Milcząca żona

Jest to pierwsze moje zetknięcie z twórczością autorki i mam wrażenie, że jeszcze się spotkamy. Nie miałam żadnych oczekiwań co do książki, ot miała to być lekka weekendowa lektura, która okazała się bardzo przyjemną pozycją. Wciągnęłam się w nią bez pamięci i tylko marzyłam, aby nareszcie poznać kim jest tajemniczy Freddie. Pomysł jak najbardziej na plus, samo wykonanie także zasługuje na pochwałę - widać i czuć, żę autorka ma za sobą już inicjację literacką, więc język jest przyjemny (co też jest zasługą tłumacza!) i idealnie dopasowany do treści.

„Powiem tylko raz” Lisy Gardner to książka, która od pierwszych stron budziła we mnie niepokój i ciekawość jednocześnie. To jedna z tych lektur, przy których trudno się zdystansować emocjonalnie – czułam napięcie, które towarzyszyło mi właściwie przez cały czas czytania. Największe wrażenie zrobił na mnie klimat tej historii – ciężki, momentami duszny, ale jednocześnie niezwykle wciągający. Autorka bardzo sprawnie operuje emocjami, stopniowo budując napięcie i pozostawiając czytelniczkę w stanie ciągłej niepewności. Miałam poczucie, że nic nie jest oczywiste, a każda kolejna strona może zmienić sposób patrzenia na całość. Bohaterowie zostali przedstawieni w sposób realistyczny i niejednoznaczny, co szczególnie doceniam. Lubię, gdy postacie nie są czarno-białe, a tutaj zdecydowanie tak właśnie jest – ich decyzje i zachowania potrafią zaskakiwać, czasem nawet budzić sprzeczne emocje. Dzięki temu łatwo było mi się zaangażować i naprawdę przeżywać to, co się dzieje. Styl pisania Lisy Gardner jest konkretny, dynamiczny i bardzo przystępny. Książkę czyta się szybko, ale nie jest to powierzchowna lektura – pod warstwą napięcia kryją się trudniejsze tematy, które zostają z czytelniczką na dłużej. To zdecydowanie nie jest historia, o której zapomina się zaraz po odłożeniu książki. Jeśli miałabym wskazać jakiś minus, to momentami odczuwałam lekkie przeciążenie intensywnością emocji – chwilami było tego po prostu dużo. Jednak dla wielu osób może to być właśnie największy atut tej książki. Dla mnie była to bardzo angażująca i mocna lektura, która wciągnęła mnie bez reszty. Z pewnością sięgnę po kolejne książki tej autorki, bo potrafi ona stworzyć historię, która nie tylko trzyma w napięciu, ale też zostawia ślad na dłużej.

Trochę przewidywalna, niepotrzebnie ckliwa (szczególnie końcówka), bohaterowie może nie mdli, ale na pewno mocno bladzi. Mimo tych (i paru innych) zastrzeżeń wysłuchałam z zainteresowaniem, bez niesmaku i chęci porzucenia przed końcem. Takie czytadło/słuchadło do pociągu, sprzątania, niekoniecznie do biegania (za smętne).

Kolejny, dziewiąty już tom tej świetnej serii. Przy okazji poprzednich tomów kilka razy już wspominałem, że ogromnie zaskakuje mnie (in plus oczywiście) wyobraźnia Autorki. Tak się składa, że równolegle czytam/słucham inną, "konkurencyjną" dla tej serii ("Will Trent") historie opowiadane przez Chrisa Cartera w tomach "Robert Hunter). Serie podobne, ale jednak całkiem inne. Zwycięsko wychodzi z tego pojedynku nokautem Pani Karen. O ile mianownik jest poniekąd wspólny - główny bohater to angent specjalnych służb śledczych, to jednak tło, treść, emocje, historie bohaterów, sprawy kryminalne - wszystko jest ciekawsze i po prostu wciągające. Emocje są skomplikowane, historie pokrętne i niejednoznaczne, bohaterowie są po prostu...ludzcy, natualnie - cokolwiek to znaczy. Tym razem Autorka opowiada historię wyjętą wprost z obecnego podwórka USA. Rasizm, terroryzm, demagogia, religijny i prawicowy fanatyzm, sekty, imigracyjna ksenofobia. Skąd my to znamy, prawda? Widzimy obecnie to codziennie w TV w relacjach o p. Trumpie. Widać, że obecny, oligofreniczny prezydent USA, mocno dał się we znaki Autorce w czasie pierwszej, beznadziejnej kadencji (książka jest z 2019 r.). Dodatkowym smaczkiem jest fakt, iż Autorka przewidziała "marsz na Kapitol" z początku 2020 r., ale również pandemię. Niesamowite. Polecam ku przestrodze.

Różowy skalpel, który jest pewnego rodzaju kluczem. Przeszłość, która wpływa na bieżące wydarzenia. Lekarz sądowy, który na bazie swojego doświadczenia postanawia napisać powieść. Dobre połączenie, ale szczerze - wolałam zdecydowanie Judy Melinek przedstawiającą fakty aniżeli fikcję literacką. Fajna lektura, ale jakiś brak pozostał

Okładka książki przedstawia rękę i krew. Podobają mi się tak minimalistyczne okładki książek Slaughter. Ma wytłuszczenia, czyli jest pokryta lakierem UV. Jest satynowa w dotyku, ma również skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytacie kilka zdań o autorce, a na drugim fragment książki. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka. Marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Podzielona na rozdziały i czas akcji. Moje już chyba dziewiąte lub dziesiąte spotkanie z piórem autorki. Ale niestety dosyć dawno nie czytałam nic z jej pióra, więc z ogromną przyjemnością zaczytywałam się w tej pozycji. Karin ma bardzo dobry styl, dzięki któremu czytelnik od razu „wpada” do świata bohaterów. Czyta się szybko, lekko i przyjemnie, mimo scen, które przyjemne nie są. Dzięki całej serii z Willem Trentem, pamiętałam sporo z wyczytanych już dawno temu tomów, i dzięki bohaterom, których znałam, czytało się jeszcze lepiej. Warto zaznaczyć już na samym początku, że książka nie jest dla wrażliwych osób. Mamy mnóstwo scen przemocy, zabójstw, leje się sporo krwi i osoba, która nie lubi tego typu literatury, lepiej żeby nie sięgała po tę książkę. Bo jest tu naprawdę sporo mocnych scen. Jeśli jednak są osoby, którym to nie przeszkadza, którzy znają (bądź nie) pióro autorki, zachęcam serdecznie. Zdecydowanie warto. Miło było wrócić do Willa Trenta, do Sary Linton. Oboje, można powiedzieć, byli ważnymi bohaterami i odgrywali pierwsze skrzypce. Bardzo ich lubię, mimo specyficznych charakterów. Z całym przekonaniem uważam, że mogliśmy spotkać takie postacie w naszym codziennym życiu. Pojawia się tezy kilka innych ważnych osób, w tym ofiary, które mają mocne powiązanie ze sprawą. A sama sprawa, którą prowadzi Will, nie należy do łatwych i przyjemnych... Reasumując uważam, że Slaughter stworzyła całkiem dobre osobowości, każdy z nich jest inny, jednych polubicie, a innych nie. A jeszcze inni będą wam obojętni. Akcja jest bardzo dynamiczna. W jednej chwili można odnieść wrażenie, że nic specjalnego się nie dzieje, by za chwilę nie móc nadążyć za akcją. Fabuła jest dopracowana od początku do końca i nie mam żadnych zastrzeżeń. Dzięki zwięźle nakreślonej historii, czytałam z ogromnym zainteresowaniem i gdybym tylko mogła, nie oderwałabym się od czytania. Niestety, życie życiem, a czas na hobby swoją drogą się toczy (raz jest, a raz go nie ma). Uważam, że to bardzo dobry i MOCNY kryminał, a więc nie dla wszystkich. Sceny są brutalne i dobrze opisywane, więc bez problemu można je sobie wyobrazić... Zostaje w głowie na dłużej, szczególnie przez wątek dzieci, jaki w nim się pojawia. Warto wspomnieć, że autorka skupiła się na relacjach międzyludzkich i ich problemach, a nie tylko na morderstwach. Mamy tutaj stratę dziecka, bliskiej osoby, żałobę. Mamy również przyjaźń i miłość - co, moim zdaniem, jest świetnym urozmaiceniem pozycji. Zdecydowanie polecam! Już nie mogę się doczekać kolejnych książek tej autorki (mam co nadrabiać).

10/2026 (audiobook 8/2026) Na okładkach książek Autora powinna być adnotacja: zapnij pasy. ;) Grange bowiem nie bierze jeńców i jeśli ktoś ma „chorobę lokomocyjną” – powinien raczej wsiadać do automobilu prowadzonego np. przez Agathę Christie. „Kraina umarłych” to kolejny mocny thriller kryminalny z warsztatu Autora. Mroczna opowieść o bestialskich zbrodniach osadzona w środowisku, w którym erotyka, seks, pornografia i seksualne perwersje to motywacja do działania. Co bardziej pruderyjnym czytelnikom odradzam tę książkę – mogą być zniesmaczeni w konfrontacji z opisami sposobów traktowania własnych narządów płciowych w środowisku, w jakim rozgrywa się akcja powieści ;) Ale seksualne wynaturzenia nie są tu celem, ale środkiem do celu – a tym jest oczywiście doprowadzenie do końca skomplikowanego śledztwa, w którym długo nic nie jest takie, jakim się czytelnikowi wydaje. Oddać trzeba Autorowi, że wyobraźnię pisarską posiada niepospolitą i nie waha się jej użyć. Do tego stopnia nawet, że od pewnego momentu – w mojej opinii – nawet nieco już przesadza. Tak czy owak – „Kraina umarłych” to kawał soczystego, brutalnego thrillera, który zdecydowanie przypadnie do gustu np. czytelnikom Maxima Chattama. Lektor: Adam Bauman

Dobrze się czyta, wydaje się, że styl pisania jest odróżnialny od innych (przekonam się niebawem, sięgam po więcej). Podjęty temat ciekawy, dobrze zbudowana fabuła. Jest myśl przewodnia, ale autorka nic czytelnikowi nie narzuca, pozostawia rozważania inteligencji czytelnika.

#Wyzwanie LC2025 Kwiecień Co zrobisz w ekstremalnej sytuacji? Jak się zachowasz? Kobieta fajnie spędza czas z przyjaciółką w barze.. jednakże pewien facet nie chce się od niej odczepić.. Musi sama wrócić do domu.. W pewnej chwili słyszy, że ktoś za nią idzie.. Co może zrobić przerażona kobieta? Uciec? Zaatakować? Krzyczeć o pomoc, gdy nie ma nikogo w pobliżu.. Wybiera atak.. który kończy się nieszczęściem.. Jak zachować się w tej sytuacji? Wezwać pomóc czy uciec? Każda z tych decyzji może mieć oplakany skutek..

Poprzednie tomy serii czytałam dość dawno, więc chwilę mi zajęło przypomnienie sobie kto jest kim, o co chodzi z głównym bohaterem i jego kryzysem w małżeństwie i takie tam. Generalnie nie było to jakoś istotne dla samej sprawy, ale nie pamiętając pewnych faktów nie rozumiałam czasem o czym była mowa. W „Kto chce ich śmierci?” autorka nie oszczędza czytelnika. Mamy pożar domu i cztery ofiary śmiertnelne, w tym dwóch małych chłopców. Niestety od samego początku wiadomo kto jest sprawcą owego zdarzenia, a nieznane są jedynie jego motywy. Sytuacja rodzinna jest określana poprzez wstawki z różnych sytuacji na przestrzeni roku przed pożarem, ale ciężko na ich podstawie wysnuć jednoznaczne wnioski. Jak już wspomniałam - od początku wiedziałam kto za tym wszystkim stoi zatem zakończenie w żaden sposób nie było zaskoczeniem. Wprawdzie nie sądziłam, że postać, która pojawiła się w życiu rodziny jest tym, kim jest to przypuszczałam, że jest ona powiązana z całą sprawą. Troszkę mnie ta lektura zmęczyła. Pomijałam strony nieistotne żeby nie zasnąć z nosem w książce. A niestety było ich całkiem sporo bo akcja zaczęła być wartka dopiero mniej więcej w drugiej połowie książki.

Lubię odkrywać nowych autorów i przynosić w przepastnej torbie z mojej biblioteki, książki pisarzy, z których twórczością nie miałam do tej pory okazji się zetknąć. Z lubością przemierzam półki z kryminałami, których lektura jest dla mnie od zawsze grzeszną przyjemnością (jeśli tak można przetłumaczyć angielski zwrot quilty pleasure). Wybieram, przebieram i po ciężkich i wymagających pozycjach sięgam po książkę, która ma dostarczyć mi rozrywki i oczyścić głowę. Nie oznacza to jednak, że zadawalam się byle jaką literaturą kryminalistyczną. Moje wymagania są naprawdę wysokie. Lubię książki, które nie powielają zgranych schematów, gdzie pierwsze skrzypce gra logika a nie zbiegi okoliczności, a czytelnik może wraz z bohaterami próbować rozwiązać zagadkę i wskazać winnego. Takich niestety jest niewiele ale z pewnością mogę do nich zaliczyć "Szklane skrzydła motyla" autorstwa duńskiej pisarski Katrine Engberg. Historia ta wciągnęła mnie od pierwszych stron, i choć odrobinę wytracała z czasem impet to do końca trzymała mnie w napięciu. Kopenhaga staje się sceną przerażających zbrodni. W różnych punktach miasta przypadkowi przechodnie znajdują zwłoki, które łączy to, iż są pozbawione krwi a na ich nadgarstkach widnieją liczne nacięcia, wykonane nietypowym narzędziem. W trakcie śledztwa okazuje się, że łączy je fakt, że swego czasu pracowały w małym ośrodku terapeutycznym, w którym pacjentami byli młodzi ludzi zmagający się z problemami psychicznymi. Kto stoi za tymi zbrodniami? Czy mają one związek z samobójstwem jednej z młodych pacjentek? Co ukrywa wzięty psychiatra, pod maską profesjonalizmu i obojętności? Czytelnik może próbować sam szukać odpowiedzi na te pytania, choć finał pewnie niejednego zaskoczy. "Szklane skrzydła motyla" to opowieść, która pochyla się nad tematyką zdrowia psychicznego młodzieży. Lubię lektury, które zwracają uwagę na istotne problemy społeczne w sposób pozbawiony dydaktycznego smrodku. Ta sztuka doskonale się autorce udała. Stworzyła nie tylko porywający kryminał ale i opowieść o trudach dojrzewania i wyzwaniach przed którymi stają młodzi ludzie wchodzący dorosłość. Polecam!

Nie mam do tej części żadnych uwag, jest chyba jeszcze lepsza niż pierwszy tom. Tym razem Zoe i Tatum angażują się w śledztwo nad mordercą, który zakopuje żywcem ludzi i transmituje w internecie to, co dzieje się w skrzyni z ofiarą. Mimo, że ofiara póki co jest tylko jedna, to wszyscy podejrzewają, że będzie tych morderstw więcej, bo filmik ma tytuł "Eksperyment numer 1". Tak jak i w poprzedniej części, tak i tutaj obok zagadki kryminalnej mamy również dramatyczną przeszłość Zoe i jej siostry, która nadal drepcze im po piętach. Dosłownie. Zoe czuje się winna, bo nie wie jak ochronić siostrę, kiedy nie przebywa z nią. Ta jest pilnowana przez policję, ale czy to wystarczy? Zoe wierzy, że tak, że jej przeszłość będzie zaczajona czekać na lepszy moment. Czy na pewno (mrugnięcie okiem)? Świetne! To się przede wszystkim czyta na jednym oddechu i bardzo szybko. Mamy krótkie rozdziały, kilka interesujących perspektyw, absolutnie nie ma tu zbędnego lania wody - każde zdanie jest w punkt. Zaangażowanie jest maksymalne. Zakończenie dla mnie było zaskakujące i bardzo satysfakcjonujące. Zostawiło mnie z taką ogromną ciekawością, że zmieniam nieco kolejność mojego planowanego stosiku i ostatni tom idzie do natychmiastowego czytania. Ta seria to będzie świetna polecajką dla lubiących inteligentne bohaterki kobiece, więc może dla fanów serii o Antonii Scott (Loba Negra itd)? Osobiście uważam, że ta seria jest nawet lepsza, chociaż czytałam tylko tom pierwszy "Reina Roja. Czerwona królowa". Tak czy inaczej warto, polecam i lecę czytać.

Wreszcie miałam okazję przesłuchać pierwszy tom serii. Dawno czytałam już drugi, ale jakoś do tej pory nie miałam okazji nadrobić poprzedniego. Pierwszy wypada sporo słabiej niż kolejny. Choć nie można odmówić autorowi pomysłowości. Słuchając go jednak nie miałam tego momentu gdy historia wciąga. Jednak znam inne książki autora i wiem, że ta jest po prostu słabsza, każdemu się zdarza. Na pewno przeczytam inne książki autora.

Drugi tom serii i równie udany co pierwszy. Dość ciekawie utkana historia- pedofilia, niesprawiedliwe rozdane talenty, różne odcienie rodzicielskiej miłości, nie przepracowane krzywdy z dzieciństwa, poliamoria... dużo tego ale ciekawie i nie przytłaczająco. No i Adam - śledczy doskonały, ale nie cukierkowy. Anna Potyra pisze "wciągająco". Polecam

Dużo można powiedzieć na tak, ale i na nie. Wartka akcja, czytelnik się nie nudzi, temat też dość kontrowersyjny ale już spotkałam się z podobnym. Momentami troszkę płaska, może nawet niedoprawiona, zbyt płytka. Nie jest najwyższych polotów, ale ogólnie polecam, ze względu na to że mnie zaintrygowała.

Libby Hall - nasza główna bohaterka potrzebuje odpoczynku od dotychczasowego życia. Niedawno poroniła, uratowała także kilkoro dzieci w pożarze (w szkole, w której pracuje) - te sytuacje trochę ją przerosły. Gdy pewnego razu widzi ogłoszenie z propozycją zamiany domów na tydzień nie waha się ani chwili... Wspólnie z mężem Jamiem jadą odpocząć do nadmorskiej posiadłości... Drudzy lokatorzy chcieli się zamienić by mieć bliżej do szpitala do swojej córeczki... Wszystko byłoby piękne gdyby Libby nie zaczęła odkrywać, że w nadmorskiej posiadłości zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Tu otwarte drzwi, obserwujący mężczyzna, dziwne zatrucie jej męża... To wszystko ją przerasta i chce wracać jak najszybciej do domu. Po powrocie dowiadują się, że tak naprawdę właściciele willi nikomu nie wynajmowali tego domu.... zatem... Kto mieszkał w mieszkaniu Libby i Jamie'a? Ten dom to nie jest jedyna tajemnica... Największą tajemnicę skrywa sama Libby, która ma za sobą dziwną przeszłość... Gdy powoli zaczynają odkrywać się poszczególne karty tej historii byłam zszokowana! Autorka potrafi sprawić, że czytelnik długo będzie pamiętał o tej książce! Jeżeli będziecie mieli okazję ją przeczytać - polecam!

Kolejna odsłona śledztw w pirenejskich wioskach i okolicach Tuluzy. Nie ukrywam, że jeden z plusów powieści Bertranda Miniera, który uwielbiam to miejsce akcji. Zapomniane przez świat miejscowości, otoczone surowym górskim krajobrazem, małe skupiska ludzi, niby znających się, a niejednokrotnie skrywających mroczne tajemnice. Tym razem do Servaza, powraca tak długo wyczekiwany głos z przeszłości. Wzywa go do odciętego od świata miejsca, gdzie ten napotka zło w czystej postaci. Odcięci od świata mieszkańcy w obliczu chaosu postanawiają wziąć sprawy we własne ręce, nie ułatwiając pracy policji, a zawieszony w czynnościach Servaz działa na granicy prawa. Co będzie musiał poświęcić tym razem, by zakończyć koszmarną serię morderstw na wydawałoby się przypadkowych osobach? Świetna. Ta seria nie ma słabych pozycji. .

Na wstępie muszę się zgodzić z wcześniej przeczytaną opinią, mówiącą, iż jest to kobiecy kryminał. To określenie jednak nie ujmuje w mojej opinii jakości tej książce. Przez 3/4 powieści fabuła się wlecze, lecz zauważyłam to dopiero po jej przeczytaniu, gdyż zakończenie, odnalezienie mordercy zadziało się w zawrotnym tempie kilku ostatnich rozdziałów. Postać Teresy jest inspirująca, pokazuje, że aby osiągnąć cel często trzeba przezwyciężyć samego siebie i swoje demony. Jej ogromna empatia oraz sposób radzenia sobie z chorobą udowadniają, że w żadnej sytuacji nie warto się załamywać, potwierdza to także historia Blanci. Czuję jednak niedosyt w związku z relacją Teresy z nowym komendantem, chciałabym dowiedzieć się więcej o ich przeszłości. Bardzo mi się za to spodobał wątek społeczności val Resia, ich obrzędy i wierzenia, które budują niezwykłą otoczkę mistyczności wokół zabójstw.

S.K. Tremayne, autor doskonale znanego polskim czytelnikom „Bliźniaka”, powraca z historią, która uderza w nasze najnowocześniejsze lęki. „Asystentka” to thriller skrojony na miarę czasów, w których inteligentne głośniki wiedzą o nas więcej niż najlepsi przyjaciele. Choć autorowi udaje się stworzyć gęstą atmosferę osaczenia, całości wystawiam notę 7/10 – to rzetelna rozrywka, która jednak nie ucieka od pewnych gatunkowych schematów. Główna bohaterka, Jo Thomas, znajduje się w trudnym punkcie życia. Rozwód, kłopoty finansowe i poczucie porażki sprawiają, że propozycja zamieszkania w ultranowoczesnym, inteligentnym apartamencie w londyńskim Camden wydaje się darem od losu. Sercem domu jest Electra – asystentka głosowa nowej generacji, która steruje wszystkim: od oświetlenia po temperaturę wody. Sielanka kończy się jednak w momencie, gdy Electra zaczyna wypowiadać zdania, których nie powinna znać, i zdradzać sekrety z mrocznej przeszłości Jo. Największą siłą powieści jest budowanie klaustrofobicznego nastroju wewnątrz luksusowej przestrzeni. Tremayne świetnie wykorzystuje motyw „domu, który patrzy”. Autor stawia trafne pytania o granice naszej prywatności i cenę, jaką płacimy za wygodę oferowaną przez technologię. Czy Jo popada w paranoję, czy może ktoś rzeczywiście przejął kontrolę nad jej życiem? To pytanie napędza akcję, a krótkie, dynamiczne rozdziały sprawiają, że książkę pochłania się błyskawicznie. Choć pomysł wyjściowy jest intrygujący, w drugiej połowie książki fabuła zaczyna nieco tracić na wiarygodności. Niektóre zachowania Jo bywają irytujące, a zbiegi okoliczności – zbyt wygodne dla rozwoju akcji. Tremayne momentami zbyt mocno eksploatuje motyw „skrzywdzonej kobiety”, co w thrillerach psychologicznych staje się już nieco nużącą kliszą. Finałowe rozwiązanie, choć zaskakujące, może pozostawić u części czytelników poczucie lekkiego niedosytu ze względu na swoją sensacyjną naturę. Mimo tych mankamentów, „Asystentka” to kawał solidnego thrillera. To książka idealna na weekend, która skutecznie sprawi, że po jej lekturze z pewną nieufnością spojrzycie na swój smartfon lub inteligentny głośnik. Tremayne udowadnia, że potrafi utrzymać napięcie do ostatniej strony, nawet jeśli droga do finału bywa nieco wyboista. To rzetelne 7/10 – pozycja obowiązkowa dla fanów technothrillerów i historii o mrocznych sekretach ukrytych za lśniącymi fasadami nowoczesności.

Dziś przychodzę do was z powieścią która wciąga od początku do samego końca ! Nic co czytamy nie jest tu do końca oczywiste , a na pewno nie tak białe jak się wydaje ! Młoda kobieta ucieka z Kentucky od biedy i rodziny , zostaje modelką a z czasem poznaje niesamowicie bogatego miliardera, można by powiedzieć bajka prawie jak Kopciuszek 💁🏼‍♀️ Nic bardziej mylnego , bowiem bajki w realnym życiu nie istnieją. Pan Durst okazuje się psychopatą w drogich garniturach, kieruje jej życiem jak marionetką , zmienia jej tożsamość, nawyki i czeka na każde potknięcie aby wymierzyć karę … Z czasem karty zaczynają się odwracać , jego trzecia żona nie podda się tak łatwo , obmyślając plan , Marlena zmienia historię życia którą tak precyzyjnie zapisał Pan Durst ! W tej grze nikt nie jest aniołem , ale jedno jest pewne trafiła kosa na kamień. Zdecydowanie polecam ! Pełna napięcia , wciąga i zmienia tryb gry z rozdziału na rozdział !🔥 tutaj jest ogień , dosłownie 👌