Lawendowy pył

Lubię wspomnienia, lubię biografie, lubię prawdziwe historie, lubię nostalgię, tak więc książka jak najbardziej dla mnie, i cieszę się, że trafiła w moje ręce. Zabazgrałam ołówkiem marginesy dodając własne refleksje, wspomnienia i punkty odniesienia, na wypadek gdybym sama chciała napisać kiedyś coś podobnego.

Losy Polaków zamieszkujących tereny Kresów Wschodnich należą do jednego z moich ulubionych tematów książek. Przeczytałam już wiele pozycji o takiej tematyce, jednak wszystkie one przedstawiały życie ludzi przed lub w czasie wojny. W „Zapach rozmarynu” takie wątki również nie zostały pominięte, jednak stanowią one tutaj jedynie niewielką część lektury. W tym przypadku, dominuje opowieść o dziejach kresowiaków na tamtych terenach już po roku 1945 (a kończy się w czasach rozpadu Związku Radzieckiego). Nie zabrakło w tej książce również wątku prześladowań, przesłuchań, aresztowań oraz wywózek na Sybir. Moim zdaniem książka jest rewelacyjna. Historia kilku rodzin, które nie chciały lub którym nie udało się po wojnie wyjechać do Polski, napisana jest prostym językiem, bez zbędnych, długich i nic nie wnoszących opisów. Akcja toczy się bardzo szybko, jednak w żaden sposób nie przeszkadza to w czytaniu. Książka obrazuje przede wszystkim kłopoty życia codziennego, próbę ułożenia sobie życia w nowej i bardzo trudnej rzeczywistości, często wśród wrogo nastawionego lokalnego społeczeństwa, strach przed nieznaną i bardzo niepewną przyszłością. Świetnie opisane zostały również ogromne rozterki bohaterów, dotyczące dalszego życia ich samych oraz ich rodzin. Wyjechać w nieznane, zostawić ukochaną ziemię, na której się człowiek wychował i przeżył kawał życia, zostawić starych, schorowanych rodziców, którzy nie chcą słyszeć o żadnym wyjeździe, rozpoczynać nowe życie w obcym miejscu wśród obcych ludzi aby tym samym szukać lepszej przyszłości czy może mimo wszystko zostać na miejscu i nie wyrzekając się polskości starać się żyć dalej, walczyć i nie dać się zrusyfikować. Niestety życie pokazało, że nie każdy podjął dobrą decyzję…

"Wrześniowe dziewczynki" to Cara Caffrey i Sybil Allerdyce. Obie przyszły na świat w tym samym domu w Liverpoolu prawie jednocześnie. Ich rodziny teoretycznie nie miały prawa się spotkać jednak nieprzewidywalny los splata ich ścieżki życia. Książka Maureen Lee opowiada zawiłe koleje życia rodziny Caffreyów, irlandzkich imigrantów, którzy w pogoni za lepszym życiem trafiają do Liverpoolu. Druga rodzina to zamożny przedsiębiorca, jego żona i dzieci, którzy żyją dostatnie ale daleko od siebie. Niespodziewanie, w zimny, deszczowy wieczór, zaraz po przyjeździe do Anglii, Brenna zaczyna rodzić Carę. Na ulicy... Nancy, gospodyni i dobra dusza Allerdyców, przygarnia ją do siebie, już na zawsze pozostając aniołem stróżem obu rodzin. W tle lata międzywojnia i druga wojna światowa, która zmienia życie dookoła, niesie ze sobą strach, bombardowania, kalectwo i śmierć. Poplątane historie rodzinne tu opisane nie zawsze wydają się prawdopodobne i wiarygodne, choć życie czasami płata nam niezłe figle... "Wrześniowe dziewczynki" to dobrze napisana powieść obyczajowa, która wciąga czytelnika już od pierwszych stron. Trudno się od niej oderwać. Czytałam trzeci raz 🙂 Zapraszam na www.swiatymiedzykartkami.pl

Bardzo lubię tę Autorkę i tu się nie zawiodłam. Świetnie pisane, wciągająca fabuła i sporo humoru, mimo trudnych tematów. Przyznam, że pierwsza połowa książki, gdzie poznawaliśmy bohaterów i sytuację bardziej mi się podobała. Potem trochę się nagromadziło wątków, a dwie główne bohaterki zbyt mocno się utwardzały w swoim zdaniu, co mi się kłóciło z wcześniejszym ich przedstawieniem. Oczywiście wiadomo, że akcja musi być ;) i wiadomo, że są ludzie, którzy nie są otwarci na dyskusję i inne punkty widzenia, ale tu mi to w tej drugiej części przeszkadzało. Zabrakło mi też tytułowej Ireny - w sumie akcja była skupiona mocno na Dorocie i Jagnie, a Irena była swego rodzaju katalizatorem, zaś za mało było jej "życia" itd. Za to odmienny język i sposób pisania różnicujący punkt widzenia matki i córki - miodzio!

Trochę wymęczyłam się czytając "Córkę oficera" i nawet nie wiem dlaczego fabuła mnie nie wciągnęła. Dużo ciekawych wątków historycznych, jak choćby tworzenie armii Andersa i sytuacja Polaków w Kazachstanie, na Syberii i w Iranie. Nie wiem czego mi zabrakło. Może wolałabym, aby Marta była jednak ciut mądrzejsza i bardziej charakterna. Książka naprawdę warta jest przeczytania.

Ciekawy tytuł, frapująca okładka i zachęcający opis od wydawcy - to przyciągnęło mnie do tej książki. I nie zawiodłam się. Powieść bardzo wciągająca, niesamowita akcja, piękne okoliczności przyrody (Bieszczady), tajemniczy hodowca owiec i zagubiona dziewczyna z dużego miasta... Co z tego wyniknie? Nie będę zdradzała szczegółów, bo byłby to spojler. Bardzo zachęcam do lektury. Wielka szkoda, że ten doskonały debiut przez 12 lat nie doczekał się następcy.

Kiedy na lekcjach historii opowiadano o wydarzeniach z czasów zaborów, nawet w ułamku nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak dramatyczne byly to czasy dla zwykłych ludzi. Szczególnie zakończenie jest niesamowicie plastyczne: czułam się tak, jakbym razem z Anną jechała tamtym powozem. Świetnie napisana książka, a oparcie jej na historycznych faktach sprawia, że fabuła jeszcze mocniej oddziałuje na emocje czytelnika.

Czytam tu, że napisana byle jak, że książka nudna, że "znowu nostalgia PRLu"... No to ja chyba czytałam zupełnie inną książkę. Po pierwsze: napisana jest perfekcyjnie. Tu nie ma błędów stylistycznych ani logicznych. Tu nawet każdy przecinek stoi tam, gdzie powinien. Widać, że fabuła jest przemyślana od początku do końca. Po drugie: doskonały obraz wieku nastoletniego. Presja grupy, dopasowywanie się na siłę, pierwsze miłości... A scena z tańcami na "prywatce" ... GENIALNA w swej prawdziwości. Nostalgia PRLu? Na pewno nie. Choć realia tamtych czasów brzmią, ale to przecież tak ma być. Po trzecie nudna... no, mnie nie znudziła. Naprawdę BARDZO DOBRA. Jak to dobrze, że czytam opinii przed przeczytaniem książki.

Saga rodu Zajezierskich w Gutowie. Jest tajemnica, miłość, zdrada, choroba, radość i rozczarowanie.... a w tle cukiernia z jagodziankami. Cóż więcej potrzeba! Trzy fronty czasowe, mnóstwo bohaterów, można się pogubić. Ale na końcu książki całe drzewo genealogiczne od średniowiecza bardzo ułatwia powiązanie osób i zdarzeń. Zaglądając tam co chwila wracałam z "zagubionej ścieżki" na właściwe tory kojarzenia bohaterów. Wciąga, zachęca do sięgnięcia drugiego i trzeciego tomu.

Niezwykła opowieść o życiu pewnego pokolenia rodziny. Trochę mało stron na opis tak wielu rzeczy,jakie zdarzyły się rodzinie. W pewnym momencie ma się wrażenie,iż zdarzenia przyspieszają. Chciałoby się,aby by bardziej opisane,ale może to tylko wrażenie po Złym Tyrmanda.

Spodziewałam się lekkiej, słodkiej historii. Tak nakierowało mnie wiele opinii. Jakże było moje zaskoczenie gdy okazało się iż powieść jest z krwi i kości. Autorka ma dar bajarza. Ma dar ubierania w piękno rzeczywistości i robi to tak iż jest ona wręcz namacalna. Nie tylko namacalna, ale i smaczna! Opisy kulinarne są wyborne. Choc może drażnić idealizowana postać Amandine, wynagradzają to inne wątki. Powieść jest skromnie i cicho mądra. Nie narzuca się ze swoimi prawdami tylko szepta je delikatnie. Watek wojenny zrobił na mnie większe wrażenie niż cały "Słowik" razem wzięty. Ta pełna melancholii, ale i drobnych radości powieść złapała mnie za serce nie tylko swoją polskością, ale i czarem Francji oraz realnością samej opowieści.

Dużo w tej książce chaosu, sporo przewija sie wspominanych postaci, mozna sie pogubic zanim przywyknie sie do konstrukcji ksiazki. Nie jest to ksiazka gleboko wciagajaca w swoj swiat, ale wiernie oddaje klimat przeszlosci. Po polowie czytalam juz z wieksza przyjemnoscia. Zupelnie mlodego czytelnika raczej nie wciagnie. Starszych, pamietajacych kapiele raz na tydzien oraz paczki z ciuchami z zagranicy, mysle, ze ma szanse.

Znana z i ekranu telewizyjnego i z wielu audycji radiowych pani Dorota, weterynarz i miłośnik zwierza wszelkiego. Jej pasja do zwierząt to nie tylko gabinet weterynaryjny, ale także psy, koty i inne zwierza w domu. Kto nie oglądał nigdy "Zwierzowca" lub nie słuchał audycji "Zwierzenia na cztery łapy" ten ma okzaję poszukać tych programów w internecie, a na pewno nie pożałuje. A póki co, przeczytajcie bardzo ciekawą biografię samej autorki, która prowadzi nas opowiadając o swoich przodkach, rownież miłośnikach natury oraz o swoich ludzko-zwierzęcych meandrach losu. Nudy nie ma, ciekawostek mnóstwo, ale żeby nie było, że to tylko śmichy chichy, to powaznych zagadnień rownież nie brak. Polecam bardzo ja psia mama :)

Opowieść o kobiecie, która staje na rozdrożu, stawia wszystko na jedną kartę i po śmierci ojca postanawia rozwikłać tajemnice niezwykłego zniknięcia swej matki. Monika dziedzicząc po ojcu dom, rzuca pracę, kończy dotychczasowy związek, dla którego nie widzi przyszłości i wyrusza w podróż w rodzinne strony.Jedynymi wskazówkami, którymi może się posłużyć jest dokumentacja i list jaki ojciec pozostawił w kieszeni płaszcza. Monika dociera do ludzi,którzy pomagają jej odkryć rodzinne losy. W trakcie poszukiwań, oprócz rozwikłania zagadki rodzinnej, poznaje miłość swojego życia- Stefana. Wciągająca historia z zaskakującym zakończeniem. Warta przeczytania.

Powieść obyczajowa trochę o innej tematyce niż wszystkie pozostałe z dorobku autorki. Karykaturalna historia, satyra, przypominająca komediowe filmy Barei. Akcja toczy się w PRL-u konkretnie od 17 listopada do 13 grudnia 1981 roku w małej prowincjonalnej mieścinie pod Wrocławiem, w dodatku w teatrze. Pragnę przypomnieć ,że jest to okres tuż przed ogłoszeniem stanu wojennego w Polsce. Jest to czas absurdu i tak został dokładnie w sposób rozdokazywany opisany w krzywym zwierciadle przez autorkę. Postaci przewija się cała masa, każde nazwisko upodobnia świetnie daną osobę, przykładowo dyrektor Zbytek, który od luksusów nie stronił -pojęcie względne jak na tamte czasy, Biegalski -reżyser całościowo zabiegany, przysłany z samej stolicy, który ciągle gdzieś ulatniał się jak kamfora i go nie było tam gdzie powinien się znajdować. Bardzo kolorowo zostały ucharakteryzowane osobowości bufetowej i jej córki, krawca, aktorów, sekretarza komitetu miejskiego PZPR, przedstawicieli Solidarności jak Palęta odnośnik do Lecha Wałęsy, księdza Różańskiego. W teatrze była wystawiana sztuka pt. ,, Romeo i Julia’’, a już trwały przygotowania do następnej ,,Ślubów panieńskich’’ i to w nie byle jakim wydaniu. Premiera ma się odbyć 12 grudnia na zakończenie manewrów Sojuz 81, aby uczcić i przypieczętować sukces. Na przedstawieniu mają się pojawić osobistości radzieckich delegatów związanych z tym niezwykłym wydarzeniem. Nic dziwnego ,że sytuacja okazywała się napięta i tytułowa Mariola co rusz zmuszona była podawać swojemu przełożonemu krople na nerwy. Przecież on nie mógł bez nich obejść się normalnie tak jak i bez Marioli. Przechodząc do drugiej strony medalu, trudne to były czasy. Widać to po pracownikach teatru , którzy na próbach pojawiali się i znikali by utknąć gdzieś na dłużej w kolejce po rajstopy, papier toaletowy i inne. Każdy produkt trzeba było zdobyć. Wszystko figurowało na wagę złota. Często kupowano coś co nie potrzeba, by później z kimś innym wymienić na to co się samemu życzyło. Żywność serwowano na kartki, talony, książeczki zdrowia dziecka. Cóż więc pozostawało pracownikom teatru? Nielegalny handel oczywiście , który kwitł w bufecie. Hodowali świniaka na zapleczach teatru, pędzili bimber w kotłowni na miejscu , za kołnierz go nie wylewając , drukowali ulotki opozycyjne. Trzeba było się kryć ,gdyż podsłuchy nie miały końca. A i wizyty oficerów Urzędu Bezpieczeństwa też miały miejsce nie raz i nie dwa. Liczono się wyłącznie z tymi , co należeli do partii. Sytuacja co najmniej dziwna a przy tym komiczna. Nie bez kozery zaznaczono na okładce ,że powieść lekka , zabawna i przekorna. Do tego dochodziły jeszcze inne bardziej obyczajowe epizody w postaci miłostek, zdrad, intryg , zawirowań wśród aktorów, walki o role nie zawsze uczciwe. Niesamowicie humorystyczna powieść, fantastyczne dialogi. Książkę bardzo lekko się czytało i napięcie wokół teatru cały czas rosło stopniowo. Polecam ,jeśli ktoś nie jest zrażony szczególnie czasami PRL-u i chce się coś o nich dowiedzieć lub tym , którzy przeżywali to na co dzień i chętnie odtworzą sobie ponownie w pamięci.

Małgorzata Kalicińska, autorka znana z ciepłych, życiowych opowieści o ludzkich losach, w książce "Zwyczajny facet" ponownie snuje historię o poszukiwaniu siebie, miłości i szczęścia – tym razem z perspektywy mężczyzny. Główny bohater, pięćdziesięcioletni Wiesiek, zostaje zmuszony do życiowej rewolucji. Strata pracy, problemy małżeńskie i poczucie stagnacji popychają go do wyjazdu za granicę. W Finlandii, pośród zimowych krajobrazów, dostaje szansę na nowy początek – zarówno zawodowy, jak i osobisty. Kalicińska z dużą wrażliwością rysuje portret Wieśka – człowieka uwikłanego w toksyczny związek, który latami tłumił własne potrzeby i uczucia. Jego żona, Joanna, to postać napisana z wyraźnym zamysłem: apodyktyczna, zimna, traktująca Wieśka z wyższością. Autorka nie owija w bawełnę, ukazując psychologiczną przemoc, która latami niszczyła bohatera. Jego historia to przypomnienie, że nie tylko kobiety mogą być ofiarami toksycznych relacji. Mimo trudnych tematów, Zwyczajny facet nie jest przygnębiającą lekturą. Wręcz przeciwnie – dzięki męskiej przyjaźni, humorowi i nowym doświadczeniom, książka daje nadzieję, że w każdym wieku można znaleźć szczęście. Podobnie jak w serii Dom nad rozlewiskiem, Kalicińska pięknie opisuje relacje międzyludzkie oraz siłę uczucia, które może uleczyć dawne rany. Zwyczajny facet to powieść, która trafi do osób ceniących spokojne, refleksyjne historie o życiu, jego zakrętach i drugich szansach. Nie jest to literatura dynamiczna, pełna zwrotów akcji – raczej ciepła, ale jednocześnie poruszająca opowieść o dojrzewaniu do zmian. Jeśli podobał Ci się Dom nad rozlewiskiem, istnieje duże prawdopodobieństwo, że i ta książka przypadnie Ci do gustu. 📖 Dobra, refleksyjna powieść o życiu i nadziei, choć momentami przewidywalna.

Dawno nie czytałam tak zabawnej książki. Osadzona w połowie lat 2000, trąca jeszcze trochę PRLem. Kiedy wykształcona dziennikarka zwalnia się z redakcji i z powodu braku płynności finansowej zatrudnia się jako woźna w szkole to może skończyć się tylko katastrofą, albo śmiechem.

Parę faktów z życia Van Gogha w Arles stało się kanwą bardzo naladowanej emocjami powieści o miłości, artystycznej pasji i chorobie, która doprowadziła do smierci słynnego malarza. Dzięki bogatym opisom elementow przyrody aż skrzącym się kolorami świat przedstawiony wydaje się czytelnikowi bliższy, podobnie jak sztuka tego impresjonisty. Malarz i jego ukochana są podglądani nawet w intymnych scenach, ale brak tu spodziewanej wulgarnosci, jest za to czułość, tkliwość, które czynią ich miłość wyjątkową. Bohaterowie zapadają w serce czytelnikowi, choć wiadomo, że ona to prostytutka, a on osobowość o skrzywionej psychice. Powieść czyta się dobrze, z zaciekawiem, choć wiemy już na początku, jaki będzie finał tej historii. Polecam.

No kochana, ale się "wpakowałaś"! Jeden - zdrajca, drugi - nieudacznik życiowy. Czy ty - mądra, sympatyczna, energiczna kobieta - nie możesz lepiej lokować swoich uczuć? Nie? Ok, masz rację. W innej sytuacji nie mielibyśmy okazji uśmiechnąć się, zdziwić, podyskutować z tobą podczas lektury "Kudłatej". Co masz w zamian? Wspaniałe dzieciaki, niezawodne pzyjaciółki i nas - czytelników (sprzymierzeńców).