Między młotem a swastyką

Autorski zbiór biografii popularnego w latach '90 historyka P. Wieczorkiewicza. O ile postacie z dalszej przeszłości są w miarę bardzo dobrze rozpracowane (co można nowego odkryć w działalności Zygmunta Augusta?), to o tyle takie jak gen. W. Jaruzelski czy L. Wałęsa już nie. Zwłaszcza punkt widzenia autora na te dwie postacie już się nie broni, ale stan badań w okresie pisania był inny.

Bardzo dobrze napisana biografia bez większej indoktrynacji i przekłamań. Życzyłbym sobie zdecydowanie więcej tego typu książek o polskich bohaterach pisanych tylko i wyłącznie przez duże "B". Rotmistrz Pilecki powinien być na piedestale polskich bohaterów narodowych. Niestety dalej siedzimy w mentalnej komunie i nawet rządy polskich "patriotów" z Nowogrodzkiej nie były w stanie oddzielić ziarana od plew w szeroko pojętym terminie "Żołnierzy Wyklętych".

Każda książka o zbrodni katyńskiej uchyla rąbek o tej wielkiej tajemnicy. Tutaj w tej akurat napisanej przez Stanisława Swianiewicza można się dowiedzieć między innymi tego, że tak naprawdę nic nie było wiadomo na samym początku niewoli naszych oficerów po przegranej kampanii wrześniowej. Mam takie wrażenie, że tej zbrodni mogło nie być, że to wszystko mogło się odbyć inaczej. Racja Rosja sowiecka w taki czy w inny sposób na pewno wykorzystała by naszych żołnierzy.....ale może ? Sam nie wiem. Ciężko czyta się takie publikacje, ale trzeba czytać, czytać i jeszcze raz czytać aby wiedzieć i znać prawdę, bo tylko ona się liczy. Prawda o nas samych i o naszych sąsiadach......

,,Niemcy, Rosja i kwestia polska" to przykładna lekcja geopolityki, trzeba dodać: imponująco szczegółowa. Dmowski kompleksowo tłumaczy, z jakimi przeszkodami w czasie po Powstaniu styczniowym do mniej więcej 1907 r. musieli zmagać się Polacy, dążąc do odzyskania ojczyzny. Zdecydowanie najciekawsze rozdziały początkowe i koniec, zaś rozwinięcie nieco mniej. Niezmiennie, kilka ciekawych konkluzji; nie tylko ściśle związanych z ową epoką, lecz również szerszych - uniwersalnych. Innymi słowy, książka bardzo pożyteczna. 🇵🇱 ✌️ CWP!

Literatury o czasach życia w okupacji niemieckiej jest sporo. O traktowaniu ludności przez Sowietów raczej niewiele dlatego każda taka książka jest ważna. Tej dobrze się słucha choć pod koniec lektury męczył mnie lektor, który zaciągał specjalnym wschodnim akcentem. Mimo wszystko dobra książka.

Piękna książka! Aż serce się cieszy, że nasza droga Rzeczpospolita wydała tak wybitne osoby jak Roman Dmowski. Trud podjęty aby nie zaprzepaścić okoliczności 1917-1918 powinien być ciągle omawiany. Dmowski powinien być wzorem polityka prowadzącego POLSKĄ politykę. Lektura obowiązkowa każdego polityka. Dla zachęty mocny fragment: " Pewien człowiek ze starszego pokolenia opowiedział mi scenę, której był świadkiem w roku 1863 na ulicy w Warszawie. Do idącego chodnikiem mężczyzny podbiegł młody człowiek i wbił mu nóż miedzy łopatki. Nieszczęśliwy padł na wznak. Tamten odwrócił się, spojrzał mu w twarz i wykrzyknął: - Ach, przepraszam pana, omyliłem się. Myślałem, że to Dąbrowski. I pobiegł dalej, zostawiając biedaka we krwi broczacego. Nie wiem, jak ów ugodzony przyjął te przeprosiny; to wiem wszakże, że Polska nieraz w swych dziejach porozbiorowych dostawała przez omyłkę taki nóż w plecy od samych Polaków, z tą różnicą, iż jej nie przepraszano ,ale nawet kazano sobie dziękować." Fragment trochę oddaje obecną rzeczywistość polityczną 3RP

Jestem jeszcze w trakcie ale na razie mam ambiwalentne odczucia. Z jednej strony mało pucu, ale trochę pomady w tej niby wiernej relacji na pewno jest. Autor to chłopak z dobrego domu, typ intelektualisty, a takim było na pewno wyjątkowo trudno i wierzę że walczył o zachowanie "człowieczeństwa". Czy ta walka była tak udana jak w omawianej książce? Wątpię. Ciekawy jest sąd autora, że to brutalna wojna na froncie wschodnim doprowadziła do zezwierzęcenia Rosjan w ostatniej fazie wojny. Na pewno miało to wielki wpływ, ale jakiś "potencjał" musiał być tam już wcześniej, co na pewno miało swoje źródło nie tyle w agitacjach Erenburga, ale i tym że generalnie ludzkie życie nie miało w Rosji zbyt wysokiej ceny już od wielu, wielu lat. Pomijam już fakt że Armia Czerwona była delikatnie mówiąc wielonarodowa a także ten truizm, że okrucieństwa popełniały wszystkie strony tej wojny.

Bohater? Zdrajca? Twórca kultu? Terrorysta z placu grzybowskiego? Zamachowiec? Socjalista? Zdolny by poświęcić wszystko? To fascynujące i zatrważające, że tak wiele różnych postaci kryje się w jednej osobie Większość dyktatorów ma tak jaskrawe cechy, że ludzie intuicyjnie wiedzą, z jaką osobą mają do czynienia. W przypadku Piłsudskiego nawet zamach stanu, był zamachem w jakiejś części iluzorycznym, zamachem po władzę, by tej władzy nie przejąć. Uratować Polskę, by jej nie uchronić przed potworem własnej partii. Wykorzystać socjalizm, by go porzucić na przystanku niepodległość. Czy my nie potrafimy inaczej? Czy Piłsudski to my? My piłsudczycy? Maurycy Mochnacki "W Polsce nigdy nic się nie kończy, ani nie zaczyna do końca" Czy Piłsudskiego trawiły wyrzuty sumienia, gdy wykonywał akcje sabotażowe? Czy martwił się o rodzinę? O dzieci? O kochankę? Czy widział w siebie konwertytę? Czy analizował swoje działanie przez pryzmat literatury ukochanego Słowackiego? Czy "wybrał zamiast domu gniazdo na skałach orła" Beniowskiego? Czy uważał się w jakiejś części za Króla-Ducha? Czy my Polacy musimy budować zawsze wewnętrzne kręgi? Swoiste kapliczki wpływów? Rozgrywać jeden krąg na drugi, tylko by je balansować? Czy my musimy kochać pieniądze i je jednocześnie nienawidzić? Czy nie możemy ich po prostu zarabiać, wydawać, oszczędzać i inwestować? Czemu ojcem narodu jest abnegat, którego partia była jedną wielką machiną korupcyjną, ale który sam musiał dorabiać w swojej, notabene podarowanej. willi w Sulejówku hodujac jedwabniki? Czy podpisując dekret na miliony samemu żyje się o herbacie i tytoniu? Czemu będąc Polakiem trzeba tworzyć mity? Czemu trzeba mieć swój mit grupy znajomych, grupy w szkole, grupy trzymającej władzę, w końcu mit legionu? Nawet legiony nie były jego, a ich twórcy zostali zapomniani, sam ich zapomniałem. Moja wiedza militarna jest znikoma. Nie wiedziałem, że praktyczny brak lotnictwa w WW2 był efektem niechęci marszałka do samego lotnictwa. Poza tym było ono rozwijane przez wroga Zagórskiego (oczywiście zamordowanego). Rozwadowski obrońca rządu w 1926 był twórcą skutecznej strategii artyleryjskiej w 1915 roku, która pozwoliła Niemcom wygrać wojnę w 1939r. Ponoć po jego śmierci sanatorzy wywoływali duchy i zjawa która się pojawiła miała wyzwać od najgorszych Rydza, według świadków wydarzenia było to najlepsze potwierdzenie sukcesu seansu.

Pierwsza część książki faktycznie jest biografią Gomułki, popularno-naukową ale jednak biografią. Ciekawie opisany został rok 1956 i powrót Gomułki do władzy. Druga część nie ma już nic wspólnego z typową biografią a jest po prostu opisem czasów Gomułkowskich przez pryzmat różnych rzeczy, wydarzeń lub osób (na przykład przez sytuację w sporcie, praskiej wiosny itp). Ta część jest bardziej opisem tytułowej dyktatury ciemniaków, a nie życia I Sekretarza. Książka nie jest zła, czytało się ją w porządku ale czegoś w niej po prostu brakuje i tak w rzeczywistości trudno było mi wybrać ocenę. Wydaje mi się, że mogę ją polecić osobom które nie interesują się historią i polityką i nie wiedza nic o latach 1956-197 0 i o I Sekretarzu a chciałby dowiedzieć się czegoś o latach 1956-1970 i trochę o I Sekretarzu. Ale bez szczegółów.

Zychowicz jest przede wszystkim publicystą, i to konserwatywnym, ale gdy odrzucony jego odautorskie komentarze, otrzymany kompleksową krytykę samej idei"życia prawem wilka". To największa wartość tej kontrowersyjnej, bo argumentacyjnie nierzadko karkołomnej pozycji.

Książka, której lekturze towarzyszyły mi ambiwalentne uczucia... Zaczynając po kolei - książka stanowi zredagowany dziennik jednego z dowódców partyzantki lubelskiej z czasów okupacji niemieckiej, radzieckiej oraz wczesnego PRL - Zdzisława Brońskiego "Uskoka". Ze względu na drobiazgowe uwagi zawarte w przypisach, tekst jest "rozbity", a przez to, jak przystało na opracowanie naukowe, bywa ciężkawy w odbiorze, lecz pomijając tą dodatkową niedogodność narracyjną - same pamiętniki czyta się zaskakująco dobrze i przyjemnie. Za to zdecydowanym zgrzytem jest dla mnie ich odbiór. Pan Kapitan jest elokwentny, ma świetny zmysł polityczny i wojskowy, w bieżącej ocenie sytuacji jest zaskakująco wnikliwy, prezentując jako współczesny te same wnioski, do których dochodzą historycy i inni komentatorzy, patrząc na tamte wydarzenia przez pryzmat znajomości całej minionej epoki. Zdzisław Broński zdecydowanie jest idealistą, momentami niepraktycznym życiowo i decyzyjnie, właśnie z tego powodu. Jest też dumny, uparty i konsekwentny. Błędny rycerz Polski XX wieku. A sama partyzantka? Chyba ten pamiętnik rozwiał do końca resztki moich romantycznych wyobrażeń (a nie były one mocno romantyczne już wcześniej) na temat żołnierki prosto z lasu. Nie ma tu zbyt wiele bohaterstwa, jest za to ogromny chaos, działanie po omacku, czasami na podstawie pomówień (i dotyczy to obu stron konfliktu), walka o przetrwanie, a wreszcie potworny impas, z którego nie było dobrego wyjścia. Czytając te wspomnienia nie było mi tak żal partyzantów - żal mi było ludności cywilnej, która bez względu na mniejsze lub większe opowiadanie się za którąkolwiek stroną konfliktu, cierpiała na tych wierchuszkach najbardziej, obrywając z każdej strony. Swoją drogą opisana w pamiętnikach tresura społeczna ma reperkusje po dziś dzień... Jest to na pewno pamiętnik człowieka tamtych czasów mocno uwikłanego w Historię. Nie nazwałabym tych zapisków pamiętnikiem bohatera. Mimo wszystko uważam, że jest to pozycja, którą warto przeczytać.

Trudno mi ocenić tę wspomnienia, zdecydowanie jestem zaskoczony. Polak zostaje wcielony do armii niemieckiej. Wielu naszych rodaków z Pomorza czy Śląska przymusowo walczyło po stronie agresora. To znany mi już wcześniej fakt i nie to mnie dziwi. Zaskakuje natomiast, że gdy trwa wojenna zawierucha, autor ma tak dużo czasu na zwiedzanie, wypoczynek. Ze zdumieniem czytam o kajakach, opalaniu nad rzeką i miłosnych podbojach autora, kobiety do niego lgnęły, a on korzystał bez umiaru. Nie twierdzę absolutnie, że te wspomnienia są ubarwianie ale nie tego się spodziewałem. Oczekiwałem więcej wspomnień z linii frontu. Moje stereotypowe wyobrażenia zostały pogrzebane, kiedy poznałem historię Joachima Cerafickiegiego Niemniej, sama historia naszych rodaków zmuszanych do walki w niemieckich szeregach jest tragiczna. Ciężko mi sobie wyobrazić uczucia targające żołnierzami. Chcieliby walczyć o niepodległość Polski, a muszą bić się pod rozkazami Niemca. Sam temat książki bardzo ciekawy.

Swietna pozycja. Przykre jest to, ze mimo ze zostala napisana ponad cweirc wieku temu, nic sie nie zmienilo. "Przedsiebiortwo holokaust" ma sie dobrze a nawet dziala coraz prezniej. Niektorzy, sa zbyt potezni, zeby im zaszkodzic. Zwlaszcza, ze w obecnych czasach teoretycznej wolnosci slowa nie wszystkich mozna krytykowac, nawet jesli ma sie powody i argumenty (a moze zwlaszcza jesli sie je ma?). Taka wazna i naprawde ciekawa ksiazka a pratycznie nieznana. W Polsce nie mozna kupic w zadniej ksiegarni. Wprawdzie ksiazka zostala bardzo pozytywnie przyjeta wsrod zydowskich ofiar holokaustu, ale to nie pomoglo. Kariera autora legla w gruzach. Smutne.

Chciałem napisać coś mądrego na temat tej książki, ale po jej przeczytaniu ogarnął mnie po prostu smutek. Możemy się w obecnych czasach zastanawiać nad tym czy rzeczywiście Zachód Nas zdradził, czy były to błędy polityków i chęć nadinterpretacji zapisów, ale wystarczy przeczytać to dzieło, żeby widzieć jak wtedy czuł się żołnierz - oszukany.. Bardzo dobrze się to czyta, szczerze polecam.

Administracja otrzymała donos i na jego podstawie usunęła moją poprzednią wypowiedź, podobno otwarte nazwanie osoby z deficytami poznawczymi jest przerażającym naruszeniem Świętego Legulaminu serwisu. Poniżej zatem jeszcze raz to samo, lecz w duchu koncyliacyjnym (w nawiasach kwadratowych zmiany - prawie jak w "Dzienniku 1954" Tyrmanda w wydaniu sprzed upadku cenzury): Nie napiszę recenzji, lecz odpowiedź na [uczone mądrości] wygłoszone przez [niezwykle spostrzegawczego i oczytanego] krzysztofa, który zaszczycił LC tylko po to, by [kompetentnie i rzeczowo opisać] "Pranie mózgu". I nie chodzi nawet o atak spadochroniarza-[jakże sympatycznego dżentelmena]- takich jak on tu zatrzęsienie - lecz szkody, jakie wyrządził swoim [głębokim wpisem analitycznym]: trzy naiwne osoby [celne, zgodne z prawdą uwagi] desantowca krzysztofa poparły. 1. "Nie ma przypisów". Nie ma, ponieważ to praca popularnonaukowa, jak sam autor otwarcie informuje postanowił napisać "łatwą i przyjemną książkę, która pomoże czytelnikowi poznać najbardziej jaskrawe przypadki rodzimego historycznego "prania mózgu" i ze śmiechem rozstać się z nimi". No, wiadomo, kto czyta wstępy? [Dżentelmen z jednym wpisem na LC] krzysztof nie zniża się do takich haniebnych czynów. Niemniej nie jest prawdą, że Sołonin nie powołuje się na dokumenty. Powołuje, wielokrotnie, za każdym razem porządnie i zgodnie ze sztuką wskazując odnośnik źródłowy. No ale skąd [prawdomówny żartobliwie] krzysztof ma to wiedzieć, skoro lektura publikacji Sołonina ograniczyła się do przekartkowania pierwszych kilkudziesięciu stron? 2. "Jednostka ognia". Tu rzeczywiście mamy do czynienia z błędem, lecz jest to najprawdopodobniej omyłka tłumacza - nie jest możliwe, by Sołonin pomylił się w tak elementarnej kwestii. Z kontekstu wynika, że Sołoninowi chodziło amunicję rozdzielnego ładowania, a nie jednostkę ognia, tym bardziej, że dwie strony dalej jest prawie dobrze: zapas amunicji (czyli owa jednostka ognia w znaczeniu użytym prawidłowo) jednego czołgu KW-2 składał się z 36 jednostek ognia (nonsens, chyba że jest tak, jak przypuszczam: chodziło o 36 ładunków, każdy złożony z pocisku, zapalnika i ładunku miotającego). Tłumaczką jest kobieta, najwyraźniej nie opanowała wojskowej terminologii w stopniu dostatecznym. 3. Nie jest prawdą, że Sołonin kwestionuje współpracę NKWD z Gestapo. Sołonin kwestionuje taki fakt w odniesieniu do rzekomych rozmów w Mceńsku. O tym jest cały rozdział 2. [Geniusz z IQ 245] krzysztof tego nie zrozumiał. 4. "Rownie zabawne teorie autora mowiace, iz w Bundeshwerze do pocztaku XXI wieku nie bylo czolgu z zdaialem kal 120 mm ". [Nadzwyczaj oczytany, zawstydzający prof. Miodka znajomością polszczyzny] krzysztofie, stosowne zdanie w tekście Sołonina brzmi następująco: "...na początku XXI wieku na uzbrojeniu Bundeswehry nie ma ani jednego typu czołgu (...), w których obrotowej wieży znajdowałoby się działo o kalibrze ponad 120 mm". PONAD. Kartkując można wiele rzeczy przeoczyć, jednak gdy się chce do czegoś przyczepić wypadałoby przeczytać dosłownie jedno zdanie dokładnie, nieprawdaż, [panie profesorze]? 5. "ale ta pozycja to publicystyka". To właśnie Sołonin napisał we wstępie, jednak [wódz Cedzący Prawdę Sokole Oko] krzysztof najwyraźniej ma się za bardzo przebiegłego i spostrzegawczego. Wpis [sympatycznego pana] krzysztofa to smutny przejaw albo [gruntownej znajomości języka polskiego] albo [przyjacielskiego promowania treści]. Czyli [skarbiec], który należy ze [przyjemnością, wdzięcznością i zachwytem odwiedzać]

widać że pisana w PRL: komunistyczne bandy rabusiów określane jako "oddziały partyzanckie", przyjmowanie optyki wrogiej polskiemu państwu i jego wojsku partyzantki radzieckiej na naszych ziemiach itp, rozumiem że wtedy nie dało się inaczej pisać, ale dziś to jednak bardzo razi, poza tym świetnie poprowadzona narracja, wątek Motora czyta się niemal jak powieść szpiegowską, a przy pacyfikacji Michniowa uroniłem łzę

7,5 - zachowawczo, bo znam swoje ograniczenia w temacie. Moje pierwsze spotkanie się z pracami P. Zychowicza. Praca sprawia wrażenie wyważonej - co sam auto podkreśla. Podchodzi do trudnych relacji żydowskich na chłodno i z dystansem. Jednakże przez cały czas lektury miałem z tyłu głowy zapaloną czerwoną lampkę, która przypominała mi o wątpieniu i kwestionowaniu. Z perspektywy czasu stwierdzam, że to dobrze, bo nie pozwala wszystkiego, co papier przyjął, brać za pewnik. A finalnie w tym niekończącym się trudnym dyskursie, przesunąłem się bliżej miejsca, z którego mówi do nas historyk opisujący historię taką, jaka jest, bez zbędnego emocjonalnego i politycznego zabarwienia.

Hmmm. Ciekawy głos w dyskusji na temat "zamachu na wolne sądy". Problemem jest to, że KSIĄŻKA ZOSTAŁA NAPISANA 12 LAT TEMU!!!!!!!!!!!!!!!!!! Przerażające jest to że że książka jest jak najbardziej aktualna. To smutne. Jeśli chodzi o formę, książka napisana ciekawie, bez przysłowiowego lania wody, mimo że to zbiór felietonów. Myślę, że osoby nieuprzedzone zgodzą się z prezentowanymi przez autora tezami.

Relacja dowódcy obrony Przebraża Henryka Cybulskiego przed bandami banderowców/bulbowców (ukraińscy nacjonaliści byli podzieleni na frakcje, ale w jednym były one zgodne- mordowaniu polskiej ludności cywilnej). Ponieważ najczęściej o rzezi wołyńskiej czytamy w kontekście ofiarach tych bestialskich mordów dokonywanych przez Ukraińców, to świadectwo jest opisem, wydawałoby się beznadziejnej, walki nie tylko z UPA, ale też zmagań, żeby ochronić miejscowość przed Niemcami. I co najważniejsze jest to walka zwycięska, dzięki której ok. 20 tyś. ludności cywilnej: starców, kobiet i dzieci uratowało życie przed bestialską śmiercią w męczarniach. „Czerwone noce” trzymają w napięciu i czyta się jednym tchem. Ta książka powinna być w kanonie lektur obowiązkowych

Bardzo dużo ludzi podchodzi do takich pozycji tak jak np do oglądania w tv wyścigu Formuły 1- tu czekamy na wypadek a w książce chcemy rzeź, krwawe opisy walk, egzekucje. Nie każde działania wojenne to ostrzały, zasadzki. Niekiedy to śledzenie ruchów wroga, zwiad, wyczekiwanie co autor bardzo ciekawie opisuje. Przybliża nam też społeczność w jakiej się znalazł i dla której postanowił walczyć.