Modlitwa i czyn

Warto dokładnie wczytać się w historię życia Św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Dla wielu pozostaje ona nieco infantylna, egzaltowana. Tymczasem "Dzieje duszy" to świadectwo wielkiej doskonałości jaką ta Święta osiągnęła w wieku zaledwie dwudziestu kilku lat gdy umiera na gruźlicę w klasztorze w Lisieux. Mała droga Teresy, to droga dla każdego kto bierze na serio słowa "Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego".

Przewodnik po życiu. Nie tylko dla Katolików. W tym chyba tkwił fenomen twórczości Księdza Jana, że pisał dla wszystkich. Wierzących i ateistów, wykształconych i prostych, dzieci i starszych. Kiedyś "zaczytywałam się" jego wierszami. Warto było do tego wrócić. Książka, którą warto przeczytać.

„Rozważania o wierze” ks. Tadeusza Dajczera to głęboka i poruszająca lektura, która staje się przewodnikiem w duchowej wędrówce. Autor, prostym i klarownym językiem, przybliża trudne zagadnienia wiary, zachęcając do zawierzenia Bogu z dziecięcą ufnością . Książka ta nie tylko rozwiewa wątpliwości, ale także inspiruje do refleksji nad własnym życiem duchowym, prowadząc czytelnika ku głębszemu doświadczeniu obecności Boga . Dzięki niej można na nowo odkryć radość i odpowiedzialność płynącą z wiary, czyniąc ją nieodłączną częścią codzienności

Dla osób w młodym wieku - gimnazjalistów, licealistów, studentów - książka z półki MUST READ 9/10 Osoby w starszym wieku mogą potraktować ją jako uzupełnienie dotychczasowej wiedzy i wiary, jako podmurowanie skruszałych fundamentów. Osobom starszym do tego zdecydowanie na bakier z religią, bądź w ogóle nie wierzących ostrzegam, że po lekturze w wasze serca może wkraść się rozpacz, bo książka uświadamia jak pokaleczyliśmy te wszystkie lata i naszą młodość. W książce nie znajdziemy podpowiedzi co z tym wszystkim zrobić i czy w ogóle jest nadzieja... w jednym fragmencie pada wręcz stwierdzenie że po pewnym czasie, gdy nasze serca i umysł przestają być plastyczne, stworzenie zdrowego związku graniczy z cudem... pozostaje modlitwa.

JA sama lubię krótkie opowiadaia z książek Bruna Ferrro i chyba z 3 ostatnia przeczytana, bo więcej jego książek nie posiadam. To dobre podczas Wielkim postem. Mamy 40 dni, co nawiązuje do czasu, który Jezus spędził na pustyni, gdzie pościł i modlił się, przygotowując się do swojej publicznej misji. Więć można poszukiwywać różnych książęk zbliżających się do Boga.

Genialne... Książka jest o pogubionym wewnętrznie młodzieńcu doświadczającym pustki, który jednak nie pogodził się ze swoi losem, wierzy w lepsze jutro i niestrudzenie poszukuje sensu. Na swojej drodze spotyka starego mędrca, który staje się jego przewodnikiem w poszukiwaniach i pomaga młodzieńcowi odnaleźć odpowiedzi na pojawiające się pytania. Mędrzec szybko zdobywa autorytet młodzieńca i z czasem staje się jego swoistym mentorem pomagającym uporządkować młodemu życie i myśli. Stopniowo pomaga młodzieńcowi stać się młodym mężczyzną, przyszłym mężem, ojcem. Najpiękniejsze w tej książce jest to, że potrafi wskrzesić miłość w sercu. Cała książka dotyczy tematu miłości, pomaga ją poznać, zgłębić i lepiej zrozumieć. PS polecam czytać zgodnie z zaleceniami autora ^^

Była to pierwsza książka tego autora, którą przeczytałem. Nie ostatnia :-) Ksiądz Roman Rogowski (1936-2023) był niesamowitą postacią, z którą wielokrotnie dane mi było się spotkać, by prosić o dedykacje w jego licznych publikacjach (dla siebie lub w prezencie dla znajomych). Najwięcej było właśnie egzemplarzy różnych wydań "Mistyki gór". Styl autora jest specyficzny i pewnie nie każdemu będzie odpowiadać, tak jak tematyka religijna tego dzieła. Żadna jednak inna lektura nie odpowiada moim zdaniem lepiej na pytanie czemu chodzimy w góry, czego tam szukamy i czego nas one uczą. Pozycja - moim zdaniem - obowiązkowa, nie tylko dla osoby wierzącej, ale każdego turysty zakochanego w świecie gór. Fascynacja Tatrami i Ślężą, górami Europy i Azji itd. bije niemal z każdej strony "Mistyki gór".

To kompletny podręcznik religii katolickiej. 750 stron, drobnym drukiem... to nie jest krótka ani łatwa lektura. Autorzy sami z resztą podkreślają, że przeznaczona jest głównie dla katechetów, żeby na jej podstawie dopiero nauczać "zwykłych ludzi". Jednak kto poważnie podchodzi do swojej wiary, warto ją przeczytać. Ja ją czytałem bardzo długo, powoli, uważnie, po kilka stron dziennie. O ile Pismo Święte to po prostu historia (pełna cudów, nadprzyrodzonych zdarzeń) opisująca Jezusa i pierwsze lata Kościoła, a dla Chrześcijan oczywiście pismo objawione, o tyle KKK stanowi współczesny, systematyczny opis religii katolickiej, jaka na tej podstawie powstała i jaką mamy teraz. Katechizm napisany jest specyficznym, trudnym językiem, ale po przyzwyczajeniu się można dostrzec, że to wszystko "trzyma się kupy", pochodzi jedno z drugiego, a nie stanowi jakiś zbiór arbitralnych decyzji i narzuconych nam norm. Książka opisuje, w co wierzymy (jaki jest Bóg, kim jest Jezus, jaka jest natura człowieka). Omawia szczegółowo modlitwy "Ojcze nasz" i wyznanie wiary "Wierzę w Boga", a także przebieg i znaczenie liturgii (mszy świętej). Omawia nauczanie moralne Kościoła, w tym "10 przykazań", a także tematy trudne i kontrowersyjne, jak dopuszczalność aborcji, eutanazji, wojny czy kary śmierci. Nie każdy czytelnik musi się ze wszystkim zgadzać, ale warto poznać opinię Kościoła, który jest przecież znaczącą siłą w kwestiach moralnych na świecie. Moim zdaniem w czasach, kiedy każdy może szybko i w sposób viralowy głosić swoje opinie w Internecie, warto sięgnąć po "content" tak bardzo odmienny w formie i treści. Tak, jak swoje zdrowie powierzamy lekarzowi, a cieknący kran hydraulikowi, tak swoje życie duchowe i moralne warto oddać w ręce tych, którzy swoje całe życie poświęcili tym tematom i kontynuują pewną ciągłość od ponad 2000 lat, a nie polegać tylko na sobie.

To zbeletryzowana biografia świętego Jana Vianneya, francuskiego proboszcza z Ars. Dziś przypada kolejna (sto sześćdziesiąta szósta) rocznica jego śmierci. To bardzo specyficzna postać. Widać wyraźny rys świętości tego księdza – nawet już za jego życia. Zauważam błędy popełniane przez niego, które autor ukazuje w nienachalny sposób. Postępowanie Jana Vianneya wzbudza moje zainteresowanie. Bardzo podoba mi się ta książka i dlatego w miarę wysoko ją oceniam.

Książki Bruno Ferrero są niewielkiej objętości a czytam je najdłużej. Dwa czy trzy opowiadania z morałem wystarczają mi na jakiś czas, odpowiedni do "konsumpcji i trawienia". Bardzo lubię takie dodatkowe pokarmy i dbam o to,coby się nie przejeść...Polecam!

Nie bez powodu dałam dziesiątkę to ponadczasowe historie, w których takie wartości jak miłość, dobroć i prawda są stawiane na pierwszym miejscu. Bardzo wzruszające i zapadające w sercu opowieści. Moje ulubione to "Jest taki kwiat", "Pilny list do Św. Mikołaja" i "Krzysztof".

Książka dzienniczek Miłosierdzie Boże w duszy mojej to bardzo wartościowa i dobra książka duchowa która poprzez objawienia zakonnicy czyli ukazywanie się jej Pana Jezusa skłania do refleksji przemiany siebie uczymy modlitwy i pokory, książka Opisuje osobiste przeżycia siostry Faustyny. polecam gorąco

„Wielki Rybak” (The Big Fisherman) to niezwykła powieść amerykańskiego pisarza Lloyda C. Douglasa, autora słynnej „Szaty”. To jedno z najpiękniejszych dzieł literatury chrześcijańskiej XX wieku — epicka, głęboka i pełna wiary opowieść o przemianie człowieka pod wpływem spotkania z Jezusem Chrystusem. Douglas, sam będący duchownym, stworzył historię Szymona Piotra – rybaka z Galilei, który staje się jednym z najbliższych uczniów Jezusa. Autor ukazuje go nie jako świętego od początku, lecz jako zwykłego, prostego człowieka – porywczego, dumnego, zmagającego się z własnymi słabościami. Dzięki temu bohater staje się niezwykle prawdziwy i bliski czytelnikowi. W jego historii można zobaczyć drogę każdego wierzącego: od zwątpienia i lęku po całkowite zaufanie Bogu. Książka rozpoczyna się historią Arony, arabskiej księżniczki, która po stracie ojca i zdradzie rodziny ucieka z pałacu. Losy tej kobiety splatają się z losami Piotra i stają się tłem dla opowieści o odkrywaniu sensu życia i wiary. Douglas z mistrzostwem łączy fikcję z wydarzeniami biblijnymi, tworząc powieść, która ma zarówno wymiar duchowy, jak i literacki. „Wielki Rybak” to dzieło głęboko ewangeliczne i pełne prawdy o człowieku oraz Bogu. Autor nie upiększa rzeczywistości, ale pokazuje, jak łaska działa w życiu zwykłych ludzi. Szymon Piotr w jego ujęciu nie jest ideałem, lecz człowiekiem, który upada i powstaje – tak jak każdy z nas. Właśnie w tej autentyczności kryje się duchowy realizm książki: świętość rodzi się z pokory i zaufania, nie z doskonałości. Douglas pisze prostym, ale pięknym językiem. Jego opisy Galilei, spotkań z Jezusem i codziennych rozmów uczniów są pełne życia, emocji i ciepła. Czytając, ma się wrażenie, że uczestniczy się w wydarzeniach Ewangelii, ale widzianych z ludzkiej perspektywy — oczami ludzi, którzy dopiero uczą się wierzyć. Książka ma też ogromny walor duchowy. Uczy, że nikt nie jest zbyt mały ani zbyt grzeszny, by stać się narzędziem Boga. Pokazuje, że Bóg wybiera nie ideały, ale serca gotowe kochać i przebaczać. Piotr, „wielki rybak”, staje się symbolem człowieka, który potrafi oddać swoje życie dla Prawdy, choć wcześniej się lękał i wątpił. „Wielki Rybak” można odczytać jako powieść o działaniu łaski. Każdy rozdział tchnie duchem Ewangelii — nie w sensie kaznodziejskim, ale w sposób głęboko ludzki i poruszający. To książka, która umacnia wiarę, budzi nadzieję i przypomina, że świętość rodzi się w codzienności. „Wielki Rybak” to powieść piękna, dojrzała i duchowo prawdziwa. Łączy biblijny realizm z emocjonalną głębią, a jej przesłanie jest uniwersalne: każdy może spotkać Boga – nawet ten, kto wątpił, zdradził i upadł. Lloyd C. Douglas pokazuje, że Chrystus nie szuka doskonałych, lecz tych, którzy pozwolą się kochać i prowadzić. Jest to lektura pełna światła i pokoju — jedna z tych książek, które nie tylko się czyta, ale które prowadzą ku modlitwie i przemianie serca.

Dobra podróż, która w moim przypadku szczęśliwie zbiegła się z okresem Wielkanocy, co było prawie jak modlitwa. Wielokrotnie powtarzające się nazwy rzeczy, miejsc, funkcji żydowskich zapadają w pamięć mimowolnie - walor edukacyjny. Książka broni się sama, nawet bez znajomości trudnej sytuacji autora, zmagającego się ze śmiercią bliskiej osoby. Czytać!

„Mój Chrystus Połamany” autorstwa hiszpańskiego jezuity o. Ramona Cue Romano, składa się z dwóch części. Pierwsza zawiera pięć pogadanek - medytacji wielkopostnych wygłoszonych w telewizji hiszpańskiej. Druga - Mój Chrystus Połamany odwiedza mieszkania - została dopisana po kilku latach. Książka o. Ramona Cue Romano to Ewangelia opowiedziana językiem współczesnej codzienności. Dzięki niezwykłej formie i aktualnej dla naszych czasów fabule zawarte w niej nauki trafiają w serca nawet mniej wrażliwe. To przede wszystkim opowieść o bezgranicznej miłości Boga, który identyfikuje się z każdym cierpiącym człowiekiem i nigdy nie rezygnuje z żadnego z nas. Opowiada o tym, jak często możemy takiego Chrystusa odnaleźć w każdym z nas i pośród tych najbardziej opuszczonych, zaniedbanych, chorych. Wymowne treści skłaniają do refleksji nad samym sobą, swoim postępowaniem i życiem. Historia oszpeconej, połamanej figurki okazała się wspaniałą nauką. Nauką, która pozwala zrozumieć to, czego Chrystus oczekuje od człowieka. Przepiękna lektura, polecam nie tylko osobom wierzącym. Książkę trafiła do mnie z wystawki i za co bardzo dziękuję ofiarodawcy, teraz powędruje do mojej koleżanki Ani a od Ani do .…… i niczym „Mój Chrystus Połamany”, będzie sobie co raz dalej wędrowała. Myślę, że kiedyś znów do niej wrócę, jeśli oczywiście wróci do mnie. Takich opowieści sobie i Państwu życzę. Jan Paweł II, dziękując za otrzymane w darze od o. Ramona Cue Romano utwory "wyraził uznanie dla treści utworów tak natchnionych i sugestywnych" i określił je jako „chwalebną formę apostolstwa”. Cyt: „- Jak ci się zdaje, jacy ludzie mnie szukają? Ludzie weseli i szczęśliwi nie pamiętają o mnie, nie potrzebują mnie, ani nie pragną mnie widzieć na swych zebraniach gwarnych i szaleńczych, bo ja im psuje zabawę...Wówczas, gdy są szczęśliwi, ja jestem zbyteczny. Lecz trzymają mnie w rezerwie, aby gdy przyjdzie cierpienie... (….) - Jak możesz to wytrzymać, Panie? - Bo kocham. Lecz oto widzisz konsekwencje tego: spójrz na mnie. Ukrzyżowany na Kalwarii. A teraz... bez twarzy, okaleczony, bez jednego ramienia i z noga uciętą w połowie. Ty mnie nazywasz "Mój Chrystus Połamany". Zgoda. Połamany przez wszystkie cierpienia, udręki, zmartwienia wszystkich ludzi. ( …) Jeżeli będziesz bardzo zdrowy i nic cię nie będzie bolało, ani nie będziesz chrześcijaninem, ani nie będziesz mój. Ja przyciągam jak magnes, (...) wszystkie cierpienia ludzkie. Ci, którzy są moi, mają udział w tej mojej właściwości. O ile zaczniesz upodabniać się do Chrystusa, zaczną cię szukać, otaczać, oblegać. łamać cierpienia ludzi. I staniesz się maleńkim połamanym Chrystusem; ty sam dla twoich braci - i przez nich.” (139).

Na początku znajduje się wyraz podziękowania Janowi Pawłowi II (18.05.1920 – 02.04.2005) od kardynała Franciszka Macharskiego (1927 – 2016) z Archidiecezji Krakowskiej za publikację tych medytacji, które są przeprowadzone podczas pontyfikatu papieskiego. W "Posłowie" zaopatruje Marek Skwarnicki z Krakowa w grudniu 2002 roku. Jest przedstawione kilka rękopisów Jana Pawła II z jego przekreślaniami, poprawkami. Tutaj znaczenie ma łono przyrody, a szczególnie okolice górskie, gdzie znajdują się źródła rzek, a dla autora zarazem to są źródła poznania... Boga i jego dzieł stworzenia. Papież pokazuje, że do podobnych refleksji dochodzi się oglądając wytwory sztuki; podaje przykład malarski autorstwa Michała Anioła – dzieło z Kaplicy Sykstyńskiej. "Tryptyk rzymski" to bardzo ciekawa lektura pobudzająca do zamyślenia się nad wieloma wątkami, odniesienia do siebie. Na mnie ten tryptyk oddziałuje bardzo pozytywnie. Czyta się niezwykle przyjemnie i lekko – uważam, że jest to kompozycja dostępna dla wszystkich ludzi, po prostu interesująca. Poezja mocno pobudzająca wyobraźnię, kieruje mnie w stronę rozważań o egzystencji – moim miejscu na świecie, celu istnienia, skąd pochodzę i dokąd idę (po śmierci). Czytanie tych refleksji to jakby modlitwa autora-twórcy i również moja-odbiorcy.

Książka jest wywiadem z Janem Pawłem ll. Papież odpowiada na pytania, nie zawsze łatwe. Jest to pozycja nie tylko dla katolików. Dowiemy się z niej wielu ciekawych rzeczy chociażby o religii chrześcijańskiej. A sam papież jest wielkim myślicielem, filozofem, erudytą.

Nie jest książka, którą czyta się od deski do deski. Zawiera mądre myśli i wskazówki, zmuszą do wielu przemyśleń i refleksji. Jak przejść obojętnie obok tych słów : Człowiek, który potrafi rozmawiać z drzewem, nie potrzebuję psychiatry. Niestety sporo osób sądzi inaczej. Najpierw mnie ubawiły, wydawało mi się śmieszne. Nagle zdałam sobie sprawe znaczenia tych słów.

Po lekturze zdałem sobie sprawę, że krótka nie znaczy wcale szybka. Są bowiem książki do czytania i są takie do myślenia, albo bardziej do przemyślenia. Ta jest tą ostatnią. Dotyka rzeczywistości, która jednocześnie chcę aby została ze mną na dłużej. Choć autor podobnie jak Lewis posłużył się tym samym zabiegiem literackim wykreował coś bardzo namacalnego co dotyka mnie jako jednostki, ale również nas jako społeczeństwa. Opisywane w książce sytuacje można różnie interpretować, w zależności od wyznawanego przez siebie światopoglądu. Niemniej nie można przejść obojętnie wobec tego co one ze sobą niosą i jak destrukcyjny wpływ na nas mają. Książka dla umysłu i dla serca.

Czytając „Żółty zeszyt” św. Teresy od Dzieciątka Jezus, czułem się niczym w zaciszu klasztornego ogrodu, gdzie ona – z dziecięcą szczerością – dzieli się ze mną najgłębszymi udrękami i radościami swej duszy. To nie jest pomnik świętości, lecz intymny pamiętnik młodej dziewczyny, dla której każdy gest staje się modlitwą, a każda myśl – krokiem ku Bogu.