Legion: Kłamstwa patrzącego

Ciąg dalszy wojny z opętanymi, dalsze losy Falca, Malakiego, Briny i innych. Jest jeszcze bardziej epicko, mocniej i mroczniej. Słuchanie "Maga bitewnego" sprawiło mi ogrom frajdy, czego nie spodziewałam się po high fantasy. Myślałam raczej, że się zanudzę, że taka konwencja - te wszystkie smoki, demony, rycerze i magowie, w dodatku dużo bitew, militariów itp - to kompletnie nie moje klimaty. A jednak. Dałam się porwać, krótko mówiąc. Na koniec wzmianka odnośnie polskiego tłumaczenia - spory plus za ten barwny i dynamiczny język, bez nadmiernego patosu oraz odpowiednio budujący akcję i napięcie.

Projekt : poszerzanie horyzontów czytelniczych. High fantasy, próba pierwsza. Flannery wykreował świat rycerzy, magów, smoków i demonów w sposób taki, że O Panie! Nie sądziłam, że aż tak bardzo wsiąknę w tą historię, że będę aż tak kibicować bohaterom. Zwłaaszcza Falcowi - mizernemu, chorowitemu chłopakowi niosącemu na barlach traumę i brzemię. To taka typowa historia "od zera do bohatera", gdzie czytelnik obserwuje na kartach powieści jego przemianę ze słabeusza w potężnego maga, zdolnego do wielkich czynów. Postacie drugoplanowe są nie tylko tłem - są wyraziste, napisane z pomysłem i charakterem. Jest tutaj balans między poważniejszymi, poruszającymi scenami a humorem. Są epickie sceny bojów, opisy szkoleń młodych kadetów w akademii. Jest sporo polityki i zakulisowych wojenek podjazdowych o władzę. I w końcu, są pięknie, wręcz poetycko opisane smoki. Jednym słowem, komplet. Sięgnęlam po "Maga bitewnego" jako odskocznię od mojego "defaultowego" gatunku, i jest to pierwsze typowe epickie fantasy na liście przeczytanych. I już wiem, że to był bardzo dobry wybór. Jest spora szansa, że po lekturze całości na dobre przekonam się do fantasy.

Fabuła / Zwroty Akcji 6/10 Bohaterowie 6/10 Świat Przedstawiony 5/10 (niby fajny, ale po prostu ściągnięty z czego popadnie, głównie Diuny i Wh40k) Narracja / Styl / Humor 5/10 Przesłanie / Problematyka 7/10 Klimat / Subiektywne odczucia 5/10 PODSUMOWUJĄC: ledwie wyciągnięte 6/10 Takie trochę cztery książki, upchnięte w jedną i zarazem przegadane: 1. Pierwsze 200 stron - słaby fanfik do Diuny. Do wycięcia bez strat 2. Ok 100 kolejnych - klasyczny "sierota na ulicach" plot. Do wycięcia bez strat 3. Niecałe 100 - Gladiator. W sumie mogłoby zostać, ale napisane było po łepkach 4. Druga połowa - faktyczna zapowiadana powieść per se. Całkiem niezła. Może nawet zachęciłaby mnie do kontynuacji gdyby nie to, że a) nienawidzę głównego bohatera b) zespoilerowałam sobie przedostatnią część i już wiem jak rozwiązany zostanie wątek moralnej niejednoznaczności (spoiler: nie będzie jej) i "The Quiet". No dzięki, ale nie. Jak będę chciała sobie poczytać "Paradise Lost" to sięgnę po oryginał Miltona. Albo po raz kolejny przeczytam "Silmarillion". Z innych uwag (a.k.a. moje sfrustrowane komentarze pisane w czasie czytania/słuchania) - Czyta się to jak fanfik do Diuny minus jej ciekawy arabski klimat i postaci drugoplanowe: czy dokładnie te rzeczy które czyniły ją strawną. Jeszcze zobaczymy jak będzie z intrygami politycznymi, może chociaż te będą na poziomie wyższym niż Diunowe przedszkole.. - Haha. Intrygi... jakie intrygi? Ojciec bohatera, rzekomy sprytny polityk wydaje się być bardzo zdesperowany by paść paść ofiarą inkwizycji. Wzbudź w swoim synu bezkresną nienawiść, po czym poślij go na nauki do instytucji która trzyma większość wszechświata za j*ja. Co może pójść nie tak xDD Największy plot twist, to że posiadający dziedziczkę hrabia planetarny planuje zrobić to, co na jego miejscu zrobiłby każdy inny arystokrata o tytule dziedzicznym. -*Surprised Pikachu Face* (ku ogromnemu zaskoczeniu i zgorszeniu głównego bohatera, który wychował się na dworze) Główny bohater, w wieku 19-21 lat, rzekomo doskonale wykształcony i utalentowany ("") w retoryce, zachowuje się jak nabuzowany nastolatek i nie potrafi przeprowadzić najbardziej podstawowej negocjacji w sytuacji posiadania ogromnego assetu nad pozostałymi partiami. W porównaniu z nim byłabym bogiem retoryki. A jestem w tym koszmarna. - Główny bohater to dureń z ledwie rozwiniętym kręgosłupem moralnym (znaczy: na papierze go ma. W praktyce nie. [Tzn. Ja nie jestem lepsza, true. Ale w tym przypadku autor starał się sugerować że bohater jest szlachetny blabla. Wyszedł zamiast tego na hipokrytę xD]). I tak, ja wiem, pisałam się na to, zostałam ostrzeżona że typ będzie antagonistą. Ale liczyłam na postać w stylu Emhyra var Emreisa, Kelsiera, albo Anomandera Rake'a, a dostałam Anakina Skywalkera :( - Ten pretensjonalny język... ughhh... te aforyzmy ni przypiął ni przyłatał. Typ chyba pomylił powieściopisarstwo z pisaniem akademickim. Nikt mu profesury nie wręczy za ilość ready-made złotych myśli do cytowania xD No i mamy takie kwiatki jak: "I could be called many things, but left-handed wasn't one of them" czy coś takiego. W środku walki. Nie, tu nie było żadnej większej głębi, po prostu informacja dla czytelnika że bohater jest praworęczny. I to ciągłe złe stosowanie imiesłowu teraźniejszego... bolało - Po Diunowatym początku, uniwersum schodzi mocniej w stronę Warhammera 40k. Mam wrażenie, że autor chciał napisać książkę w uniwersum, ale GW go nie wzięło. Zastanawiam się tylko w którym tomie robotycznie-nieumarli "The Quiet" zaczną się budzić. Bo na bank będą robotycznie-nieumarli biorąc pod uwagę ilość "inspiracji" autora jak dotąd (spoiler. Nie będą. Nie ma co liczyć) xD Na koniec: jest przynajmniej jeden plus. Wiem żeby nie oczekiwać dużo od "Imienia Wiatru", jeśli je w ogóle przeczytam, biorąc pod uwagę że sporo osób twierdzi że są bardzo podobne. Czyżby kolejna grafomania wynoszona pod niebiosa? A tymczasem takie perełki jak "Trylogia o Skrytobójcy" Hobb wciąż są ledwie kojarzone :/

Niesamowite jak Brandon Sanderson potrafi stworzyć fascynującą opowieść, niemal fantastyczną pod kątem umiejętności głównego bohatera, integrując i w sumie opierając ją na pewnej przypadłości psychologicznej. Dodatkowo podział tej książki na krótkie nowele kryminalne z zagadnieniami z technologią przyszłości (której obmyśleniem niejeden konstruktor by się nie powstydził) prowadzące ostatecznie do rozwiązania najważniejszej dla głównego bohatera kwestii i to na stosunkowo niewielkiej liczbie stron, w ostateczności daje szalenie interesującą powieść. Polecam!

Dawno się tak dobrze nie bawiłam w świecie fantasy. Jest tu wszystko, czego w tym gatunku szukam, sympatyczni, niepokonani bohaterowie walczący o słuszną sprawę, fantastyczne stwory, przepiękne lub budzące grozę krainy, motyw wędrówki, zaskakujące zwroty akcji, a to wszystko z dużą dawką inteligentnego żartu. Serdecznie polecam.

Opiumowy sen młodego matematyka, który w młodości zbyt dużo czasu spędził na czytaniu Harrego Pottera i Sherlocka Holmesa. Lektura wspaniała jeśli w 6 klasie chcesz zachęcić kolegę zafascynowanego geometrią do czytania czegoś innego niż streszczenia lektur obowiązkowych. Lekka literatura dla młodocianych. A w tym wszystkim najlepsze jest to, że buja, dokładnie tak, jak w dzieciństwie bujał Scooby-Doo. Jakbym była młodsza pewnie bawiłabym się wybitnie, niestety upływający czas korzystnie nie wpływa na odbiór lektury i na większość rzeczy już się patrzy starczym okiem. Jednak warto poznać książkę, dla rozrywki czy chociażby żeby wiedzieć co kupić na prezent dzieciakom w rodzinie. No i jeden punkcik w górę ma za bycie cryminasy.

Niektórzy sięgną po tę książkę z ciekawości po serialu HBO. Ja zakochałam się w tej serii jeszcze w liceum, długo przed filmem fabularnym z Nicole Kidman i serialem. Jednak ta historia budzi ciekawość, ale i rozczarowanie... Malcolm pojawia się na samym początku trylogii w roli nauczyciela Lyry, ale nie daje sobie z nią rady. Dziewczynka jest rozpuszczona, krnąbrna, więc nic dziwnego, że ich relacja jest trudna, ale.... Co będzie, kiedy dziewczynka zorientuje się, że on ją kocha i potrafi rozdzielić się ze swoją dajmoną, tak jak Lyra z Pantalajmonem? Tym bardziej, że relacja dziewczynki z dajmonem po wyprawie do krainy cieni jest skomplikowana, nienawidzą się, nie ufają, a Pan nie lubi siebie jako kuny leśnej. Ma żal do Lyry, że wybrała filozofię i zapomniała o swojej wyobraźni. O tym więcej w drugiej części nowej trylogii.... Ta jest przygodą Malcolma i Alice, przyszłej gospodyni i opiekunki malutkiej Lyry. Dochodzi do wielkiej powodzi, umieszczenia dziewczynki w Oksfordzie na zasadzie autorytetu i zapewnienia jej bezpieczeństwa niskim kosztem. Wcześniej wiele osób pragnęło ją porwać ze względu na jej rodziców i to, co mogą ugrać, aby oddać dziecko. Jej ojciec potężny Lord Arsiel oraz Marissa Coulter to w końcu elita. Stoją po przeciwnych stronach barykady. On to badacz, ona działaczka wszechpotężnej Magistratury, ale potrafili pomóc Lyrze i stracili przy tym życie. Malcolm wraz Alice ratują dziewczynkę z klasztoru i sierocińca wraz z tytułową łodzią Malcolma. Spotykają na swojej drodze postacie z mitologii cygańskiej, a także wróżkę, która karmi mlekiem Lyrę. Niewątpliwie pozycja dla fanów. Świetnie było przeczytać o wcześniejszych przygodach, bo sam autor mówi, że wszystko się ze sobą łączy, ale czy trzeba to zrobić takim kosztem? Czekaliśmy na tę historię tyle czasu!!! Jednak jestem rozczarowana. Pierwszy tom jeszcze ujdzie: spokojne życie, pojawienie się dziewczynki, tajemnice, sekretna organizacja, walka, ucieczka, happy end? Czy na pewno? Przekonajcie się sami. Warto!

To był wyczekiwany przeze mnie finał Wielkich Płaszczy. Cud, miód, malina; książka wręcz sama się czyta. Ostatni rozdział... był niespodziewany, ale mimo wszystko wyczekiwany. Z niecierpliwością wyczekuję opowieści wielkich płaszczy w przetłumaczonej wersji na język polski... chyba, że nie wytrzymam i wezmę po angielsku... wszystko się okaże. Genialna książka, oby więcej takich w mojej biblioteczce. Polecam :))

Moje pierwsze spotkanie z panią Kozak nastąpiło przy okazji serii "Nocarz" i z perspektywy czasu wspominam tamte lektury jako przyjemne, szybkie czytadła. Co prawda moja opinia o wampirzych oddziałach specjalnych niespecjalnie uległa zmianie i uważam, że gdyby ktoś wówczas trochę autorce pomógł, mogłaby mieć naprawdę BOMBOWĄ powieść debiutancką. Ale i tak nie było źle.

Dzięki "Minas Warsaw" wiem już, że jeśli jakiś czarodziej zechce nawiedzić moje skromne miasteczko, to nie ma co liczyć na pozytywny rozwój wypadków. Co prawda na początku było śmiesznie, momentami przerażająco, w większości bardzo ciekawie i wciągająco ALE.
Spodziewałam się trochę innego "połączenia" dwóch głównych wątków, bo to, które mamy jest trochę naciągane (mniej więcej w stylu "Nie bardzo wiem jak to zrobić, żeby było dobrze, więc zrobię kompletnie od czapy". Było się tam, robiło się takie rzeczy we własnych tekstach).

Spodziewałam się też trochę innego zakończenia, ale może dobrze, że jest takie a nie inne. Nie jest do końca słodko, a jednak wybory głównego bohatera na sam koniec książki są dla mnie satysfakcjonujące.

Naprawdę polubiłam się z głównymi bohaterami. Miło spędziłam z nimi czas (pochłonęłam tę powieść w mniej niż tydzień, a jest co czytać!) i świetnie się bawiłam, przeżywając z nimi przygody. Autorka niewątpliwie nie próżnowała od czasu "Nocarza" i "Minas Warsaw" czyta się lekko, płynnie, bez zgrzytów. Chociaż Kozak nie stroni od kuchennej łaciny (co uważam za bardzo "życiowe" i dodające swoistej przaśności) to potrafi też fajnie stylizować wypowiedzi bohaterów (może nie jak Sapkowski, ale nieźle to wychodzi) przez co wychodzą jej pełnokrwiści i żywi.
A główny-główny bohater to ktoś, z kim czytelnik zdecydowanie mógłby się utożsamić przez większość powieści.

Więc jeśli wasze czytelnictwo ostatnio trochę zardzewiało albo czekacie na powiew świeżości, to "Minas Warsaw" będzie takim uchyleniem okna, żeby odetchnąć, wyjrzeć i sprawdzić czy coś ciekawego dzieje się za płotem.

O wow, to zdecydowanie mój ulubiony tom o Harrym. Wspomniałam, że w ostatnio czytanym zbiorze opowiadań bardzo poruszło mnie ostanie, opowiedziane z punktu widzenia Murphy już po „zgonie” Harry’ego. W tej części za to niemal pękało mi serce gdy wraz z głównym bohaterem obserwowaliśmy jak zmienił się świat po jego odejściu. To co przydarzyło się przyjaciołom Dresdena… Och, jak mi pękało serce. Byłam także bardzo wciągnięta w całą fabułę, zastanawiałam się czy w tej części Harry będzie jedynie biernym obserwatorem, ale przecież to nie w jego stylu! Autor bardzo ciekawie przedstawił świat niematerialny i wszelkie jego ograniczenia. Najbardziej przeżywałam stan Molly. Dziewczyna przeszła przez tyle okropieństw i w dodatku sojusznicy, którzy jej pozostali także się jej boją… Okropieństwo. Wiedziałam, że Harry jakoś do nas wróci(w końcu są kolejne tomy), ale cały końcowy plot twist i powrót bardzo mnie zaskoczyły – świetna część. ~Idris

Ten tom dość mroczny i poważny, oczywiście porównując jak na tą serię. To, że temat wydaje się poważny to jedno, ale wydarzenia w tej części też inne, bardziej mroczne. Wydaje się też iż tępo w tej książce jest inne. W poprzednich tomach było szybsze, szybciej wchodziło na wyższe obroty. Może mi się tylko wydawać, ale tu akcja gna na złamanie karku dopiero na koniec. Mamy tu także humor, sarkazm Harrego. Co do humory nawiązanie do Władcy Pierścienia, parsknąłem na głos. Takich momentów było więcej. Końcówka zaskoczyła, tak że od razu chcę się sięgnąć po kolejny tom.

Książkę wypożyczył mi kolega (za co bardzo dziękuję) bo w mojej okolicy biblioteki nie miały tego tomu. I co myślę po przeczytaniu? Tom 2 jest w moim odczuciu gorszy niż tom pierwszy ale nadal jest to dobra książka. Język jest prosty, fabuła raczej z tych typowych, bohaterowie spoko (ale nic specjalnego). Czy sięgnęłabym po inne książki autora – tak. Jeśli Nicholas Eames jeszcze coś napisze i zostanie to wydane w Polsce, chętnie taką pozycję przeczytam bo myślę, że autor ma potencjał.

Niniejszy zbiór to takie science-fiction, w którym “science” nie jest paradoksalnie pierwszorzędnym elementem. Stanowi właściwie sztafaż - pełen umowności i nielogiczności - dla opowiedzenia czysto ludzkich, często obyczajowych historii. Historii, w którym gatunek ludzki odbija się jak w lustrze - zdanie, które idealnie pasuje do pierwszej części tego omnibusa czyli “Kronik Marsjańskich”. “Kroniki” mówią o ludziach stopniowo zasiedlających Marsa. Jednakże Mars jest już zamieszkany i sprawa wcale nie wydaje się taka prosta. Same koncept kolonizowania planety to wyłącznie tło, bo gdyby brać to na poważnie, wszystko jest pełne absurdu i nielogiczności, które ciężko byłoby naukowo obronić nawet w czasach Bradburego. Rzekłbym, że te opowieści mają wręcz charakter bajkowy, a jak każdej bajce przystało oczywiście kończy się to pewnym morałem. Jakim, nie będę zdradzał. Choć czyta się to dosyć dziwnie, możemy przyzwyczaić się do konwencji i poczucia humoru autora. Motywem przewodnim całego zbioru jest pycha człowieka, przewijają się również wątki rasizmu oraz katastrofy nuklearnej. Szczególnie tym dwóm ostatnim nie ma co się dziwić zważając na czas, w którym przyszło żyć Bradburemu. Opowiadania w tym tomie najczęściej są bardzo krótkie, melancholijne, pozostawiając czytelnika z nutą refleksji. Przykładowo, “Sawanna” opowiada o wpływie technologii na człowieka i relacje międzyludzkie - dość prorocze. “Kalejdoskop” - o tym jak myślimy o swoim życiu w obliczu nieuchronnej śmierci. “Na Wozie” - pobrzmiewają tu echa wojny atomowej i segregacji rasowej. Są też opowiadania kompletnie nijakie i absurdalne, na przykład “Długi Deszcz” - naiwne o ludziach stąpających po deszczowej i burzowej planecie Wenus. Wiadomo, że nie ma nawet najmniejszych szans dla człowieka ani takiej technologii, by przebywać na tej straszliwie nieprzyjaznej planecie i zakładać tam ludzkie bazy. Podsumowując, całkiem ciekawy i sympatyczny zbiór, ale nierówny, pełen króciutkich tekstów z jakimś morałem jednakże w żaden sposób nie wybitny szczególnie dla współczesnego czytelnika. Niemniej zachęca do sprawdzenia innych tekstów Bradburego.

Polubiłem prozę Zambocha głównie za cykl „Koniasz”. „Bakly już nie zrobił na mnie tak wielkiego wrażenia, jednak czytało się dość dobrze. Plusy: + kontynuacja przygód Bakly’ego i ekipy Zuzanny opisanych w „Szukając śmierci”; + tajemnicza istota zagrażająca coraz bardziej mieszkańcom miasta; + intrygujący wątek zdobywania wiedzy przez Rzecz w kanałach Grafzatzy; + każdy w życiu ma jakiś cel, najczęściej różny od innych ludzi; + żeby jednak pokonać nieznane stworzenie potrzebne jest współdziałanie; + opisy kolejnych, coraz bardziej krwawych konfrontacji z Rzeczą; + jedni są stworzeni do polityki, czy też handlu, inni do twardej walki; + pomimo prostej fabuły, dynamiczna akcja wciąga od pierwszych stron; + wyraziste postacie Zuzanny, Grumana, Vuko i całej gamy innych; + jest bezwzględnie, wręcz brutalnie, krew leje się prawie na każdym kroku; + na pewno Bakly jako bohater pozostanie na jakiś czas w pamięci. Minusy: - ostateczna walka z istotą z kanałów nie porwała, zbyt schematyczna; - słabe zakończenie, po akcji wszyscy rozchodzą się w swoje strony. Ogółem książka dobra.

Po czym poznać dobrą książkę? Po tym, że reread po pięciu latach od pierwszej lektury zachwyca równie mocno jak za pierwszym razem. „Moc srebra” ma niesamowity, baśniowo-zimowy klimat oraz ciekawą historię pełną magii. Do tego dostajemy zamkniętą, wielowątkową opowieść, która splata losy różnych bohaterów bez zbędnego rozwlekania i przegadania, a jednocześnie dostarcza pełnego obrazu sytuacji. Co ważne – bohaterowie się uczą, wyciągają wnioski i starają się nie popełniać w kółko tych samych idiotycznych błędów. Dostajemy narrację z punktu widzenia kilku różnych postaci i naprawdę da się poczuć, że są to odrębni bohaterowie – z innymi doświadczeniami, różnym wykształceniem i wychowaniem. Odkąd zaczęłam regularnie czytać książki w oryginale, po angielsku, dużo bardziej zwracam uwagę na jakość tłumaczeń, a Zbigniew Królicki wykonał w „Mocy srebra” kawał solidnej roboty. Wróciłam do tej książki po latach z czystą przyjemnością i jestem trochę zszokowana, jak wiele rzeczy zdążyłam przez ten czas zapomnieć. Wiem jednak, że to na pewno nie był mój ostatni powrót do historii Mirjem. Jestem zachwycona baśnią, jaką stworzyła tutaj Novik, i myślę, że w sezonie zimowym jeszcze nie raz po nią sięgnę. A jeśli jeszcze nie znacie „Mocy srebra” — gorąco polecam! Moja ocena: 10/10

Zdecydowanie (na tą chwilę - nie czytałam jeszcze ostatniego tomu) najlepsza książka z serii Wielkie Płaszcze! Najbardziej zaskakująca i dopracowana przez samego autora. Jestem bardzo mile zaskoczona i od samego początku czytania tej książki, zwyczajnie nie mogłam się od niej oderwać. Nie mogę się doczekać, aż sięgnę po ostatni tom powieści. Polecam z całego serca!

To będzie dość subiektywna opinia, bo choć grywam w RPG to jakoś nie mogłem się wciągnąć w ten cykl. I piszę tu o całym cyklu. Brakowało mi w nim jakiegoś ciężaru, większego znaczenia i większych konsekwencji porażki. Celem gry jest lewelowanie, które umożliwia zdobywanie lepszych zadań i dalsze lewelowanie, żeby zdobywać jeszcze lepsze questy, dzięki czemu można dalej lewelować i zdobywać kolejne poziomy, żeby... i tak dalej. To oczywiście raj specyficznej grupy maniaków RPG, ale to jest ten moment w grze, w który ja wyłączam komputer. Po prostu zaczynam się nudzić. Osobiście wolę, gdy opowiadana historia choć trochę angażuje mnie emocjonalnie a tutaj "śmierć" oznacza utratę odrobiny PD i odrodzenie po 12 godzinach. Ot, krótka przerwa na kawę:). Bohater równie dobrze mógłby nie wyjść z kopalni, do której trafił. I nie zrozumcie mnie źle, to dobry cykl, ale nie dla każdego.

„Jeszcze może załopotać. Opowiadanie ze świata Meekhanu” Roberta M. Wegnera to zwięzłe, pełne napięcia opowiadanie z uniwersum Meekhanu, rozgrywane około 30 lat przed pierwszymi tomami „Opowieści z meekhańskiego pogranicza”, w tym przed piątą częścią „Każde martwe marzenie”. Opowiadanie skupia się na heroicznym oblężeniu stolicy Imperium przez armię Se-Kohlandczyków, gdzie cesarz Kregan-ber-Arlens i jego siły stawiają opór przeważającym siłom wroga. Tytułowa flaga symbolizuje nieugiętość obrońców, hasło „ANNKS” (Ale Nie Na Kolanach S….synu) dodaje humoru w chaosie bitwy, a całość pulsuje militarnym realizmem Wegnera. Krótka forma (ok. 85 stron/2h 35 min) nie rozwadnia emocji, choć dla nowicjuszy wymaga znajomości kontekstu sagi. Główne cameo to Genno Laskolnyk, zadziorny jeździec czaardaanu z późniejszych tomów, oraz cesarz Kregan-ber-Arlens w młodszej, pełnej ikry odsłonie. Kluczowa jest też pewna młoda dziewczyna, której losy splatają się z oblężeniem - to postać, która tutaj pełni rolę gońca, ale w przyszłości stanie na czele jednej z najważniejszych organizacji w kraju łącząc ten epizod z szerszą sagą. Te nawiązania wzbogacają uniwersum. Idealny dodatek po piątym tomie, oferujący militarną epickość i smaczki dla wtajemniczonych, bez zbędnego rozciągania. Wegner łączy brutalność z humorem, podkreślając motywy nadziei i lojalności. Polecam jako szybka, satysfakcjonująca lektura dla miłośników Meekhanu i oczywiście w idealnej interpretacji Filipa Kosiora w audiobooku.

Przyznam szczerze: ta książka miała u mnie pod górkę już na starcie. Łotrzykowskie klimaty to nie moja bajka, a brak wyraźnych elementów fantasy sprawił, że momentami czułam się oszukana – gdzie podziały się te wszystkie elfy i krasnoludy? Historia rozkręca się nierówno i sprawia wrażenie zaledwie przygrywki do czegoś większego. Dlaczego więc chcę jednak czytać dalej ? Dla bohaterów. Royce i Hadrian to duet idealnie niedobrany, a ich zgryźliwe przekomarzanki i budująca się (dość boleśnie) więź sprawiły, że przymykam oko na niedociągnięcia fabularne i czekam na kolejny tom... .

Jestem powtarzalny, niemal jak błędy polityczno-gospodarczo-społeczne które popełnia polskie społeczeństwo, za każdym niemal razem, gdy ma okazję dokonać rozsądnego wyboru. Nie, że nawiązuję do czegoś konkretnego, ale enigmatycznie nadmienię, że za dwa tygodnie możemy się obudzić w niezbyt fajnym kraju. Niemniej jednak nie o polityce tu chciałem rozpocząć, ale nawiązać do faktu, że przy okazji skromnych recenzji poprzednich części cyklu o Domenicu Jordanie jak mantrę powtarzałem, że wielka to szkoda, iż pani Kańtoch nie zdecydowała się kontynuować cyklu o przygodach tegoż bohatera czy to w formie dalszych tomów opowiadań, czy też pełnoprawnego cyklu powieściowego. Szczególnie, że w ostatniej dotychczas (oby dotychczas) części widzimy już o wiele więcej ciągłości pomiędzy opowiadaniami, a zakończenie ostatniego w zbiorze stanowi dość dobre otwarcie do czegoś większego. Panii Anno, prosimy powrócić do Domenica J!