Marcin powraca z daleka

Opowiadanie jest rewelacyjne, ujmujące oraz wzruszające. Wanda Żółkiewska opisała w książce życie ludności bieszczadzkiej pod presją UPA. Akcja rozgrywa się w czasach powojennych, gdzie jeszcze grasowały różne bandy po niedostępnych częściach Polski. Akurat przedstawiona sytuacji w powieści dotyczy UPA. Ukazała ciężką egzystencję ludzi mieszkających w rejonie Baligrodu. Ukazała działania mordercze tychże band na autochtonach. Coś niesamowitego i przejmującego jest w tym opowiadaniu, za serce łapie. Polecam gorąco.

Fantastyczna, świetnie opowiedziana historia. Wyraziści bohaterzy, wciągająca fabuła i doskonale odmalowana panorama życia w powojennej Polsce. Oczywiście zdarzają się wtręty komunistyczne, o kształtowaniu nowego człowieka i o tym, że wobec ojczyzny ma się głównie obowiązki, ale jest to na tyle rzadkie, że można przymknąć oko. Wojny w tej książce też prawie nie ma, jeśli kogoś dotknęła, to jedynie osób z pokolenia rodziców. Tymczasem bohaterowie są młodzi, pełni życia, żądni wiedzy - i otwarci na nowe doświadczenia. Urzekły mnie dialogi, niezwykle precyzyjne i cyzelowane, ogromnie żałuję, że są tylko fikcją literacką, bo zaiste :-) chciałabym, żeby choć raz usłyszeć ludzi, którzy zwracają się do siebie w tak wyrafinowany sposób.

Oooo, nie. Tak to nie będzie. Taka ocena to jest godna, proszę państwa, tego łotra Jacka Maruszeczki, a nie poważnych ludzi, jakimi jesteśmy. Nawet słynny krytyk literacki, Antonii Maruszeczko, stawia to dzieło na równi z "Monologi i trzy stonogi". Każdy Maruszeczko wam to powie, że żeby tak umiejętnie bawić się słowami i zręcznie operować scenerią trzeba być nie lada fachowcem, a nie takim partaczem, jak ten Maruszeczko spod trójki. Znakomity humor, lekki styl i pomysłowość. Serdecznie polecam. Maruszeczko

Jeśli zaliczyć powieść do literatury sensacyjnej, to czytelnik zawiedzie się, bo brakuje tu wartkiej, pełnej zwrotów akcji. Wydarzenia toczą się leniwie, a na pierwszy plan wysuwają się problemy moralne i psychologiczne. Podobały mi się opisy bułgarskiej przyrody, a także egzotycznej dla nas kultury Bułgarów. Pomiędzy poziomem powieści a poziomem jej ekranizacji postawiłabym znak równości.

U mnie ciąg dalszy czytania książek zalegających od lat na półkach oraz w czytelniczych planach. Tym razem to historia o przyjaźni, która rozkwita w warunkach, gdzie wszystko usycha.” Są ludzie na których od dawna czekamy. Są przyjaźnie nagłe, niespodziewane, o których nigdy nie zapominamy". I tak oto poznajemy historię Włodzimierza Łukicza Diergaczowa, którego Igor Newerly poznał w Majdanku.”Nie wierzcie w piekło: Bóg jest zbyt miłosierny. Ale było piekło na ziemi. Był Majdanek, Oświecim, Belsen...” Książka jest pisana w formie wspomnień, pamiętnika, poukładania w sobie , tego, co przeżyte. Wciągnęła mnie od pierwszej strony ta historia w historii o przyjaźni, wytrwałości, wierności, zaufaniu, człowieczeństwie. „ Człowiek zdrowy musi mieć pracę, którą kocha, sprawę, której służy, musi o coś walczyć, do czegoś dążyć, aby nie zgnuśnieć, nie zborsuczeć do reszty”. Doczekałyśmy się siebie, aby móc docenić.

Najpierw czytała mi ją babcia... podobało mi się, bo ks. Maliński pisze prosto, zrozumiale - jak dla dzieci. A jednak dopiero jako dorosła osoba, kiedy czytałam sama - odnalazłam sens tych zdań, myśli i całej mądrości zawartej w tej książeczce, do której często wracam.

Recenzja w całości na https://czytadlapegrota.blogspot.com „Od Apeninów do Andów” to krótka historia, która opowiada losy trzynastoletniego chłopca z Genui. Marco wyrusza na poszukiwanie matki, która dwa lata wcześniej wyjechała do Ameryki, aby tam zarobić na utrzymanie swojej zadłużonej rodziny. Jakikolwiek ślad po matce zaginął. Mały Marco samotnie przemierza tysiące kilometrów, naraża się na niebezpieczeństwo i walczy z przeciwnościami losu. Chłopcu nie sprzyja szczęście, ale jego hart ducha i nieustępliwość w końcu zostają wynagrodzone. „Od Apeninów do Andów” to historia, którą czyta się błyskawicznie. Tym bardziej, że jej objętość wynosi niewiele ponad pięćdziesiąt stron. Historia ta jest dowodem na to, że dobre książki mogą być krótkie. Już od pierwszej strony historia wzrusza i chwyta za serce. Jest absolutnie wyjątkowa i dla każdego. Zachwycać się nią będą dzieci jak i dorośli. Jestem o tym przekonana, bo to co najbardziej wzrusza to prawdziwe uczucia i emocje, których tutaj nie brakuje. Natomiast po lekturze obejrzyjcie ekranizację i sprawdźcie czy tak samo Was urzeknie :-)

Historia jedenastoletniego Andrzeja i jego relacji z nieodpowiedzialną, uzależnioną od alkoholu i leków matką. Wydawałoby się, że książka podejmująca taką tematykę musi być ciężka i przytłaczająca. Tymczasem narracja prowadzona z punktu widzenia dziecka z jednej strony nadaje książce znacznie lżejszego tonu, a z drugiej stanowi świetny kontrast z momentami bardzo dramatyczną treścią. Niewątpliwie największą siłą książki jest postać Andrzeja, to zdecydowanie jedna z najlepiej napisanych dziecięcych postaci jakie miałam okazję spotkać w literaturze. Ma tutaj miejsce swego rodzaju zamiana ról - matka jest lekkomyślna i beztroska, a dziecko odpowiedzialne, opiekuńcze i dojrzałe ponad swój wiek, a przy tym nie pozbawione wrażliwości, spragnione miłości i bezpiecznego gniazda.

Kolejny znany i popularny 11 - to odcinkowy serial TV, emitowany w 1977 r. ( częste telewizyjne powtórki ). Książka powstała prawdopodobnie na podstawie napisanego przez autora scenariusza filmowego, kilka lat później. Dla miłośników serialu, dobre uzupełnienie tematu i odwrotnie. POLECAM W PAKIECIE !!!

Historię "Rain Mana" poznałam najpierw dzięki świetnemu filmowi, później przeczytałam książkę, którą znalazłam podczas wakacji w rodzącym się nieśmiało w naszym kraju bookcrossingu. Nie miałam wtedy żadnego pojęcia o artyzmie i nie znałam nikogo ze spektrum. Na pierwszy rzut oka Raymond Babbitt w książce „Rain Man” jest zdecydowanie wyrazistszym bohaterem niż postać filmowa. Bardziej niedostępnym, wyalienowanym, nieakceptującym dotyku, nie mówiąc już o poważniejszej bliskości. Jest niezdolny do identyfikowania i wyrażania emocji. Za to konsekwentnie wypełnia dzienny plan bezpieczeństwa, podążając ku wewnętrznemu spokojowi. Jeśli cokolwiek z jego sztywnego i ściśle zaplanowanego rozkładu dnia będzie, według niego zagrożone, nastąpi nieunikniony wybuch wszelakich objawów, metod i sposobów, aby przeciwko nieplanowanym okolicznościom gwałtownie zaprotestować. Wtedy wyobraźnia neurotypowego towarzystwa wystawiona zostanie na wielką próbę cierpliwości i będzie wymagała mistrzostwa, aby zachować spokój. Właśnie tak "ukraszona" była podróż Raymonda i jego brata Charliego z Cincinnati do LA. Charlie, człowiek sukcesu, który jednym z kilku uśmiechów i obłaskawiającym laniem wody, potrafi rozwiązać większość swoich codziennych problemów międzyludzkich, jako towarzysz i opiekun nieporadnego brata, jest zupełnie nieskuteczny. W tej konfrontacji jego wachlarz zachowań, reakcji i trików jest pusty, jak bęben rockowej kapeli. Głównym motywem fabuły jest podróż, droga, przygoda. Droga przez USA, podróż buickiem, kierowca, pasażer, przygoda. Nawet Raymond pchał się za kierownicę, mimo że nie rozumiał, dlaczego nie ma na to szans. Raymond był autystycznym mężczyzną (chociaż w książce i filmie termin autyzm się nie pojawia) z przebłyskami nietypowych zdolności. Wystarczającymi do liczenia kart z 6 talii w grze w oczko – kto grał choćby tylko jedną talią, wie jakie to trudne! To była pierwsza sytuacja, która zburzyła poczucie wyższości Charliego wobec niepełnosprawnego Raymonda. Później zdarzyło się też kilka innych bardziej powierzchownych historii. Jednak najważniejsze były te głębsze, niewidoczne wątki. Szczególnie jeden, najistotniejszy o tworzeniu relacji braterskiej, dopiero co poznanych się dwóch dorosłych mężczyzn. Pierwsze zderzenie rodzeństwa było gwałtowne, szybkie i chaotyczne, a potem byliśmy świadkami fantastycznej przemiany Charliego, twardego handlowca z kowbojskim polotem i niepohamowanym życiowym powerem. Raymondowi taka egzystencja i takie życiowe cele były zupełnie obce. On nie wiedział, co to znaczy chcieć, mieć, dążyć do celu, marzyć. Za to doskonale poradził sobie z wpisaniem imienia brata do swojego nietykalnego notesu na Listę Rzeczy Złowrogich. Ta z pozoru niemożliwa do zaistnienia symbioza pomiędzy braćmi mogła zaistnieć dzięki komuś, kto chciałby stać się spoiwem niezbędnym do połączenia światów obydwu braci. Taką osobę odnajdujemy w postaci Sussane. Wydaje się ona na początku naiwną, kobietką nie obojętną na urok dóbr materialnych, która szczęśliwie upolowała Charliego, ale z czasem widzimy jej prawdziwe naturalne wnętrze. Dobre, szczodre, takie po prostu ludzkie. Susan stała się mediatorką na granicy dwóch braterskich wielkich murów, które dosyć długo nie zdają sobie sprawy, że chcą wzajemnie się zburzyć. Jak każda książka w zestawieniu z filmem także i ta uzupełnia kilka kwestii. W tym przypadku czytelnik może nieco lepiej zrozumieć osobę autystyczną, jej zachowania i reakcje. Do tego stopnia, że poczuje, jak bardzo Raymond potrafi napiąć mięśnie i jak bardzo zirytowany mógł być Charlie, kiedy jego brat nie akceptował próśb o uciszenie się w samolocie. Jednak do pełnego zrozumienia zachowań osób autystycznych i tego, co czują ich opiekunowie, gdy autyzm wymyka się do zewnętrznego świata i wywołuje różne, na ogół nieprzyjemne reakcje otoczenia, jeszcze daleko. Nie ulega jednak wątpliwości, że film i książka w tamtych czasach poruszały ważny społecznie temat, który był traktowany jak przysłowiowy gorący kartofel, z którym nie wiadomo co właściwie zrobić. A skoro nie wiadomo co z tym zrobić, to najlepiej sprawę przemilczeć. "Rain Man" to milczenie przerwał. Opowiedział nam historię o tym jak dwóch skrajnie innych wędrowców, którzy są na siebie skazani, udaje się w podróż, w poszukiwaniu wspólnego języka i więzi między sobą. I cel tej karkołomnej podróży zostaje osiągnięty. Chociaż z punktu widzenia mechanizmów funkcjonowania współczesnego społeczeństwa będzie coś budzącego wątpliwości i niepokojącego, w tym, że bracia odkryją życie pełne wartości i emocji w ramach nieuchronnego zderzenia się dwóch tak odmiennych, pozornie do siebie nieprzystających światów - pogoni za pieniądzem i ograniczającego międzyludzkie kontakty zmagania się z autyzmem. Pierwowzorem autystycznego Rain Mana był Amerykanin Kim Peek (zmarł u w 2009r.), który miał fotograficzną pamięć. Zapamiętanie stronicy książki zajmowało mu zaledwie kilka sekund. Znał na pamięć 12 tysięcy książek, zapamiętywał też mnóstwo innych informacji: nazwiska, liczby, daty, programy telewizyjne, adresy, układy ulic w miastach, itp. Raz zapamiętanych informacji już nie zapominał. Tę niezwykłą zdolność cierpiącego na autyzm Peeka badali m.in. specjaliści z amerykańskiej agencji kosmicznej NASA. Autor scenariusza "Rain Mana" Barry Morrow spotkał się z Peekiem i zainspirował jego niezwykłymi zdolnościami. Rain Man" zdobył w 1989 roku cztery Oscary: za najlepszy film, scenariusz, reżyserię (Barry Levinson) i dla najlepszego aktora (Dustin Hoffman). Książka powstała na podstawie scenariusza filmu.

Piękna i wzruszająca młodzieżowa powieść historyczna, z 1857 roku, pierwszy raz ukazała się po polsku, pod tytułem - Garbus - w pamiętnym 1914 roku. Jako dzieciak oglądałem z wypiekami na twarzy ,dwie ekranizacje, starszą z Jeanem Marais 'em w tytułowej roli, z 1959 roku, i nowszą z 1997 roku. Na lekturę literackiego pierwowzoru, musiałem długo poczekać. Jeśli przymknąć oko na pewne naiwności, typowe dla literatury młodzieżowej, trzeba przyznać, ze to świetna książka, okazująca przepaść, jaka dzieli literaturę rozrywkową dawnych czasów, z tą obecną. Honor, wierność, męstwo i poświecenie, wszystkie te dziś wyszydzane cnoty, jaśnieją w tej powieści, niczym świece kandelabru, odbite w lustrze sztuki, znakomitego literata znad Sekwany. Kwintesencja romantyzmu, w literaturze płaszcza i szpady. Wybrałem cytat, który dobrze oddaje ducha książki: ,,Nasi przodkowie nazywali to sądem bożym. Nie mamy już tej wiary co oni, jednakże jak ślepota nie gasi słońca, tak niewiara nie może zabić Boga.'' Czarny charakter książę Gonzaga, przypomina Bogusława Radziwiłła, a Kawaler de Lagardère, to skrzyżowanie Kmicica ze Skrzetuskim, Sienkiewicz resztą, mógł czytać tą powieść w języku Galów i Franków. Po prostu świetna książka.

Miałem duże obawy przystępując do lektury tej książki. Czy kontynuacja książek serii o rodzinie Forsyte'ów, których autorem był John Galsworthy będzie udana? Czy autorka jest w stanie napisać książkę choćby zbliżoną poziomem do tych z serii "Saga rodu Forsyte'ów" oraz "Nowoczesna komedia"? Czy nie będzie stratą czasu czytanie tej powieści? Na szczęście szybko się przekonałem, że angielska pisarka (Suileika Dawson) nadspodziewanie dobrze poradziła sobie z trudnym zadaniem napisania kontynuacji losów tytułowej rodziny. Nie jest to powieść rewelacyjna lub wybitna, ale zdecydowanie jest to dzieło bardzo dobre. Książka składa się z następujących elementów składowych: "Zamiast przedmowy", "Księgi pierwszej (1939)", która podzielona została na dwie części, "Księgi drugiej (1940 - 1945)" - także podzielonej na dwie części, "Interludium Montów" pt. "Koniec lata", "Interludium Forsyte'ów" pt. "Podarte żagle" oraz "Księgi trzeciej (1952 - 1953)". Każdy element ciekawy i interesujący. Należy podkreślić bardzo wyraźnie pewien fakt. Książki nie doceni w pełni osoba, która nie przeczytała wcześniej powieści, które tworzą serię pt. "Saga rodu Forsyte'ów" oraz "Nowoczesna komedia". Bez lektury sześciu książek, które na te dwie serie się składają, książka pt. "Forsyte'owie" będzie często nie do końca zrozumiała i czytelnik, który nie przeczytał wcześniejszych losów familijnych z książek Galsworthy'ego nie wczuje się w pełni w historię bohaterów powieściowych. Ja przeczytałem obie serie i uważam, że ta kontynuacja wyszła bardzo dobrze. Dla miłośników obu serii to książka godna polecenia.

Gdy zaczynałam czytać Kozetę nie wiedziałam, że jest częścią „Nędzników”. Zapewne dlatego, że czytałam to osławione dzieło już dawno temu i niestety niewiele pamiętam. Niemniej jednak opowieść o małej Kozecie bardzo mnie poruszyła i muszę przyznać, że niezależnie, czy czyta ją małe dziecko, czy dorosła osoba, z pewnością poruszy niejedno serce. Dużo emocji i wzruszenia zapewnił nam Wictor Hugo tym opowiadaniem. Po przeczytaniu od razu człowiek widzi świat inaczej, jest bardziej troskliwy i wrażliwy na dziecięcy los. To, w jaki sposób nazywana jest ta mała istota: „mysz służąca u słonia”, czy też „biedny skowronek”, już rusza za serce, a mówimy o kilkuletniej dziewczynce, która zostawiona przez matkę u właścicieli oberży, zostaje potraktowana jako człowiek najniższej kategorii, jako służąca i „dziewczynka do bicia”. Jest to smutna historia, która zmusza do refleksji i której przeczytanie uważam za obowiązek.

Autor, uczestnik kampanii wrześniowej i powstania warszawskiego, generał brygady, poseł na Sejm PRL I i IX kadencji, działacz katolicki i narodowy. W okresie międzywojennym o poglądach antysemickich. Podczas okupacji związał się z Żydówką i współpracował z " Żegotą ", otrzymał medal Sprawiedliwego wśród Narodów Świata. Po kapitulacji powstania w obozach jenieckich. Po powrocie do Polski w 1945 r. w Stowarzyszeniu "Pax". Członek prezydium FJN, przewodniczący PRON, członek KR Tow. Przyjaźni Polsko - Radzieckiej. Nominację na gen. bryg. w 1988 otrzymał od W. Jaruzelskiego. Określany mianem pisarza głęboko religijnego (chociaż działał w stowarzyszeniu "Pax" mającym za zadanie rozsądzenie od wewnątrz i podporządkowanie komunistycznemu rządowi Kościoła katolickieg), ale uwikłanego we współpracę z władzą komunistyczną... kolaboranta. Ilu było ludzi z takimi życiorysami ??? Ilu BĘDZIE w przyszłości ludzi z jeszcze podlejszymi życiorysami ??? Ad rem Książka pisana była w czasie okupacji co nadaje jej autentyczny charakter dokumentu tamtych czasów, oparta jest na doświadczeniach autora z konspiracji. Powieść przedstawia losy dwóch młodych Niemców, ich kariery, podboje, moralny upadek i motywacje. Skupiając się na ich chciwości i poczuciu wyższości. Książka nie należy do najlepszych dzieł autora, ale mimo wszystko jest godna przeczytania. Czy ktoś jeszcze pamięta o pisarzu ?

Szczerze przyznaję, że do lektury zachęcił mnie dość niecodzienny tytuł, a że i opis wyglądał ciekawie, to się skusiłam. Naprawdę fajna pozycja - lubię takie książki, które odbiegają od normy w takim sensie, że nie są po prostu kolejną nudną historią o miłości, przyjaźni, wielkich dramatach i takich tam. W końcu podniesienie góry to raczej nie jest nic normalnego. W dodatku kocham, wręcz ubóstwiam małomiasteczkowe historie - a to było idealnym przykładem takiej opowieści. I niestety teraz wiem, że będę miała problem, bo mam ochotę na więcej, a jednak książek prezentujących małomiasteczkową społeczność (nie polską) nie ma aż tak dużo (bądź inaczej: nie są aż tak popularne i ciężko na nie trafić).