Maratończyk

Historia jednej z najbardziej utytułowanych i znanych biegaczek ultra na świecie. Jest to pozycja, która przypadnie do gustu głównie biegaczom, ponieważ dla osób postronnych opisywane historie mogą wywoływać mniejsze emocje. Pozycja, która uświadamia na konkretnym przykładzie, to co biegacze ultra wiedzą, ale co nie jest obecne w powszechnej świadomości - że na dystansie powyżej maratonu płeć zawodnika zaczyna odgrywać coraz mniejszą rolę, liczy się już tylko przygotowanie i wytrzymałość - dlatego w ultramaratonach kobiety coraz częściej pokonują mężczyzn, czego dobitnym przykładem jest Pam Reed

Tak jak mega szanuje poziom jako reprezentują autorzy i bardzo dobrze czytało mi się o ich historiach z dwóch perspektyw tak myślę, że książka mogłaby być trochę krótsza. Jeśli biegacz i lubisz góry to wielce prawdopodobne, że się tobie spodoba - dla tych nie biegających może to się wydać dziwna książka, ale spróbować zawsze można 😉

„14 minut” to biografia jednego z bardziej utalentowanych biegaczy amerykańskich z początku lat 80-tych ubiegłego wieku. Alberto Salazar, biegacz kubańskiego pochodzenia, którego niesamowita sportowa kariera nagle utknęła, pokazuje swoje korzenie – rodzinną atmosferę, nawiązywane przyjaźnie oraz biegaczy, którzy stanowili dla niego źródło inspiracji. Autor odkrywa przed nami swoją pasję, która niejednokrotnie doprowadza organizm na skraj wyczerpania. W tym dążeniu do zwycięstwa widać ambiwalencję, która często towarzyszy młodemu Alberto – z jednej strony wielka siła, determinacja, zuchwałość; z drugiej – niepewność, lęk, niespełnienie. Sporo jest w tej książce o wierze, modlitwie, cudach. Bo w istocie, gdy mowa 14 minut w stanie śmierci klinicznej i powrocie do pełni sił, słowo „cud” ciśnie się na usta. Biografię Salazara dobrze się czyta – pojedynek podczas maratonu w Bostonie trzyma w napięciu, a refleksje nt. życia, relacji z innymi, określania celów, traktowania niepowodzeń, mogą być źródłem do namysłu dla niejednego czytelnika.

,,Wewnętrzne demony” - to określenie, ten dość wymowny zbitek słów, chyba każdy go zna, chyba każdy wie, co ono oznacza. Bo, jakby nie patrząc, cóż w końcu każdy z nas jest inny, i każdy z nas jako indywidualny ,,ludź” i osobny, pojedynczy reprezentant gatunku, ma jakieś swego rodzaju niematerialne, psychologiczne blokady, z którymi ciężko lub co najmniej dość trudno, mimo, mimo wielu mocnych chęci i prób... będzie wygrać. I jest w tym wszystkim jakaś dziwna prawda: mamy prawo ,,nie ogarniać wszystkiego dookoła”, mamy prawo odpocząć i powiedzieć sobie dość w ,,realizowaniu wszystkiego, wszędzie, naraz, i co się tylko da i zapragnie”, jakby świat się zaraz miał skończyć, a czas stanąć totalnie w miejscu. Jedną z, choć to zabrzmi dziwnie, prawd, która potrafi spłynąć na nas niczym jakieś niebiański nadnaturalne objawienie lub ,,katharsis dla psyche” jest fakt, iż tak naprawdę żadnych wewnętrznych demonów nie ma – to od nas samych zależy to jak sobie poukładamy w danym momencie, konkretnym dniu, miesiącu, okresie, czy nawet latach własne, cholernie cenne życie. To nasze działania wykuwają siłę lub, co jest z korzyścią dla nas, słabość takowych ,,wewnętrznych demonów”. Czyli, jak wnioskuje to stare porzekadło: ,, Jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz”. I tu pojawia się pewien haczyk: rozumienie własnych działań, własnych słabości, celów w życiu, tego, co chce się osiągnąć (a może w ogóle w naszym – Twoim czy Jego – przypadku o żadnym mega-wielkim życiowym targecie myśleć nie musimy; być może to życie jest celem, a nasze kroki to droga ku niemu), samoświadomość własnego miejsca tu, teraz i za 5 czy 10 lat w przód – wszystko to, a nawet i więcej, o czym zapewne zapomniałem dodać, warunkuje już na starcie idealnie dostosowane ,,wewnętrzne paliwo”, ot iście odpowiednią mieszankę benzyny do sterujących nami silników, którymi są nasze umysły i dusze, do swego rodzaju walki z ,,gnębiącymi nas demonami”, ich stosunkowo szybkiej akceptacji i pozbycia się, czy do postawienia solidnej osobowościowo-psychologicznej twierdzy, do której ,,demony” te nie będą miały żadnego dostępy. Jednak nie jest to takie proste, z drugiej strony odpowiednia mentalność i spojrzenia na siebie przez pryzmat całej bytności dotychczas może ruszyć to nasze działania ku danym celom lub ku ,,drodze". Tak, teoretycznie nie wiadomo jakich motywatorów ku tym etapom zmian nie trzeba: ,,wystarczy zepnąć poślady, wystarczy chcieć uwierzyć w siebie, że to a to zrobimy lub to dokonamy, a to się po prostu stanie, a przynajmniej jeśli po drodze do budowania lepszej wersji siebie coś dalej nas będzie gnębiło, to ta piękna i potrzebna myśl, ot silnej wierze we własne Ja, zakiełkuje w głowie, a reszta powinna w miarę płynnie się dla nas korzystnie ułożyć. Dostaniemy zastrzyk wewnętrznej, oczyszczającej ,,psychę" siły, a wtedy taki mimo iż ciężki początek, to o wiele dla nas lepiej niż nierobienie nic i ciągłe ,,męczenie buły i biadolenie nad własną egzystencją”, które to jest najgorszym rakiem na naszej niematerialnej tkance osobowości, czymś co nadżera jak nagła rdza na pięknym kształtnym metalu… wszystkie warstwy naszego Ja. Tak, lepszy pierwszy drobny krok do zrobienia swego rodzaju ,,wewnętrznego przełamania” niżeli parcie się od razu z wszystkimi możliwymi środkami na dany cel lub problem. Jak mawiał Bruce Lee: ,,Be like a water, my friend!” – w naszym życiu, nieważne czy opartym o ciągłe realizowanie celów, o spokojne przechodzenie przez egzystencję określoną drogą samorealizacji, chodzi o to aby w środku naszego niematerialnego wnętrza, na każdym jego poziomie, być w równowadze: być jak ten żywy, gorejący w nas ciepły, dodający miliony punktów do naszej życiowej energii Ki, ogień, i palić nim gniew tych, którzy cię otaczają i ci szkodzą, jednak wodą korygować płomienie, które w tobie wrą, które chcą cię zniszczyć, odtrącić to twoje Ja, które budujesz na dalszy plan. ,,Budowa siebie”, ba!, walka o samego siebie, to walka i droga zarazem trwająca całe życie. Barack Obama podczas swojej pierwszej kampanii prezydenckiej wypowiedział pewne, sądzę, niby proste i zwykłe, ale w środowisku sportu i w nurcie samoleczenia czy kwestiach motywacyjnych, mające wielką moc słowa: ,,Yes, I Can… Yes, We Can!” Dla Baracka były one częścią PR-u służącego dla zebrania odpowiedniego poparcia w wyborach o ,,stołek” prezydenta USA, jednak dla topowego lub amatora, atlety, czy zwykłego zjadacza chleba i ,,Jurka spod 9-tka na 4-tym piętrze” stają się one niewypowiedzianą mocą, kierującą tego, kto w nie wierzy na dane mu, dla niego odpowiednie tory walki o lepsze własne Ja, o stworzenie solidnego grubego muru, przez które żadne ludzkie ścierwo lub my sami jeśli sobie tego bigosu byśmy naważyli, się nie przedostanie. Bo moi drodzy, jeśli sporo potrafię, jeśli wierzę, że jestem silny, to jestem wielki, bo jak można, to można!”, wystarczy tylko zadecydować, a to przecież nic nas nie kosztuje. I uwierzcie mi, uwierzcie sobie!, są tacy ludzie, szczególnie w cennym dla mnie osobiście, na pewno dla wielu z Was również, środowisku sportu, którzy powiedzieć, że przeszli w życiu przez ogromne rozżarzone tysiącami stopni, jakby nigdy ,,nie gasnące” wewnętrzne piekło i wyszli na drogę zbudowania w swoim wnętrzu tytanicznej zbroi otaczającej ,,Ja” w każdej warstwie z każdej strony, czyniąc psychikę tej osoby niezniszczalną, to tak jakby… nic nie powiedzieć. I ci ludzie, ci często znani, a często nie sportowcy, to tak naprawdę zwyczajni ,,ludkowie” jak Ty czy Ja – ludzie, którzy swym życiu potrzebowali pewnych zmian, zmian które uczyniłoby ich życie normalnym, pięknym, a problemy i ,,demony” łatwymi do oswojenia lub zwalczenia. I oni to zrobili, dokonali tego: zepnęli poślady, zacisnęli zęby i wzięli się w garść; i żeby było ciekawiej nie potrzebowali do tego żadnego wielkiego mówcy motywacyjnego, czy innego sportowca, ,,który po zakończonej karierze będzie pisał w swej autobiografii jak to mu ciężko było, aby osiągnąć dany sukces, a jedynie: siły własnego Ja, stania się ,,tą wodą, która w tobie płynie i ogniem, który w tobie drzemie”. Kiedy dopięli swego i ci tytani wysiłku, niezrównani mistrzowie swoich ekstremalnych form danych konkurencji sportowych, stali się wielcy dla samych siebie, wtedy stali się wielcy dla innych. To David Goggins, Scott Jurek, Matt Fraser, Kilian Jornet, a także wielu, wielu innych zaczęli pisać, nie tyle, co dla zysku, sławy i podbicia sobie Ego do horrendalnych rozmiarów, dość wyszukane, specyficzne i mocno życiowo-emocjonalne książki sportowo-motywacyjne, które miały stać się - i takie zresztą są - inspiracją, formą brania przykładu do budowania jak najlepszej wersji siebie, a nie ,,gotową recepturą na sukces”. I książki te, gdzie każda z nich okazała się dość nieźle poprowadzonym tytułem, której wydźwięku i wagi dla mojego Ja po prostu nie da się opisać – pozycją od tych wymienionych właśnie wybitności, znaczącą w kontekście globalnej idei czystego, nie skażonego ,,zachłannością i rządzą pieniądza” sportu przeczytałem, włączając je do dziś także w swojej prywatnej kolekcji, tytuły nakreślone przez wyżej wymienionych ,,Tytanów sportu i motywacji!". Jest jednak inna, wpadająca do mojego czytelniczego wora tego typu pozycji, książka, rzecz tak samo jak powyższe ,,motywacyjniaki” dość cenna w branży tego rodzaju związanych z wysiłkiem fizycznem i sprawnością psyhiczną” publikacji: pozycja autorstwa S. Niemeyera, z ambitnym i szczerym, dosłownie i w przenośni życiowym tytułem: ,,Sztuka cierpienia”. Przyznanie się do słabości nie boli, łzy także, zwłaszcza jeśli dzieje się to w drodze uświadomienia sobie, jakie błędy się popełniło i co się robi, aby przekuć dotychczasowe własne Ja na kogoś innego, na człowieka bardziej otwartego na zmiany, zdecydowanego życiowo, a nie zagubionego i mało wymagającego od siebie ,,wewnętrznego inwalidę”. Tak walczył ze sobą (ale on wciąż to robi, bo droga do wyjścia z obsesji, uzależnień, w ogóle praca nad sobą, to nauka przez całe życie!) Shane Niemeyer, autor niniejszego książkowego motywatora sportowego, który to w sytuacji prawie że agonalnej, co opisuje on sam przez pierwsze kilkadziesiąt stron tejże autobiografii, w drodze ewolucji własnego poszatkowanego ,,psyche" stał się kimś tak choro zawzięty i zdeterminowanym w pozytywnym sposób, choć droga ku temu była dla niego długa, że rezultaty, które spotkały go na jego tułaczce ku lepszemu i zrównoważonemu życiu, okazały się dużo lepsze i konkretniejsze niż powiedzieć zwyczajnie: ,,wszedł do piekła i z niego wrócił”. Pan Niemeyer, może i trochę zbyt poetycko pisze w niektórych momentach książki, jednak… sama jego historia jest, jego sportowa droga, ten budowany powoli wewnętrzny i fizyczny atletyzm, praktycznie od ZERA!, są warte każdej godziny czytania i dyskutowania o tym. Nie trzeba od razu stawać się nim; nie powinno się myśleć, że mając 40 lat na karku, mięsień piwny będący niczym ,,daszek zakrywający ptaszek”, paląc od czasu do czasu ,,fajki z kawką na śniadanie, jako niezbędne źródło energii na resztę dnia” i jeżdżąc wysłużonym rowerem na całodniowe wycieczki tylko wtedy, gdy robią to inni ,,bo jest pogoda, na dworze pizga słońcem aż miło, a ptaszki robią swoje trele i plumkanie radujące duszę”, nagle z dnia na dzień powiem sobie ,,dość, zmieniam się… za kilka lat chcę być jednym z najsprawniejszych ludzi na Ziemi”. Owszem takie myślenie ma swoje zalety, to jest teoretycznie możliwe, jednakże trzeba być świadomym, że aby osiągnąć tak potężnie długofalowy cel musimy nastawić się na fale fizycznego i psychicznego bólu, na męki zwątpienia, na to, że nie będzie łatwo, a nasze realizowane postanowienie w żadnym wypadku nie może zakłócić choćby i najmniejsza niedogodność. Jeśli chcesz być tak fizycznie wypracowanym jak Niemeyer, którego osiągnięcia sportowe i coachingowe są wręcz w skali tego z jakiego ,,bólu dupy i egzystencjalnej martwoty” się wyrwał, nieprawdopodobne, jakby galaktyczne, pozawymiarowe, to wiedz że jest to droga, którą musisz iść przez resztę życia, dążyć nią do jakiegoś określonego celu: cierpienie dla satysfakcji oczyszczenia, sportowe samodoskonalenie, czy zaliczanie rok w rok coraz to trudniejszych atletycznych celów, definiujących granice twojego organizmu. Nasz autor był jedną wielką obłą gulą zagubionej, rozdartej duszy, którą potrafił (on wciąż to robi, bo to proces, który trwa przez całe życie) wyciągnąć z nieskończonej studni ,,mroko-podobnej”. I dla tych osób, dla tych niepewnych dusz, ta książka smakuje najlepiej; to tego rodzaju inspiracja jest najlepsza dla każdego z nas – nie tylko zawodowego czy amatorsko-wyczynowego sportowca, także dla ludzi na krawędzi decyzyjności egzystencjalnej, w zagubieniu swojej teraźniejszości i przyszłości. ,,Sztuka cierpienia” to książka tak samo skomplikowana, jak i tak samo prosta, orbitująca wokół bycia, sądzę, emocjonalnie na granicy równowagi w stylu ,,Be Water, My Friend” Bruce’a Lee – równowagi, którą osiągnął przez nie prostą, oj nie!, i wciąż się realizującą drogą życiowej zmiany i ewolucji poprzez sport, pan Shane. Nie ma tu rzeczy trudnych do zrozumienia, nie ma nie wiadomo jak skomplikowanego słownictwa i samego sposobu budowy zawartości książki i jej uporządkowania: bez spisu treści, nazywania rozdziałów (jest tylko numeracja), jest tylko ta cholerna ,,droga” autora, którą być może nie będzie danym zrozumieć w pełni i ją zaakceptować każdemu z czytelników, stąd ta ,,skomplikowaność”. A tą drogą, którą kroczy i kroczy od momentu ostatecznego uświadomienia sobie, gdzie znalazły się jego cztery litery, w jak katastrofalnym momencie w życiu, aż do dziś, aż do ostateczności niezrównany Shane Niemeyer.

"Możesz mieć najlepsze zamiary. Możesz dawać przykład. Ale nie możesz nikogo zmienić." "To nie najszybszy wygrywa. Wygrywa ten, który może zwolnić najmniej." Książka nie tak ciekawa jak "Urodzeni biegacze", ani nie tak dobra jak "Jedz i biegaj", ale wciąż interesująca. Autor, jak sam siebie określił, to "tatusiek w średnim wieku na diecie roślinnej, który był narkomanem". W wieku 39 lat był 100-kilogramowym spaślakiem i postanowił coś z tym zrobić. Nie zgodzę się z zarzutami typu "kolejna historia w stylu od zera do bohatera", ponieważ Rich Roll jasno daje znać, że już od dzieciństwa był mocno aktywny fizyczne i był dobrym pływakiem, zatem nie możemy go określić jako osoba, która nic wspólnego z treningiem nie miała. Nie ma w niej także żadnego religijnego bełkotu, tylko duchowe odczucia. To nie jest to samo, jeśli ktoś nie odróżnia jednego i drugiego, to tylko sugeruje, że nikłe ma o tym pojęcie. Natomiast fakt, że często duchowe elementy są poruszane może dowodzić, że coś jest na rzeczy i osoby pod wpływem intensywnego i długotrwałego wysiłku faktycznie mogą doświadczać jakiejś "jedności ze światem", lecz empirycznie opartej. Nie ma to nic wspólnego z religią, tylko subiektywnymi wrażeniami (nawet nie trzeba być wierzącym). Z kolei jeśli chodzi o jakąś losową wzmiankę o reinkarnacji? "Często żartowałem, że jestem reinkarnacją Richarda Spindle’a, ale to nie do końca żart – czuję się duchowo z nim związany, mam poczucie, iż jestem jego spadkobiercą i powinienem doprowadzić do końca to, czego jemu nie udało się zrobić." Jak widać miał poczucie, że jest jego SPADKOBIERCĄ, a nie jego reinkarnacją w dosłownym tego słowa znaczeniu, no ale każdy może interpretować jak chce, więc ile ludzi, tyle opinii, jednak przez różne nadinterpretacje ktoś może niepotrzebnie poczuć się zniechęcony do lektury. Z kolei jeśli chodzi o sposób odżywiania, któremu w książce faktycznie poświęcono sporo treści, zapewne nawet i 1/3, to się nie wypowiem w kwestii, czy autor ma rację, ale jak wiadomo nie jest on jej jedynym zwolennikiem, który osiąga nadludzkie wyniki sportowe (np. Scott Jurek), zatem jakieś ziarno prawdy musi w tym być. Ale może warto byłoby chociaż samemu spróbować i się przekonać niż odrzucać to tylko za nachalność autora? Gdyż racją jest, że te informacje mogą wydawać się wciskane na siłę dla indoktrynacji czytelnika do weganizmu. Standardowo znalazło się nieco wskazówek treningowych, ale oczywiście ta książka jest biografią, chociaż część o weganizmie można potraktować trochę jak poradnik. Co ciekawe, w tej książce jest wzmianka o Davidzie Gogginsie, zanim stał się sławny na cały świat. Ogółem lekturę polecam, zwłaszcza że istnieje także w wersji audiobook (chociaż oczywiście w takim przypadku nie zobaczymy paru fotografii, które umieścił autor), jedynie należy liczyć się z tym, że około 1/3 objętości dotyczy weganizmu, a niektórzy mogą odebrać to w ogóle jako reklamę tej diety i suplementów. Fragment z książki: Nasze organizmy mają dwa poziomy wyzwalania energii. Pierwszy to system aerobowy, który energię zyskuje ze spalania tlenu i tłuszczu. To on dostarcza energii potrzebnej w codziennych, wykonywanych z określoną intensywnością czynnościach. Kiedy jednak intensywność ta przekracza tak zwany próg aerobowy (to właśnie ponad nim poziom kwasu mlekowego w moim organizmie poszybował w niebo), włącza się drugi system: anaerobowy, który energię potrzebną do nagłych zrywów, dźwigania ciężarów czy szybkiego biegu czerpie z glikogenu, czyli cukru. Ten układ można uruchomić na jakieś dziewięćdziesiąt minut, potem się wyłącza. Chris tłumaczył mi, że wyniki w sportach wytrzymałościowych zależą przede wszystkim od wzmocnienia skuteczności pierwszego, „codziennego” układu.

Jest to ciekawa pozycja z kilkoma wieloma ciekawymi faktami na temat biegania. Porusza przydatne sprawy np. o jedzeniu przed i po treningu, urozmaicenie planu treningowego, suplementacja, techniki biegu czy sposób doboru obuwia do jego przeznaczenia. Jednak kluczowe informacje tutaj by się skończyły, ponieważ dziesiątki stron zajmuje bardziej opis przygody autora z bieganiem, okoliczności, czy niekoniecznie wciśnięte kwestie rekordzistów. Nie tego raczej poszukują osoby z potencjałem zaczynające z bieganiem. Podczas przewijania stron miałem wrażenie, że rady przekazywane są jak dla zawodowców, niezbyt osiągalne dla zwykłego Kowalskiego, który chce prowadzić zdrowy styl życia. Pomimo tego, warto sięgnąć po tę książkę, bo zawiera podstawową teorię biegową oraz pomocne różne wnioski od doświadczonego polskiego biegacza.

Jako że niedawno zaczęłam biegać, to kupiłam sobie w promocji 3 książki o bieganiu. Zaczęłam od najcieńszej "Bardzo długi bieg" i już nie mogłam doczekać się, aż poczytam o bieganiu. No i tak czytam, czytam, alkohol, narkotyki, dochodzę do połowy książki, dalej nie mogę doczekać się, aż przeczytam o bieganiu. Jest już późno, chce mi się już spać, ale usilnie czytam, by choć trochę zahaczyć o bieganie, no i jest, jakaś 60 strona - wzmianka o maratonie, potem ultra, a na koniec autor wysilił się, by napisać kilka słów więcej o biegu ultra, w którym startował. Ogólnie książka dobra, jeśli nie nastawiamy się na tematykę biegania, lecz biografię i pogaduszki o życiu. To tylko około 3 godziny czytania w moim przypadku, więc szybko minęło, a 2 kolejny tytuły myślę, że będą bogatsze w bieganie.

Bardzo dobra książka dotycząca żywienia sportowców dyscyplin wytrzymałościowych. Zrozumiałym językiem napisana, pełna wiedzy, którą trudno znaleźć gdzieś indziej. Zdecydowanie polecam biegaczom, którzy chcą schudnąć i bardziej świadomie kontrolować swoją wagę.

Książka 8,5/10 Bardzo dobry podręcznik, bo książka już po prostu dobra. To nie jest kolejna pozycja jakiegoś „influencera” czy jak to się tam pisze. To jest konkretna ustrukturyzowana wiedza o biegach ultra. Na razie jedyna jaką znalazłem (w takiej formie), traktującą o takich dystansach, gdzie jest konkret. Bez dziwnych eksperymentów. Jeśli dla kogoś maraton to już mało, potrzebuje czegoś więcej i nie wie, gdzie zacząć jest to pozycja dla niego. Jeśli ktoś szuka wywodów autora i opowiastek różnej treści to tutaj są, ale malutko, więc się zawiedzie… 10 - Arcydzieło; 9 - Wybitna; 8 - Bardzo dobra; 7 - Dobra; 6 - Może być; 5 - Średnia; 4 - Taka se; 3 - Skończyłem z musu; 2 - Tragedia; 1 - Gorzej niż tragedia, nie wiem jak skończyłem;

Jeżeli ktoś zamierza przeczytać z myślą o poznaniu dokładnych jednostek treningowych oraz jak lepiej biegać to się zawiedzie. Autor opisuje codzienne życie Kenijczyków, opisuje swoje odczucia i rodziny co do danych posiłków, zachowań. Opisuje tez, ze jednego dnia idzie biegać i kto mu towarzyszy - ale nie nawiązuje to do żadnego planu treningowego itd. Ksiazka w zasadzie o krajobrazie, życiu Kenijczyków i o bieganiu w formie light.

Prosta, przyjemna. Nie nazwałbym ją książką typu "motywacyjna" lub "samorozwojowa", a bardziej biografia/opowieść, a przeżyciach Deana. Zaczynając od dzieciństwa i pierwszych biegów, aż po ostatnie imponujące ultramaratony. Autor też nie próbuje nam wciskać jakieś typu diety czy sposobu trenowania jak mają w zwyczaju często inni biegacze np Rich Roll. Nie powiedziałbym też że książka jest jakaś wybitna choć jest to na pewno pozycja warta przeczytania

Długo jej szukałam, ale w końcu znalazłam. Zaintrygował mnie opis na stronie empik i ruszyłam na poszukiwania pomiędzy półkami. Nie zawiodłam się. Ta dziewczyna to wulkan energii. Od początku ma się ochotę do niej podejść i ją wyściskać. Jej biografia to zbiór przypadkowych podróży, spotkań i rozmów, które ostatecznie kształtują silną, niezależną i dążącą do celu zawodniczkę Ironmana. Taką, która wygrywa, ale i taką, która czeka na ostatniego zawodnika, by przybić mu piątkę na mecie. Ta książka powinna znaleźć się na półce każdego sportowca i kibica. Polecam ją jednak także osobom, które szukają swojej drogi życiowej.

Wyprawa przez Pireneje zajęła pół książki - dużo więcej niż o niebo ciekawsze relacje z biegów. Książka bez wiedzy biegowej ale fajna czytanka. Trochę przefilozofowana ale cóż, autor chciał przekazać swoje myśli i rozterki. Biegowo i mentalnie Kilian TOP :-)

Dobrze się słucha w wersji audiobook'owej, napisana lekkim i przyjemnym językiem. Oczywiście przepisy w formie czytanej trochę nie mają sensu - nie da się ich spamiętać. Momentami autor traci przejrzystość przekazu, można się zagubić czy opowiada chronologicznie czy robi dygresje do przeszłych, czy też przyszłych zdarzeń. Końcówka trochę nostalgiczna bez tej radości z początku książki, słowem bieganie jest ucieczką ale ostatecznie, nie da się uciec od rzeczywistości...

Książka Bieganie metodą Danielsa jest to kompendium wiedzy dla tych, którzy potrzebują bardzo dokładnego planu treningowego. Jest to jednak dość trudna pozycja dla kogoś kto nie jest profesjonalistą. Nawet dla biegaczy, którzy mają już pewny staż treningowy wiele pojęć i planów jest za bardzo skomplikowanych. Nie mniej jednak każdy na pewno wyciągnie z tej książki choć trochę dla siebie, bo autor dzieli się swoją naprawdę wielką wiedzą i doświadczeniem na temat biegania.

Jakieś tam plany na dłuższe bieganie Ultra są ;) więc powoli zaczynam łapać "teorię" :D Chyba na początek dobrze trafiłem, bo jest to luźny "przewodnik" - "poradnik" legendy światowego ultra. Nie jest to pozycja wybitna ale w przystępny sposób dająca więcej niż garść cennych wskazówek. Czyta się miło, lekko, szybko i przyjemnie, ja polecam :)

Książka "Płynę, jadę biegnę" to autobiografia prawdziwych mistrzów triathlonu, która pokazuje drogę od dzieciństwa, po ukoronowanie kariery, czyli Olimpiadę w Londynie. Każda strona, od początku do końca odkrywa historię, która zaprowadziła młodych sportowców na sam szczyt. Konstrukcja treści jest równie ciekawa. Jest to pewnego rodzaju wywiad rzeka, tylko, że bez pytań. Bohaterowie opowiadają na zmianę. Raz mówi Alistair, a raz Jonathan. Czytając możemy obserwować ten sam trening z dwóch perspektyw. Książkę bardzo dobrze się czyta. Naprawdę wciąga. Opowieści przesiąknięte są emocjami i dużą dawką humoru. W książce widać rozterki, które nimi targają - z jednej strony są zawodowcami, rywalizują, a z drugiej braćmi. Bitwa ambicji przeplata się tutaj z braterską troską i miłością.

Można powiedzieć, że to dość nietypowy poradnik biegowy. To książka, którą czyta się jak przygodę — wciągającą opowieść o ludziach, pasji i przekraczaniu własnych granic. I jest w tym sporo prawdy, bo dla tych, którzy lubią biegać, bieganie naprawdę potrafi być przygodą. Mam wrażenie, że to książka przede wszystkim dla tych, którzy już odkryli radość z biegania, szczególnie długodystansowego. Ale może też trafić do osób, które dopiero zaczynają i jeszcze nie wiedzą, że bieganie kiedyś stanie się dla nich czymś ważnym. Po lekturze pojawia się prosta myśl: skoro inni potrafią, to może ja też mogę. Może niekoniecznie w sandałach i niekoniecznie w najnowszych butach z kosmiczną technologią, ale mogę. Trzeba tylko trenować — bo naprawdę jest po co. Polecam tę książkę wszystkim długodystansowcom, ale też tym, którzy być może dopiero kiedyś nimi zostaną.

Największą wadą tej książki jest fakt, że jest BARDZO nieaktualna. Od 2015 minął szmat czasu. Owszem, Rzeźnik tak wtedy, jak teraz, to bieg kultowy, ale coraz więcej słyszę głosów, że ta kultowość odbija się na jakości. Nie wiem, przekonam się w 2025, bo biorę kumpla pod pachę i robimy te 84 km, nawet gdybym miał go nieść pod koniec 😅 Trochę chaotyczna budowa tej książki, krótkie wypowiedzi biegaczy przeplecione fragmentami trasy, ale o dziwo- bardzo fajnie to siadło. Niewiele zdjęć, a szkoda- przy takich widokach można było upchnąć więcej landszaftów. Fajnie, że narracja nie jest cukierkowa, autorzy przedstawiają ten cały ból i znój który towarzyszy kilkunastogodzinnym biegom a dolegliwości żołądkowe, zastałe mięśnie, skurcze, problemy z mentalem, czy spontaniczny paw w krzakach, to nie są jakieś szokujące rzeczy. Dobra reklama imprezy, ale apeluje o reedycję.

Po przeczytaniu wspomnień najsłynniejszych biegowych ultrasów, takich jak Scott Jurek, czy Dean Karnazees, ta pozycja jakoś umknęła mojej uwadze. Stąd bardzo miłe zaskoczenie, że jeszcze można trafić na tak dobrą "sportową lekturę". Charlie Engle smakował życia na różne sposoby. Walczył z silnym uzależnieniem od alkoholu i narkotyków, uczestniczył w wymagających, wielotygodniowych rajdach przygodowych, realizował wiele nietuzinkowych projektów biegowych, a także odbył ponad roczną karę pozbawienia wolności. Mimo tak wielu zawirowań losu, nie zrezygnował jednak nigdy z biegania. Pozwoliło mu ono odnaleźć wewnętrzną równowagę, sprawdzić granicę własnej wytrzymałości i znaleźć ujście dla złych emocji. "Biegacz" dostarcza nam niezwykle ciekawą historię głównego bohatera, przedstawioną w przystępny, pełen humoru sposób. Na prawdę warto przeczytać.