Księga szubienic

Podobała mi się bardzo pierwsza książka Autorki (Ślepy tunel) oraz pierwszy tom z serii Ådalen, choć w sumie pamiętam z niego główny wątek. O drugim tomie wiem jednak aż, że go przeczytałem, jak się zaczął, i że się wynudziłem. W trzeciej części nie dzieje się natomiast nazbyt wiele ekscytującego niemal do samego końca, niemal. Autorka jednak znów zabiera nas w mniej znane rejony Szwecji i sięga po fakty z historii (nie tylko Szwecji), dzięki czemu książka jest interesująca (np. katastrofa mostu tuż przed wybuchem II wojny światowej). Poznajemy wstępnie temat amerykańskich dezerterów uciekających do Szwecji bezpośrednio z Wietnamu bądź baz w Niemczech oraz realia końca lat 60. i początku 70. ubiegłego stulecia. Połączenie ich z dziejami rodziny głównej bohaterki pozwoliło domknąć historię m.in. matki Eiry. Śledztwo, które prowadzi, dodajmy - w zaawansowanej ciąży - rusza jednakże z miejsca, [Spoiler], gdyż na zdjęciu z początku lat 70. Eira dostrzega niebieskie oczy - nawet w Szwecji, tym bardziej na prowincji, chyba jednak niełatwo było wtedy o kolorową fotografię, tym bardziej w takiej jakości, by kolory zachowały się bardzo dobrze po latach (?).

Powróciłam do Autorki po kilku latach. Jej historie są bardzo "inne". Akcja nie pędzi lecz rozwija się powoli ale skutecznie dąży do celu. Dla mnie jest to duży plus. Czyta się świetnie. Postaci są ciekawe, dobrze scharakteryzowane i umiejscowione. Od początku do końca zdarzenia wiążą się ze sobą i w ten sposób dochodzimy do wyjaśnienia zagadki. Pomimo, a chyba w zasadzie dzięki, powolnej akcji budzi duże emocje. Polecam!!!

Była spoko, ale myślałam że będzie lepsza. Fabuła niby ciekawa, ale mam wrażenie, że niepotrzebnie skomplikowana. Wątki powiązań rodzinnych mnie irytowały (szczególnie ten z partnerką głównego bohatera). Fajny motyw mieszania się przeszłości z teraźniejszością, ale nie było to nic odkrywczego.

Ta książka to dla mnie ciekawe doświadczenie. Mimo, że nie rozumiem tak naprawdę motywów bohaterów, to fabuła byla dla mnie bardzo angażująca. Ahnhem prowadzi czytelnika poprzez poplątane, czasem dziwne ścieżki, gdzie tajemnice wypełzają nawierzch w najmniej spodziewanym momencie. "Prawda i tylko prawda" to zaskakująca lektura.

Ciekawa, chociaż jedna z tych słabszych powieści o policjantce Eryce Forster. Tym razem zajmuje się zamordowaną striptizerką, której ciało znajduje przed domem jej matka. Ta młoda kobieta nie cieszyła się zbyt dobrą opinią, miała różnych kochanków, z których dwóch mieszkało na tej samej ulicy i oczywiście byli na pierwszym miejscu listy podejrzanych. Sprawę utrudniał fakt, że na ulicach szalał również mężczyzna z masce gazowej, który też był podejrzany. A jak było naprawdę? Kto i dlaczego zamordował kobietę...czy to było morderstwo idealne? Nie ma w tej powieści zbyt szybkiej akcji, nie ma emocji ale zwolennikom autora powieść na pewno się spodoba....mnie się podobała.

Dwa lata temu czytałam " Długi zew " i nie byłam zachwycona. Ale każdy autor moze mieć slabszą książkę . W przypadku " Mroku tej nocy " - zaintrygował mnie opis - zostawione dziecko w samochodzie , znaleziona martwa kobieta . Inspektor Vera jest wymagająca policjantką i powoli znajduje odpowiedzi. Dobrze się czytało.

Polecam. Według mnie , odrobinę mniej ciekawą od Sezonu Niewinnych, no ale wiadomo, rzecz gustu. Jeśli chodzi o samą książkę, pisana jest podobnie ja ta ww. , tj. Krótkie internacie rozdziały, jeśli chodzi o zakończenie , to jednej części się domyśliłam 😉, jednak rozwiązanie drugiej sprawy bardzo mnie zaskoczyło. Czyta się lekko i przyjemnie. Jeśli chodzi o mnie planuje przeczytać też pozostałe książki .

Ta książka zostawiła mnie z dość mieszanymi odczuciami, ale raczej w pozytywnym sensie. Czytałam ją z zainteresowaniem, choć momentami miałam wrażenie lekkiego dystansu do tego, co się dzieje. Styl autorki jest oszczędny, chwilami wręcz chłodny, co nie każdemu może przypaść do gustu, ale dla mnie miał w sobie coś intrygującego. Najbardziej zwróciłam uwagę na atmosferę — jest ciężka, trochę przytłaczająca, ale jednocześnie wciągająca. Nie jest to lektura, przy której można się całkowicie odprężyć, raczej taka, która wymaga skupienia i zostawia po sobie pewien niepokój. Doceniam to, że autorka nie idzie na łatwiznę i nie próbuje wszystkiego upraszczać. Nie wszystko jednak do mnie trafiło. Były momenty, w których trudno było mi się zaangażować emocjonalnie, jakby coś mnie od tej historii oddzielało. Mimo to uważam, że książka ma swój charakter i wyróżnia się na tle innych — nie jest oczywista ani przewidywalna. Ogólnie to jedna z tych pozycji, które bardziej się „czuje” niż jednoznacznie ocenia. Nie zachwyciła mnie bez reszty, ale na pewno zapadnie mi w pamięć i skłoni do refleksji.

Point Mettier to prawdziwe "Miasto pod jednym dachem". To właśnie tu, gdy rozpoczyna się zima, życie mieszkańców skupia się w jednym budynku. Jest sklep, szkoła, bar, hotel, a nawet komisariat. Ludzie znają się tu aż za dobrze. Często właśnie to prowadzi do konfliktów, a zamknięcie, niczym w więzieniu, nie ułatwia sprawy. Gdy grupa nastolatków odnajduje szczątki człowieka, a śledztwo prowadzi donikąd, na miejsce przyjeżdża detektyw Cara Kennedy. Choć miał być to jednodniowy wypad, śnieżyca zmienia wszystko. Klaustrofobiczny klimat sprawia, że każdy wydaje się podejrzany. A może to nie wina atmosfery tylko tajemnic jakie skrywają mieszkańcy tego osobliwego miasta? W końcu kto dobrowolnie decyduje się na życie na końcu świata? Czy Cara odkryje kim była ofiara i co jej się przytrafiło? A może uda jej się otrzymać odpowiedź na własne pytania, które skłoniły ją do zajęcia się tą sprawą? Powoli snuty thriller, który podstępnie wciąga swojego czytelnika. Zupełnie się tego niespodziewając byłam zauroczona zimowym klimatem pełnym sekretów i nieoczekiwanych historii bohaterów. Dostałam też znakomity początek dłuższej opowieści i już nie mogę się doczekać by móc go kontynuować.

"Dobry Samarytanin" to już siódma część cyklu o Olivii Rönning i Tomie Stiltonie. Tym razem akcja dzieje się w czasie pandemii koronowirusa. Początkowo powolna akcja z czasem przyśpiesza ale ta część wg mnie jest trochę słabsza od wcześniejszych. Poruszony tu temat pandemii, szczepionek, sabotażu i teorii spiskowych trochę przynudza. Oczywiście jest tu też morderstwo a nawet nie jedno i chociaż fabuła jest wielopłaszczyznowa to nie wciągnęła mnie ta część tak jak poprzednie i nie było tego napięcia. Ale mimo to polecam.

Po spektakularnym sukcesie Kobiety w oknie, A.J. Finn kazał czytelnikom czekać lata na swoją kolejną propozycję. „Koniec opowieści” miał być wielkim powrotem mistrza suspensu do klasyki gatunku, hołdem dla Agathy Christie i złotych czasów kryminału. Rezultat? Moja ocena to 6/10. To książka poprawna, rzemieślniczo sprawna, ale brakuje jej tego „czegoś”, co sprawiłoby, że nie moglibyśmy o niej zapomnieć. Fabuła: Opowieść w opowieści Główną bohaterką jest Nicky Hunter, młoda pasjonatka kryminałów, która otrzymuje zaproszenie życia. Ma przyjechać do posiadłości Sebastiana Trappa, legendarnego autora powieści detektywistycznych, by pomóc mu spisać wspomnienia. Trapp to postać tragiczna i tajemnicza – przed laty jego pierwsza żona i syn zniknęli bez śladu, a sprawa nigdy nie została rozwiązana. Nicky trafia do domu pełnego napięć, gdzie każdy członek rodziny Trappa zdaje się skrywać sekret. Autor bawi się konwencją locked-room mystery, wprowadzając nas w klaustrofobiczną atmosferę luksusowej rezydencji, w której przeszłość miesza się z teraźniejszością. Czy Sebastian Trapp rzeczywiście chce wyznać prawdę przed śmiercią, czy może prowadzi z Nicky ostatnią, morderczą grę? Dlaczego 6/10? Ocena odzwierciedla rozczarowanie, jakie pojawia się, gdy wielkie ambicje zderzają się z przeciętną realizacją. Stylistyczny kunszt: Finn pisze pięknie. Jego język jest bogaty, pełen literackich nawiązań i błyskotliwych metafor. Dla fanów klasycznej formy kryminału sama lektura opisów będzie przyjemnością. Przerost formy nad treścią: Niestety, ta literackość bywa zgubna. Autor tak bardzo skupia się na budowaniu nastroju i hołdach dla klasyków, że zapomina o dynamice. Pierwsza połowa książki niemiłosiernie się dłuży, a dialogi momentami brzmią zbyt teatralnie, by uznać je za autentyczne. Przewidywalność: Choć Finn stara się nas zwodzić, wytrawny czytelnik thrillerów dość szybko zacznie dostrzegać szwy tej intrygi. Zakończenie, choć powinno być wstrząsające, nie uderza z taką siłą, jakiej oczekiwalibyśmy po tak długim budowaniu napięcia. „Koniec opowieści” to książka, którą czyta się dobrze, ale bez większych wypieków na twarzy. To rzetelny kryminał dla wielbicieli starej szkoły, którzy cenią atmosferę bardziej niż akcję. A.J. Finn udowodnił, że potrafi pisać, ale tym razem stworzył dzieło, które jest bardziej eleganckim eksponatem niż żywym, pulsującym thrillerem. Sześć punktów za warsztat i klimat, ale wciąż czekamy na coś, co dorówna debiutowi autora. To lektura dobra na spokojny wieczór, o której jednak zapomina się wraz z zamknięciem ostatniej strony.

Czasami wydaje nam się że widzimy chwytliwy tytuł i myślimy przeczytam tę książkę w jeden wieczór,nic bardziej mylnego. "Mistrza zagadek" czytałam chyba przez trzy wieczory i dopiero gdzieś w pod koniec powieści akcja się rozkręca.Pomysł na fabułę był dobry,mamy inteligentnego bohatera,który po wypadku staje się mistrzem wszelkich zagadek logicznych,mamy kobietę oskarżoną o zabójstwo,która milczy i jest demoniczny czarny charakter.Czegoś jednak zabrakło,może szybszej akcji,może autorka skupiła się za bardzo na wątkach nadnaturalnych niż sensacyjnych.Może kolejne części okażą się bardziej wciągające bo potencjał można wyczuć.

Nie pytaj” to połączenie dramatu rodzinnego z thrillerem. Inga, dziennikarka radiowa, próbuje uporać się z tragiczną śmiercią matki. Zaczyna badać jej przeszłość oraz kulisy jej wypadku. Okazuje się, że może to być dla niej niebezpieczne, bo nie wszyscy chcą, aby prawda wyszła na jaw… Matka Ingi, Maria, była według jej słów kobietą, która odcięła się grubą linią od trudnej przeszłości. Dzieciństwo spędziła w domu dziecka, a biologicznych rodziców nigdy nie odnalazła. Inga prowadzi swoje śledztwo, aby poznać zagmatwaną prawdę, która wylała tonę krwi i łez. Losy matki i niepoznanej przez niej rodziny właśnie takie są… Książka wciąga swoją hipnotyzującą zagadkowością i w centrum powieści pojawia się pytanie, czy warto znać losy swojej rodziny, aby zdefiniować własne ja. Jest ono oczywiście filozoficzne i nie da się jednoznacznie odpowiedzieć, ale po lekturze tej książki, można łatwo stwierdzić, że prawda wyzwala nie w każdym przypadku i na pewno potrafi być bolesna. Wyraziste postacie i mocna historia rodzinna, która przysparza dużo bólu. Oprócz tego przeciwności, pojawiające się, gdy chce się czegoś dowiedzieć…. Znakomicie czyta się tą książkę i zabrała mi ona cały wieczór 😊

„Kruche szczęście” to porywający thriller o zawiłych rodzinnych relacjach, sekretach i szczęściu, które pęka jak bańka mydlana. Powieść rozpisana z perspektywy kilku bohaterów, dziejąca się równocześnie, ale również dzięki nim wracamy do przeszłości. Czas teraźniejszy odnosi się do dnia ślubu Emily i Williama, a przeszłość dotyczy wypadku brata Emily - Erika. Widzimy, jak przez wypadek relacje tej rodziny ulegają rozpadowi. Fabuła wciąga od samego początku. Mamy dwie rodziny, które są skłócone przez wypadek, który miał miejsce w przeszłości. Erik i William brali w nim udział, ale to Erik został sparaliżowany i jeździ na wózku, a jego siostra wychodzi za mąż, za winnego jego kalectwa 🤯 Od samego początku nie polubiłam Emily, która jest zapatrzoną w siebie egoistką. Nawet powrót do jej dzieciństwa, jej skrywane żale i pretensje nie są w stanie usprawiedliwić jej zachowania. Sama przyznaje, że nie utrzymuje kontaktu z rodziną, ale mają stawić się na weselu i zapomnieć o dawnych sprawach i cieszyć się jej szczęściem. Szczęściem, które de facto zbudowała na czyimś nieszczęściu. Atmosfera na weselu jest ciężka, pełna napięcia. W końcu spotykają się znajomi i rodzina, większość z nich nie miało ze sobą kontaktu od czasu wypadku. Dawne urazy, zerwane relacje nie sprzyjają dobremu nastrojowi. Historia ma też drugą stronę, bowiem Erik ma dość ukrywania prawdy na temat tamtego wypadku. Kolejna świetna książka autorki, która po mistrzowsku tka nici tej historii, która z pozoru wydaje się nie szczególna, ale potem się rozkręca i nie daje spokoju póki nie pozna się zakończenia. Jednak to co najlepsze to skrywane od lat tajemnice, które męczą i chcą wyjść na jaw, które zburzą idealnie poukładane życie. Świetnie nakreślone portrety psychologiczne postaci, które są jakieś, które wywołują ogrom emocji w czytelniku. To właśnie dzięki ich reakcji na pewne sytuacje ta książka jest tak wciągająca. Zagadka kryminalna jest trochę tłem, ale wciąż angażująca, a jeszcze bardziej kiedy na jaw wychodzi pewna tajemnica. Powieść w głównej mierze opowiada o rodzinie i dramatach z nią związanych, o relacji na linii rodzic-dziecko, ale także opowiada o życiu z brzemieniem, wyrzutami sumienia. Nie każdy potrafi zostawić przeszłość za sobą i iść do przodu. Koniecznie musicie poznać tę historię 😈

Akrobatycznie poskręcana fabuła. Wciąga, chociaż można się czasami nie połapać (gdy słucha się audiobooka jednocześnie coś robiąc). Barwne, wyraziste postacie – czasami wkurzające na maksa. Sugestywne opisy. Słuchałam z przyjemnością i z napięciem, które rosło w trakcie zbliżania się do rozwiązania. Polecam.

Ksiazka niezła, choc standardowo pogubiłam sie w ilości przedstawionych historii 🙈 Ale potem zwinnie wszystko autor połączył, wiec brawo:) Ale omg, nie lubie głupich motywów w książkach... - startujacy na wysoki urząd sędzia OSOBISCIE zatrudnia faceta do morderstwa - facet po morderstwie na luzie opowiada, kto go najął (ale chyba nikt go nie słucha....) - facet loguje sie w chrome INCOGNITO na darkweb (jeżuuu to tak nie działa, proszę zrobić lepszy research) - to normalne (wg autora) ze rodzicami zastępczymi oskarżonej o morderstwo milionerki bedzie jej prawnik. Wtf?! Wiec za te głupoty ścinam ocene. Mamy 7.

Seria kryminalna z detektyw Josie Quinn od pierwszego tomu skradła moje czytelnicze serce, a każdy kolejny tylko umacniał moją sympatię zarówno do głównej bohaterki, jak i do stylu Lisy Regan. Autorka doskonale łączy dynamiczną intrygę kryminalną z wątkami psychologicznymi oraz emocjonalnym tłem postaci. Poprzednie części pozwoliły mi dobrze poznać Josie – jej trudną przeszłość, wewnętrzne demony, a także ogromną determinację i empatię. Dlatego sięgając po „Cichy płacz”, szósty tom serii, miałam nie tylko wysokie oczekiwania, ale i pewność, że znów zanurzę się w historię, od której trudno będzie się oderwać. I nie pomyliłam się. Spokój letniego dnia zostaje brutalnie przerwany, gdy na placu zabaw znika siedmioletnia Lucy Ross. Jeszcze chwilę wcześniej dziewczynka kręciła się na karuzeli, a jej śmiech wypełniał powietrze. Gdy karuzela się zatrzymuje, jedno z siedzeń pozostaje puste – Lucy przepadła bez śladu. Do sprawy natychmiast zostaje przydzielona detektyw Josie Quinn. To ona odnajduje plecak dziewczynki w kształcie motyla, a w nim przerażającą wiadomość z żądaniem bezwzględnego podporządkowania się poleceniom porywacza. Niedługo potem rodzice Lucy odbierają telefon – dzwoni ktoś z telefonu opiekunki dziewczynki, a po drugiej stronie rozlega się lodowaty, męski głos. Josie udaje się do mieszkania niani i odkrywa, że kobieta nie żyje. To jednak dopiero początek koszmaru. Każdy kolejny telefon, każdy trop prowadzi do następnej ofiary. Wszystko wskazuje na to, że morderca działa według określonego planu, kierując się pragnieniem zemsty na rodzinie Rossów. Detektywka szybko wyczuwa, że rodzice zaginionej dziewczynki skrywają mroczne tajemnice, a ich przeszłość może być kluczem do rozwiązania sprawy. Śledztwo zmusza Josie do konfrontacji nie tylko z brutalnym przestępcą, ale również z sekretami, które wstrząsną jej własnym życiem. Stawka jest najwyższa – czas ucieka, a od decyzji i intuicji detektywki zależy życie niewinnego dziecka. Podobnie jak poprzednie części serii, „Cichy płacz” wciąga od pierwszych stron i utrzymuje nieustające napięcie aż do samego finału. Lisa Regan po raz kolejny udowadnia, że doskonale potrafi stopniować emocje i budować atmosferę zagrożenia. Każdy rozdział kończy się w sposób, który niemal zmusza do sięgnięcia po kolejny – a potem jeszcze jeden. Motyw zaginięć dzieci należy do moich ulubionych w kryminałach, dlatego wątek porwania małej dziewczynki poruszył mnie szczególnie mocno. Autorka w sugestywny sposób oddaje strach, bezradność i desperację rodziców, jednocześnie nie pozwalając zapomnieć, że w tej historii nic nie jest jednoznaczne. Bardzo cenię sposób, w jaki Regan stopniowo odsłania kolejne warstwy tajemnicy, zmuszając czytelnika do ciągłego weryfikowania własnych przypuszczeń. Josie Quinn pozostaje jedną z tych bohaterek, z którymi łatwo nawiązać emocjonalną więź. Jej wrażliwość, determinacja i wewnętrzne rozdarcie sprawiają, że prowadzone śledztwo nabiera bardzo osobistego charakteru. W tym tomie szczególnie wyraźnie widać, jak przeszłe doświadczenia Josie wpływają na jej decyzje i sposób postrzegania świata — a odkrycia, których dokonuje, są dla niej równie bolesne, co dla czytelnika poruszające. „Cichy płacz” to kryminał mroczny, intensywny i pełen emocji, który nie tylko dostarcza dreszczyku, lecz także skłania do refleksji nad konsekwencjami dawnych wyborów. Dla mnie to kolejna niezwykle satysfakcjonująca lektura – czytałam ją z zapartym tchem i z czystym sumieniem polecam wszystkim miłośnikom dopracowanych, wciągających thrillerów kryminalnych.

Duże, bardzo pozytywne, zaskoczenie. Znając kilka wcześniejszych kryminałów autora spodziewałem się kryminału z jakimś supergliną i dużym poczuciem humoru. Dostałem mroczny i ponury dramat matki szukającej zaginionej córki. Kobiety biednej, prostej, wychowanej w irlandzkiej dzielnicy Bostonu. W tle zamieszki na tle rasowym, wspomniane środowisko irlandczyków w Bostonie i jedynie okruchy kapitalnego poczucia humoru. Mnie ta książka bardzo przypadła do gustu i polecam ją każdemu.

Walka o wolność nigdy się nie kończy... Świetna, dystopijna wizja niedalekiej przyszłości. Z jednej strony triumfujący koncern autokracja - populiści i oligarchowie, fanatycy i terroryści. Z drugiej - zaskakujący oddolny sojusz odległych sobie - jakże niedoskonałych (prawidzych?) - ludzi tworzących liberalne społeczeństwo, podtrzymujący wiarę w człowieczeństwo.

Jestem zaskoczona.... strzał w dziesiątkę! Wciągnęła mnie od praktycznie pierwszej strony, świetnie napisana, lekko bez dłużyzn i przynudzania... ciężko sie było oderwać. Główna bohaterka moocccnno niestandardowa i takie właśnie lubie.... napewno na długo ja zapamietam:-):-) No do samego konca nie było wiadomo jak sie rozegra jej wątek...... Siegam po drugi tom:-) Brawo dla autorki.