Migdał. Opowieść intymna

Niesamowite, jak ktoś mógł napisać tak cudowną książkę! To opowieść o kobiecie, która marzyła o Afganistanie. Marzyła o nim tak bardzo, że naprawdę wiele lat zajęło jej jego odkrywanie. Zachwyciła mnie szczerość pani Sairy - prawdziwość jej uczuć i ukazanie ich. Widać, iż autorka podobnie, jak wielu Afgańczyków czy Irańczyków uwielbia poezję i starała się naprawdę pięknie opisać swoje przeżycia. Wielu innych czytelników uważa, że nie zawsze Jej się to udaje - ale co z tego, kiedy pisana przez Nią powieść doprowadza mnie do łez! Piękno i okrucieństwo Afganistanu oraz jego mieszkańców uderza we mnie dokładnie z tą samą siłą, co w autorkę. Chylę przed nią czoła, za opisy walk i rozlewu krwi, kiedy je czytałam sece mnie bolało, umysł stawał się otępiały, a w gardle czułam ucisk. 1000 razy bardziej poczułam rozpacz, jaką niesie ze sobą wojna, niż w choćby "Żółtych ptakach", bo wojna nie jest myśleniem ani roztrząsamiem szczegółów, ale bezradnością i szybkością zdarzeń. Tytułowa córka bajarza spisała w tym stosunkowo niewielkim dziele pamiętnik swego życia, w którym cokolwiek by Afganistan Jej odebrał, to Ona i tak tam wróci. Starałam się czytać bardzo powoli, aby nie utracić żadnego słowa, żadnego westchnienia i razem z Sairą Shah przejść od dziecięcych marzeń do rzeczywistości, momentami wspaniałej i romantycznej - przedstawiającej mudżahedinów jako bohaterów na białych koniach, ale i tej, gdzie krew spływa ulicami umiłowanego Kabulu. Nigdy nie spotkałam autorki, a mimo to czuję,jakby była moją najwierniejszą przyjaciółką. Aż żal, że nigdy nie będę miała okazji Jej poznać osobiście.

Ciekawa książka o losach afgańskiej rodziny żyjącej pod rządami Talibów. Historia pokazuje, że nie tylko kobiety ale i mężczyźni byli ciemiężeni i odebrano wszystkim nie tylko marzenia ale i podstawowe prawa człowieka. Na minus brak chronologii i dość spory chaos, autorka dała wrażenie, jakby chciała upchnąć na 200 stronach absolutnie wszystko.

„Smak miodu” Salwy An-nu’ajmi jest autobiograficznym wywodem o życiu 3r0tycznym autorki oraz jej arabskich znajomych. Autorka pasjonuje się s3ksem i starożytną 3rotyczn@ literaturą arabską. Początkowo uważała swoje hobby za coś, co powinna ukrywać. I jest przekonana, że każda arabska kobieta jest jak ona - prowadzi podwójne życie i skrywa tajemnicę bycia boginią s3ksu. Chociaż od lat tańczę taniec brzucha, kultura arabska jest dla mnie wciąż niezrozumiała i wiele aspektów tej książki jest dla mnie niejasna. Do tego autorka pisze mocno poetyckim stylem, który po czasie męczy i zdaje się celem samym w sobie. Autorka krytykuje tabuizowanie s3ksu, ale sama także o pewnych rzeczach nie mówi wprost. Nie potrafi też zauważyć, że są różne perspektywy i nie wszyscy patrzą na świat przez pryzmat dwulicowego, pruderyjnego światopoglądu, w którym się wychowali. Dla przykładu: 🚩 trigger: potencjalny gw@lt i spoiler 🚩 Przytacza historię jakiegoś biznesmena, który podczas business supper ze swoim kontrahentem zaczął podrywać jego asystentkę. Poszli potem razem do pokoju i on tę asystentkę wziął, chociaż kobieta cały czas mówiła, że ma męża. Salwa przywołuje tę opowieść na dowód, że zarówno Arabki jak i Arabowie zdradzają, poliamoria jest normalna i nikt nie jest święty. Hmm… no a jeżeli z jakiś powodów ta asystentka bała się odmówić? Może bała się, że odmowa zniszczy relacje biznesowe? Dlatego mówiła o mężu, żeby mężczyzna sam zrezygnował? instagram.com/romanse_bez_r

Książka, w której znajdziemy opis życia kobiet w Afganistanie. Dobra, jednak porównując ją do książek o podobnej tematyce, np. Spalona żywcem, wypada blado. Niemniej jednak język bardzo, przyjemny. Całość czyta się dobrze. Historie poruszające i wciągające

Jaka ta historia jest przejmująca. Byłaby jedną z wielu książek o fatalnym losie kobiet w różnych czasach w różnych kulturach, gdyby nie fakt, że w tym kraju było już inaczej. I teraz ci biedni ludzie musieli wrócić do ciemnogrodu. To chyba boli bardziej. Oczami prostego, ale porządnego mężczyzny, autor ukazuje dramat wielu ludzi.

"Gdyby mężczyźni byli wolni, nie potrzebowaliby odbierać wolności kobietom. Ten, kto jest wolny, nie musi nikomu innemu zabraniać być wolnym". Afganistan. Dziewczynka, która miała stać się chłopcem by ocaleć. Tak wychowywany człowiek styka się z problemem własnej tożsamości. Przychodzi moment kiedy trzeba określić się jako kto istnieję by wybrać życiową drogę i rolę z jaką chce się utożsamiać. Opisywany świat to taki, w którym nie przystoi być kobiecie równie silną co mężczyznie. Tematyka godna rozważań, do tego krąg kulturowy mniej znany u nas więc tym bardziej wart zgłębienia. Jest jedno "ale", które utrudnia przejście przez lekturę, a mianowicie styl pisania. Stykamy się tu z taką konwencją opowieści, gdzie podczas czytania ma się wrażenie, że wchodzimy na stromą górę. I nie chodzi mi tu o sam fakt, że trudniej wyczuć dialogi, bo nie ma ich w typowy sposób wyeksponowanych, ale o sam język, na wpół liryczny, momentami zapętlający w opisie zdarzeń. Mamy np. w jednym zdaniu, że Samira jest szczęśliwa z takiego a takiego powodu, w drugim, że jest nieszczęśliwa, a w kolejnym, co znów daje jej szczęście i potem znów co sprawia, że czuje się nieszczęśliwa. I tak przez pół strony. Trzeba podczas czytania zwolnić, żeby coś nie umknęło, gdyż jedne zdarzenia są ledwie potwierdzone w tekście inne dotyczące bardziej przeżyć mogą zajmować stronę, dwie.

Opowieść rozpoczyna i zamyka historia Pawicy – leciwej Żydówki, handlującej biżuterią. Jej kolorowe stroje przyciągają uwagę przechodniów, a bogaty życiorys mógłby posłużyć jako ilustracja do wykładu na temat dwudziestowiecznej historii Iranu. Autorka celowo akcję książki umieszcza w dużych aglomeracjach miejskich – nie chce przeoczyć ani jednego wydarzenia politycznego, które choć w najdrobniejszym stopniu wpłynęło na obecny wizerunek i sytuację kraju. Powieści, oprócz walorów artystycznych, nie można odmówić wartości poznawczych. Narratorka wiernie opisuje tło społeczne i zwyczaje panujące w kraju szacha. Szczególnie skupia się na losach potępianej żydowskiej mniejszości narodowej i na tłamszonych obywatelach drugiej kategorii czyli kobietach. Wspaniała i przejmująca saga rodziny żydowskiej uwikłanej w burzliwą historię ziem dzisiejszego Iranu. Pozwala poznać wycinek historii najnowszej Bliskiego Wschodu, a także źródła wzajemnej wrogości kolejnych pokoleń Żydów i muzułmanów.

Preethi Nair zapamiętałam ze "Stu odcieni bieli" - pięknej historii matki i córki, przyjaźni, nadziei, miłości i więziach rodzinnych. Tak zauroczyła mnie ta książką, że gdy ujrzałam "Kolory miłości" tejże autorki, mimo dosyć tandetnego tytułu, kupiłam je bez mrugnięcia okiem. Czy było warto? Myślę, że tak, warto było przeczytać kolejną wymyślaną przez P. Nair historię. Główną bohaterką jest Nina, dwudziestosiedmioletnia prawniczka, mieszkająca z rodzicami o bardzo konserwatywnych poglądach. Jako Hindusi-imigranci, musieli pracować dwa razy ciężej, by móc zapewnić córce godny los w zachodnim świecie. Ojciec - kierowca autobusów - codziennie rozsiada się w wielkim skórzanym fotelu i czeka, aż żona poda mu ciepły posiłek, gazetę i kapcie. Mama - tradycyjna pani domu, której królestwem jest kuchnia, ulubionym strojem sari, a najlepszym zajęciem poszukiwanie męża dla ukochanej córki. Nina jednak nie jest taka jak jej rodzice. Wychowała się w kulturze zachodu i nie w głowie jej aranżowane małżeństwa, noszenie sari czy inne tradycje kraju pochodzenia. Zgodnie z wolą taty jest prawnikiem agencji artystycznej, lecz jej wielkim marzeniem jest malarstwo. Talent do malowania wykazywała od najmłodszych lat, niestety zdaniem ojca nie był to zawód, lecz dziwne i nie dające żadnych pieniędzy widzimisię. Nina spotyka się z Jeanem, Anglikiem o francuskich korzeniach, który przed wyjazdem służbowym oświadczył jej się. Tylko jak ona ma powiedzieć o tym rodzicom? Przecież wyrzucili z domu jej starszą siostrę właśnie za związek z Anglikiem. Ona nie może im tego zrobić... Tylko dlaczego ma cierpieć z powodu uprzedzeń rodziców? Postanawia przyjąć oświadczyny, a następnie przyznać się do wszystkiego rodzinie. Zanim jednak powie: tak, zrobi ukochanemu niespodziankę i przygotuje kolację (mimo, że nie potrafi gotować). Gdy wchodzi do jego mieszkania, czeka na nią niezbyt miła niespodzianka - ta druga, o której nic nie wiedziała. Od tego momentu świat się wali. Nina pod wpływem emocji rezygnuje z pracy, spotyka guru, który zamiast jej pomóc, jeszcze bardziej rujnuje dotychczasowe życie. Tego już za wiele! Najlepszym wyjściem będzie pogodzenie się z losem, zgoda na aranżowane małżeństwo, życie w harmonii i spokoju u boku księgowego z dobrej rodziny. Nina nie mogła powiedzieć rodzicom o utracie pracy, musiała więc zająć czymś wolny czas. Zrządzeniem losu spotkała młodą malarkę, która wyjeżdżając do Australii postanowiła wynająć swoją pracownię na kilka miesięcy. W sam raz na ustabilizowanie emocji i realizację marzeń, choćby miało to trwać zaledwie trzy miesiące. W ten sposób tajemnica goni tajemnicę. Nina nie ma nikogo, komu mogłaby zwierzyć się ze swych problemów, więc oddaje wszystkie emocje na płótnach. Jak się wkrótce okaże dzięki temu zupełnie zmieni swoje życie, ale to, co spotka ją po drodze przejdzie jej najśmielsze oczekiwania, a jednocześnie spowoduje lawinę kłopotów. Zainteresowała was ta historia? To koniecznie sięgnijcie po książkę. czyta się ją w mgnieniu oka. Wciąga strasznie. W ostatnim dniu lektury musiałam wyszukiwać najrozmaitsze wymówki, by znaleźć chwilę na dokończenie książki, po prostu nie mogłam się od niej oderwać. Nie jest to wielkie dzieło literackie, raczej komedia romantyczna lub obyczajowa. Akcja toczy się w szybkim tempie i utrzymuje napięcie od początku do końca. Co prawda spodziewałam się ciekawszego zakończenia, ale najgorzej się nie skończyło. Czytając książkę wciąż miałam wrażenie, że oglądam film. Według mnie jest to wspaniały pomysł na adaptację i dziwię się, że jeszcze takowej nie stworzyli. Historia trochę kojarzy mi się z filmem "Diabeł ubiera się u Prady", choć główny wątek oczywiście znacznie odbiega od niego. Dziwi was pewnie, dlaczego polski tytuł książki to "Kolory miłości". Mnie też to dziwi, gdyż miłość pojawia się co prawda, ale nie w takiej ilości, by zdominowała opowieść. W oryginale autorce chodziło raczej o zwrócenie uwagi na kolory, bo one dominują w książce. "Beyond Indigo" czyli "Poza indygo" to nawiązanie do odcienia niebieskiego, który bardzo często wykorzystywany jest przez Ninę w tworzeniu jej obrazów, a więc i w odzwierciedlaniu emocji, które w niej tkwią. Jedną z tych emocji jest oczywiście miłość, ale nie jedyną. Co by nie było, polecam serdecznie tę lekturę. Zaliczam ją do łatwych, lekkich i przyjemnych. Sama chciałabym przeżyć taką przygodę.

Niesamowita kobieta, która jako dziecko przeszła przez piekło własnego domu i jako 11-latka podjęła świadomą decyzję wstąpienia do klasztoru... Była pierwszą kobietą - mniszką w Nepalu, która prowadziła samodzielnie auto. Był rok 1996... Teraz śpiewa i pomaga zniewolonym, nepalskim kobietom. Daje nam jasne przesłanie: "Szczęście jest wszędzie, w zasięgu ręki, dla tego, kto chce je widzieć. Sekret szczęścia to <doceniać>. Umieć być zadowolonym z tego, co się ma." Niby proste, a tak trudne dla większości...

Współczesna histora desperackiej potrzeby uczucia. Bardzo smutna i poruszająca. Pokazuje jak bardzo powinniśmy być wdzięczni, że urodziliśmy się w takim kraju, gdzie aby okazać i dostać czyjąś miłość nie musimy szukać jej u przedstawicieli tej samej płci, gdyż życie kobiet ,tak bardzo bliskich a zarazem najbardziej niedostępnych, zaczyna się i kończy w domu. W całej powieści przeszkadzała mi tylko dość sztuczna narracja, jednak pod koniec już przestałam na nią zwracać uwagę skupiając się całkowicie na wydźwięku fabuły. Polecam zainteresowanym życiem w Arabii Saudyjskiej (dla odmiany) z męskiego punktu widzenia.

Ogólnie książka bardzo fajna,ciekawa,delikatnie wciągająca.. Pokazuje świat z punktu widzenia małej dziewczynki, opisane jest tu całe życie,codzieność,obowiązki całego Haremu, haremu nie jako skupiska kochanek dla mężyczny,ale jako harem wszystkich kobiet mieszkających pod jednym dachem,córki,matki,kuzynki, ciocie czy babcie... Ogólnie książke warto przeczytać,aby spojrzeć na harem od strony domu,rodziny czy wielopokoleniowych więzi.

Bardzo ciekawa, choć pod koniec się rozczarowałam. Bo opowieść trochę się urywa w momencie początku dorosłości i zupełnie nie wiadomo, jak Autorka wyjechała z kraju i doszła do tego, gdzie obecnie się znajduje. I choć opisy dzieciństwa, przyjaciół, relacji i różnych sytuacji (czasem dobrych, czasem złych) są niesamowicie interesujące, to są jednak w większości przypominane lub zasłyszane od rodziny czy przyjaciół (co zresztą Autorka bardzo uczciwie wskazuje na początku książki). Etap dojrzewania i dojrzałości mógłby tu być bardziej ciekawy, bo odnosiłaby się do własnych przemyśleń. Jednak warto przeczytać, choćby dla uzmysłowienia sobie, jak wyglądało życie w komunistycznych Chinach i jak bardzo różne od komunistycznej Polski (niestety w złym sensie, z ogromną liczbą niewinnych ofiar).

Gorsza od "Minaretu". Chaotyczna z początku, a bohaterka jakaś nieporadna. Potem jest lepiej, książka się rozkręca. Melodyjny język dodaje jej uroku. Historia banalna, ale napisana w pięknym stylu. Bolało mnie jednak, że tak podobna do poprzedniej książki tej autorki, ten sam charakter, ta sama wyraźna tęsknota za krajobrazem z dzieciństwa.

Zbiór opowieści o kobietach, które znalazły się na różnych etapach życia- mając do wyboru dwie drogi. Jedne kierują się podszeptem serca, inne wychowaniem i wartościami kulturowymi które w dzieciństwie i wczesnej młodości zostały im przekazane. Co jest ważniejsze? Własne szczęście czy sprawienie radości innym? Ta książka nie odpowie na te pytania, ale sprawi iż dłużej zastanowimy się nad własnym życiem i wyborami.

Ważna książka choć pierwsze wydanie to 1996r bez jakiśch późniejszych dodatków. Sięgałam więc do atlasów i Google by odnieść to do dzisiejszej sytuacji i umiejscowić relacje. (A okazało się, że mapka jest w ksiązce :)) Autorka - jak to dziennikarka - chciała wszystko zrelacjonować, dokonała podziału na rozdziały, które nie do końca są dla mnie jasne. To jestem w 622r przy żonach proroka - a kilka akapitów dalej - przy Chomeinim i jego życiu i żonach. Są osie rozdziałów ale dopiero po przeczytaniu - wiedza się układa. Warto. Wielu muzułmanów żyje w Europie - warto wiedzieć co akceptować prawnie, legislacyjne, a co jest absolutnie nie do przyjęcia. Czego absolutnie nie wpuszczać do Polski czy Europy. Z książki dowiedziałam się też, że kobiety muzułmańskie miały prawo do rozwodu i dziedziczenia już ok. 600 lat wcześniej niż Europejki. Po głowie mi się tłucze ile niedobrych/okropnych rzeczy się podziało i ile stopniowo przyłączano do tradycji dotyczącej tamtych kobiet - pogarszając ich sytuację - choć ich pisany przewodnik religijny tego wyraźnie nie żąda. Nawet nie popiera. Ale...Nikt z władzy męskiej tego nie chce powiedzieć głośno, by nie narazić się na ataki. Powala mnie ciemnota obrzezania ciała, które robi się dziewczynkom, co wpływa na ich problemy wcałym późniejszym życiu. Zabierać zdrowie w imię religii? Albo to że żona musi prosić o zezwolenie na jakiekolwiek wyjście nawet do meczetu (jest wzmianka o kobiecie, która mąż oddalił po 25 latach małżeństwa bo poszła do meczetu na modlitwy - bez pytania). A jednak w Kuwejcie - kobiety walczyły gdy napadł go Irak i wtedy znaleziono odpowiednie wersety w Koranie by to poprzeć. I trzeba być świadomym/świadomą że to zwykle fundamentaliści i ortodoksyjni ludzie zaostrzają nam świat. Wszędzie. Podsycając nienawiść. Grając na emocjach. Książka zmusiła mnie do głębokich przemyśleń. Interesujmy się co się dzieje dookoła, (czymś poza pracą) - bo naszą niewiedzę wykorzystują Ci co mówią nam jak mamy myśleć, jak interpretować fakty. Gdy następuje niekorzystna dla nas zmiana - już zwykle jest za późno by się buntować. I potem trzeba odrabiać przez lata, dekady ( może stulecia ) złe skutki decyzji na które nie mieliśmy wpływu - nieraz na własne życzenie, bo zlekceważyliśmy pierwsze symptomy.

Bardzo ciekawa książka, która przedstawia przemiany historyczno-kulturowe w Afganistanie na tle osobistej, rodzinnej historii bohaterki. Dużo dobrze opisanych realiów i kwestia adaptacji do życia na emigracji i trudnej relacji z pozostawioną ojczyzną. Dla wszystkich zainteresowanych regionem to lektura obowiązkowa.

Słodko-gorzka historia o miłości. Akcja rozgrywa się w Hongkongu, gdzie zamieszkać decyduje się początkujący angielski malarz. Tam poznaje chińską prostytutkę, z którą się zaprzyjaźnia. Nie jest to banalna opowiastka czy romans, ale wzruszająca opowieść o życiu, uczuciach i różnicach kulturowych.

Bardzo bolesna lektura. Z przykrością - w naszym spokojnym w miarę wygodnym życiu - czyta się o potwornym losie milionów Kobiet będących ofiarami przemocy seksualnej, oraz częstokroć za pomocą oszustw i wyzysku uczynionych niewolnicami. Wiem, że ktoś powie że bardzo wiele Kobiet wybiera taki los, ale jest jaszcze więcej takich które są po prostu ofiarami, i nie mają szans na wyrwanie się ze swojej sytuacji, częstokroć w obcym kraju i pilnowane przez stosujących przemoc mężczyzn. A Dzieci ...? A dziewczynki niemające nawet kilkunastu lat ...? Dla mnie jako mężczyzny wiele opisanych historii jest trudnych nawet do wyobrażenia, a dla bardziej empatycznych Kobiet? Jestem pewien że seks dla pieniędzy lub z przymusu nawet dla Kobiety lubiącej to jest bardzo przykrym doznaniem. A dla dziesięcio lub nastolatki ...? Chciałbym tą wypowiedź zakończyć jakoś optymistycznie, ale jedyne co przychodzi mi na myśl to byśmy w naszym codziennym życiu przeciwstawiali się łatwym prostym ocenom. Być może za każdą stojącą na ulicy lub na poboczu w lesie Kobietą kryje się jakiś dramat. Nie wypowiadajmy o nich wulgarnie. Mamy szczęście że to nie nas spotkał taki los. PS Jest to absolutnie "nietrafiony" tytuł, i jeszcze gorsza okładka.

Druga książka chińskiej pisarki Zhou Weihui (jak dotąd więcej nie napisała). Lubię czytać książki pisarzy spoza rodzimego europejskiego kręgu kulturowego. Jednak tym razem trochę się rozczarowałam. Książka jest autobiograficzna, a pisarka szamocze się między kulturą wschodu i zachodu. Jest oszołomiona bogactwem finansowym zachodu, zafascynowana aż do przesady modą, miejscami przypomina pustą lalkę. Jednocześnie gdzieś drzemią w niej jakieś komórki spuścizny chińskiej tradycji. Coco ciągle poszukuje siebie, poszukuje miłości, stara się zakotwiczyć, ale jej niezdecydowanie w niczym jej nie pomaga. Momentami wydaje się być szczęśliwa, ale nie potrafi tego szczęścia utrzymać. Zbyt pociągają ją przygody. Wiele uczy ją jej japoński ukochany Muju, który jest starszy od niej i wydaje się dojrzalszy. Jestem w pewien sposób zdegustowana postawą pisarki, która przypomina duże rozkapryszone dziecko. Nie była to jakaś szczególnie dobra lektura. Muszę powiedzieć, że nawet trochę mnie zmęczyła.

Akcja powieści rozwija się powoli, wąż awizuje centralne wydarzenie powieści, ale to okazuje się dopiero na końcu. Zapowiada jeszcze coś innego: dyskretną transcendencję, przewijającą się wężowo przez całą powieść. Kim jest tajemniczy jogin? Niby zwyczajne życie Amerykanów hinduskiego pochodzenia, ale za nim pulsuje Tajemnica. Intrygująca książka, może z początku trochę nużyć, ale potem wciąga, jakby czytelnika przywiązała do siebie dupattą.