Mniejsze niebo

Uwielbiam te książeczki z serii "Biały Kruk". Pozwalają poznać twórczość słynnych pisarzy przy pomocy krótkiej, zwięzłej przyswajalnej formy; wystarczającej jednak, by zauważyć ich indywidualny sznyt. Ciepłe opowiadania Flannery O'Connor, dotykające także poważniejszych spraw, jak np. społeczność klasowa amerykańskiego Południa, świetnie czyta się w tramwaju i do poduszki. Przy ostatnim można się nieźle wzruszyć, a i problem osamotnionego dziecka jak najbardziej aktualny. Warto zajrzeć.

W „Powiedz mi..." Baldwin bawi się czasem i przeszłością tak samo, jak pamięć potrafi bawić się z nami w berka. Pretekstem do snucia wspomnień i powrotu do młodości jest najzwyklejszy zawał serca. Niespodziana przypadłość dopada słynnego Leo Proudhammera, czarnoskórego aktora, podczas ostatniego aktu sztuki. Wielbiony za swój talent czterdziestolatek odwieziony zostaje do szpitala. Tam, otoczony wianuszkiem najbliższych, ma czas, by ponownie przeżyć swoje życie: od dzieciństwa chłopca z Harlemu, przez rasizm, naukę bycia aktorem i mężczyzną, po dorosłość i ciągłe borykanie się z niesprawiedliwością białych, których nienawidzi. To wciągająca opowieść o dojrzewaniu ale i walce z uprzedzeniami – jest ich tak wiele, że doszedłem do przekonania, że nasz świat stoi na fundamentach z nich zbudowanych. Doświadczający agresji ze strony bladoskórych obcych i pogardy najbliższych z uwagi na wybory, jakie podjął, Leo uczy się, czym jest Duma i jak żyć, by jego nazwisko nabrało znaczenia, stało się prawdą. Ciekawe są wątki dwuznacznej bliskości z bratem (i ścieżki życiowej Kaleba), Barbary, z którą Leo nawiąże romans oraz odkrywania, że jest w nim także drugie oblicze, serce przepełnione ogniem skierowanym ku mężczyznom. Do tego Nowy York lat czterdziestych, jeszcze nie taki liberalny, pełen jednak dziwaków i upadłych gwiazd kina. Całość przypomina sztukę teatralną, tak samo zresztą jak życie, które wypełnia ciągła gra, oczekiwanie na oklaski, akceptację i pozbycie się pustego gniewu. Jest w prozie Baldwina coś zaskakującego, jakaś świeżość spojrzenia i obserwacji. Potrafi zaskoczyć spostrzeżeniem, jak wtedy, gdy na wieść o zakończeniu wojny i zrzuceniu bomb atomowych Leo stwierdza, że nie spadły one na Niemców dlatego, że ci, w przeciwieństwie do „żółtobrzuchych <Japońców>”, są biali. Cel wybrany z uwagi na kolor skóry. Czarni będą następni. Powrót do prozy Baldwina był otrzeźwiający i orzeźwiający. Plus jedyne wydanie z 1971.

„One też wierzyły, że wiedzą, co to jest szczęście; dudnienie grających szaf, jazgot automatów do gry, ryk silników samochodów wyścigowych, reklamy orzeźwiających napojów, motele przy autostradach i tempo, coraz szybsze, desperackie tempo pozbawionego sensu życia”. Książka jest rewelacyjna, od początku naszykowałam sobie kajecik na cytaty, ale szybko zarzuciłam ten pomysł, bo by mi miejsca w kajeciku zabrakło szybko. Ta książka jest jedną całą mądrością cytatową. Jednym wielkim manifestem przeciwko... Ja nie mogłam się oderwać. Raymond De Belser, bo tak naprawdę nazywał się autor, napisał coś, co im dalej w przyszłość, tym bardziej jest aktualne i tym bardziej jest to przykre. Tak przykre, że chciałoby się powiedzieć "zatrzymajcie to, ja wysiadam".... Niemal przeszłam obok tej książki bez zauważenia jej. W antykwariatach jest mnóstwo starych książek, które przeważnie mają niezbyt ciekawe (chociaż zastanawiające) okładki, mały, niezbyt przyjazny druk i często stare biblioteczne stemple. Właśnie taki egzemplarz spadł pod moje nogi z jakiejś kupki, potrącony przez kogoś, kto chwilę wcześniej przede mną tamtędy przechodził. Kupiłam go więc, już nawet nie pamiętam za jakie grosze. "Rezerwat" wywarł na mnie ogromne wrażenie. Silniejsze, tym bardziej że przeczytany po poprzedniej świetnej książce. Teraz chyba muszę przeczytać coś lżejszego, bo czuję się z lekka przytłoczona. Myślę, że na długo ta książka zostanie w mojej głowie. Jeszcze tylko dwa cytaty, nie mogę się oprzeć... "Jeśli zaś idzie o swobody, jakie zdaniem pana gwarantuje mi demokracja, to są to swobody teoretyczne, gwarantuje się je bowiem tylko na plakatach, w gazetach, kinach i w pewnym określonym gatunku literatury" (str.25) „ [...] normy moralne zmieniają się podobnie jak klimat, moda i historyczne prawdy”. (str.185)

Świetne jest to tłumaczenie, takie trochę staroświeckie, ale przez to jeszcze zabawniejsze gdy przychodzi do tematyki damsko-męskiej ;P Nasza kultura chyba nie wykształciła takiego typu mieszczańskiego dowcipkowania więc aż ciekawie to czytać! Ulubiony motyw to oczywiście żony oddawane do urzędu skarbowego oraz chyba chorzy bohater który w roztargnieniu utknął w murze i tam już tylko sobie postękuje... chociaż fragmenty o modzie na krzywych facetów też niczego sobie!

Z jednej strony wszystko jest w tytule, z drugiej trudno "Gwałtownicy porywają Królestwo Niebieskie" Flannery O'Connor jednoznacznie zinterpretować. Akcja dzieje gdzieś w Ameryce pod koniec lat 50. pomiędzy amerykańską prowincją a miastem, rozumianym chyba jednak raczej jako mieścinę niż metropolię. Któregoś dnia umiera żyjący z dala od cywilizacji samozwańczy prorok Mason Tarwater. Ma go pochować jego siostrzeniec, którego stary porwał z miasta przed laty po śmierci jego niewierzącej matki, po to by go ochrzcić i wychować na proroka. Obrót spraw komplikuje się jednak bardzo szybko po tym, jak chłopak zaczyna słyszeć w swojej głowie obcy głos. Ostatecznie ucieka do miasta, do swojego wuja Raybera, nauczyciela i ateisty, z którym stary Tarwater pozostawał skonfliktowany. Długo by wyjaśniać zawiłości fabuły. Samo jej rozplątywanie jest zresztą względnie przyjemne, także dlatego, że O'Connor nie opowiada tej historii linearnie. Osią tej opowieści pozostaje jednak stosunek do wiary młodego Tarwatera i skrajności, które nim targają w osobach gwałtowników -- samozwańczego proroka i oświeconego intelektualisty oraz obcego głosu (mogącego należeć tak do Boga, jak i Szatana), który ma bezpośredni wpływ na decyzje bohatera w kluczowych momentach. Sam tytuł jest fragmentem wersetu z Ewangelii wg św. Mateusza ("A od czasu Jana Chrzciciela aż dotąd królestwo niebieskie doznaje gwałtu i ludzie gwałtowni zdobywają je" -- tu za Biblią Tysiąclecia), który tłumaczy się często tak, że tylko ci, którzy z gwałtownością wysławiają Pana, zdołają wyrwać dla siebie jego Królestwo. W tym kontekście i stary Tarwater, i młody, i nauczyciel, który uświadamiał sobie swoją gwałtowność, lecz się przed nią wzbraniał, postaci wypaczone, patologiczne, tragiczne, mieliby to Królestwo na swój sposób osiągnąć. O'Connor nie idzie jednak skrótem, nie upraszcza rzeczywistości, nie uprawia taniej teleewangelizacji ani cherrypickingu, nie zadowala się sytuacjami hipotetycznymi. To bezwzględnie jedna z największych zalet jej niełatwej prozy. Nie jestem biblistą ani literaturoznawcą -- ten religijny aspekt powieści nie musi być jednak kluczem do zrozumienia myśli O'Connor. Ona sama stawia bowiem w centrum człowieka -- rysuje swe postaci wyraziście, bez powielania schematów, nigdy w oderwaniu od siebie nawzajem. Pokazuje, jak gwałtowność jednych odciska piętno na innych -- piętno. którego być może nigdy nie uda się odrzucić. Wszystkich jej postaci doświadczyło życie -- każda z nich jest na swój sposób mroczna, ale nie nikczemna, raczej skryta w mroku z powodu jakiegoś nieprzepracowanego lęku czy niedoboru intelektualnego, niż w mroku pogrążona na dobre. O'Connor zderza tu bardzo trafnie religijny antyintelektualizm z intelektualną antyreligijnością, które stawia w milczącej opozycji, a których ofiarą pada koniec końców młody Tarwater. Jest w "Gwałtownikach" ten pierwiastek, który zachwycił mnie w starszym o pięć lat niż książka O'Connor duńskim filmie "Słowo" -- Bóg, ten sam, który najpierw zamilkł na wieki, a później umarł, manifestuje się w prawdziwie biblijny sposób. O ile jednak w "Słowie" jego orężem są nowotestamentowe nadzieja i miłość, o tyle w "Gwałtownikach" nie tylko forma, ale i treść jego objawienia budzą starotestamentową grozę. Choć O'Connor jest raczej szorstka w swoich opisach, ani na chwilę nie wydaje się pozbawiona wyobraźni. W "Gwałtownikach" brakuje momentów lżejszych, ale czai się tu między wierszami jakieś wyrafinowane i nieoczywiste poczucie humoru. To także proza, która od czasu do czasu jest w stanie uwieść czytelnika jakimś intelektualnym błyskiem. Mimo tego im bardziej fabuła się rozwija, tym mniej chętnie się O'Connor czyta. A to dlatego, że rozwiązania fabularne koniec końców zawsze okazują się wtórne względem specyficznie rozumianego przeznaczenia dosięgającego jej bohaterów. To książka tyleż stymulująca, co dezorientująca. Być może odsłaniająca więcej dla tych, którzy już rozumieją więcej. Z pewnością stawiająca moralne i mistyczne pytania tym, którzy tylko ich szukają.

Ależ to była zaskakująca i niebanalna lektura. Autor zwodził mnie przez większą część książki historią na kształt pamiętnika mało ambitnej niedouczonej dwudziestoparoletniej mężatki, zadowolonej z siebie i życia. Kiedy za sprawą jej męża pojawia się duży przypływ gotówki, życie małżeństwa zmienia się diametralnie. Historia wydaje się niezbyt zajmująca, tym bardziej że opowiadana językiem idealnie dopasowanym do niewykształconej kobiety, czasem tylko następuje jak mrugnięcie okiem, zapowiedź głębszego problemu. Rzecz kończy się zaskakująco i rodzi się pytanie, cóż to takiego było? Moja ocena zmieniała się w trakcie czytania, początek sugerował głupawą historyjkę, jednak intuicja podpowiadała, że coś musi być na rzeczy, że przecież to nie może być takie barachło. No i w rezultacie z całej tej niby zwyczajnej opowiastki wyłoniły się problemy natury egzystencjalnej. Pytania o sens życia, bunt przeciw zgniliźnie obecnego świata, amerykanizacji starej Anglii, a wszystko to połączone z planem ostatecznego rozwiązania na znak protestu. Bo co, jeżeli nie można klaskać jedną ręką? Może nie zachwyciła mnie cała historia i styl autora, jednak moja ocena poszybowała w górę za ironię, dowcip i umiejętność zaskoczenia czytelnika. "Ktoś powiedział, że jeżeli zaczniemy martwić się o cały świat, oszalejemy [...]".

Książka o tym, że głupota bywa dziedziczna, a bieda prowadzi do nieszczęść. "Wybryk natury", czyli Chudy Janek obdarzony talentem pisarskim, potwierdza tylko tę regułę. Żyje "gdzieś" w Kanadzie pośród przedziwnych typów, którzy niestety są jego krewnymi. Spinająca powieść, ale i życie rodzinne, babcia Antonina wszystkich trzyma w ryzach i ciąży nad krokiem każdego z jej członków. Jest wyrocznią dla dzieci i licznych wnuków, których przybywa z każdym rokiem, więc zbytnio ich życia nie ceni. Pokrętna jej natura i pojmowanie prawideł rządzących światem w sposób dla siebie wygodny, prowadzi do licznych nieszczęść. Tytułowy Emanuel zaś, właśnie się urodził... Marie-Claire Blais jest przedstawicielką wciąż jeszcze słabo w Polsce znanej literatury quebeckiej. Powieść tę napisała ciekawie i z polotem, nie stroniąc od poetyckich wizji i naturalistycznych opisów. W 1966 roku otrzymała za nią nagrodę "Prix Medicis".

Na kanwie nowych wydań Cheevera sięgnąłem do tego, który przez wiele lat był chyba jedynym wyborem jego opowiadań. A jest do czego sięgać. Kluczowym motywem twórczości Cheevera jest samotność. To niesamowite, że pośrodku amerykańskich suburbiów, zamieszkanych przez wścibskie sąsiadki i ich zblazowanych mężów, bohaterowie ostatecznie muszą stawać w nierównej walce przede wszystkim sami ze sobą. Ich niespełnione marzenia i pragnienia znajdują ujście w skrajnie samolubnych działaniach. Przez to z nieznośną samotnością łączy się erozja instytucji rodziny i więzi międzyludzkich. W trzech opowiadaniach z czterech dochodzi do zdrady małżeńskiej. Z różnych powodów – od kompleksów na tle inteligencji i zmniejszonego poczucia własnej wartości, do prozaicznego przełamania małżeńskiej rutyny. W twórczości Cheevera nie doświadczymy relacji typowo przyjacielskich – wszelkie spotkania między bohaterami mają na celu pokazanie klasowego statusu i zdobycie przynależności. Autor przypomina więc o podstawowej prawdzie egzystencjalnej – nawet w amerykańskim tyglu kulturowym człowiek zawsze pozostanie samotny. Szczególnie w społeczeństwie premiującym indywidualizm i zamiatanie własnych problemów pod dywan. Poczucie beznadziejności płynące z „Wykształconej Amerykanki” miesza się jednak z absurdem, gdy na przykład zarzewiem zdrady małżeńskiej w jednym z opowiadań staje się klucz do schronu atomowego. Czytelnik staje po uprzywilejowanej stronie i łatwo przychodzi mu ocenianie często prozaicznych albo nawet wprost wyolbrzymionych problemów bohaterów. W istocie jednak Cheever z wyjątkową zręcznością gra na fobiach i kompleksach Amerykanów. Wydaje się, jakby wszystkie postacie śniły na jawie w ramach eskapizmu od rzeczywistości, czego najjaskrawszym przykładem jest „Pływak”. Amerykańska obietnica wspaniałego życia otrzymuje tym samym surową ocenę. Siła Cheevera tkwi w pisaniu o zanikającej klasie środka. Jakby swoją twórczością chciał przypomnieć, że ci ludzie wciąż żyją i marzą... i wciąż się zawodzą.

Bardzo chciałam przeczytać krótką książkę w chwilach przygotowań do świąt, dlatego wybrałam tą pozycję. Pamiętam, że wiele lat temu oglądałam film o tym samym tytule z Jane Fondą lecz nie pamiętałam dokładnie fabuły, tylko pamiętałam umęczoną twarz aktorki, dlatego czytając tą książkę bohaterka w rzeczy samej otrzymała ode mnie twarz Jane Fondy. Język powieści jest prosty, jak w większości dzieł klasyki literatury amerykańskiej. Aczkolwiek na zaledwie 100 stronach wiele się dzieje; dotyka się, takich problemów jak: aborcja, samobójstwo, eutanazja, depresja, upodlenie, zezwierzęcenie ludzi. Pokazuje ile człowiek jest w stanie znieść i jakie może przekroczyć granice. Pomimo, iż akcja powieści rozgrywa się pod koniec lat 30, podczas wielkiego kryzysu w Stanach Zjednoczonych wszystkie te problemy są nader aktualne i dzisiaj we współczesnym świecie. Mimo, że od pierwszych stron książki wiadomo co się stało, to jednak końcówka powieści mnie zaskoczyła (śmierć starszej pani);czuję smutek.

książka Sillitoe zawiera dwa opowiadania. jednym z nich jest "samotność długodystansowca". jest to historia pewnego chłopaka, który za kradzież w piekarni ląduje w poprawczaku. okazuje się, że ów chłopak posiada predyspozycje do biegania, więc zostaje wystawiony w zawodach sportowych, w których rywalizuje z uczniem innej szkoły. podobało mi się, ciekawy styl, krótko i na temat, choć sięgnąłem raczej z sentymentu jako biegacz.

Książka zawiera trzy warte uwagi i przeczytania opowiadania. Pierwsze to "Mój śmiertelny wróg" ("My Mortal Enemy"), drugie nosi tytuł "Złoty pantofelek" ("A Golden Skipper"), trzecie ma tytuł "Kopalnia diamentów" ("Diamond a Main"). Wszystkie wartościowe. Bez wyjątku ciekawe, bez dwóch zdań interesujące. W pierwszym amerykańska autorka ukazuje losy życiowe pewnej kobiety i jej zmagania pod koniec życia. Drugie to ciekawe zestawienie dwóch osób (kobiety i mężczyzny) o różnych charakterach, innym stylu życia, innym zapatrywaniu na świat. Ich przypadkowe spotkanie i rozmowa w pociągu pozostawi u jednego z rozmówców trały ślad w świadomości. Trzecie opowiadanie to znów historia niezwykłej kobiety, artystki i śpiewaczki, którą wielu traktowało jak tytułową kopalnię diamentów. Opowiadania obyczajowe, psychologiczne z barwnymi i wyjątkowymi sylwetkami kobiecymi, nietuzinkowymi żeńskimi postaciami, które zapadają w pamięć. Rewelacja, czysta rewelacja i warto tę książkę uwzględnić w swoich czytelniczych planach. Gdy nadarzy się okazja, warto po nią sięgnąć. Super, po prostu super lektura rodem ze Stanów Zjednoczonych.

Dłuższe opowiadanie Dreisera jest jednowątkowe: pieniądze i chęć zdobycia bogactwa grają tu główną rolę. Duszna atmosfera amerykańskiego Południa świetnie współgra z narastającym szaleństwem głównego bohatera, dla którego liczy się tylko zysk. Do przeczytania przed snem lub w tramwaju i rozważenia co robi z człowiekiem przesadny materializm.

Jeden z moich ulubionych autorów. Choć to opowiadanie nie cenię sobie zbyt wysoko. Historia mężczyzny zdominowanego przez matkę. Wyrzucającego matce wady, które sam posiada. Bohater nie jest dla mnie postacią miłą i taką z którą mógłbym się zaprzyjaźnić. Całość wiarygodna i dobrze napisana.

Brooklyn, Nowy Jork, lata 50. XX wieku. Przenosimy się w czasie i przestrzeni do nowojorskiej dzielnicy biedoty, do podupadającego sklepu spożywczego prowadzonego przez żydowskich imigrantów z Rosji, w wietrzny listopadowy ranek wciągamy do sklepu ciężkie skrzynki z mlekiem, przesypujemy bułki z torby do drucianego kosza, sprzedajemy jedną z nich za trzy centy siwowłosej Polce, zapalamy grzejnik gazowy, parzymy kawę w sczerniałym emaliowanym garnku, liczymy skromne dochody, zastanawiamy się, gdzie podziała się nasza młodość, dlaczego zmarnowaliśmy życie i jak przetrwać do pierwszego, czekamy na klienta, choć nie nadchodzi i uśmiechamy się ponuro przeglądając żydowską gazetę, jednym słowem, dzielimy troski i aspiracje bohaterów powieści. „Tyle się spodziewał po Ameryce, a dostał tak mało.” Jest w tej książce sporo biedy, cierpienia i trosk, ale niewątpliwie jest to powieść wysokiej duchowej urody, dodająca otuchy moralnej, a do tego czyta się świetnie, dlatego cenię, szanuję, uważam, admiruję i wysoko stawiam, Bernard Malamud, amerykański pisarz pochodzenia żydowskiego, wychowany na Brooklinie w rodzinie imigrantów z Rosji, wierzy, podobnie, jak Dostojewski, że szansę na odkupienie win ma największy nawet grzesznik i ta wiara jest w tym utworze czytelna, jest „zbrodnia”, jest „kara” i jest „nadzieja na odkupienie win”, jest także napięcie pomiędzy światem duchowym a materialnym, tak charakterystyczne dla najważniejszych dzieł Marca Chagalla oraz mnóstwo refleksji o tym, jak trudno jest zmienić kierunek życia. Powieść spodoba się czytelnikom czułego i niepomnego uraz serca. Książka wydana w roku 1957. „- Moja mama pyta - powiedziała prędko - czy pan mógłby jej dać na kredyt do jutra funt masła, bochenek żytniego chleba i małą butelkę octu jabłkowego. Kupiec znał matkę. - Nie będzie więcej kredytu. Dziewczynka wybuchnęła płaczem. Morris dał jej ćwierć funta masła, chleb i ocet. Odnalazł na podniszczonym kontuarze, obok kasy, pokreślone ołówkiem miejsce i dopisał liczbę pod pozycją „Pijaczka”. Suma ogólna wyniosła teraz dwa dolary i trzy centy, których nie miał nadziei nigdy zobaczyć. Ale Ida zrzędziłaby, gdyby zauważyła nową kwotę, więc zmniejszył sumę do jednego dolara i sześćdziesięciu jeden centów. Jego spokój - ta odrobina spokoju, jaką miał - wart był czterdzieści dwa centy.” Przewrotnie rzecz ujmując, można zaryzykować stwierdzenie, że jest to powieść również o tym, że z wiekiem spada zapotrzebowanie na zysk, a rośnie na święty spokój. ; )

Powolutku się toczyło to czytanie. Kilka opowiadań bardzo przypadło mi do gustu: Wychowanie Płciowe, Poczciwi wieśniacy, Zły charakter, Typ na pechowego dżokeja, W zdrowiu i w chorobie. Przekrój amerykańskiego społeczeństwa, mentalność, uprzedzenia - wszystko upakowane w bardzo zjadliwej do czytania pigułce. Polecam

Nie jestem fanem opowiadań, ale przeczytałem i przyznam szczerze, że jakoś tak do połowy podobały mi się, dalej po połowie już mniej mnie interesowały, były dla mnie monotonne. Może gdyby ta pozycja składała się tylko 22 opowiadań, ocenił bym wyżej. „Rzecz jest tylko rzeczą” to nie tylko opowieść o przedmiotach, ale przede wszystkim o ludziach i ich pragnieniach. Moravia umiejętnie prowadzi czytelnika przez labirynt ludzkich uczuć, pokazując, jak często to, co wydaje się istotne, w rzeczywistości jest jedynie powierzchnią, maskującą głębsze problemy. Jego styl pisania jest jednocześnie przystępny i refleksyjny. Książka skłania do refleksji nad tym, co tak naprawdę ma wartość w naszym życiu. Moravia zmusza nas do zastanowienia się nad relacjami międzyludzkimi, nad tym, jak często jesteśmy zafascynowani rzeczami materialnymi, zapominając o tym, co najważniejsze – o więziach, miłości i wzajemnym zrozumieniu.

Porywająca opowieść żydowskiego pisarza na temat deprawacji władzy i jej potężnej siły rażenia. Gęsta upiorna atmosfera rodzącego się nazizmu w Niemczech, staję się tłem dla zobrazowania zawiłej braterskiej relacji, oraz mechanizmów władzy w obliczu ludzkich charakterów, i chorobliwych ambicji. Czasy ostateczne nieubłaganie jak papierek lakmusowy ujawniają materię z jakiej wykuty jest ludzki charakter. Czy w duszy gra złowroga wagnerowska walkiria, czy może niebiańskie charfy ? Czy człowiek na rozdrożu, zachowa człowieczeństwo i podejmie walkę ze złem, czy ulegnie duchowej degradacji ? Szekspirowski pierwiastek nadaje tej powieści specyficznego kolorytu. Główni bohaterowie w odmętach władzy nieustannie są miotani przez ludzkie namiętności i żądzę, wirują w epokowym huraganie jak śmieci na wietrze. Doskonała wiwisekcja na temat budowania autokratyzmu i ludzkiej uległości wobec iluzji władzy. Finał tej niebanalnej historii, jest druzgocący i uderza z siłą kowalskiego młota. Jest nie tyle przestrogą co smutną konstatacją na temat upadłej ludzkiej natury, która jeśli zacznie dominować nad zdrowym rozsądkiem, prawie zawsze prowadzi na manowce, kieruje ku samozagładzie, i autodestrukcji. Już planuje sięgnąć po kolejne książki tego autora, a „Braci Lautenstack” chętnie bym zareklamował wszelkiej maści chorobliwym karierowiczom.

Lapidarne i liryczne. Poetycka minipowieść o dziwnie ulokowanych uczuciach i obsesji na granicy szaleństwa. Lakoniczny język powieści sprawiał że każde zdanie odbierałam jak celny policzek wymierzony dłonią suchej, bezkrwistej kobiety o wąskich wargach. Najbardziej interesujący oprócz błękitu zalewającego moje wewnętrzne obrazy przy obcowaniu z tym dziełkiem okazał się dla mnie Olivier kruchy niemalże jak porcelanowa filiżanka. Dobitne a łudzące wrażeniem naiwności pisanie. Całość to jak konstrukcja z wody w stanie stałym.

Arcydzieło Mauriaca. Otrzymałam dawno temu tę książkę z dedykacją "Oby twoje życie nie toczyło się w kłębowisku żmij" stąd ten tytuł i dedykacja trochę mnie zrażały, jednak po jakimś czasie książka mnie pochłonęła. Bo gdzie to kłębowisko żmij tak naprawdę się umościło? Mauriac z mistrzowską precyzją ukazuje toksyczne rodzinne relacje i napięcia. Pokazuje z jednej strony niszczącą siłę chciwości, z drugiej dlaczego ta chciwość i ciągła chęć poniżenia rodziny tak bardzo Ludwika trzymała przy życiu. Niezwykły portret rodziny wewnętrzu,