Lepsza niż ja

Do września tego roku nigdy wcześniej nie słyszałam o tej książce. Znalazłam ją przypadkiem na przecenie i wiedziona sympatią do serialu o tym samym tytule (Lost: Zagubieni) postanowiłam ją kupić. Poza wątkiem katastrofy lotniczej serial, o którym wspomniałam, ma niewiele wspólnego z tą historią. Nie odejmuje to jednak wartości książce. Jest to bardzo dobra młodzieżowa powieść przygodowa, napisana bardzo przyjemnym językiem. Fabuła opiera się na próbach odnalezienia cywilizacji przez nastolatków ocalałych z katastrofy. Była całkiem wciągająca, a zarazem spokojna, mimo dość drastycznego głównego wątku. Lektura ta przyniosła mi dużo odpoczynku, uważam ją więc za bardzo udaną. Może i nie jest największym bestsellerem, ale z pewnością warto było przeczytać tę książkę.

To było moje drugie podejście do tej książki. Nie wiem dlaczego za pierwszym razem się nie udało. Sięgnęłam po nią ze względu na "Kwiaty na poddaszu"- temat podobny. Dwójka najstarszego rodzeństwa musi się zajmować młodszym, opiekować się nim, pomagać w lekcjach, odprowadzać do szkoły. Jednym słowem są dla nimi rodzicami. To skoro dla nich są rodzicami kim są dla siebie wzajemnie? I mimo, że nie mamy tutaj jak w przypadku "Kwiatów na poddaszu" dodatkowo zamknięcia i ukrywania dzieci przed światem można powiedzieć, że dwójka najstarszego rodzeństwa jest uwięziona na inny sposób. Więzi ich poczucie obowiązku i oddania wobec młodszego rodzeństwa i to, że oni nigdy nie są na pierwszym miejscu. Dopiero na końcu myślą o sobie. I mają w tym tylko siebie. Nic dziwnego, że się zakochują. Takie rzeczy bardzo zbliżają. Kto inny zrozumie nas tak dobrze jak osoba będąca w tej samej sytuacji? Przeżywająca to samo? Mająca te same problemy? Te same lęki? Byłam bardzo ciekawa jak zakończy się ta historia. Kibicowałam dwójce głównych bohaterów. Ale zakończenia się nie spodziewałam. Poczułam się jakby ktoś wylał na mnie kubeł zimnej wody. Myślę, że zdziwienie zostanie za mną na długo.

„Mroczne kłamstwa Minnow Bly” autorstwa Stephanie Oakes to książka z gatunku obyczajowej z elementem thrillera, dla osób ciekawych mechanizmu działania sekty oraz możliwych skutków uczestniczenia w niej. Historia tytułowej Minnow to historia pełna okrucieństwa, ślepej wiary, płacenia za błędy i decyzje innych osób. Opowiada o młodej dziewczynie, której rodzina postanawia przenieść się do lasów by żyć w sekcie, tworzonej przez Proroka Kevina. Wiara przez niego stworzona uznaje wyższość mężczyzn nad kobietami, wymaga stuprocentowej lojalności wobec społeczności oraz jest bogata w system wymyślnych kar i tortur, za nawet najmniejsze przewinienia. Pośród tego wszystkiego wyłania się postać Minnow, dziewczyny zafascynowanej światem, która mimo strachu łamie zakazy stawiane przez Proroka. Jak się potem okazuje słono za to zapłaci. Historia stworzona przez Stephanie Oakes wywołuje w czytelniku pewien niepokój i smutek. Osoba Minnow to jedna z tych postaci, która rodzi współczucie czytelnika, mimo czynów, które w dalszej części historii popełnia, oraz sprawia że stawia on sobie pytanie jak to możliwe by zaledwie jedna osoba była w stanie rządzić gronem wielu innych, dorosłych osób. Książka pokazuje mechanizm terroru i strachu, dzięki któremu możliwe jest stworzenie ślepych wyznawców danej religii. To co podobało mi się w książce to różne emocje, które towarzyszyły czytaniu – współczucie mieszało się ze złością, były również momenty weselsze. Po przeczytaniu tej historii zdałam sobie sprawę jakie zagrożenia może nieść za sobą każda religia, jeśli zostanie oddana w ręce nieprawidłowego człowieka. Czytając również postawiłam sobie wiele pytań - czy człowiek z natury lubuje się w brutalności i cudzym strachu? Co sprawia że w obliczu jednej, charyzmatycznej i totalitarnej osoby, reszta ludzi staje się fanatykami, przekraczającymi granice ludzkiej godności i najmniejszej empatii? Ciężko odpowiedzieć jednoznacznie. To co również zasługuje na uwagę to dwoistość natury postaci ukazanych w książce – jak to jest, że postaci, które potrafiły zabić drugą osobę w naszych oczach są ofiarami gdy usłyszymy ich historie życia? Czy to sprawiedliwe że osoba, która zabija dla własnej rozrywki, jest często potraktowana tak samo jak osoba, która w akcie gniewu i frustracji zabija własnego oprawcę? Jeśli chodzi o drugą stronę medalu to wymieniłabym wśród wad pewne momenty, gdzie historia była w moim odczuciu nienaturalnie pozytywna i pomyślna dla głównej postaci. Takich momentów było co prawda niewiele Podsumowując, mogę stwierdzić że książka „Mroczne kłamstwa Minnow Bly” jest warta przeczytania ze względu na to, że stawia przed czytelnikiem wiele pytań na które ciężko odpowiedzieć. Historia skłania do refleksji, wzbudza wiele emocji i pokazuje że świat nie jest tylko czarno-biały, a składa się z odcieni szarości, co widać po wielowymiarowych postaciach i ich historiach stworzonych przez autorkę.

Pełna bólu i smutku powieść o walce z samym sobą. Przeczytanie jej zajęło mi dosłownie kilka godzin, pochłonęłam ją bezpowrotnie. Śmierć bliskiej osoby może wywołać nieodwracalne skutki w naszej psychice, doprowadzić to tak głębokiego poczucia winy w stosunku z tym co się stało, co wywoła obłęd jak w tym wypadku. Zaburzenia osobowości są bardzo poważnymi chorobami zdrowia psychicznego. Powieść przepełniona bóle oraz tym jak umysł może doprowadzić do ruiny człowieka.

Wątek wciąga, dobrze napisany thriller młodzieżowy, fajni bohaterowie, a jednak końcówka wszystko psuje i jest trochę z dupy. Jeśli ktoś pyta czy warto to powiem, że szybko się ją czyta i dla samej zabawy warto, bo autorka ma lekkie pióro więc dobrze się to czyta

Nie wymyśliłabym, że książka ma wiele autorek bez przeczytania tego na okładce. Ciekawy pomysł, dość zgrabne wykonanie. Książka ładnie przedstawia i mówi o przyjaźni, wsparciu i akceptacji. Porusza kilka trudnych tematów i dalej potrafi rozbawić oraz mieć lekki ton. Początek trochę oschły, ale później już chętnie łapie się za książkę z ciekawości.

Sarah Epstein stworzyła w „Fobii” thriller psychologiczny, który od pierwszej strony wciąga w sieć tajemnic, niedomówień i niepokojących wydarzeń. To historia, która nie tylko intryguje, ale także sprawia, że czytelnik nie jest w stanie się od niej oderwać. Już od początku książka buduje napięcie, które z każdą stroną tylko narasta. Autorka doskonale operuje atmosferą grozy i niepewności, zmuszając czytelnika do ciągłego zadawania pytań – co jest prawdą, a co jedynie wytworem umysłu bohaterów? Narracja jest płynna, dynamiczna, a kolejne zwroty akcji sprawiają, że trudno przerwać lekturę, bo każda strona może przynieść nowe, zaskakujące odkrycie. Bohaterowie są niezwykle autentyczni i wielowymiarowi. Ich lęki i traumy sprawiają, że łatwo się z nimi utożsamić, a ich emocje są niemal namacalne. Epstein świetnie przedstawia złożoność ludzkiej psychiki, zwłaszcza w kontekście strachu i wspomnień z dzieciństwa. Na szczególną pochwałę zasługuje również sposób, w jaki autorka buduje napięcie. Fabuła jest skonstruowana w taki sposób, że nawet kiedy wydaje się, że coś jest oczywiste, nagle pojawia się nowy element układanki, który burzy wcześniejsze przypuszczenia. Dzięki temu książka trzyma w napięciu aż do ostatnich stron, a zakończenie pozostawia czytelnika w osłupieniu. „Fobia” to mistrzowsko skonstruowany thriller, który zachwyci fanów mrocznych tajemnic i psychologicznych zagadek. To lektura, która nie tylko dostarcza emocjonujących wrażeń, ale również zmusza do refleksji nad tym, jak przeszłość i strach mogą kształtować nasze postrzeganie rzeczywistości. Gorąco polecam!

Czytało się dość przyjemnie, fabuła wciągająca. Dialogi między głównymi bohaterami są dość okrojone a mogłyby być bardziej rozbudowane. Podobała mi się zawziętość głównej bohaterki w walce o ratowanie życia osoby której nie zna. Bohaterowie książki walczą z problemami cierpią z powodu relacji i traum rodzinnych.

Czasem Brooks mnie denerwował, ale w gruncie rzeczy to dobry chłopak. Tylko się pogubił. Słaby wątek związku z Celią. Gdyby chociaż coś było wspomniane wcześniej, a nie na prawie ostatniej stronie on to sobie uświadamia trochę tak z dupy. Ładnie wydana, co jest dla mnie na plus.

Książka pozytywnie zaskakuje. Akcja jest wciągająca i nie jest wymuszona. Praktycznie do samego końca nie można przewidzieć zakończenia. Tym bardziej, że jest ono dużo bardziej skomplikowane i wskazuje, co jest kluczem całego wątku i na co tak naprawdę powinno się zwrócić uwagę podczas czytania. Na szczególną uwagę zasługuje wątek relacji między głównym bohaterem i jego bratem. Budzi on wiele kontrowersji i tak samo, jak na zakończenie wyprawy, czekałem na rozwiązanie zagadki tych dwojga.

„-Prawdziwi szaleńcy, moja droga, to ci, którzy widzą tylko to, co mają przed oczami”. Zgadzacie się z tym cytatem? „Jeszcze będziemy szczęśliwi” to książka, którą wyłowiłam na jakimś kiermaszu. Zaintrygowała mnie dość tajemniczym opisem i nagłówkiem : „Włoski bestseller, który zachwycił czytelników” To wystarczyło, by wróciła ze mną do domu. Jednak nie od razu wzięłam się za czytanie, i to był błąd. Książka odłożona na półkę i zapomniana przeleżała na niej sporo czasu, aż do teraz… Nie zdawałam sobie sprawy, jaką perełkę posiadam w swojej kolekcji dopóki nie zaczęłam czytać. Ta książka zachwyciła mnie wrażliwością, innym spojrzeniem na drażliwe tematy oraz głęboką analizą psychiki młodego człowieka, który dopiero uczy się życia. To niesamowicie oryginalna książka, taka której się nie zapomina. Jestem zdziwiona, że nie spotkałam się z nią nigdzie wcześniej, że nikt o niej nie mówi. Jest to bowiem młodzieżówka, którą zdecydowanie poleciłabym swoim dzieciom, ale również dorosłym, bo pozwala lepiej zrozumieć pewne kwestie, czy zachowania młodych dorosłych i co najważniejsze skłania do refleksji. Bohaterką książki jest 17-letnia Gioia Spada, która nie potrafi znaleźć wspólnego języka z rówieśnikami. Czuje się niechciana, czasem niewidzialna, a czasem wręcz przeciwnie, staje się obiektem kpin i żartów. W domu też nie ma kolorowo. Wiecznie kłócący się rodzice i wszechobecny alkohol sprawiają, że nastolatka nie czuje się w nim dobrze. Jej samotne i smutne życie nabiera barw, gdy pewnej nocy spotyka Lo, tajemniczego chłopaka nie rozstającego się ze słoikiem pełnym kamieni. Gioia i Lo zaczynają nadawać na tych samych falach. Zdaje się, że rozumieją się bez słów. Dziewczyna zaczyna coraz bardziej angażować się w tę relację jednak coś nie daje jej spokoju. Dlaczego Lo spotyka się z nią wyłącznie po zmroku i zawsze w tym samym miejscu, czyli opuszczonym barze? Dlaczego nie zabierze jej na spacer do parku, czy gdziekolwiek indziej, gdzie mogliby spotkać innych ludzi? Kiedy Gioia nabiera odwagi, by zapytać go o to wprost chłopak znika. Kontakt się urywa, a ona zostaje z głową pełną pytań i sercem szarganym przeróżnymi emocjami. Okazuje się, że Lo skrywa pewien sekret, który odkryć może tylko Gioia… „Znaleźć kogoś do rozmowy jest ciężko, ale nie tak ciężko jak znaleźć kogoś, kto wie, jakie pytanie zadać; pytanie, na które odpowiedź masz przygotowaną od lat, nawet o tym, nie wiedząc”. Enrico Galiano z zawodu jest nauczycielem literatury, a „Jeszcze będziemy szczęśliwi” to jego debiut. Znakomity debiut moim zdaniem. Autor pokazał poprzez tę książkę, jak ogromną wrażliwość posiada. Stworzył przepiękną historię o nastoletniej miłości i tajemnicy, która domaga się odkrycia. W książce nie brakuje filozoficznych przemyśleń głównej bohaterki, co tylko nadaje jej głębi. Zapisałam sobie mnóstwo wartościowych cytatów i prześledziłam słowniczek pojawiających się w książce nieprzetłumaczalnych słów. No tak, bo nie wspomniałam jeszcze, że Gioia uwielbiała odkrywać takie nietypowe słowa, których znaczenie rozpisywać można na całe strony. Niesamowite, że kilkusylabowy wyraz może znaczyć tak wiele. Ogromnym plusem książki zdecydowanie jest nauczyciel Gioi, który nigdy nie zostawił jej bez odpowiedzi. A pytań miała wiele. Żałuję, że sama nie miałam takiego nauczyciela jak Bove. To w jaki sposób odpowiadał na pytania dziewczyny, nie podając gotowych odpowiedzi, a zmuszając do rozważań i własnej interpretacji. Nie sugerując, a jedynie, nakierowując na odpowiedni tor myślenia. Zyskał tym mój absolutny szacunek. Jestem zachwycona tą książką i zdecydowanie wam ją polecam.

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Na początku była przeciętna, nie porwała mnie. Od mniej więcej połowy zrobiła się trochę bardziej ciekawa i wciągająca. Warto też zwrócić uwagę na to, że porusza bardzo ważny temat - temat straty. Pokazuje jak stratę przeżywają ludzie w nastoletnim wieku.

"Beck o to nie prosił. Był za mały, by zrozumieć, że po udarze Maestro ma uszkodzone nerwy dłoni, że mogły na nie pomóc terapia i odpowiednie leki. Zamiast tego matka kupiła fortepian. To nie był jego wybór. To była jej decyzja." Młody chłopak, utalentowany pianista i kompozytor. Życie, którego nie wybrał. I jego matka, którą choroba zamieniła w potwora. To nie była łatwa lektura, ale piękne przeciwstawienie: beznadziei i chęci życia, okrucieństwa i miłości, depresji i nadziei na lepsze dni. Jeśli ta książka trafi w ręce rodziców, może być dobrą wskazówką, czego absolutnie NIE robić.

Ośrodek psychiatryczny, szpital psychiatryczny, czy klinika, jak zwał tak zwał - to miejsce było straszne, prawie każdy kto tu trafiał, to już nie było powrotu. Nie inaczej było też z mieszkańcami placówki, tak jak Mae, córka właściciela tego przybytku. Była traktowana tak samo jak pacjenci i faszerowana "witaminami ". Była monitorowana, badana i traktowana jak cała reszta. Bez telefonu, internetu, dostępu do czegokolwiek. Wreszcie dowiedziała się, że rodzice ją okłamują. Mae zaczyna zadawać pytania, obserwować, a także wyciągać wnioski. Tylko czy taka nastolatka da radę uratować siebie i matkę? Absolutnie świetna książka. Czytało się bardzo szybko. Dynamiczna akcja, bardzo interesująca fabuła. Ja polecam.

Dwójka najlepszych przyjaciół, którzy od zawsze byli inni niż wszyscy. W te wakacje postanowili zrobić coś, co robią dzieciaki w ich wieku. To doprowadziło to małego chaosu w ich przyjaźni. Sama książka jest wciągająca i przyjemnie się ją czyta. Akcja się nie przeciąga. Polecam każdemu.

Witam Was moi drodzy w ten wtorkowy i bardzo wietrzny dzień z książką young adult, która z przy okazji wymiany książkowej trafiła w moje rączki. Jest to książka dla młodszych czytelników ale zapewniam, że i dorosły pasjonat lektury też znajdzie w niej coś dla siebie. Historia walki o życie chorej na nowotwór córki, historia obsesji matki by to życie uratować za wszelką cenę bez względu na konsekwencje. Nikt nie pyta o zdanie głównej zainteresowanej, wszystko dzieje się jakby poza nią. Jakież jest jej zdziwienie kiedy budzi się jako w pełni zdrowa nastolatka, jakby choroba to był tylko zły sen. Ale to dopiero początek koszmaru jaki tej młodej osobie zafundowali rodzice. Książkę czyta się jednym tchem, wciąga, dobrze że to tylko fikcja, aż strach pomyśleć co by było gdyby ta historia wydarzyła się naprawdę.

Po opisie myślałam że nie wciągnę się w nią, że za bardzo będę przewracać oczami na wydarzenia i narzekać. Okazało się że bawiłam się naprawdę dobrze. Na pewno dużo dobrego robi klimat średniowiecznej szkoły, motyw polowań, sekty. Autorka ma lekki styl, przez co przez książkę się płynie. Kilka razy przymrużyłam oczy na zachowania postaci, ale ogólnie to wszystko spięło się w taką dość logiczną całość. Zdziwiła mnie końcówka, bo myślałam że to historia na jeden tom i że kończy się tak dość ponuro, a okazało się że jest ciąg dalszy. To w sumie wiele wyjaśnia. Chętnie przeczytam dalsze części.

On, ona , pierwsza miłość i nieporozumienia rodzinne, to sprawdzony przepis na dobrą młodzieżówkę. Dlaczego się nie zużywa choć tak wiele książek jest osnutych na tym schemacie? Odpowiedź jest prosta. Bo takie jest życie i problemy młodych ludzi. Jenn Benet nie wychodzi poza sprawdzony szablon, ale buduje sympatyczną opowieść o dwójcie przyjaciół, którzy mimowolnie zostają wplątani w gierki dorosłych. To nie żadne psychologiczne dramy, to po prostu opowieść o przeżyciach i rozterkach dwójki młodych ludzi. Czy mogło być bardziej dramatycznie? Oczywiście, ale autorka zdecydowała się na w miarę wyciszone osobowości. Dzięki temu opowieść jest miła dla duszy i serducha, choć nie pozbawiona życiowych dram. Napewno temu odczuciu sprzyja także sceneria. Duża część akcji jest osadzona w puęknych okolicznościach przyrody. Ot fajna lektura na poprawę nastroju.

"Wiedźma morska" to w ostatnich dniach, moja jedyna "książkowa odskocznia" od kryminałów. Przepiękna okładka zachwyciła mnie od razu, ale ta pozycja, dosyć długo czekała na półce, na swoją kolej. Przyznam szczerze, że nigdy jakoś specjalnie nie interesowała mnie postać "Urszuli" z Małej Syrenki, była sobie to była, wiadomo że w każdej bajce musi być jakiś czarny charakter, a "Wiedźma morska" przynajmniej według mnie, pozwala nam wierzyć, że jedna z głównych bohaterek jest inspirowana właśnie "Ulą". Jakie było moje zaskoczenie, gdy fabuła dosyć szybko mnie wciągnęła. Czytało się wręcz w "mgnieniu oka". Nadmorskie klimaty, przyjaźń, której nie pokonały bariery pochodzenia, postać Evie oraz księcia Nicka - to niewątpliwie najlepsze punkty tej książki. Nie obyło się niestety bez wpadek. To co irytowało mnie najbardziej to sposób ukazania magii "na zasadzie: nikt nie może się dowiedzieć, że potrafię czarować, ale i tak jakimś cudem wszyscy się domyślają". Nie przypadły mi do gustu także postaci: Anne Mette oraz Iker, a zakończenie po prostu mnie rozczarowało, spodziewałam się czegoś więcej. Opinię o "Wiedźmie Morskiej" zostawiam Wam drodzy czytelnicy, ja nie żałuję, że ją przeczytałam.

Dostajecie diagnozę, że zostało wam pół roku życia, co wtedy robicie? Wiem, że pytanie ciężkie i sama mam problem z odpowiedzią bo z jednej strony zrobiłabym wszystko ale z drugiej zamknęłabym się w sobie i pewnie bym płakała nie wychodząc przez cały ten czas z domu. ,,Twoje fotografie” - Tammy Robinson Ava w dniu swoich urodzin dowiedziała się, że jej rak wrócił i niestety już nie da się z tym nic zrobić. Pomimo tego wyroku jaki na nią spadł ona nie chce się załamywać tylko chce spełnić swoje marzenie i wziąć ślub, jednak problem polegał na tym, że nie miała partnera. Wszyscy mobilizują się żeby spełnić jej marzenie i nawet media zaczynają się angażować. Poznaje wtedy Jamesa i musi zdecydować czy jest w stanie go pokochać oraz czy ma siłę później go pożegnać. To była bardzo trudna książka pod względem psychicznym i długo zwlekałam z jej dokończeniem. Historia Avy łapie za serce i jeśli pomyślimy, że na świecie jest dużo takich osób jak główna bohaterka to człowiekowi robi się jeszcze smutniej. Bardzo polubiłam ją jak i Jamesa oraz rozumiem jego decyzje. Sama nie wiem jak bym postąpiła na jego miejscu. Na pewno radzę wziąć dużą paczkę chusteczek, bo chociaż wiadomo jest jak książka się kończy to bez niej nie da rady. Ocena: 8/10 Opis: https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4882513/twoje-fotografie Wydawnictwo: IUVI IG: https://www.instagram.com/bookly_mood/profilecard/?igsh=azN1Yjh5ajIwNWVz