Miłość nie przeminie

Miłość jest prawdziwa wówczas, gdy tworzy dobro osób i wspólnot, gdy tym dobrem obdarowuje drugich. Tylko zaś człowiek, który umie wymagać od siebie samego w imię miłości, może także wymagać miłości od drugich. św. Tomasz Miłość jest piękna. Młodzi w gruncie rzeczy szukają zawsze piękna w miłości, chcą, ażeby ich miłość była piękna. Jeśli ulegają swoim słabością, jeśli idą za tym wszystkim, co można by nazwać "zgorszeniem współczesnego świata"(...),to w głębi serca pragną pięknej i czystej miłości. (...) I ostatecznie wiedzą, że takiej miłości nikt im nie może dać, tylko Pan Bóg. str. 17 i 18 Miłość jest piękna św. Jan Paweł 2

Bardzo ciekawa. Jak zwykle trudno mi to ubrać w słowa, ale mogę zapewnić, że warto przeczytać tę książkę. Jest o osobistym doświadczeniu wiary jako procesu, który trwa, który może być bolesny, ale ostatecznie prowadzi człowieka do pełnego szczęścia. Jestem fanką artykułów Marcina Jakimowicza w "Gościu Niedzielnym", dlatego z zapartym tchem czytałam ten wywiad, rozmowę z nim. Zainspirował mnie... i otworzył oczy na kilka kwestii.

Słodko-gorzka opowieść o tym, co ukryte głęboko w sercu każdej z nas Jako kobieta, z pełnym przekonaniem mogę napisać jedno: ta książka mnie zaskoczyła. Poruszyła. Rozśmieszyła. Ale też momentami zrodziła we mnie bunt - i właśnie dlatego jest taka ważna. „Kobieta. Boska tajemnica” to nie kolejna pozycja o „mocy kobiecości” w stylu popularnych poradników, lecz głęboka, momentami kontrowersyjna rozmowa o. Joachima Badeniego OP z Judytą Syrek. To rozmowa, która - choć miejscami z epoki innej niż ta, w której żyjemy - niesie ciepło, autentyczność i duchowe ukojenie. Ale też niepokoi i prowokuje do myślenia. Ojciec Badeni, dominikanin, mistyk, arystokrata z duszą poety i poczuciem humoru godnym scenarzysty kabaretu - mówi o kobiecości jak ktoś, kto nie tylko ją obserwuje, ale kto ją kontempluje. I to właśnie kontemplacja staje się słowem - kluczem tej książki. Kobieta nie jest tu wyłącznie społeczną rolą, ale tajemnicą, ikoną piękna i duchowej głębi, zaproszeniem do spotkania z Bogiem. Ale uwaga - nie znajdziesz tu feministycznych haseł o emancypacji ani listy cech idealnej partnerki. Znajdziesz natomiast pytania, które dotykają duszy: Czy kobieta może być piękna duchowo, niezależnie od wieku i statusu? Czy mężczyzna jest zdolny, by to piękno odkryć - i przyjąć jak dar, a nie wyzwanie? A może to my same - kobiety - potrzebujemy zatrzymać się i zadać sobie pytanie: kim jestem naprawdę? Z uśmiechem przeczytałam fragment o ciasteczkach pieczonych przez kobiety- ministry i o kosmetykach jako „akcie miłości do siebie i świata” - jednocześnie wiedząc, że nie chodzi tu o utarty stereotyp, ale o coś głębszego: potrzebę odnalezienia własnego, niepowtarzalnego sposobu bycia sobą, niezależnie od tego, czy jestem w kuchni, czy na mównicy sejmowej. W tej książce zachwyca mnie czułość języka, z jakim Badeni mówi o kobietach. Nie mówi do nas, ale mówi z nami - z szacunkiem, z pokorą, z nutą zachwytu. Niektóre poglądy mogą wydać się dziś staroświeckie, może nawet zbyt tradycyjne, ale… czy to właśnie nie z takich głosów - zakurzonych nieco, ale pełnych wewnętrznego światła – rodzi się prawdziwa mądrość? „Kobieta. Boska tajemnica” to lektura dla każdej z nas - i dla każdego mężczyzny, który chce zrozumieć nie tylko kobiecą psychikę, ale też duszę. To książka, która nie daje gotowych odpowiedzi, ale zostawia miejsce na modlitwę, na refleksję i… na uśmiech. To rozmowa, w której czujesz się zaproszona - nie jako obserwatorka, ale jako uczestniczka tej duchowej przygody. Ciepła, lekka, ale nie płytka. Mądra, a nie moralizatorska. Duchowa, ale bardzo ludzka. Zdecydowanie warto mieć ją na półce - nie po to, by ją odhaczyć, ale by do niej wracać, kiedy pytanie „kim jestem?” zaczyna znowu brzmieć w sercu. Polecam z całego serca. Nie tylko kobietom. Ale przede wszystkim tym, którzy potrafią z miłością patrzeć na tajemnice - nawet te najbardziej niepojęte.

Na książkę wpadłam kiedy byłam w złym stanie. Byłam w depresji i na oślep szukałam czegokolwiek co by mi pomogło. Wpisałam w wyszukiwarkę "lek na głupotę" i wtedy znalazłam tę książkę. Przez cały czas choroby, wychodzenia z kryzysu, różnych terapii, pracy nad sobą ta książka była ze mną. Wracałam do niej kiedy czułam się zagubiona, kiedy było mi ciężko. Książka jest mocno osadzona w kontekście religijnym, ale porusza temat zmiany samego siebie, więc myślę, że pewne myśli mogą być bliskie wielu osobom, które przechodzą przez kryzys psychiczny, wychodzą z uzależnienia. Swój egzemplarz mam przy sobie. Wracam do tej książki wciąż jak do dobrego, wpierającego przyjaciela. Choć nie jestem już mocno związana z wiarą nadal znajduje w niej wsparcie i pokrzepienie.

To moja dopiero trzecia czy czwarta książka o. Badeniego. Wszystkie są w punkt, ta również. Jak wiadomo, ojciec Joachim żadnej z nich nie napisał. Wszystkie podyktował, gdy sam był już dobrze po 80 lub po 90. Ta książka jest o rzeczach ostatecznych. Mniej o śmierci, a więcej o życiu wiecznym, które choć zaczyna się już tutaj, to jego pełnia czeka nas dopiero po przejściu przez próg umierania. Ojciec Joachim był bardzo blisko z Bogiem, więc dość dobrze widział światło, którym jest Chrystus i pięknie potrafił o tym świetle opowiadać.

Szukając na mojej półce z książkami odpowiedniej strawy na Wielki Post natrafiłam na niewielkich rozmiarów książkę o Świętym bez granic. Mało znanym a dość energicznym w swoim pośmiertnym działaniu. Elektryzująca pozycja jest zalążkiem do poszukiwań czegoś więcej o Św. Charbelu. Zachęcam!

Kolejna książka Vittorio Messoriego za mną. W zasadzie na lekturę zdecydowałem się zachęcony jego autorstwem jak i tym, że chciałem bliżej przyjrzeć się Objawieniom w Lourdes. Te z Fatimy są bardzo popularne i dość dobrze znane – natomiast objawienia francuskie trochę mniej choć miejsce już tak. Książka jest w zasadzie próbką dziennikarstwa śledczego gdzie Messori stara się „znaleźć dowody” jakoby małe Bernadetta miała oszukać nas wszystkich. Świadomie wybiera taką konwencję aby rozprawić się z tymi wszystkimi którzy podważali świadectwo małej pasterki. Analizuje zatem same objawienia oraz ich okoliczności – przez pryzmat wpływu otoczenia na Bernadettę – rodzice, opiekunowie, przedstawiciele władzy i Kościoła. Wyszukuje dwuznaczności i dochodzi do wniosku o ….. . Tu niech będzie postawiona kropka. To co najbardziej mnie jednak ujęło w lekturze to postać Bernadetty – osoby która czuła się chyba zakłopotana całym tym zamieszaniem wokół niej. Chciała ponownie ukazać Światu Boga, a nie siebie – i ukazała.

Dzięki tej książce byłam świadkiem rozmowy dwóch doświadczonych, mądrych mężczyzn, którzy zwracają uwagę na to, co jest naprawdę istotne. Ze spokojem i humorem opowiadają o różnych sytuacjach ze swojego życia. Nie jest to długa rozmowa i nie porusza dogłębnie poszczególnych tematów, ale przypomina o tym, że - jak powiedział św. Augustyn - "Jeśli Bóg jest na pierwszym miejscu, to wszystko jest na właściwym miejscu".

W trakcie wywiadu P. Hurlak mówi, że się nie będzie wymądrzać i nie chce moralizować, ale robi to ksiądz, który z nią rozmawia, przez nieco tendencyjne pytania. Niektóre są dość osobiste (jakie to ma znaczenie, z iloma mężczyznami rozmówczyni była związana? grunt, że wyciągnęła wnioski i nimi się dzieli). Niekiedy jednak pytania księdza są sensowne, zasadne, choć prowokacyjne. Np. to czy dręczenia demoniczne, których P. Hurlak doświadczała od dzieciństwa, nie były tylko wytworem jej wyobraźni. Wartością tej książki jest świadectwo o spowiedzi – to nie tabletka na objawy choroby i bez konkretnych działań/decyzji łatwo się pogubić. I nic nie zmienić. P. Hurlak mówi, że trzeba strzec pokoju i wolności, jakie daje bycie blisko Boga. Wartościowa jest też uwaga o rozumieniu własnej historii zranień i grzechów w świetle biblijnej historii zbawienia. Świadectwo bardzo na te czasy.

Ksiadz Roman Rusinek opisuje swoje nielatwe doswiadczenia w pracy misjonarza w Rwandzie. Przejmujaco pokazuje, jak dzieci ponosza konsekwencje walk plemiennych. To nie ich wojna, to wojna doroslych, a dzieci najbardziej odczuwaja jej skutki - pozostawione bez mamy i taty, ktorych wymordowano, nie maja co jesc, nie maja gdzie spac, nie mowiac juz o szkole czy odzieniu. Choruja i umieraja.

Moja ocena to 6. Stawiam 10, bo irytują mnie użytkownicy typu kociolek, Eltrecht, czy semantycznenaduzycie, którzy stawiają 1 każdej katolickiej książce. Widziałam nawet, że potrafią postawić 1nki trzem różnym edycjom tej samej, byle zaniżyć ocenę. Nie wierzę, że ktoś przeczytał 3 razy tą samą książkę, albo że jak jedna mu się "spodobała" na 1nkę, to brnie i czyta wszystkie książki danego katolickiego autora. Zgłoszenie sprawy zespołowi lubimyczytac nic nie dało.

Ma kardynał (wtedy jeszcze biskup) Ryś niesamowicie wrażliwe spojrzenie na Słowo Boże. Potrafi z pozornie neutralnego tekstu wydobyć sensy i znaczenia, które nie są ani intuicyjne ani nie przychodzą na myśl. W swojej egzegezie nie ogranicza się tylko do Ewangelii czy powszechnie znanych opowieści Starego Przymierza. Sięga zawsze dalej i stara się wszędzie widzieć głębie. Tak samo jak w tej krótkiej książce o Rut – młodej dziewczynie z kraju Moabu, która zrządzaniem losu odnajduje się na terenie zamieszkanym przez Żydów. Jako w pełni poganka dostępuje jednak zaszczytów i łaskawości, która w przekonaniu starszyzny powinna być zarezerwowana tylko do współplemieńców. Bp Ryś wyjaśnia dlaczego i po co. Dzięki temu dostajemy wspaniałą opowieść o Bogu w którym Jest zawsze Więcej; w którym nie ma względu na osobą i jej afiliację, liczy się tylko serce pokorne zdolne do słuchania i do służby.

Nie ma chyba hagiografii, w której nie występuje włosiennica. Jest i w tej książce na 4-5 planie, ale jest. Nie jestem osobą zbytnio uduchowioną i z dużą ostrożnością podchodziłem do książki Ewy Czaczkowskiej. Uporałem się z nią zaskakująco szybko. Czytelnik dowiaduje się o życiu Heleny Kowalskiej, jej rodzinie i przede wszystkim umiłowaniu do Jezusa. Dzięki dziennikowi, który prowadziła poznajemy jej poglądy, objawienia, stosunki z innymi siostrami. Druga końcowa część skupia się na beatyfikacji i kanonizacji siostry Faustyny.

Książki dominikanina Joachima Badeniego uwielbiam i pochłaniam wręcz zawsze każdą jego pozycję. Tutaj są akurat rozmowy z nim tuż przed jego śmiercią. Jeśli w mojej parafii byłby taki człowiek jakże przyjemniejsze byłoby chodzenie do kościoła. Ilu młodych ludzi byłoby na mszach. Nie potrafię wyrazić jaki mądry człowiek to był ... W tej książce najlepsze co może być to właśnie zapoznanie nas z poszczególnymi częściami mszy świętej jak i rozmowy o szczęściu :) Cudowne rozdziały. Mniej rozumiałam rozdział i życiu wewnętrznym, ale trzeba raczej być, że tak to ujmę z dziedziny religii żeby tak dobrze zapamiętać ... "contra spem spero - mam nadzieję wbrew nadziei" można tym zakończyć :)

To moje drugie spotkanie z nieżyjącym już o. Badenim. "Fotel z widokiem na pole" przeczytałam z największą przyjemnością. Ta książka również trafiła do mojej głębi szukając Światła we mnie. Niezwykłą sympatię czuję do o.Joachima. Ubogaca mnie duchowo. Zapewne powrócę do jego książek.

Ta książka jest trudna. Bardzo głęboka refleksja nad tym, kim kobieta jest w swojej istocie, jaki był zamysł Boży w stworzeniu "odpowiedniej pomocy dla mężczyzny". To jest dla osób głęboko wierzących. Wyłącznie. Również dla mężczyzn, którzy chcą poznać lepiej kobiecą naturę, jak Bóg ją wymyślił, dlaczego mężczyzna poszukuje kobiety. Jak dla mnie to nie była lektura na jeden wieczór. Po jednym podrozdziale na dzień. Miałam ubaw jak autorka stwierdziła, że kobieta ma dobre rozeznanie przeżyć wewnętrznych, a mężczyzna lepiej rozpoznaje sytuacje na świecie i lepiej je interpretuje. A po tym stwierdzeniu, zaczęła refleksje na temat obecnych czasów i sytuacji dziejących się na świecie, z którymi kompletnie się nie zgadzałam. Więc tak, część tekstu jest do odrzucenia. Ale pogłębiona refleksja nad Słowem i przeżyciami wewnętrznymi 100% naprawdę trafne, głębokie i warte przemyślenia.

Te książkę dostałem na jako nagrodę w konkursie teologicznym, jednak odłożyłem ją na półkę nie zaglądając, dopiero parę dni temu przypomniałem sobie że ją mam i za czołem czytać. Książka napisana przez zwykłego księdza który sprawuje szczególnie ciężką posługę w szpitalu. Książka jest zbiorem myśli księdza Mariusza wobec cierpienia i powołania do cierpienia, oraz zapisem kilku wierszy które co chwila się przewijają. Książka jest bardzo piękna, szacunek dla księdza za jego pracę ale również wielkie dzięki za naukę z tej książki płynie, ją trzeba przeczytać żeby zrozumieć ale ogólnie mówią : ludzie bardzo często zapominają czym właściwie jest śmierć, i często zapominają o Bogu, jako temu który kocha na wszystkich i pewnego dnia wezwie do siebie. Książka pokazuje podejście do cierpienia, jako jednej z ścieżek którą musimy podążyć. Książka jest pełna myśli św. Siostry Faustyny a także wierszy księdza Mariusza. O ile myśli Apostołki Bożego Miłosierdzia jak najbardziej pasują, to ogólny obraz tak pięknej książki nieco popsuły mi wiersze które, miom zdaniem , były nieodpowiednio wstawione, choć tematycznie pasowały to złe były poumieszczane np w środku działu. Książka piękna i warta polecenia, niesie ze sobą bardzo ważną naukę i przypomina nam o cierpieniu oraz wskazuje drogę wobec niego, aby przez cierpienie przyjść do Boga.

Mniej luźna niż pozostałe książki o. Joachima. Wymagająca skupienia i powolnego czytania i rozważania. Nie znaczy to bynajmniej, że gorsza. o. Joachim pokazuje, że jak się chce to można, nawet zobaczyć Boga. Dodatkowo na końcu wydania mamy krótką biografię znakomitego dominikanina. Polecam dla szukających drogi do wejścia głębiej w wiarę.

C.S. Lewis, autor słynnych "Listów starego diabła..." stwierdził, że nie odważyłby się napisania anielskiego poradnika. A jednak znalazł się ktoś, kto podjął tak trudne wyzwanie i wyszedł z tego obronną ręką. Książkę dobrze się czyta, jest napisana z humorem i lekką ironią w granicach dobrego smaku, zawiera wiele trafnych spostrzeżeń co do kondycji duchowej współczesnego, zanurzonego w elektronice, społeczeństwa. Jeżeli coś mi przeszkadzało, to był to wyraźny rzymski katolicyzm anioła w typowo polskim wydaniu, z akcentem na kult maryjny; z Boga też zrobiono katolika. Pod tym względem dzieło O. Janusza Pydy nie wytrzymuje porównania z pierwowzorem, którego przekaz ma charakter ogólnochrześcijański, bez oparcia się na konkretnej doktrynie i dogmatyce. Niemniej jednak polecam tę pozycję. Do kompletu brakuje jeszcze "Listów starej diablicy..." i "Listów sędziwej anielicy..." dotyczących kuszenia i duchowego prowadzenia kobiety.