Księżycowi marzyciele

Spotkanie w Phoenix. Czy granica państwa powinna oddzielać człowieka od realizacji marzeń? Według Tony’ego Sandovala – zdecydowanie nie. Autor, urodzony w Meksyku, opowiada w tym komiksie swoją własną historię – o marzeniach, miłości i granicach, które istnieją tylko po to, by je przekraczać. Sandoval od zawsze chciał być znanym rysownikiem komiksów, a do tego potrzebna była przeprowadzka do USA. Problem? Brak wizy. Rozpacz i frustracja szybko zamieniły się w niebezpieczną myśl: „A może przekroczyć granicę nielegalnie?”. Prawdziwy dramat zaczął się, gdy w grę weszła jeszcze wielka miłość. Wtedy decyzja stała się faktem, bo czy ktoś jest w stanie powstrzymać zarówno serce, jak i marzenia? Historia ma ogromny potencjał: temat emigracji, granic i walki o swoje miejsce w świecie aż prosi się o mocny przekaz. Niestety Sandoval prowadzi tę opowieść wyjątkowo lekko. Czyta się ją szybko i przyjemnie, ale po skończeniu zostaje wrażenie, że czegoś zabrakło. Wszystko jest na swoim miejscu: emocje, przygoda, finał, ale nie ma tej głębi, jakiej oczekuję od tak osobistego tematu. Na szczęście od strony graficznej jest naprawdę dobrze. Ilustracje są lekko karykaturalne, ale mają swój urok i sprawiają, że całość ogląda się z przyjemnością. To solidna, rzetelna robota. Nic ponad to, ale też nic poniżej. Przyjemna, w miarę ciekawa historia z ładnym happy endem i sympatycznymi rysunkami. Dobra lektura na wieczór, choć od komiksu o takiej tematyce chciałoby się jednak czegoś więcej. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DNzqeRl2MIz/?igsh=MXh5M21na2I3bzJoNg==

Akurat teraz, gdy jestem po lekturze opowiadań Tadao Tsuge, widzę wiele podobieństw do stylu charakterystycznego dla japońskiej gekiki: brak tła, minimalizm, granie czernią czy odcieniami szarości i ogólne wrażenie, że kreska zmierza w bardziej niezależne rejony japońskich tradycji. Berliac opanował tę stylistykę do perfekcji, a dodatkowo jego dzieło charakteryzuje spora dynamika. W "Sadboi" autor porusza trudne kwestie asymilacji mniejszości oraz funkcji i granicy sztuki we współczesnym społeczeństwie. Najlepsze jest to, że brak tu moralizatorstwa czy gotowych odpowiedzi - wnioski czytelnik musi wyciągnąć sam

"Niewidzialne Echa" to komiks, który w swojej prostocie koloru, zachwycającej okładce i pięknemu wydaniu jest o ogromnej tęsknocie, która budzi ukryte demony. Baltus to fotograf, który nie może zapomnieć swojej największej miłości. Przez to wszystko, co się stało, ucieka na małą włoską wysepkę, gdzie rozbija swoją samotnie w uroczych okolicznościach przyrody... Aż do pewnego momentu... A wszystko, co dzieje się później, jest relacją Baltusa z otoczeniem, które jest dla niego czasem trudne (i nie potrafię na to odnaleźć innego, dobrego sława). Z kolei każde kolejne zdanie zdradzi Wam fabułę, która mimo wszystko jest dosyć prosta i przewidywalna, jednak dalej na tyle atrakcyjna, aby się w nią zanurzyć i ją poznać, chociaż miejscami bohaterowie mogliby powiedzieć kilka słów więcej lub przybrać inną, bardziej obnażającą ich pozę. "Niewidzialne Echa" to niezwykła wrażliwość, która dowodzi, że otaczający nas świat jest czasem trochę bardziej skomplikowaną formą doznań i emocji niż nam się to wydaje.

Bardzo fajna i ciekawa kreska, ale historia poprowadzona dosyć chaotycznie - nie wiemy, gdzie się dzieje akcja, w jakim wieku są bohaterowie, jak wygląda cykl ich edukacji, przez co trudno się zorientować w wadze i konsekwencjach wyborów podejmowanych przez bohaterkę. Końcówka rekompensuje, bardzo ładnie i symbolicznie wraca do początku i podsumowuje całą tę historię.

Można się bardzo przejechać na tym komiksie, czytając jedynie pierwszą czy drugą część. Dopiero ogarnięcie integrala w całości sprawia, że poszczególne elementy układanki do siebie pasują. Wielki szacunek za to jak autor tę fabułę przemyślał i skonstruował. Świat pokazany w "Rewolucjach" jest oryginalny i ciekawy. W tej alternatywnej rzeczywistości dobrze znane wynalazki mają swoją - całkowicie odrębną - historię i to one napędzają opowieść. Skutnik dysponuje też bardzo charakterystyczną kreską, która w połączeniu z pastelami robi mi naprawdę dobrze. Klasyk współczenego komiksu.

Codzienne życie z kotem to często prawdziwa przeprawa. W wersji humorystycznej przedstawiono to chociażby na łamach „Garfielda” czy serii „Cześć, Michael”. W komiksie „Sugar…” postanowiono podejść to tematu poważniej. Tytułowy Sugar to już trzeci kot adoptowany przez młode małżeństwo. Będzie musiał nauczyć się mieszkania razem z innymi domownikami. W komiksie jest stosunkowo mało antropomorfizacji. Zwierzęta wprawdzie się odzywają, ale nie wydaje się to mieć wpływu na przebieg fabuły. Więcej jest tu niemych scen, a czasami pokazane jest, że zwierzę nie rozumie co mówią ludzie. Wyjątkiem są finałowe sceny ukazujące pewien specyficzny dialog. Życie zwierząt nie jest tu w żaden sposób ugrzecznione. Pokazane jest, że bardzo łatwo mogą zrobić krzywdę zarówno sobie jak i innym. Przy tym jednak zdolne są do przywiązania się do innych istot. Większość stron składa się z wielu małych kadrów. Taki zabieg czasami dobrze oddaje upływ czasu. Innym razem z kolei pokazuje ogrom przestrzeni z punktu widzenia kota. Ten komiks najprawdopodobniej najbardziej przypadnie do gustu właścicielom kotów. Dla mnie osobiście akcja czasami aż za bardzo zwalniała próbując upodobnić się do życia codziennego. Ogólnie jednak jest to ciekawa kameralna historia.

Nie da się ukryć, że autor świetnie się bawił podczas tworzenia tego komiksu. Używa różnych form wyrazu, od karykatury, przez realistyczne przedstawienie postaci i obrazów, do fotografii. Wydarzenia z życia głównego bohatera komentuje wspólnie w przyjacielem w swoistych didaskaliach (lub uwagach na marginesie, które potrafią zajmować kilka stron). W usta postaci historycznych wkłada wypowiedzi oryginalne, wyszukane w ich dziennikach lub pamiętnikach. Fakty podawane są niekoniecznie zgodnie z chronologią, akcja jest jedynie tłem, to obrazy grają główną rolę w tej powieści graficznej. Ta mieszanka, rzec by można, wybuchowa, dość dobrze oddaje nastrój bohemy artystycznej, z którą przyjaźnił się malarz, a przede wszystkim świetnie wprowadza w świat dzieł Muncha. Możemy dowiedzieć się jak i dlaczego powstały konkretne obrazy, możemy przyjrzeć im się z bliska, możemy podyskutować z autorem nad trafnością jego przypuszczeń co do okoliczności namalowania poszczególnych prac. Nie jest to tradycyjna biografia, za to pozwala zaprzyjaźnić się z artystą, a przynajmniej bliżej go poznać. Kreska nie zawsze mnie przekonywała, zwłaszcza przedstawienie autora komiksu i jego przyjaciele w formie karykaturalnej, lecz to drobny mankament na tle całości. Polecam.

Trochę nie wiem co sądzić o tej pozycji. Z jednej strony ma ciekawą kreskę i koncepty, ale z drugiej niewiele zrozumiałam z samej historii i nie wiem do końca jaki był zamysł autorów. Doszło do mnie, że ciężko mi się przyswaja jakkolwiek treści bez treści, czyli powieści graficzne, w których praktycznie w ogóle nie ma wypowiedzi lub są ich dosłownie szczątki. Tworzy to wiele dziur i luk, których nie umiem wypełnić, pomimo prób, i przez to traci to dla mnie nie dość, że klimat, to też chęci do poznawania dalszej części. Skończyłam to czytać tylko dlatego, że zaczęłam i stwierdziłam, że dam temu jeszcze jedną szansę i dojdę do końca, może się zaskoczę. Niestety. Na początku wiedziałam tyle samo co pod koniec, czyli bardzo mało. Nieważne, że pomysł był ciekawy i kreska fajna. Jak zawartość do mnie nie przemawia, a treść jest jedną wielką niewiadomą, to siłą rzeczy traci na wartości.

Wiele wiele dobrego słyszałem o tym komiksie i w końcu udało się zdobyć ten tytuł. Powiem tak ani się nie zawiodłem ani zbytnio nie zaskoczyłem to po prostu dobra historia z fajnymi rysunkami, ale brakowało czegoś mocniejszego? Mniej grzecznego? W każdym bądź razie polecam.

Wątek ucieczki z domu jest często motywem wykorzystywanym jako sposób dojrzewania dla głównych bohaterów. Czasem ucieka się przed jakąś patologiczną sytuacją, a czasem, żeby uniknąć codziennej rutyny. Czy jednak dwie osoby uciekające z różnych powodów mogą utworzyć udany związek? Głównymi bohaterami jest dwójka nastolatków Leila i Celestine. Oboje pochodzą z różnych środowisk. Leila jest córką marokańskich uchodźców o dosyć tradycyjnych poglądach w kwestii roli kobiet, więc postanawia spróbować czegoś nowego i pojechać do kraju swoich przodków. Z kolei Celestine to chłopak z zapadłej afrykańskiej wioski, który opuścił swoją wioskę ze względu na dosyć niebezpieczną sytuację jaka zaczęła się tam tworzyć. Losy tej dwójki przetną się w tytułowym barze na pustyni. Zaskakująco długo komiks pokazuje osobne losy bohaterów. Czytelnik musi obserwować jak muszą sobie radzić często korzystając z moralnie dyskusyjnych metod. Kiedy jednak już dochodzi do ich spotkania, to nie jest to hollywoodzka miłość od pierwszego wejrzenia, ale coś w rodzaju zauroczenia. Szybko okazuje się, że młodzieńczy związek może również popaść w pewną stagnację i obie strony mogą chcieć czegoś innego od życia. Na dodatek często zwykły przypadek może sprawić, że pewna znajomość nigdy już się nie odrodzi. Nie jest to jakaś odkrywcza myśl i inne utwory już ją poruszały wcześniej, ale jest bardzo życiowa. Podobało mi się, że świat przedstawiony nie jest wyidealizowany czy nadmiernie okrutny. Napotkani ludzie są bardzo zwyczajni ze wszystkimi zaletami i wadami tegoż. Można zrozumieć motywację ich działań i jak w życiu czasami dochodzi do niewłaściwego zrozumienia czyichś intencji. Chyba najbardziej zabawną postacią pod tym względem jest tytułowy stary Francuz, któremu paradoksalnie poświęcono zaskakująco mało miejsca i osobiście czułem, że ta postać nie została pełni wykorzystany. Komiks narysowany jest dosyć grubą kreską. Autorowi udaje się uniknąć wyidealizowania wyglądu bohaterów. Postacie potrafią być atrakcyjne, co widać u młodych bohaterów, ale przeważają osoby starsze o bardzo przeciętnym wyglądzie. Ciekawe jest, że twórca w pewnym momencie opowiada pewną historią za pomocą malowideł jednego z bohaterów – jest to bardzo klimatyczne zagranie i urozmaica lekturę. Nie powiem, żeby komiks zarówno pod względem fabularnym, jak i graficznym zachwycił mnie. Jest to całkiem solidna historia obyczajowa, która jednak wydaje się zdecydowanie zbyt znajoma. Najprawdopodobniej niedługo zapomnę o samej treści.

Sceny ż życia kochającej się rodziny. Bardzo wzruszająca, poetycka opowieść o pięknie życia w jego najważniejszych aspektach: miłości, narodzinach i śmierci. Fenomenalnie namalowane akwarelą. Świetna praca kolorem. Cudownie uchwycone ludzkie gesty. Jeżeli nie szukacie akcji i lubicie się wczuć w emocje innych ludzi – bardzo polecam.

Czarno-biały niemy film ubrany w formę czarno-białego niemego komiksu, czyli słodko-gorzka reinterpretacja klasycznego "King Konga". Rzecz o inności, o samotności i o poszukiwaniu swojego miejsca w świecie opętanym żądzą pieniądza. Podczas lektury trochę kręciłem nosem, że w sumie nie ma w tym nic oryginalnego, ale urocze zakończenie pozostawiło mnie z uśmiechem na gębie, stąd wszelką wtórność wybaczam. instagram.com/polishpopkulture

Zygmunt Freud był wielkim człowiekiem nauki, który odmienił kurs jaki obrała psychologia. Stworzył on nowa drogę dla tej dziedziny, między innymi publikując prace o zaburzeniach psychoseksualnych swoich pacjentów. jednym z nich był Siergiej Pankiejew, bogaty Rosjanin, który został zapamiętany w środowisku psychologów jako Człowiek-Wilk, co nawiązywało do serii jego koszmarów sennych. Problemy jakie poruszył Freud w swojej pracy poświęconej Pankiejewowi, są po dziś dzień tematem sporów oraz dyskusji w świecie nauki. Jedni go popierają inni potępiają. Jednak duet Appignasei-Harasymowicz postanowili w ciekawy i nieco nietuzinkowy sposób, przedstawić tamte wydarzenia za pomocą obrazu. Do tego celu wybrali komiks co okazało się bardzo dobrym ruchem, gdyż to z czym tekst ma czasem problem, obraz może wyrazić w więcej niż milionie słów. Akcja komiksu rozpoczyna się w 1910 roku we Wiedniu, w domu Zygmunta Freuda, do którego przybywa załamany Sergiej Pankiejew. Mężczyzna jest w naprawdę kiepskim stanie psychicznym. Żyje w dostatku, ma pozycję, jest wykształcony, jednak jego relacje społeczne z kobietami, w tym z matką, to pasmo klęsk. Próbował już wszelkich sposobów, nawet drastycznych jak elektrowstrząsy, jednak nic nie pomogło. Freud postanawia podjąć wyzwanie i powoli sonduje umysł Pankiejewa, wyruszając wraz z nim w przeszłość. Rosjanin opowiada mu swój sen o wilkach, co staje się punktem zwrotnym w terapii. Jednak przeszłość, zwłaszcza ta skryta w głębi duszy oraz umysłu, potrafi być czasem bardzo mroczna. To co przykuwa oko jako pierwsze to forma w jakiej rysownik, Sława Harasymowicz, oddają wspomnienia, sny oraz wyobrażenia, opowiadane przez pacjenta. Rysunki wydają się być płynne, dosłownie poruszać się i przenikać z innymi obrazami, kształtując przytaczaną czytelnikowi historię. w kilku miejscach ma się wręcz złudzenie, że obraz jest bardziej żywy od naszego otoczenia. Dzieje się tak za sprawą podświadomości, która odruchowo dołącza do widzianych rysunków odgłosy z otoczenia. Stukot po płytach chodnika, powiew wiatru, bzyczenie owada czy płacz dziecka. Każdy z tych, oraz wielu innych dźwięków, pasuje do pokazanej tu opowieści wielokrotnie, co nadaje jej przerażającego realizmu. Dlaczego przerażającego? Gdyż im dalej zagłębiamy się w lekturę, tym więcej widzimy tragedii oraz związanych z nią koszmarów, otaczających głównego bohatera. Co więcej, zaczynamy zauważać też to w naszym otoczeniu. Wyimaginowane wymagania rodziny względem naszej przyszłości, skryte pragnienia oraz lęki, strach przed samotnością. Człowiek-Wilk jest zatem dziełem, które samo w sobie skłania do refleksji nad nami. Czy twardy pancerz, który nas osłania nie jest tylko maską skrywającą wątłe, zranione ciało, a my boimy się zaakceptować siebie takimi jakimi jesteśmy, gdyż lękamy się napiętnowania. Lękamy się stereotypów. Oczywiście nie każdy z nas posiada takie problemy, jakie opisuje Freud na przykładzie Pankiejewicza, jednak lektura komiksu daje czytelnikowi do myślenia. Postać naukowca umiejętnie porusza się po tych obrazach wspomnień oraz koszmarów, przybierając ciała różnych postaci, o których opowiada jego pacjent. Dzięki temu ciągle widzimy relację pomiędzy chorym a lekarzem. Umiejętnie zagrano też efektem postrzegania czasu. Czytelnik może mieć wrażenie, że mamy ciąg wydarzeń, rozgrywających się na przestrzeni 2-3 sesji. Tymczasem jest ich ogromna ilość, a cała historia faktycznie trwa kilkadziesiąt lat. Opowiada ona też losy Pankiejewicza po zakończeniu terapii u Freuda, pokazując czytelnikowi jak potoczyły się losy Rosjanina i dlaczego Człowiek-Wilk po dziś dzień jest tematem sporów. Jeśli ktoś jest fanem literatury poświęconej psychologii to po tą pozycję mu sięgnąć obowiązkowo. Co prawda czasem słowa bardzo mi przeszkadzały bo zdawały się "upraszczać" obraz, co jest samo w sobie ironią. Choć w tym wypadku ma to konkretne uzasadnienie. Człowiek-Wilk to dzieło trudne, z pewnością nie skierowane do masowego czytelnika i skłaniające nas do chwili refleksji nad sobą samym. u jednych będzie radosna, bo zobaczą, że maja kogoś komu bezgranicznie ufają, dla innych wręcz odwrotnie. Jednak warto przeczytać ten komiks, aby samemu wyrobić sobie zdanie o wielkim psychologu, słabościach naszego ducha oraz koszmarze jakim są stereotypy. Tylko musimy uważać, aby nie przeholować w drugą stronę.

Nie wiem czemu ten komiks jest tak nisko oceniany. Dla mnie jest po prostu genialny. Może i nie jest arcydziełem względem kreski. Ale historia jest prosta a zarazem złożona w przekazie. Osobiście myśle ze to jeden znajlepszych komiksów jakie czytałem w moim życiu!!! Dla mnie arcydzieło Polskiego Komiksu!!! Najlepszy post apokaliptyczny komiks jaki czytałem!!! Jestem zakochany w tej historii. Na stałe dołącza do mojej kolekcji.

Kristo - krótko. Pierwsze opowiadanie graficzne (tytułowe) jest znakomite, więc następne wydają się słabsze i wydumane. Ugrzęzłem w czarno-białej historii o hotelowych siostrach i zostawiłem ją sobie na koniec. To było dobre posunięcie, bo ostateczne wrażenia z lektury tych historyjek z surrealną nutą absurdu są satysfakcjonujące. Rutu Modan to wyśmienita autorka komiksów, jednocześnie mocno izraelskich i uniwersalnych, boleśnie humanistycznych i zabawnie absurdalnych. Wbrew pozorom te historie nie są wcale tak nierealne, dotykają naszych ludzkich problemów w czułych punktach. A rysunki czasem kojarzą mi się z Jankiem Kozą, nieprawdaż?

Daniel Clowes jest twórcą znanym z takich komiksów jak „Ghost World”, „The Black Hole” czy „Niczym aksamitna rękawica odlana z żelaza”. Omawiany tutaj komiks w 2005 r. został wpisany na listę 10 najlepszych powieści graficznych wszechczasów w magazynie „Time”. Czy rzeczywiście jest to istotny klasyk? Tytułowy bohater jest młodym niespełnionym filmowcem, który szuka kobiety idealnej. Pewnego dnia wydaje mu się, że ją odnalazł. Jednakże sprawy przybierają dziwny obrót. W trakcie lektury odnosiłem wrażenie, że scenarzysta sam nie wie w jaką stronę chce poprowadzić historię. Początkowo jest to opowieść o nieszczęśliwej miłości, by potem wprowadzić wątki postapokaliptyczne, a następnie kryminał. Na dodatek przewijają się tutaj różne wątki poboczne, z których wiele nie ma satysfakcjonującego finału. Być może miało to podkreślać bezsens i chaos ludzkiej egzystencji. Również bardzo znamienne jest nazwisko głównego bohatera, które po polsku znaczy „nudny". Sam nie wie czego chce w życiu, a jego pasje i poszukiwanie idealnej kobiety wydają się tylko fasadą. W trakcie fabuły nie rozwija się i niczego się nie uczy. W tym komiksie po raz pierwszy zauważyłem pewien mankament rysunków Daniela Clowesa. Postacie w jego wykonaniu są zbyt podobne do siebie, więc łatwo można się pogubić w tej i tak już niejasnej historii. Domyślam się, że chaos i pewne dłużyzny były tu celowym zabiegiem. Uważam jednak, że można to było przedstawić bardziej pomysłowy sposób.

W dobie wszędobylskich wampirów, wilkołaków i duchów, których współczesną wizję ukształtował szeroko pojęty konsumpcjonizm, milo jest spojrzeć na starosłowiańskie, mitologiczne stworzenia. Kościół starał się je zniszczyć za wszelka cenę, ale pamięć po nich pozostała i w kulturze nadal jest żywa, choć nie tak bardzo jakbym tego chciał. Karol Kalinowski przybliża je nam po raz drugi w ciekawej i niegłupiej opowieści, zatytułowanej Kościsko. Jest to bowiem miejsce, gdzie żyją wszelkiej maści skrzaty, zmory, duchy lasu i powietrza, starając się przetrwać w ludzkim świecie przeżartym technologią. Jednak takie miejsce skrywa w sobie również sekret, w tym wypadku bardzo mroczny i zawiły. Zatem gdy przybywa do niego pewien człowiek z swoim młodym synem, w Kościsku zaczynają się dziać bardzo dziwne rzeczy. Fabuła zaczyna się od przebudzenia Leszego - opiekuna lasów i drzew. Przespał on ponad wiek, skryty pod ziemią, po tym jak stoczył zwycięską walkę z potężnym biesem. Przez ten czas ludzie urośli w siłę. Ich miasta się rozrosły, fabryki rozbudowały, gospodarka rozwinęła, zaś ludzkość przetrwała dwie Wojny Światowe, Zimną Wojnę i kilka innych konfliktów. Leszy dziwując się uporowi człowieka w dążeniu do samozagłady, postanawia wrócić do Kościska - jedynego miasta zamieszkiwanego przez mityczne stworzenia. Tam obecnie Kustosz, zarządzający miastem, zatrudnia... człowieka. Ma on zajmować się biblioteką, jednak szybko się okaże, ze w Kościsku nic nie jest zwyczajne. Pierwsze co rzuca się w oczy czytelnika to specyficzny humor. Zderzenie się dwóch światów - słowiańskich stworzeń i ludzi - obfituje w wiele zabawnych anegdot dotyczących wierzeń Słowian. To sprawia, że współczesny człowiek, nie znający tej kultury, jest postawiony w niezręcznej sytuacji i nie wie jak ma się zachować. Szczególnie, że mityczne istoty starają się za wszelką cenę upodobnić do ludzi i nie gardzą nowoczesną technologią. Świetnie w tej roli wypada Kiki, będąca zmorą prowadzącą lokalny bar i lubiąca telewizję, którą ogląda w dziwny sposób. Jej próby panowania nad sobą aby nie dusić ludzi są obłędne, a finalne znalezienie Złotego środka dość zaskakujące. Jednak główna oś fabularna toczy się wokół pary ludzi - Karola, który został zatrudniony w bibliotece, i jego syna Maxa. Ten pierwszy stara się sobie wszystko racjonalnie wytłumaczyć, jak czyni to typowy dorosły człowiek we współczesnym świecie. Jego syn natomiast wierzy w dziwy jakie dzieją się w mieście oraz jego okolicy. Potrafi tym sobie napytać czasem biedy, ale jak to u dziecka, ciężko wytłumaczyć że czegoś co jest fajne nie wolno robić. Ciekawie natomiast jest poprowadzona relacja pomiędzy Karolem a Kustoszem. Jej finał jest bardzo ciekawy i owocuje w sporo niespodzianek dla czytelnika. Podobnie jest w przypadku Leszego, który w całej historii również odgrywa istotną rolę, chociaż nie zawsze od razu jest to zauważalne. Na szczególną uwagę zasługuje oprawa artystyczna komiksu. Kreska, przynajmniej w moim odczuciu, świetnie oddaje klimat mitów z punktu widzenia współczesnego człowieka. To nie są te same, w kółko wałkowane stereotypy o dziwnych stworzeniach z lasów. Tutaj są oni bardzo... ludzcy. Autor oddał ducha tamtych wierzeń, jednocześnie pozostawiając czytelnika w klimacie nowoczesnych seriali animowanych puszczanych na okrągło w telewizji. To pozwoliło mu oddać zderzenie dwóch światów co czyni również sama historia. Kościsko to genialny komiks, obowiązkowy do posiadania w swych domowych zbiorach. Wyróżnia się on na tle konkurencji, głównie za sprawą fabuły oraz tematu. Do tego czyta się go błyskawicznie, potrafi zaskoczyć, miejscami rozbawia do łez i przecudnie wygląda. Zdecydowanie warto po niego sięgnąć, bo tego typu literatura, szczególności polskiego autora, nie trafia się często. Co ważniejsze nie trzeba znać poprzedniej pracy Karola Kalinowskiego, aby móc w pełni rozkoszować się Kościskiem. Dlatego jeśli ktoś jeszcze nie miał przyjemności poznać tego komiksu, to doradzam szybko nadrobić zaległość.

Krótka historia z długim bohaterem. Opowiada o na o rodzinie hodującej węża, zapewne pytona królewskiego, który pewnego dnia ucieka. Choć wąż nie wydaje się szczególnie ważnym członkiem rodziny, w jej członkach rodzi się niepokój. Podoba mi się, choć to komiks na kwadrans.

Nie przekonała mnie kreska rysownika, ale sama fabuła była bardzo ciekawa. Tym bardziej, że tak niewiele człowiek wie o zaratustryzmie - a przecież ewidentnie widać, że chrześcijaństwo czerpało z niej pełnymi garściami... Świetny sposób opowiedzenia o odległym świecie i odległych sprawach. O tym, jakich zbrodni dokonuje się w imię walki politycznej i religijnej. O sile tradycji, o konieczności pielęgnowania pamięci o przeszłości i własnych korzeniach.