Niech żyje słabość. O Wszechmocnym, który przychodzi jak żebrak

Ma kardynał (wtedy jeszcze biskup) Ryś niesamowicie wrażliwe spojrzenie na Słowo Boże. Potrafi z pozornie neutralnego tekstu wydobyć sensy i znaczenia, które nie są ani intuicyjne ani nie przychodzą na myśl. W swojej egzegezie nie ogranicza się tylko do Ewangelii czy powszechnie znanych opowieści Starego Przymierza. Sięga zawsze dalej i stara się wszędzie widzieć głębie. Tak samo jak w tej krótkiej książce o Rut – młodej dziewczynie z kraju Moabu, która zrządzaniem losu odnajduje się na terenie zamieszkanym przez Żydów. Jako w pełni poganka dostępuje jednak zaszczytów i łaskawości, która w przekonaniu starszyzny powinna być zarezerwowana tylko do współplemieńców. Bp Ryś wyjaśnia dlaczego i po co. Dzięki temu dostajemy wspaniałą opowieść o Bogu w którym Jest zawsze Więcej; w którym nie ma względu na osobą i jej afiliację, liczy się tylko serce pokorne zdolne do słuchania i do służby.

"Jest taki rodzaj wypowiedzi, którą nazywamy kerygmatem (od greckiego [i tu jest to słowo] - głoszę, krzyczę). Nie jest to spokojna katecheza, nie jest to nauka rekolekcyjna - nie każde pouczenie apostolskie jest kerygmatem. Kerygmat polega na tym, że staje się przed ludźmi ze świadomością, że trzeba coś wykrzyczeć, że ma się do powiedzenia coś absolutnie najważniejszego." bp. G.Ryś Ta króciutka książeczka, rozważania nad trzema fragmentami PŚ, które łączą się w logiczną całość, pozwala zastanowić się nad tym co tak naprawdę jest moim bogactwem i gdzie znajduje się jego źródło.

Cierpienie zawsze jest po coś. Cierpienie może prowadzić do oczyszczenia. Cierpienie należy właściwie przeżyć aby zrozumieć jego sens i moc. Wówczas będzie to błogosławieństwo, a nie przekleństwo. Takie i inne spostrzeżenia znajdują się w tej szczupłej książeczce. Jednak jej treść jest potężna w swojej prostocie. Polecam gorąco!

To moja dopiero trzecia czy czwarta książka o. Badeniego. Wszystkie są w punkt, ta również. Jak wiadomo, ojciec Joachim żadnej z nich nie napisał. Wszystkie podyktował, gdy sam był już dobrze po 80 lub po 90. Ta książka jest o rzeczach ostatecznych. Mniej o śmierci, a więcej o życiu wiecznym, które choć zaczyna się już tutaj, to jego pełnia czeka nas dopiero po przejściu przez próg umierania. Ojciec Joachim był bardzo blisko z Bogiem, więc dość dobrze widział światło, którym jest Chrystus i pięknie potrafił o tym świetle opowiadać.

Czym jest "Kerygmat"? Jest historią wielkiej miłości. Tym razem jest to miłość Boga do nas. Do Ciebie też. Trochę opowiada o tym jak i dlaczego powstała Droga neokatechumenalna. Trochę o naturze człowieka. Ale przedewszystkim krzyczy każdą swoją stroną: Bóg jest i ja go spotkałem, a to przynagla mnie do głoszenia kerygmatu-dobrej nowiny!. To jest książka przepełniona radoscią.

Książka bardzo pouczająca, niosąca z sobą głęboką mądrość, nadzieję i pokorę. Przypomniała mi o tym, co w życiu ważne, i nie chodzi tylko o kwestię wiary, ile o moralność ludzkiego żywota. Bardzo przypadła mi do gustu. Czy w moim zyciu jest miejsce dla Boga? Czy mnie kocha, widzi, toleruje...? Czego ode mnie oczekuje; kim jestem w Jego planie? Te, i wiele innych pytań nasuwa się po lekturze tej pozycji. Na pewno będę do niej wracał i pozostanie na długo w mojej biblioteczce.

Biografia matki Jezusa Chrystusa. Aż dziw, że tak mało wiemy o tej niezwykłej kobiecie. Autor z wykształcenia historyk i teolog ukazuje nam życie Świętej Rodziny w Nazarecie. Paweł F. Nowakowski zahacza o dzieciństwo i dorosłe życie Matki Boskiej. Przedstawia nam tę słynną kobietę w różnych kulturach i religiach. Książka napisana w sposób staranny i profesjonalny. Wyczerpuje wszystkie dostępne źródła, dobrze dobrane dokumenty. Konstrukcja pracy jest też dobrze przemyślana. Nowakowski przeprowadził skrupulatną krytykę źródeł ( wewnętrzna i zewnętrzna),analizował daty i okoliczności .ich powstania. Historyk włożył dużo wysiłku w powstanie tej biografii, pozbawionej infantylności, tkliwości i sensacji. Polecam.

Prosta książka. Tytuł może trochę mylący bo akurat odwołani do Hioba było nie wiele. To jednak bez większego znaczenia. Książka opowiada o Bożej łasce widzianej i doświadczanie przez x. Olszewskiego w ramach jego posługi jako rekolekcjonisty, egzorcysty, spowiednika. Ale przede wszystkim jako świadka Bożego działania. Opisuje prostym językiem trudne sytuacje życiowe ale czyni to naprawdę lekko. Te sytuacje to skomplikowane ludzkie losy z ich pogmatwaniem i uwikłaniem. PS. ciarki mnie przeszły odrobinę czytając o sms-ach jakie potrafi dostawać, i od kogo. Pewnie wielu w nie by nie uwierzyło, ale chodzi o co innego, by ufać Bogu i Jego miłosierdziu.

Krótka historia sakramentu pokuty i pojednania, do tego wyjaśnienie istoty w sposób delikatny, ale i konkretny. Tego było mi potrzeba. Niebanalna okładka, niebanalny ksiądz. Aż żal, że nie ma takich osób więcej. Do tego wspominane odpowiednie dokumenty Kościoła, czy wersety Ewangelii. A spowiedź? - grunt to Miłość i takiego nastawienia również jest wciąż za mało w Kościele.

Ci, którzy wrócili 12 września 2009 Caterina, 24-letnia córka Antonia Socciego, po zatrzymaniu akcji serca zapadła w śpiączkę. To cud, że w ogóle przeżyła. Wydarzenie związane z jej śmiercią kliniczną stało się dla Socciego początkiem badań nad zjawiskami z pogranicza śmierci, które doprowadziły go do wielu fascynujących odkryć. Autor ma świadomość, że temat ten budzi obecnie wielkie zainteresowanie. Świadczy o tym chociażby popularność książki neurologa Ebena Alexandra pt. Dowód, o jego doświadczeniu zaświatów. Socci wie jednak również, jak wiele na ten temat jeszcze nie zostało powiedziane. Korzystając ze współczesnych odkryć naukowych, odróżnia to, co jest tylko pozorem śmierci, czyli tzw. doświadczeniem przedśmiertnym, od tego, co jest śmiercią rzeczywistą. Przytacza niezwykłe relacje tych, którzy doświadczyli tego pierwszego stanu, ale też – co rzadsze i bardziej fascynujące – dociera do tych, którzy rzeczywiście umarli, lecz zostali wskrzeszeni i powrócili do życia dzięki cudownej Bożej interwencji. Socci sięga do pism mistyków i świętych, nauczania i tradycji Kościoła oraz świadectw osób, które mogą o sobie powiedzieć, że naprawdę DOŚWIADCZYŁY ŚMIERCI i życia, które rozpoczyna się po niej. Antonio Socci – dziennikarz RAI, dyrektor Szkoły Dziennikarstwa w Perugii, współpracownik włoskiego dziennika „Libero”, autor licznych książek, m.in. Śledztwa w sprawie Jezusa, Czasu burzy, Tajemnic Jana Pawła II i Czwartej tajemnicy fatimskiej. Uchodzi za jednego z najbardziej kontrowersyjnych i poczytnych publicystów religijnych na świecie. Jego książki rozeszły się w milionach egzemplarzy na całym świecie, a w samej Polsce sprzedano ich już ponad pół miliona.

Historie cudownych zdarzeń, uzdrowień, nawróceń, które dokonały się za sprawą - ogłoszonej przez Kościół Katolicki świętą - Faustyny Kowalskiej. Książkę można potraktować jako suplement do solidnego i dobrze opracowanego dzieła również autorstwa Ewy Czaczkowskiej: ,,Siostra Faustyna. Biografia świętej". Tym razem autorka idzie kolejny krok dalej i stara się ukazać poprzez konkretne, udokumentowane przypadki wpływ świętej na rozwój na całym świecie kultu Bożego Miłosierdzia w drugiej połowie XX wieku. Do osobistej refleksji dla czytelników szukających duchowego wzmocnienia.

Książki dominikanina Joachima Badeniego uwielbiam i pochłaniam wręcz zawsze każdą jego pozycję. Tutaj są akurat rozmowy z nim tuż przed jego śmiercią. Jeśli w mojej parafii byłby taki człowiek jakże przyjemniejsze byłoby chodzenie do kościoła. Ilu młodych ludzi byłoby na mszach. Nie potrafię wyrazić jaki mądry człowiek to był ... W tej książce najlepsze co może być to właśnie zapoznanie nas z poszczególnymi częściami mszy świętej jak i rozmowy o szczęściu :) Cudowne rozdziały. Mniej rozumiałam rozdział i życiu wewnętrznym, ale trzeba raczej być, że tak to ujmę z dziedziny religii żeby tak dobrze zapamiętać ... "contra spem spero - mam nadzieję wbrew nadziei" można tym zakończyć :)

Zainteresował mnie tytuł swojego czasu będąc na wykładzie ojca Kramera. Niestety nie wiem jak opisać tę książkę. Jest specyficzna, podzielona na 33 rozdziały, każdy rozdział opowiada i charakteryzuje inną cechę charakteru lub męskości. Pokazuje lub próbuje nakreślić jakiś obraz męskości ale i także uwrażliwia na naszego Mistrz Jezusa. Co do mnie najbardziej trafiło to krótkie modlitwy na zakończenie każdego rozdziału. Myślę, że to jest bardzo odpowiednia lektura dla mężczyzn którzy próbują cały czas zmieniać swoje życie w kierunku Jezusa i próbując zrozumieć trudną tajemnicę męskości. Na pewno do lektury tej książki wrócę bo jest w przystępnej formie przekazana do czytania wyrywkowego. Polecam, kobiety też tę książkę uwielbiają :)

Postać Ojca Jana Góry i wywiad przeprowadzony z nim przez wieloletniego przyjaciela - Pana Jana Grzegorczyka stanowią potwierdzenie prawdziwości słów, że "jeszcze się taki nie urodził..." i mojego wewnętrznego przekonania, że ludzie nietuzinkowi, święci budzą skrajne uczucia. Ten wywiad przybliża nam nie tylko postać charyzmatycznego "pasterza", który miał inną wizję swojej drogi, ale powoli, skutecznie zmieniał ją doststowując do potrzeb swoich "owieczek" i wymogów czasów, nawet wówczas, gdy nie było to latwe, spotykało się z niezrozumieniem, krytyką. Wywiad został wzbogacony wspomnieniami tych, którym było dane obcować z Ojcem Janem Górą oraz opisem Jego ostatnich miesięcy życia i śmierci. Tej ostatniej też niezwykłej. Dla tych, którzy nie znali osobiście Ojca stanowi okazję do poznania Go, dla tych, którym było dane spotkać się z Nim, może współpracować - okazję do własnych wspomnień, konfrontowania opinii, dla wszystkich zaś - zrozumienia. Dodatkowym plusem jest bogata oprawa fotograficzna wywiadu i wspomnień.

Szymon Hołownia po raz kolejny udowadnia, że potrafi mówić o sprawach duchowych w sposób lekki, przystępny i jednocześnie głęboki. W swojej książce "Holyfood, czyli 10 przepisów na smaczne i zdrowe życie duchowe" łączy metaforę kulinarną z duchowością, tworząc inspirujący przewodnik po odżywianiu duszy. Już sam tytuł sugeruje nietypowe podejście do tematu – autor, zamiast posługiwać się tradycyjnym językiem teologicznym, sięga po metafory kuchenne. Proponuje czytelnikom konkretne „przepisy” na życie duchowe, które mają pomóc w jego regeneracji i wzmocnieniu. Takie podejście sprawia, że książka jest zrozumiała zarówno dla osób głęboko wierzących, jak i tych, które dopiero szukają swojej duchowej ścieżki. Hołownia przekonuje, że każdy ma dostęp do składników niezbędnych do zdrowego duchowego życia – są nimi modlitwa, refleksja, miłość bliźniego i otwartość na Boga. Kluczowym przesłaniem książki jest to, że nie potrzeba radykalnych wyrzeczeń czy skomplikowanych praktyk, by zadbać o swoje wnętrze. Wystarczy nauczyć się łączyć dostępne „składniki” w nowy, bardziej świadomy sposób. To optymistyczna i motywująca wizja, szczególnie dla tych, którzy obawiają się, że duchowy rozwój wymaga nadludzkiego wysiłku. Autor nie stroni od humoru i osobistych anegdot, co sprawia, że książka nie jest tylko teoretycznym wykładem, ale pełnym życia i pasji zaproszeniem do duchowej przemiany. Język jest przystępny, momentami dowcipny, ale jednocześnie niebanalny. Hołownia potrafi pisać z lekkością o sprawach poważnych, unikając patosu i moralizatorstwa. Interesującym aspektem „Holyfood” jest również fakt, że nie jest to typowy poradnik. Autor nie narzuca gotowych rozwiązań, lecz daje czytelnikowi przestrzeń do własnych przemyśleń i eksperymentów. Każdy może dostosować „przepisy” do własnych potrzeb, wybierając te elementy, które najbardziej do niego przemawiają. Dzięki temu książka staje się bardziej uniwersalna i może służyć zarówno jako inspiracja do głębszych poszukiwań, jak i jako proste wsparcie w codziennym życiu duchowym. Nie można jednak pominąć faktu, że metafora kulinarna, choć pomysłowa, nie każdemu przypadnie do gustu. Osoby preferujące bardziej klasyczne podejście do duchowości mogą uznać ją za zbyt lekką lub zbyt nowoczesną. Niemniej jednak, dla wielu czytelników będzie to świeże i inspirujące spojrzenie, które pozwoli im inaczej spojrzeć na kwestie wiary i duchowego wzrastania. Podsumowując, „Holyfood” to książka, która może stać się duchowym zasilaczem dla każdego, kto pragnie wzmocnić swoją wiarę i odnaleźć nowe sposoby na duchową regenerację. Jest pełna ciepła, mądrości i praktycznych wskazówek, a jednocześnie nie przytłacza czytelnika powagą. To propozycja zarówno dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z duchowością, jak i dla tych, którzy chcą odświeżyć swoje podejście do wiary. Hołownia serwuje duchowe danie, które może posmakować każdemu – wystarczy sięgnąć po książkę i spróbować!

Ciekawe i wnikliwe spojrzenie na Ewangelię, przedstawione w przystępny sposób. Daje do myślenia, zmusza do refleksji i zatrzymania się nad wybranymi fragmentami Pisma Świętego. Chwilami jednak miałam wrażenie, że interpretacja jest na wyrost i pod jakąś tezę.

Książki x. Michał pisze krótkie albo bardzo krótkie. W zasadzie jest to jego dzielenie się życiem Ewangelią każdego dnia. Nie ma w nich teologii, nie omawia praw wiary, ani nie katechizuje. Pokazuje świat chrześcijanina, bez kompromisów, ale i bez poświęceń ponad miarę. W tej książeczce zastanawia kim tam naprawdę jest uczeń Jezusa. Czy tylko ma wypełniać przepisane nakazy, czy chodzi o coś więcej. O to by wejść w taką samą służbę jaką miał Jezus by przez to działy się jeszcze większe cuda. Ale nie o cuda chodzi, to są tylko znaki łaski, a ta pojawia się gdy uczeń o nią prosi i nią chce żyć. Polecam do przeczytania przede wszystkim tym, którzy zatrzymali się w wierze gdzieś po środku, albo zdążyli już zagubić drogę po której szli. Przeczytać i na nowo zachwycić się Ewangelią. 

Książka przestawia 4 punkty widzenia - czterech muzyków rockowych odnośnie nawróceń. Wszystko kręci się wokół kościoła w Warszawie na ul. Długiej a dokładniej wokół Ruchu Odnowy w Duchu Świętym działającego w tej świątyni. Tak mnie to zaciekawiło, że aż udałem się tam na mszę w niedzielę. Bardzo spokojnie i miło było, ale ani słowa o tym ruchu, ani jednej wzmianki. Próbuję dalej ale wszystko to jakieś ukryte i tajemnicze. Czyżby tylko dla wtajemniczonych?

Jeśli uważasz, że duchowni są zacofani, potrafią tylko straszyć, pouczać, nie rozumieją człowieka, nie znają życia, to co mówią wydaje Ci się zupełną abstrakcją, a na dodatek są nudziarzami – mam dla Ciebie pewną propozycję. Przeczytaj „Weź się w garść bądź święty” – tak na marginesie ciekawa jestem co powiesz po przeczytaniu ? Zaznaczę, że nie mam zamiaru Cię do niczego przekonywać, jedynie chcę byś odkrył coś zadziwiającego. Otóż jest to króciutka książeczka – jedynie 137 stron, które przeczytasz w 4 wieczory przed snem, autorstwa Leona Knabita. Jest on 86 letnim benedyktynem o niesamowitej pogodzie ducha, który pisze z niewiarygodną lekkością, bardzo prostym językiem. Każda strona to ogromna dawka radości i humoru. Jednym słowem czytasz i chcesz więcej. Ja sięgnęłam po nią właściwie z trzech powodów: po pierwsze tytuł. Pomyślałam: to coś co zmobilizuje mnie do działania i pozwoli odkryć strefy mojego życia, które czekają na zmiany. Po drugie okładka; bardzo groteskowa. Po trzecie autor (zajmuje to miejsce, tylko dlatego, że zobaczyłam nazwisko na końcu). Te trzy fakty sprawiły, że z zniecierpliwieniem czekałam na książkę zastanawiając się, co znajdę w środku. Jak wskazuje tytuł książka jest o świętości, o tym, że ja i Ty jesteśmy do niej powołani. Ale nie opowiada o niej w sposób oklepany i oderwany od rzeczywistości. Przykłady i treść w niej zawarte dotyczą życia mojego i Twojego. Autor nie zostawia nas jedynie ze stwierdzeniem, że świętość jest naszym powołaniem, ale pokazuje w jaki sposób do niej dążyć. Pokazuje, że świętość nie jest równoznaczna z ubóstwem materialnym, umartwianiem się, zamknięciem w klasztorze i smutkiem. Daje wskazówki, a raczej dzieli się własnymi przemyśleniami, jak żyjąc w obecnych czasach, mając rodzinie, pracując – kroczyć drogą, która prowadzi do świętości. Pełna recenzja na: http://moznaprzeczytac.pl/wez-sie-w-garsc-badz-swiety-leon-knabit-osb/