Ku zniszczeniu dnia

Bardzo podobna do twórczości Sary J. Maas (Lucien = Atlas; Ryhsland = Nadir; Feyra = Lor) oraz innych fantasy - wszelkich prób żywiołów, przetrwania itd. Początek - lekko słaby, ciągnął się trochę. Końcówka trochę lepsza, ale przewidywalna. Kilka wątków niewiadomych, większość jak narazie można było się domyśleć. Zobaczymy w kolejnej części. Daję 6.

Upadek i gniew to pierwsza część serii Przebudzenie autorstwa Jennifer Armentrout. Styl tej powieści romantasy jest typowy dla autorki. Początek spokojny ale w miarę czytania akcja nabiera tempa by finalnie zakończyć pierwszą część w takim momencie że masz ochotę od razu sięgnąć po kolejny tom by sprawdzić co stało się dalej. Typowo babskie romansidlo fantasy dla bardzo dorosłych czytelniczek. Mnie nawet lekko pachnie "harlekinem". Ale cóż poradzić, lubię styl J. Armentrout bo fajnie się czyta a w miarę czytania pojawiają się coraz to ciekawsze wątki.

O jak ja lubię takie przygodowe książki! Mamy tu wszystko, intrygi, złodziejstwo, krawą jatkę, obmyślanie planu zdetronizowania króla, magiczne artefakty i brak zaufania kogokolwiek do kogokolwiek. Do samego końca ciężko było określić, czy plan się powiedzie. A ich droga, spotkanie i wędrówka były owocne w przygody. Nie odczuwałam tu nudy. Mamy 6 bohaterów- narratorów. I powiem Wam, że bardzo łatwo było ogarnąć kto jest kim. Po imionach może i pamięć by mnie zawiodła, ale na szczęście każdy rozdział jest tak skonstruowany, że wiesz kto teraz mówi i jaka jest jego historia. I właśnie. Dostajemy przeszłość każdej postaci. Co prawda nadal nie wiemy tak do końca kto ma jaki plan i cel, ale poznajemy wewnętrzne wspomnienia i rozterki. Mamy do opracowania spory kawał planu, musi wyjść wszystko idealnie. Tylko czy aby na pewno można tam każdemu ufać? Było intensywnie, niebezpiecznie, magicznie. Wszystko mi się podobało, nie było chwili zwątpienia! Końcówka bardzo mi się podobała, no tego wszystkiego to ja się nie spodziewałam! Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona, bo myślałam, że przy tylu bohaterach i tematyce to będzie taki chaos i coś, co już znamy z innych pozycji. A tu świetny zarys bohaterów, porządek i miłe zaskoczenie na koniec, bardzo mi się podobało!

Lepsza, niż się spodziewałam. Wysłuchałam ją w formie audiobooka i to była dobra decyzja, gdyż mam wrażenie, że przy tradycyjnym czytaniu momentami mogłabym się trochę dłużyć. Mimo to historia ma w sobie coś przyciągającego. Pojawiają się całkiem ciekawe postacie, a całość stanowi solidne wprowadzenie do dalszych wydarzeń. To taki etap, w którym poznajemy bohaterów i lepiej rozumiemy sytuację, w jakiej się znajdują, zanim akcja naprawdę się rozkręci (mam nadzieję patrząc na końce wydarzenia), bo zakończenie zdecydowanie zachęca, żeby sięgnąć po kolejny tom i sprawdzić, co będzie dalej.

No i ostatni tom zrereadowany 😉 Tutaj chyba dzieje się najwięcej. Przez to co tu się odwaliło, jeszcze bardziej nie cierpię Dantego, za to bardzo polubiłam Justusa. Jednak nie taki straszny diabeł jak go malują. Wiele faktów wychodzi tu na jaw. Okazuje się też, że nie cała historia wygląda tak jak się wydawało. Wychodzi też najaw ta silna więź między Fallon a wężem. Oczywiście jest tu też kilka scen łamiacych serce. Mega szkoda mi Gabriela i Ciana, Browne trochę też, ale wieloma swoim postapkami mnie wkurzała. Tak jak Antonio. Zakończenie fajne, ale już zacieram ręce na to, żeby dowiedzieć się jak potoczyły się dalsze losy rodziców Fallon i czy los da im kolejną szansę. I fajny jest ten dodatek pokazujący ich poznanie, patrząc na Zendaye, nie daleko pada jabłko od jabloyl, choć matka szybciej się pogodziła, ze swoim wronim przeznaczonym

Z minusów: motywy przechodzenia prób, który jest w mojej ocenie bardzo oklepany, a tutaj nie było w tym nic ciekawego, zaskakującego. Koniec minusów 😁 Natomiast z plusów: książka ciekawa, intrygujące dwuosobowe POV, które pozwala nam poznać jednocześnie dwie linie czasowe, historię i "teraźniejszość". Czuć tu rozterki Rielle, jej niestabilność emocjonalną i potrzeby, przez które podejmuje konkretne decyzje. Ale widać też jej walkę i to, że nie chce się poddać złym podszeptom. Eliana z kolei przez prawie całą książkę jest taką bohaterką, na jaką ją wykreowano: bezlitosna, egoistyczna, skupiona tylko na sobie i swojej rodzinie. I to jest dobre, bo czytelnik może dokładnie poznać proces jej przemiany, a ona jest autentyczna, o co czasem naprawdę trudno. Jak podsumowałabym tę książkę? Tu dobro i zło mieszają się, czarne okazuje się białe, a białe czarne.

Zdecydowanie lepsza od części pierwszej. Jakoś tak wszystko w tej części nabrało barw i charakteru. Pewnie to skutek użycia kilku perspektyw, ale jeśli tak, to trzeba to było zrobić już w poprzedniej części. Oczywiście ta książka nie jest wolna od głupotek, ale o wiele łatwiej jest je tu wybaczyć. Świetne zakończenie dylogii. Sama opowieść jest 9/10, jednak odejmuje gwiazdkę za perfidne niedociągnięcia graficzne w dokładnie tym SPECJALNYM wydaniu (jak już się robi ozdobne pierwsze strony rozdziałów i ozdobniki w postaci koron warto… usunąć z nich białe tło jak te dwa elementy się nakładają (rozdział 33 dla masochistów, którzy chcą to zobaczyć) - moje serce grafika tego nie wybaczy) EDIT: dobra, macie to 9/10 - wierzę, że chociaż złotówka z zakupu tego wydania znalazła się w dotacji na #cancerfighters, więc wybaczę Wam to nieusunięte tło. SZACUNEK!

Tonąc w mroku to pierwsza książka Agnieszki Zawadki, po którą miałam przyjemność sięgnąć. Książkę wydało wydawnictwo We Need Ya. Stała na mojej półce od miesięcy i naprawdę się cieszę, że w końcu postanowiłam ją przeczytać. Było to moje pierwsze spotkanie z pisarską twórczością autorki i jestem naprawdę pozytywnie zaskoczona. Mówiąc szczerze, wprowadzenie do historii tak wybiło mnie z rytmu, że kompletnie wypadło mi z głowy, że to ma być retelling „Pięknej i bestii”. Olśniło mnie to dopiero pod koniec lektury, kiedy połączyły mi się w głowie odpowiednie kropki. Zadziałało to na plus – wspomniana baśń nie należy do moich ulubionych w retellingach, jako że mam wrażenie, że nie można wyciągnąć z niej nic nowego. Zawadce jednak się to udało. Autorka skonstruowała bardzo ciekawy świat. Wyraźnie oparła go na systemie krajów Bliskiego Wschodu, a jednocześnie stworzyła jego pewien kontrast w postaci Nieziemia – miejsca pogrążonego w ciemności, gdzie wciąż ostała się magia. To właśnie tam prędko przenosi się akcja. Razem z główną bohaterką, Dalią, czytelnik poznaje tamto miejsce oraz jego kulturę. Czuć w tym pewien niedosyt, jako że przy lekturze toczyło mi się w głowie mnóstwo pytań i nie na wszystkie odnalazłam w tekście odpowiedzi. Bardzo podobał mi się wątek zielarski, który początkowo właśnie wytrącił mnie z rytmu. Wprowadził on bohaterkę w sposób, którego się w ogóle nie spodziewałam i bardzo ciekawie zarysował jej charakter oraz przeszłość. Trochę ubolewam, że autorka dość szybko ją zakopała pod wydarzeniami z głównej osi fabularnej, a jednocześnie rozumiem, że cały zarys postaci miał na celu przede wszystkim wprowadzenie świata oraz motywacji Dalii. Akcja w książce jest raczej powolna, można by powiedzieć, że przez długi czas stoi w miejscu, by wprowadzić miejsce i zarysować wszystkie potrzebne informacje. Nie oznacza to, że w trakcie lektury wieje nudą – osobiście pochłonęłam książkę w dwa wieczory i nie mogłam się od niej oderwać. Czytało się ją bardzo dobrze, a autorka ma całkiem przyjemny styl. Sprawiło to, że nawet te fragmenty bez wsadzających w fotel wydarzeń przyjmowało się z sporą satysfakcją. Dwa minusy, które najbardziej przeszkadzały mi w trakcie lektury dotyczą wątku miłosnego oraz finału. Po retellingu „Pięknej i bestii” należy się spodziewać wolno rozwijającej się miłości. W przypadku Tonąc w mroku powiedziałabym nawet, że ta miłość rozwija się nieco zbyt wolno – tak wolno, że nie dostrzegłam, kiedy dokładnie się to stało. Odniosłam wrażenie, że ona się po prostu pojawiła. Wszystkie rozmowy i relacje między głównymi bohaterami bardziej przypominały budowanie przyjaźni. Nie da się zaprzeczyć, że była między nimi jakaś chemia, ale nie wyjaśnia natychmiastowego przeskoku od „lubię cię” do „poświęcę się dla ciebie”. W kwestii finału, odczułam spory niedosyt. Mam do niego dość dużo pytań i nie wszystko rozumiem. Wydał mi się nieco chaotyczny, a przede wszystkim zadział się szybko. Rozczarowaniem było dla mnie też potraktowanie potworów niemal po macoszemu. One po prostu były, stanowiły problem, ale został on rozwiązany. I tyle, a to trochę mało. Nie zmienia to faktu, że książkę czytało mi się bardzo dobrze i ogólnie uważam ją za udaną pozycję. Tonąc w mroku to z pewnością dobry start, by zacząć zapoznawać się z twórczością autorki. Z całą pewnością przypadnie do gustu fanom „Pięknej i bestii” oraz „Porwanej pieśniarki” Danielle L. Jensen.

Tę książkę (a właściwie całą dylogię) poleciła mi moja psiapsi spoza bookstagrama i powiem tylko tyle: gdybym miała fortunę na książki, to bez wahania oddałabym jej zarządzanie budżetem 📚💸 „Szkarłatna ćma” to historia Rune, jej przyjaciół - Alexa i Variety - oraz Gideona, czarownic i łowców czarownic. Brzmi klasycznie? Może trochę. Ale tylko do momentu, aż zaczynają się komplikacje. Alex i Gideon są braćmi - jeden zna prawdziwą tożsamość Rune, drugi poluje na nią, nie mając pojęcia, że jest bliżej niż myśli. I tu robi się ciekawie 👀 Dostajemy tu wszystko: romans, napięcie, wsparcie, wybory nie do pozazdroszczenia i złamane serce. Bohaterów - owszem. Moje niestety też. Tak, płakałam. Jak bobo. Bez wstydu 😅

Bałam się trochę klątwy drugiego tomu, który często jest słabszy niż pierwszy i powoduje zawód oraz zastój u czytelnika, ale tutaj absolutnie nie może być o tym mowy. Tak, Val jako główna bohaterka jest bardzo specyficzna, jednak na szczęście w drugim tomie się nie zmienia i nadal pozostaje pokręcona na swój wyjątkowy sposób. Poznaje też inne Lumie, a każda z nich ma swój bagaż przeszłości, przez co tworzą naprawdę ciekawą rodzinę z wyboru. Jedyne czego mi zabrało w tych relacjach to trochę za płytki wątek z Ravem. Bardzo polubiłam tego okrytego mrokiem elfa i z tęsknotą czekałam na każdą scenę, w której był, a niestety jak dla mnie było ich ciut mało. Ale może było to celowe? Zobaczymy w trzecim tomie, za który zabieram się od razu ❤️

Bdb przygodowa fantastyka z delikatnym wątkiem romantycznym. Potwory, tajemnicze komnaty i questy do wykonania, poświęcenie. No naprawde super sie czyta (zajęło mi 1 dzień). Klimatem przypominało mi troche "Zorro" pomieszane z jakimś anime. Ja polecam 😄👌💜

Bardzo przyjemne czytadło, fajne romantasy! Jednak nie relacja głównych bohaterów mnie kupiła, a obietnica - mały zalążek, że kolejne tomy mogą pójść w ciekawą polityczną stronę. Relacja głównych bohaterów była bardzo prawdziwa, jednak to co jest prawdziwie interesujące w tej książce to świat i jego działanie, a tychże opisów Carrissa nam skąpi, jednak sugerując „spokojnie, w kolejnej książce będzie więcej, zobaczysz” i ja je wierzę. Do tego bardzo intryguje mnie postać Reshaye. Chętnie sięgnę po kolejny tom!

Lubię sięgać po książki fantasy, które próbują ugryźć gatunek trochę inaczej. Nie zawsze na pierwszym miejscu muszą być smoki, wampiry, czy nekromanci. Czasem mam ochotę na coś surowszego, bardziej pierwotnego. Klimat wikingów w wydaniu romantasy? Brzmi jak coś, co biorę w ciemno. Tylko że ta relacja nie była od początku łatwa. Przeczytanie tej książki zajęło mi ponad miesiąc. Pierwsze rozdziały dosłownie dawkowałam sobie po kilka stron dziennie, jednocześnie czułam, że historia ma potencjał na coś ostrego, bezkompromisowego, pełnego brutalnej energii… ale jednocześnie brakowało mi tej iskry, która sprawi, że zasiądę do książki bez reszty. Na szczęście była Freya. Freya urzekła mnie od pierwszych stron. To bohaterka, która w kluczowym momencie swojego życia nie załamuje rąk, tylko łapie byka za rogi i próbuje przejąć kontrolę nad własnym losem. I właśnie jej determinacja, walka o siebie i wewnętrzny ogień sprawiły, że chciałam czytać dalej. Ona działa, ryzykuje i ponosi konsekwencje. A jednak… coś mi w tej historii długo nie domykało się w całość. Mamy przecież świat inspirowany kulturą wikingów – surowy, brutalny, a ja czułam niedosyt opisów, głębszego zanurzenia w realiach, większego rozmachu w budowaniu świata. To ogromny potencjał, który aż prosi się o rozwinięcie. Zamiast tego fabuła w dużej mierze opiera się na znanych schematach romantasy: zakazane uczucie, napięcie między bohaterami, relacja, która nie powinna mieć miejsca… a jednak kwitnie. I przyznam szczerze, kiedy ta romantyczna część zaczęła się rozkręcać, ja też zaczęłam łykać kolejne strony jak szalona. Ostatnie trzy czwarte książki przeczytałam w dwa dni. Nagle wszystko zaczęło ze sobą współgrać. Emocje przyspieszyły, napięcie wzrosło, a ja w końcu poczułam to, na co czekałam od początku. Zakończenie? Dla wielu może przewidywalne, dla mnie było zaskoczeniem – i właśnie ono sprawiło, że realnie zainteresowałam się kontynuacją. Ostatnio podchodzę do książek dużo bardziej krytycznie niż kiedyś. Dlatego mocne 6/10 w przypadku pierwszego tomu, to u mnie naprawdę solidna ocena. Doceniam wyróżniającą się bohaterkę, nutę tajemnicy i próbę stworzenia historii innej niż wszystkie w obrębie romantasy z motywem wikingów. Nie każda „szóstka” dostaje u mnie zielone światło na kontynuację. Ta dostaje. Danielle L. Jensen – nie zawiedź mnie w kolejnym tomie.

📚 Co decyduje o tym, czy sięgacie po papierową książkę czy wybieracie ebooka? Sabat 4,5/5 ⭐ U mnie głównym czynnikiem są wcześniejsze doświadczenia z wydawnictwem lub autorem. Tak też było w przypadku książki "Sabat" autorstwa Harper L. Woods, wydanej nakładem wydawnictwa, którego poprzednie tytuły nie przypadły mi do gustu. Postanowiłam więc przeczytać ją Legimi, aby uniknąć rozczarowania, jednak kompletnie się w niej zakochałam! Willow Madizza to ostatnia wiedźma ze swojego rodu. Po śmierci matki, wraz z młodszym bratem, ukrywa się wśród zwykłych ludzi. Jednak w jej sercu płonie pragnienie zemsty na Zgromadzeniu. Kiedy więc Alaric Thorn przybywa, aby zabrać ją do Uniwersytetu Hollow's Grove, dziewczyna postanawia wcielić w życie swój plan. Chce uwieść mężczyznę i zdobyć to, na czym jej zależy. Jednak Alaric nie jest zwykłym człowiekiem - to stworzenie uwięzione w ludzkim ciele, które aby przetrwać, musi żywić się krwią wiedźm. Największym zaskoczeniem okazała się fabuła tej książki. Byłam przekonana, że będzie ona skupiać się głównie na spicy scenach, jednak nic bardziej mylnego! Cała historia została poprowadzona w niezwykle intrygujący sposób, wciągając mnie od samego początku. Autorka stworzyła fascynujący świat wiedźm, w którym istnieją różne rasy, każda działająca według nieco odmiennych zasad. Co ciekawe, różnice występują także między męskimi i żeńskimi przedstawicielami danego rodu. Szczególnie mocno odczuwałam tę niezwykłą atmosferę, gdy Willow korzystała ze swojej mocy. Każde użycie magii emanowało wyjątkowym nastrojem, charakterystycznym dla świata wiedźm. Relacja między Willow a Alaricem to istna petarda namiętności. Uwielbiam tego typu związki, w których bohaterowie udają wzajemną nienawiść, a jednocześnie nieustannie coś ich do siebie przyciąga. Ich ciągłe przekomarzania, słowne potyczki i iskrzące napięcie emocjonalne są wprost namacalne. Scen erotycznych nie było wcale tak dużo, a fabuła nie opierała się wyłącznie na nich. Były one napisane z wyczuciem i smakiem, nie wywołując uczucia zażenowania. Przyznaję, że w trakcie lektury brakowało mi niektórych wątków i byłam skłonna ocenić tę książkę nieco niżej. Jednak wtedy nadeszło zakończenie, które całkowicie zmieniło moje nastawienie. Przysięgam, że podczas czytania ostatnich stron trzęsłam się z emocji i nie mogłam usiedzieć w miejscu. To genialne zakończenie podniosło moją ocenę, udowadniając, jak niesamowitą historię stworzyła autorka. Tłumaczenie tytułu to jak dla mnie ogromny błąd, ale w żaden sposób nie wpływa to na moją ocenę. Jeśli lubicie pikantne romanse przepełnione magią i intrygą, koniecznie sięgnijcie po Sabat.

Remy jest czerwoną czarownicą, a to oznacza, że całe swoje życie musi się ukrywać, bowiem zły król zarządał, by wszystkie kobiety jej pokroju były martwe. W przetrwaniu pomaga jej przybrana matka i przybrany "brat". Podróżują i żyją od karczmy do karczmy - wszystko jednak się komplikuje, gdy pewien tajemniczy gość gospody odkrywa prawdziwą tożsamość Remy. "Dwór Gór Wysokich" to typowa fantastyka romantasy. Zaczyna się bardzo wciągająco - czuć klimat zagonienia w kozi róg oraz młodość i naiwność Remy. Hale to fajny facet, który, jak to w romantasy należy, podgrzewa atmosferę - chociażby swoimi żarcikami. Pech jednak chciał, że w życiu przeczytałam już tyle różnych książek o poszukiwaniu: magicznych pierścieni, mieczy, zwojów, ksiąg itp. że trochę brakuje mi już serca do kolejnej wędrówki skupiającej się na szukaniu starożytnego, magicznego, superaśnego czegoś. Tym bardziej, że po połowie książki okazuje się, że Remy to była tym i tamtym, umie to i tamto i jest tak wyjątkowa, że nikt tak wyjątkowy nie jest. No i na domiar złego są jeszcze uniesienia łóżkowe, które nijak nie współgrają z tym, co ja uważam za romantyczne albo chociaż smacznie napisane. Powiedziałabym tak, że pierwsza połowa tej książki rozkręca się pysznie. Jest fantastyka i buja, no ale później niestety fabuła wpada na stare znane już wszystkim tory i choć stara się zaskoczyć wszystkim, bo na każdej kolejnej stronie wychodzą nowe kwiatki - to niestety wszystko to już było. Jeśli lubicie fantastykę drogi, poszukiwanie magicznych przedmiotów i spicy sceny to jednak myślę, że będziecie ukontentowanie.

Lekka i przyjemna książka, w której akcja dosyć szybko idzie do przodu. Przeplatający się świat rzeczywisty ze snem daje fajną opcję do rozwijania różnych odjechanych pomysłów i lekkiego zatracenia się w tym, czy to co się dzieje to sen czy jawa. Połączenie urban fantasy z kinem akcji/rozwiązywaniem detektywistycznej zagadki. Intrygi nie są jakoś szczególnie mocno skomplikowane, ale Tarian jako główny bohater jest bardzo ciekawą postacią. Wątek o alzheimerze również jest interesującym dodatkiem. Polecam

Bałam się, że ładna okładka to tylko wabik do słabej książki, ale zaskoczyłam się pozytywnie. Całkiem ciekawy świat, wampiry w książkach zawsze na plus, kilka fajnych plot twistów, chociaż kalki z prawdziwych wydarzeń czy strojów trochę przypominały mi niezbyt miłe Wojny Makowe, to autorka dała radę całkiem z tego wybrnąć.

Najgorsza ze wszystkich części, dość chaotyczna przez nadmiar akcji, którym nie została poświęcona wystarczająca ilość czasu, żeby porządnie je zbudować. Sympatyczni bohaterowie, ale opisani powierzchownie, przez co ciężko jest się z nimi zżyć. Przyjemna książka dla dzieci - nic więcej.

Malarka, kanciarz zalecający się do niej no i istny diabeł. Trio idealne? Z początku nic nie rozumiałam. Nie pasowało mi przeskakiwanie czasowe opowieści na samym wstępie. Tu rozmowa z koleżanką, a nagle wstawka co było pół godziny temu. Reprymenda. A nagle wstawka co się wydarzyło. Nie było to dobrze wplecione i wielokrotnie mnie myliło, bo myślałam, że to są następne wydarzenia, a nie wspomnienia sprzed 15 minut... Za to cała fabuła- podejrzana gra, magia? To było świetne i mam swój następny guilty pleasure! No tak, nie było to wielce górnolotne, to taka przyjemna historyjka fantasy dla dorosłych 👀 Z humorem, ze świetnymi bohaterami i z plot twistem, którego się nie spodziewałam! Ale to był taki idealny smaczek na końcówkę 🤌🏻 Mamy tutaj podejrzanych ludzi, istoty, niebezpieczeństwo, przeskakiwanie między światami, dworami i mnóstwo bohaterów głównych i pobocznych. Do tego dawka namiętności, szczypta sarkazmu i silna główna bohaterka. Bardzo mi się podobał klimat zagadek i przygód. Ale ale, żeby nie było tak pięknie, to tu też znów było mnóstwo błędów językowych, które mnie wybijały z rytmu 🙈

Pierwszą część zdecydowanie lepiej się czytało. Tą naprawdę męczyłam, miałam wrażenie jakbym czytała w kółko to samo. Niby zmiana jakiś bohaterów albo otoczenia, ale ciągle te same sytuacje i rozterki. Rozumiem, że to mógł być celowy zabieg, żeby podkreślić wagę tych dylematów, ale w pewnym momencie już chciało się omijać całe akapity.