Św. Charbel. Mnich cudotwórca

„O naśladowaniu Chrystusa” to rodzaj duchowego przewodnika, który jest równocześnie prosty i skomplikowany. Już objaśniam o co chodzi. Prosty, ponieważ przekazane w niej prawdy są jasne, proste i klarowne a skomplikowany, bo niekiedy człowiekowi pogubionemu duchowo niełatwo wprowadzić je w życie. Czasami na drodze może stać własna pycha, egoizm bądź jakiś inny grzech. Moim zdaniem warto jednak czytać takie dzieła, gdyż pomagają oddzielić ziarno od plew a mianowicie wskazać co jest ważne w duchowym rozwoju a co powinniśmy odrzucić. Nie jest tajemnicą, że człowiek pochłonięty przez sprawy tego świata oddala się od Boga, kiedy jednak postawi Go na pierwszym miejscu wtedy wszystko będzie miało właściwy porządek i wszystko się ułoży. Nie da się całkowicie zrezygnować z doczesności, to jasne, ale można próbować szukać duchowej równowagi w tym zwariowanym świecie. Książka posiada bardzo cenne wskazówki dla osób już wierzących a niewierzących może wręcz nawrócić, bo taka jest jej siła. Polecam. Ocena maksymalna (arcydzieło).

Nie ma chyba hagiografii, w której nie występuje włosiennica. Jest i w tej książce na 4-5 planie, ale jest. Nie jestem osobą zbytnio uduchowioną i z dużą ostrożnością podchodziłem do książki Ewy Czaczkowskiej. Uporałem się z nią zaskakująco szybko. Czytelnik dowiaduje się o życiu Heleny Kowalskiej, jej rodzinie i przede wszystkim umiłowaniu do Jezusa. Dzięki dziennikowi, który prowadziła poznajemy jej poglądy, objawienia, stosunki z innymi siostrami. Druga końcowa część skupia się na beatyfikacji i kanonizacji siostry Faustyny.

Zaczyna się Wielki Tydzień, więc chciałam w szczególny sposób uczestniczyć w Męce Pańskiej i nie mogłam wybrać lepiej. ,,Pasja wg objawień A. K . Emmerich " była dla mnie prawdziwym duchowym przeżyciem. Nie czytałam niczego równie wspaniałego ale i wstrząsającego o śmierci Jezusa. Opis męki Chrystusa był tak przejmujący, że musiałam robić przerwy , wizja Anny Katarzyny Emmerich z niezwykłą dokładnością przedstawiała Drogę Krzyżową i wierzcie mi, że czułam się tak jakbym szła razem z tym umęczonym Jezusem . Niesamowite przeżycie, myślę że ta książka zrobiłaby mocne wrażenie nawet na osobach niewierzących. Cieszę się,że właśnie w tym okresie przeczytałam ,, Pasję" i każdemu z was ją bardzo polecam.

Moja ocena to 6. Stawiam 10, bo irytują mnie użytkownicy typu kociolek, Eltrecht, czy semantycznenaduzycie, którzy stawiają 1 każdej katolickiej książce. Widziałam nawet, że potrafią postawić 1nki trzem różnym edycjom tej samej, byle zaniżyć ocenę. Nie wierzę, że ktoś przeczytał 3 razy tą samą książkę, albo że jak jedna mu się "spodobała" na 1nkę, to brnie i czyta wszystkie książki danego katolickiego autora. Zgłoszenie sprawy zespołowi lubimyczytac nic nie dało.

O tej książce, a w zasadzie dzienniczku Jacques'a Fescha usłyszałam na rekolekcjach wielkopostnych. Ksiądz tak ciekawie o nim opowiadał, że musiałam go przeczytać. Kim był Jacques Fesch? Młodym francuzem, synem bankiera , ateistą, a w końcu mordercą. Napad na bank w którym brał udział skończył się przypadkowym zastrzeleniem policjanta. Chłopak został skazany na karę śmierci, a w więzieniu się nawrócił. Jacques miał małą córeczkę i do niej kierował słowa które zapisywał w dzienniczku. Szczerze, ja z dużą ostrożnością podchodzę do takich nawróceń kiedy śmierć zagląda w oczy, ale czytając tą książkę obiektywie muszę stwierdzić, że nie jest to jakaś tam pisanina nawiedzonego skazańca. Fesch czytał w więzieniu mnóstwo książek religijnych i jego wiedza o teologii była naprawdę imponująca, a przemyślenia o Bogu nie ustępują kazaniom głoszonym przez księży.To świadectwo zmagania się człowieka z własnymi słabościami, walka ze zwątpieniem ,poczuciem opuszczenia i samotnością .Jacques Fesch mimo tego co zrobił był Inteligentnym i mądrym człowiekiem i może coś jest w tej jego przemianie duchowej, skoro władze kościelne zdecydowały o rozpoczęciu procesu jego beatyfikacji. Myślę, że niezależnie od tego czy wierzymy czy nie, warto przeczytać ten dzienniczek .

Dość interesująca pozycja, chociaż czytało mi się ją nieco opornie, być może ze względu na specyficzny styl( tj. świadectwa wielu różnych osób, dużo faktów w "niedużej przestrzeni "). Natomiast sama postać ojca Pio zaintrygowała mnie i pobudziła moją wyobraźnię. Lektura godna uwagi.

Piękne ale i przerażające świadectwo błogosławionej Katarzyny. Relacja skupia się głównie na opisie wielorakich poziomów czyśćca, sytuacji dusz pokutujących, oraz nieprzecenionych wręcz skutkach naszej modlitwy tutaj na ziemii. Z dziełka płynie jasny przekaz, każde najmniejsze nawet dobro ale i zło ma swoje skutki w wieczności i nie będzie nam zapomniane. Książeczka zaledwie stu stronicowa do polecenia każdemu. Mocno wierzący znajdą wiele dla siebie a wątpiący będą mieli okazję pogłębić wiarę. Zdecydowanie mniej dokładne relacje niż choćby te Fulli Horak czy Marii Simmy. Jak najbardziej jednak polecam.

Warto dokładnie wczytać się w historię życia Św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Dla wielu pozostaje ona nieco infantylna, egzaltowana. Tymczasem "Dzieje duszy" to świadectwo wielkiej doskonałości jaką ta Święta osiągnęła w wieku zaledwie dwudziestu kilku lat gdy umiera na gruźlicę w klasztorze w Lisieux. Mała droga Teresy, to droga dla każdego kto bierze na serio słowa "Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego".

To zbeletryzowana biografia świętego Jana Vianneya, francuskiego proboszcza z Ars. Dziś przypada kolejna (sto sześćdziesiąta szósta) rocznica jego śmierci. To bardzo specyficzna postać. Widać wyraźny rys świętości tego księdza – nawet już za jego życia. Zauważam błędy popełniane przez niego, które autor ukazuje w nienachalny sposób. Postępowanie Jana Vianneya wzbudza moje zainteresowanie. Bardzo podoba mi się ta książka i dlatego w miarę wysoko ją oceniam.

Książka dzienniczek Miłosierdzie Boże w duszy mojej to bardzo wartościowa i dobra książka duchowa która poprzez objawienia zakonnicy czyli ukazywanie się jej Pana Jezusa skłania do refleksji przemiany siebie uczymy modlitwy i pokory, książka Opisuje osobiste przeżycia siostry Faustyny. polecam gorąco

Genialna książka ukazująca Prawdziwą Boskość Jezusa Chrystusa. Ilośc cudów ukazanych w tych przekazach przewyższ te ukazane w Biblii dziesięciokrotnie. Gdyby te cuda dotarły do większej ilości chrześcijan ludzie uwierzyliby w Moc Świętości Jezusa Chrystusa. Oczywiście pozostaje też kwestia prawdziwości przy tego typu przekazach. To kwestia wiary. Nic jednak nie wskazuje na to, że prawdziwa Dobroć Jezusa, Jego Moc, Jego Potęga były wymysłem na potrzeby czytelnika.

Dlaczego tak późno ją przeczytałam! Autor, zakorzeniony w świecie pojęć i wartości żydowskich, z lekkością stylu interpretuje postacie i wydarzenia Starego Testamentu. Pokazuje jak można żyć Pismem Świętym na co dzień. Odkrywa też drogę swoich poszukiwań Prawdy.

Byłam zachwycona książką i nagraniami z Grzegorzem Górnym, podziwiam jego wiedzę, ale zmieniłam zdanie o tej konkretnej książce, kiedy dowiedziałam się z innych źródeł, przypadkowo, że są alternatywne wytłumaczenia, innych naukowców dlaczego niektóre badania wychodzą tak, a nie inaczej. W książce jest to raczej przemilczane (a przynajmniej ja miałam takie wrażenie), czyli bardzo stronniczo napisane, tak aby na wszelki wypadek czytający nie miał wątpliwości. Niestety efekt u mnie jest odwrotny od zamierzonego - gdy zgłębiłam temat to teraz trudno zaufać autorom, kiedy (prawdopodobnie) celowo o niektórych kwestiach milczą. A szkoda, bo wtedy byłaby to znakomita i obiektywna książka. Nie zmienia to faktu, że jest bardzo dobrze przygotowana, wymagała wiele pracy i tę pracę widać, że została znakomicie wykonana.

Dosyć sceptycznie byłam nastawiona do ruchów charyzmatycznych ale z drugiej strony przecież Bóg może działać w różny sposób. Pamiętam jak ks. Piotr Glas opowiadał o kaznodziejach nakładających ręce na głowy w następstwie którego wierni padali na ziemię, powiedział wtedy "Bóg nigdy nie sprowadza człowieka do parkietu". Czytając o uzdrowieniach dokonywanych przez Boga przy użyciu E. Tardifa nigdzie nie spotkałam się ze stwierdzeniem, że ktoś fizycznie upadł. Dlatego jestem skłonna wierzyć, że uzdrowienia opisywane w książce pochodziły od Boga a nie od złego ducha. E. Tardif opisując te wszystkie przypadki działania Boga nie gloryfikuje siebie, zawsze odnosi się do Jezusa i Maryi. Jednym Bóg otwiera serca poprzez udział w rekolekcjach charyzmatycznych, innym na Mszy Trydenckiej a jeszcze innym w trakcie "zwykłego" coniedzielnego nabożeństwa. Nie jest ważne JAK działa, ważnym jest ŻE działa. Do sięgnięcia po książkę zachęcił mnie przypadkowo poznany katolik, który zna jednego z najlepszych polskich gitarzystów - ów gitarzysta nawrócił się po tym jak "przypadkowo" trafił właśnie na tę książkę.

„…Lekceważymy pokorę i dmuchamy w pychę – rana się otwiera, pęknięcie pogłębia…” Najlepiej czyta się w wolnych chwilach i wieczorami. We wspomnianej ciszy dostrzegamy elementy zadumy i refleksji. Przed Wami dla mnie (książka - zagadka) z cyklu krakowskich nowości. Bardzo jestem ciekawa Waszych spostrzeżeń. Czym „…właśnie jest wiara”? Kiedy zobaczyłam w mediach nowe wydanie książki kardynała Grzegorza Rysia pt. „Skandal Miłosierdzia” zastanawiałam się nad tym, jak publikacja zostanie odebrana przez to młodsze pokolenie, które nie zawsze chodzi do kościoła, to uważające rozwody za coś normalnego, to które teraz ucieka, a nie rozmawia. Chowa się w swojej skorupce, boi się, ale milczy. Miłość i miłosierdzie to też nowe określanie życia. Miłość to wszak uczucie – relacja. Miłosierdzie pozostaje wielką tajemnicą Boga i wielkim skandalem w oczach ludzi. Zawiera w sobie to, z czym mamy największe trudności: współczucie, przebaczenie, nawrócenie. Miłosierdzie – to akt współczucia wyrażający się w konkretnym bezinteresownym działaniu, na rzecz innych. Trudności, współczucie, przebaczenie i nawrócenie. Na czym polega przymierze Boga z człowiekiem? Gdzie tu nieograniczona miłość? Naprawdę nie jest prosto. Miłosierdzie nie stawia warunków, nie zna żadnych granic. Czym jest duchowa pomoc? Wszak nie każdy rozumie, co i jak się mówi. A ty Drogi Czytelniku rozumiesz? Kardynał Grzegorz Ryś przypomina, że modlitwa ogarnia całego człowieka: postawę, miejsce, gesty i słowa. Modlimy się sami, w Kościele i w rodzinie. W Starym Testamencie odnajdziemy dwa terminy hased – wierność, i rahamim – miłość rodzicielska. Ten drugi termin, pierwszy raz usłyszałam na krakowskich Łagiewnikach, od pewnej uśmiechniętej zakonnicy. Rahamim – odsyła nas do kobiecej wrażliwości, pochodzi od słowa określającego „miłość matczyną”. Matka daje dziecku tyle, ile potrzebuje. Przejawami miłosierdzia są: - pomoc materialna – wsparcie finansowe - pomoc duchowa – słuchanie, dzielenie się wiarą - przebaczenie – odpuszczenie uraz, nawet jeśli to trudne. To czasami przychodzi Nam z wielkim trudem. - modlitwa - życie zgodne z wartościami chrześcijańskimi. W pewnym sensie coś uzdrawiamy, pocieszamy, troszczymy się. Czym jest dobra nowina? Miłosierdzie to temat radykalny. Przewodnikiem po miłosierdziu jest w Nowym Testamencie św. Łukasz. Jak zatem kształtuje się codzienność? Czytelnik, szczególnie ten wymagający szuka poszlak i źródeł. Jak zaś wygląda osoba, która szuka miłosierdzia? Wewnętrzne zobowiązanie także kształtuje się nieco inaczej. Odwołujemy się do przypowieści o zaginionej owcy i do kobiety, która zgubiła jedną ze swoich dziesięciu drachm. Bóg ponoć zna każdego i zaprasza do relacji z sobą. Wspomnimy o tej Dobrej Nowinie, Księdze Rodzaju, a także o Edycie Stein, św. Karmelitance, patronce Europy. Celnicy zaś zyskali opinię złodziei, ponieważ otrzymując z Rzymu głodowe pensje, egzekwowali od mieszkańców wyższe kwoty niż te ustawowe. Tym sposobem napełniali własne kieszenie. Nasuwa się pytanie – Kim jest dla Nas Bóg? Miłość: - czeka - pragnie - nie kontroluje - wspiera, ale też płacze, gdy tego nie docenia. Miłość może też pokonać śmierć. Jak to jest z przebaczeniem? Kiedy to, co stare umiera, a człowiek rodzi się na nowo. To nawrócenie i swoista wolność. Na sam koniec tekstu zwrócę uwagę na słowa, które głęboko zostaną w mojej świadomości. Zostają one skierowane do kobiety i mężczyzny: „…Wspomnij na miłosierdzie Twe, Panie, na łaski Twoje, co trwają od wieków”(Ps 25 [24], 6). Gorąco polecam Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo WAM Premiera: 25.06.2025 r. Oprawa: twarda Liczba stron: 208 (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej biblioteczce

„Rozważania o wierze” ks. Tadeusza Dajczera to głęboka i poruszająca lektura, która staje się przewodnikiem w duchowej wędrówce. Autor, prostym i klarownym językiem, przybliża trudne zagadnienia wiary, zachęcając do zawierzenia Bogu z dziecięcą ufnością . Książka ta nie tylko rozwiewa wątpliwości, ale także inspiruje do refleksji nad własnym życiem duchowym, prowadząc czytelnika ku głębszemu doświadczeniu obecności Boga . Dzięki niej można na nowo odkryć radość i odpowiedzialność płynącą z wiary, czyniąc ją nieodłączną częścią codzienności

W odróżnieniu od przedmówców spojrzę też trochę krytycznie, nie tylko jak na autorkę autorytet. Książka nierówna. Wiele tez logicznych, ale zwłaszcza druga część odstaje. Pewne opisane przypadki powielają się. Kobieta, jeśli może zajść w ciążę, to nadaje się do rodzenia, nie jest ani za stara, ani za młoda. Czyli 13-latka też ma rodzić? Rozpuszczanie wnuków przez dziadków jest dobre? Czytałem gdzieś, że później rodzice wychodzą na najgorszych, gdy czegoś zabraniają, bo babcia pozwala (nie mam dzieci). Ogólnie jednak książka jest zaskakująco łatwa w czytaniu, choć traktuje o trudnych sprawach. Wahałem się, czy dać 6. gwiazdkę, ale dałem. Nie ze wszystkim trzeba się zgadzać, żeby przeczytać. Poznanie czyichś poglądów też jest ciekawe. Irytowało mnie zaś pisanie słowa "Msza" dużą literą, w końcu jestem laureatem dyktand, a tam to mogłoby nie przejść. Mam też wrażenie, że niektóre tezy są sprzeczne ze sobą, ale nie chcę zdradzać zbyt dużo treści.

To były prawdziwe rekolekcje, choć nie przeżywane w czasie Wielkiego Postu kiedy były wygłaszane, a później spisane. Kardynał Ryś opowiada o trzech fundamentach na jakich powinno być oparte życie chrześcijanina: modlitwa, post i jałmużna. Wszystko zaczyna się od modlitwy, która jest drogą, na której nie wiadomo co może się wydarzyć; uczy nas, że zaczynam się modlić,  kiedy tracę czas dla Boga, a niekiedy najlepszą modlitwą będzie ta niewysłuchana.  Miarą postu nie będzie to ile schudłem, ale jak bardzo postąpiłem w pokorze, a chrześcijaństwo nie jest wiarą herosów, ale ludzi, którzy odkryli swoją słabość i zanieśli ją do Boga, bo On mógł ją przemienić. Kardynał Ryś ma niesamowitą zdolność obserwacji i szukania w Słowie Bożym sensu dla naszego życia. Wie, że jeśli Bóg nam nie wystarczy, to już nic nas nie zaspokoi. Ma świadomość, że lekarstwem na chciwość człowieka jest danie drugiemu człowiekowi, z radością i pokorą; a udawana jałmużna polega na tym, że daję ją samemu sobie, co znaczy, że dając chcę by inni to widzieli i mnie za to chwalili. Wszystko to po to byśmy odkrywali sens naszego życia, niezależnie jakie wyznajemy wartości, a gubiąc się szybko odnajdywali, bo najgorszą rzeczą jest się zgubić i nawet nie wiedzieć, że się zgubiło. 

Ciekawe i wnikliwe spojrzenie na Ewangelię, przedstawione w przystępny sposób. Daje do myślenia, zmusza do refleksji i zatrzymania się nad wybranymi fragmentami Pisma Świętego. Chwilami jednak miałam wrażenie, że interpretacja jest na wyrost i pod jakąś tezę.

Bardzo mądra książka Wandy Póltawskiej, będąca zapisem rekolekcji wygłoszonych przez nią w roku 2010 w Spale. Książkę określiłbym jako instrukcję życia, odpowiadającą na pytanie, jak żyć najpełniej. Pani dr nie tylko pokazuje co jest w życiu istotne, ale tłumaczy także, dlaczego. Zapisane rekolekcje są owocem jej życiowego doświadczenia, nauczania Jana Pawła II oraz powiązania przyczyny ze skutkiem tzw. logiki. ;) Gorąco polecam!