów dzielnie musiała znosić trudy tej wędrówki i bardzo na siebie uważać. Relacja pomiędzy bohaterami na początku była pełna niechęci, lecz im dalej czytaliśmy o tej dwójce tym relacja zaczynała coraz bardziej iskrzyć. Mimo iż była to zakazana relacja to ich serca chciały pokonać wszelkie przeszkody. Dawno oboje nie czuli takiego pożądania oraz magnetyzmu do drugiej osoby. Mimo iż książka jest dość cienka to skrywa w sobie całą gamę emocji i zwrotów akcji. Autorka świetnie wczuła się w klimat wspinaczki i problemów przeszłości. Podczas czytania doznałam różnych emocji takich jak uśmiech, ból czy nawet łzy wzruszenia. Jestem pewna, że będzie to dla was przygoda o której długo nie zapomnicie. Tutaj nic nie jest do końca pewne a uczucia pochłoną was całym sobą. Szkoda, że tak późno sięgnęłam po tą historię, ponieważ jest ona rewelacyjna i powinno być o niej głośniej.

Tym razem udało mi się przeczytać kolejną książkę autorstwa Adeliny Tulińskiej pod tytułem „Skazana przez mafię”. Głównymi bohaterami są Aleksander oraz Łucja. W jaki sposób pani prokurator i syn gangstera się poznają? Czy kuzyn Aleksandra postawi na swoim? Jakie zadanie otrzymał brat Filipa? Czy Łucja odkryje kto stoi za sprawą rozprowadzania narkotyków we Wrocławiu? Dlaczego kobieta tak bardzo ściga sprawy narkotykowe? Czy to ma coś wspólnego z jej siostrą? Do czego będzie zdolny Aleksander by uratować panią prokurator? Czy między Łucją i Alkiem zrodzi się jakieś uczucie? Na co skarze Robert prokuratorkę? Co słychać u Julii i Filipa? Jaką tajemnicę skrywa kobieta? Czy ją wyjawi? Czy Łucja i Aleksander będą razem? Tą książkę autorstwa Adeliny Tulińskiej czytało mi się naprawdę przyjemnie. I gdyby nie święta wielkanocne, które minęły zapoznałabym się z nią znacznie szybciej. Co prawda nie zachwyciła mnie tak jak jej poprzedniczka, ale ta też jest całkiem dobra. Polecam każdemu zapoznać się z tą książką bo naprawdę warto. Macie na to moje solenne słowo.

„Wylosowane i przeczytane” to książka, po którą pewnie długo bym nie sięgnęła, gdyby nie projekt „Słoik”. Cieszę się jednak, że los sprawił inaczej, bo okazała się naprawdę ciekawym i wciągającym doświadczeniem czytelniczym. Choć z pozoru to typowy romans, autorka zadbała także o wątek kryminalny, który nadaje historii tempa i dodatkowej warstwy emocji. Dzięki temu książka nie jest jedynie opowieścią o miłości i zawirowaniach ale również, potrafi trzymać w napięciu. Owszem, momentami fabuła staje się przewidywalna, a niektóre wydarzenia są odrobinę zbyt oczywiste, jednak mimo to trudno się od niej oderwać. Styl autorki jest lekki, dzięki czemu lektura nie sprawia problemu.. Czasami można się szczerze uśmiać, a czasami lekko pogubić w gąszczu bohaterów i ich relacji. Nie dziwię się więc głównej bohaterce, że potrafiła pomylić imię swojego kochanka na jedną noc – w tej historii naprawdę sporo się dzieje, a ilość postaci potrafi przyprawić o małe zamieszanie. Mimo lekkiego zagmatwania całość czyta się szybko. To jedna z tych książek, które pozwalają oderwać się od codzienności i na chwilę zanurzyć w świecie barwnych postaci, uczuć i niespodziewanych zwrotów akcji. Podsumowując – to lektura warta polecenia, szczególnie dla osób, które lubią romanse okraszone dawką humoru i zagadką kryminalną w tle.

Pierwszy tom trylogii Bieszczadzkie Demony. Atos, ucieka w Bieszczady, by zapomnieć o swojej przeszłości. Chce zacząć wszystko od nowa, inaczej, prościej. Seksowny, mroczny i zuchwały. Spotyka w nich ludzi gór gotowych przyjąć go takim jaki jest - otwartego Tolka i jego współpracowników. Spotyka również ją - Panią prokurator, Jaskółkę. Czy można tak po prostu uciec od przeszłości? A może krwi policjanta nie da się oszukać? I czy można przejść obok zbrodni i potrzebującej pomocy Jaskółki? Atos nie może, bo licho nie śpi :p Zostałam kupiona od razu po otwarciu tej książki. Playlista? Świetny pomysł! Akurat dzień wcześniej wracałam do jednej z moich ulubionych piosenek "Here she comes again" :p Wstęp o Bieszczadach? Magnetyczny. Treść? Czytanie to była czysta przyjemność :) Idealne połączenie kryminału i "romansu".

"Trzeci dziedzic" to trzecia i ostatnia część serii "Dziedzictwo MC". Tak jak poprzednie książki mnie nie zawiodły, tak i ta spełniła moje oczekiwania 😊 Ciężko jest być trzecim dzieckiem w kolejce do korony. Najczęściej jesteś wykorzystywany do zadań mniej specjalnych. Tak czuję się Vincenzo. Ma dość takiego traktowania, chce udowodnić i pokazać wszystkim na co go stać. W tym celu chce znaleźć wroga, który rozkrada towar jego rodziny. Mona żyje chęcią zemsty. Pomaga jej w tym duża odwaga i siła - nie cofnie się przed niczym. Jej celem staje się rodzina Morinellich. Nie wie jednak na jak godnego przeciwnika trafi, w osobie Vincenzo. Gdy te dwa ogniste charaktery się spotkają - będą leciały iskry! Ta dwójka sprawi, że nie będzie miejsca na nudę. Chętnie sięgnę po inne książki autorki - szkoda, że ta seria się już zakończyła 🙈 Polecam!

Cała historia jest nawet zabawna, ale też ciekawi i rozbudza zmysły. Aczkolwiek trochę sie też ciągie i zanim dojdzie do czegokolwiek to trochę to trwa. Opowieść ta właściwie pokazuje do czego może doprowadzić dokuczanie innym w młodych latach. Jak ogromny ma wpływ stosunek rówieśników na nasze samopoczucie. Ile krzywdy mogą wyrządzić, jeśli traktują nas z zazdrością czy nienawiścią. I jak wiele później trzeba się starać, żeby sobie ułożyć życie. Sami bohaterowie wiele w życiu przeżyli i ich młodzieńcze lata miały ogromy wpływ na ich późniejsze życie. Jednak wydorośleli i potrafili dostrzec dobro w drugim człowieku. Choć początkowo się nienawidzili i przypadek sprawił że na nowo się spotkali, to później życie napisało im inny scenariusz. Oni się tego nie spodziewali, choć w głębi duszy zależało im na sobie.