Maurowie

Ginie człowiek, jaki był motyw zabójcy? A może podobny motyw kiedyś był już wykorzystany? Jaką rolę w tych wydarzeniach spełnia tytułowy indyjski zabytek? Jak przystało na Danutę Frey powieść wyborna, nazwisko autorki zobowiązuje. Polecam nie tylko miłośnikom gatunku.

Jeden z bohaterów,wiedząc że i tak umrze,zabiera swojego wroga nad morze,w helikopterze z niedostatecznym zapasem paliwa.ostatnie słowa w tej książce to fajna rozmowa tego bohatera z innym bohaterem przez telefon,pokazująca ich wzajemne zrozumienie,oraz jednostronną nieakceptację.

Na wstępie chciałbym nadmienić, że czuję do tej książki sentyment, pierwszy raz przeczytałem ją jako nastoletni chłopak, by po upływie prawie 20 lat ponownie po nią sięgnąć. Dobra książka nie musi być obszerna, jej objętość nie zawsze idzie w parze z jakością w tym przypadku mamy do czynienia z miniaturką. Książka liczy zaledwie 134 strony i można ją przeczytać w mgnieniu oka. Ta pozycja ma coś w sobie, coś o czym się nie zapomina, co pozostaje w pamięci czytelnika, mimo że jak już wspomniałem, liczy tylko 134 strony. Nie będę spojlerował, jedynie tylko nadmienię, że jest to dobry i zarazem smutny kryminał. Polecam serdecznie.

𝐊𝐑𝐘𝐌𝐈𝐍𝐀Ł𝐘 𝐃𝐎 𝐏𝐎𝐏𝐎Ł𝐔𝐃𝐍𝐈𝐎𝐖𝐄𝐉 𝐊𝐀𝐖𝐘 ! Słuchowisko Teatrzyk Zielone 👁k👁, w reżyserii Andrzeja Zakrzewskiego. Emisja odbyła się 2002-07-26 Cóż za mroczna i pokręcona intryga. Wypadek, przedziwne metody leczenia, testament z klauzulą zastrzeżenia dziedziczenia i młoda, naiwna farmaceutka która starając się dostosować do panujących warunków w nowym miejscu pracy wpada na trop morderstw. A "nie narzeczony" ratuje ją z opresji. To było interesujące czytadło, prawie jak u Joe Alexa. 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 𝐒Ł𝐔𝐂𝐇𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 𝐂𝐙𝐘𝐓𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 ! 𝐖𝐀𝐑𝐓𝐎 ! 𝐎𝐁𝐒𝐀𝐃𝐀 : Krzysztof Nowik - Janek; Barbara Szyszko - Mary Milski; Jerzy Kamas - Olaf Swanson; Tadeusz Borowski - Steven Maxwell; Alina Rostkowska - Jane Morrison; Jadwiga Kuryluk - Harriet Morrison; Marek Bargiełowski - Karol Burket. Czas trwania: 00:45:28

Nie wiem, czy Marianna Aleksandrowicz to prawdziwa osoba, czy tylko pseudonim, ale wiem, że naprawdę szkoda, że na jednej książce się skończyło. Fajnie napisana, z bardzo dobrym tłem obyczajowym i naprawdę nieźle pomyślanymi morderstwami. I nawet jeśli momentami akcja trochę kuleje, główny bohater Grzegorz miejscami zachowuje się jak protoplasta śnieżynek, a rozwiązanie sprawy odbywa się na zasadzie: siądźcie i posłuchajcie gawędy, jak do tego wszystkiego doszło - to i tak nieźle się to czytało i aż zazdrość, że takie "niby nic” sprzedawali kiedyś w kioskach.

Ewa – malarka, której sława dawno wyszła poza granice kraju i jej mąż Krzysztof. Kiedyś dobrze zapowiadający się architekt, dzisiaj – jak sam o sobie mówi – trochę utrzymanek bez znaczenia. Ich związek do spontanicznych nie należał, Ewa – zdając sobie sprawę ze swoich licznych fobii i dziwactw, kiedy wreszcie zdecydowała się powiedzieć „tak”, stworzyła swoje alter ego. Oczywiście na potrzeby związku, ta „druga kobieta”, jest radosna, odważna, zdecydowana. Ta zalękniona i prawdziwa, w miarę skutecznie pozostaje w ukryciu do czasu aż w otoczeniu Ewy zaczynają się dziać rzeczy dziwne i niepokojące. Ktoś nocą chodzi po jej mieszkaniu, w jednym z pomieszczeń Ewa znajduje żywego nietoperza, który nie miał sposobności się tam znaleźć, jej najbliższa i jedyna przyjaciółka popełnia samobójstwo, a wypad z Krzysztofem nad jezioro prawie go zabija. Ani Ewa, ani grono jej najbliższych znajomych nie wiąże ze sobą tych faktów. Jedynie śledczy Stanisław Kawecki jakoś nie chce zakończyć postępowania co i rusz „nawiedzając” znajomych, męcząc ich przesłuchaniami i podejmując coraz bardziej zaskakujące eksperymenty śledcze. Jak się wkrótce okaże szczęśliwie dla Ewy... Bardzo dobra i przemyślana powieść psychologiczna z domieszką wątku kryminalnego. Interesująca postać głównej bohaterki, a jej wewnętrzne monologi świetnie napisane. (pomysł na „dziwne zdarzenia” bardzo podobny jak u Kłodzińskiej i jej Czertnawa)

Kwintesencja powieści milicyjnej. Klasyczne PRL–owskie przestępstwo oraz jego krwawe konsekwencje i dzielni milicjanci na tropie. Trup, potem fałszowane dolary, a potem kolejne trupy. Nie wiem, czy Jerzy Andrzej Salecki był zatrudniony w komunistycznym aparacie władzy, ale znajomość ówczesnej nowomowy i procedur, każą podejrzewać, że miał coś z nim wspólnego. Jeżeli nie, to zasłużył na Platynową Odznakę Najlepszego PR–owca – Propagandysty, jak się wtedy mówiło – Milicji Obywatelskiej. Gliniarze są bowiem u niego formacją przefajnych, oddanych służbie oraz – oczywiście w miarę możliwości, bo naród w potrzebie – najbliższym, gotowych zaryzykować życie dla ratowania ludzi, super chłopaków. Super chłopaków na dodatek świetnie wykształconych i bardzo inteligentnych. To przekonywanie nas do tego, właściwie stręczenie nam, milicjantów chwilami niebezpiecznie graniczy w parodią. Oto narrator/główny bohater – major dowodzący sekcją zabójstw Wydziału Kryminalnego Komendy Stołecznej MO – otwiera właśnie przewód doktorski; parokrotnie podkreśla, że najbardziej lubi prozę Conrada i czyta go w każdej wolnej chwili, w ramach rodzinnych wieczorów wybiera się do opery na „Aidę” i kupuje córce drogie albumy o sztuce odrodzenia. Ale nie tylko on jest takim orłem. O jednym ze swoich podwładnych wspomina, że podobno lubi poezję i kilka razy spotykał go w Filharmonii, ostatnio na koncercie Konstantego Andrzeja Kulki, który grał Wieniawskiego. Już nie mówiąc o tym, że nawet w czasie nerwowej nocy na służbie nasi oficerowie i podoficer zawsze znajdą chwilę na partię szachów. Aby ich jeszcze „ufajnić” Salecki piętrzy przed nimi codzienne problemy końca lat siedemdziesiątych – od wszechobecnych utrudnień związanym z wiecznie niedokończonymi budowami po powszechne niedobory i kolejki po wszystko. No i jeszcze ta biurokracja – oczywiście nie w milicji – która utrudnia właściwe funkcjonowanie państwa. A więc milicjanci są nie tylko fajni, ale i swojscy. Przy nich nawet porucznik Borewicz jest gościem z innego świata. Małą skazę widać dopiero po uważniejszym wczytaniu się w „Córkę z nadmiarem temperamentu”. Otóż. Ten ten major/narrator jest bardzo protekcjonalny wobec otaczającego go świata i ludzi. Patrzy z wyższością nie tylko na element przestępczy, ale też na przesłuchiwanych świadków – inna sprawa, że autor tworzy z nich uroczą, bardzo malowniczą i wiarygodną czeredkę typiar i typów ze zmierzającego powoli ku upadkowi PRL–u oraz współpracowników. Nawet ci, których darzy sympatią są dla niego niczym dzieci lub osoby z lekkimi niedospozycjami psychicznymi. Tę protekcjonalność doskonale widać w krótkiej anegdocie o aplikancie prokuratorskim o nazwisku Kozioł, który zainwestował w sygnet i zmienił nazwisko na bardziej szlacheckie. To zresztą nie tylko protekcjonalność, ale hipokryzja, bo narrator/major nazywa się Karol Kamieniecki. Magnacko. Żeby nie było, że naszym milicjantom wychodzi słoma z butów. Jest więc „Córka z nadmiarem temperamentu” dość ostentacyjną propagandą PRL–owskich organów prawa i porządku. Ale przy okazji Jerzy Andrzej Salecki tworzy całkiem niezły kawałek prozy. Trzymający w napięciu, a jednocześnie sporo mówiący o polskiej obyczajowości przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Jasne, wątek tytułowej córki jest podklejony trochę na siłę i trochę unieprawdopodabnia historię, ale Salecki nie miał chyba ambicji być drugim Konwickim. Chciał tylko słodko ucałować tyłek władzy i zarobić dodatkowe pieniądze na nowy dom, lepszy samochód albo szampańskie życie. Zwykle takie chałtury robione są na odwal się, ale on zachował się jak stary, przedwojenny rzemieślnik – solidnie. Na pewno czytanie „Córki…” nie boli, a chwilami trudno się oderwać. No i jest tu pewien smaczek. Po nieprzespanej nocy – oczywiście na służbie – major bierze psychedrynę, żeby przetrwać jakoś dzień. Psychedryna była dostępnym wówczas w aptekach środkiem pobudzającym na bazie amfetaminy. To była w zasadzie amfetamina w kolorowej, typowej dla pastylek, polewie.

Kryminał do przeczytania w jeden wieczór. Nie jest to tradycyjny przedstawiciel gatunku, w którym trup ściele się gęsto, a krew leje się strumieniami, raczej opowieść z pogranicza kryminału i komedii. Mamy oczywiście zwłoki młodej kobiety, szereg postaci podejrzanych o dokonanie zbrodni i milicjantów, którzy próbują rozwiązać zagadkę w mniej lub bardziej konwencjonalny sposób. W powieści odnajdziemy humor słowny, sytuacyjny i postaci, który niejednokrotnie wywołuje uśmiech na twarzy czytelnika. Nie jest to może wybitne dzieło, ale nie zaliczyłabym go też do tzw. "całkowitych ogłupiaczy".

Przeczytać ku relaxowi. Bardzo przyjemna książeczka. Krótka i bez tej polskiej maniery zachłyśniętej amerykanizmem. Fajnie prowadzony wątek śledztwa, ani przez momement nie zbliżający do rozwiązania. Niemal klaustrofobiczna atmosfera małego miasteczka, spotęgowana upałem, z akcją spowolnioną do granic statyczności oraz długimi rozmowami, przywodzi na myśl materiał na teatr telewizji czwartkowej Kobry. I klasycystyczna końcówka a la Agatha Christie. Bardzo dobry język, nie prymitywny ale i nie przeładowny zbytkiem słów. Do tego nietuzinkowy zabieg 'tytułowania' każdego rozdziału pierwszym słowem zdania.

Całkiem porządny kryminał w stylu tak starym, że czytając, ma się przed oczami czołówkę "Kobry". Angielska powojenna klasa średnia, humor, mało postaci, dość irracjonalna zagadka, dużo dialogów. Dziś już lekko trąci kurzem, ale czyta się przyjemnie.

Dlaczego w większości książek główny bohater detektyw, musi być stereotypowy? Pozycja zdecydowanie lepsza niż "Srebrny dzwoneczek" Tima Osbourne'a, chociaż początkowo zapowiadała się tak samo, z takim samym 'Jackiem Orlando od siedmiu boleści' w tle. Podobał mi się styl literacki Wojta, klimat PRL-u, dowiedziałam się kilku nowych rzeczy m.in. co to jest ził. Szybka lektura.

Córka premiera Szwecji zostaje porwana wraz z opiekunką.Warunkiem uwolnienia dziewczynki jest wypuszczenie na wolność zamachowca,który pozbawił życia ambasadora USA w Szwecji.Sprawa jest więc polityczna.Co zrobić,by uratować dziecko i opiekunkę tak by nie wywołać kryzysu międzynarodowego a siebie (tatuś jest wszak premierem) na utratę stanowiska i przegraną w kolejnych,zbliżających się wyborach? Czy uda się upiec te wszystkie pieczenie na jednym ogniu? Jak postąpi szef państwa i ojciec w jednym? Do czego posuną się porywacze,by uzyskać to czego chcą? Książka jest również o przypadkach wpływających na nasze życie,lojalności i uczciwości.Polecam.

WĘGORZ RYBA POŻĄDANA Jan Ekstrom. Moje pierwsze spotkanie z tym szwedzkim pisarzem (skandynawskie sagi kryminalne uwielbiam) i nie ostatnie, bo chętnie sięgnę po pozostałe tytuły.W Smålandii mała mroczna wioska Båraryd do której wraca po studiach Lasse. Społeczność jest podporządkowana jednej osobie dyrektora Fredera, który ma wszystkich w garści z powodu tajemnic,skandali i finansowych zależności...Węgorz ma stać się atrakcyjną forma dodatkowych dochodów Fredera i staje się tez jego posłańcem śmierci. Śledczy Durell we wnikliwy, psychologiczny sposób prześwietla bohaterów i samego mordercę.Polecam bardzo dobrze się czyta.

Bardzo ciekawa fabuła powieści quasi kryminalnej. Hiszpania - początek lat 50-tych. Główny bohater - Niemiec. Dyktatura Franco, której śmiertelnymi ofiarami padło 100 000 Hiszpanów. Mocno zarysowane prześladowania robotników, wśród nich "niewolników" w kopalniach, Asturyjczyków, i jednoczesne manipulowanie dziećmi w trakcie szkolnej edukacji (prawie jak kult jednostki, falangiści-faszyści jako bohaterowie bez skazy). Krwawe przesłuchania przez Guardia Civil (analogicznie jak UB w Polsce). Zupełnie nietrafne (czyżby autor nie znał historii NRD - powstanie robotnicze w 1953 r.) bardzo lekkie przedstawienie NRD jako państwa prawie demokratycznego. Bardzo mnie raziły sceny seksu (opisane w sposób instruktażowy), zupełnie zbędne. Chyba Skandynawowie mają we krwi przedstawianie erotyki anatomicznie.

Bardzo przyjemny kryminał w starym stylu. Jest zagadka, całkiem satysfakcjonujące rozwiązanie, nawet sporo wątków, a inspektor Scotland Yardu jeździ pociągiem po kraju. Takie to były czasy. Bardzo dobrze się czytało, choć niektóre działania służb i wnioski były może nie tyle niespodziewane, co czasem następowała Deus Ex Machina - pomoc znikąd. Tym niemniej, bardzo dobrze się bawiłem.