Mrok tej nocy

"Dobry Samarytanin" to już siódma część cyklu o Olivii Rönning i Tomie Stiltonie. Tym razem akcja dzieje się w czasie pandemii koronowirusa. Początkowo powolna akcja z czasem przyśpiesza ale ta część wg mnie jest trochę słabsza od wcześniejszych. Poruszony tu temat pandemii, szczepionek, sabotażu i teorii spiskowych trochę przynudza. Oczywiście jest tu też morderstwo a nawet nie jedno i chociaż fabuła jest wielopłaszczyznowa to nie wciągnęła mnie ta część tak jak poprzednie i nie było tego napięcia. Ale mimo to polecam.

Polecam. Według mnie , odrobinę mniej ciekawą od Sezonu Niewinnych, no ale wiadomo, rzecz gustu. Jeśli chodzi o samą książkę, pisana jest podobnie ja ta ww. , tj. Krótkie internacie rozdziały, jeśli chodzi o zakończenie , to jednej części się domyśliłam 😉, jednak rozwiązanie drugiej sprawy bardzo mnie zaskoczyło. Czyta się lekko i przyjemnie. Jeśli chodzi o mnie planuje przeczytać też pozostałe książki .

Była spoko, ale myślałam że będzie lepsza. Fabuła niby ciekawa, ale mam wrażenie, że niepotrzebnie skomplikowana. Wątki powiązań rodzinnych mnie irytowały (szczególnie ten z partnerką głównego bohatera). Fajny motyw mieszania się przeszłości z teraźniejszością, ale nie było to nic odkrywczego.

Bardzo sprawnie skonstruowane śledztwo. Wiarygodne, z wieloma rozmowami, które nie dają od razu odpowiedzi ale poszerzają kontekst i pozwalają powoli łączyć tropy. Tym razem Vera będzie musiała sięgnąć do swojej przeszłości i poradzić sobie z jej "demonami ". Podoba mi się, bardzo dobre zbalansowanie wątków obyczajowych z napięciem wynikającym z prowadzonego śledztwa. Nie wyszło tym razem zakończenie - sztuczne i na siłę. No i brak korekty bardzo rzuca się w oczy.

Powiem krótko: WOW!!! Jak dotąd to po PIONKU najlepsza książka duetu Kuźmińskich, jaką przeczytałam, i mówię to bez mrugania okiem. „RUINY” mają wreszcie bohaterkę, która nie drepcze w miejscu i nie tonie w egzystencjalnych westchnieniach, tylko wchodzi do gry jak zawodowiec. Sylwia Nowak, była agentka ABW z „KAMIENIA”, to dokładnie ten typ postaci, który sprawia, że kartki przewraca się szybciej. Silna, inteligentna, atrakcyjna, sexowna, ale przede wszystkim skuteczna. Nie celebruje własnych rozterek, nie przemawia do siebie w lustrze, nie usztywnia się w literackiej pozie. Ona działa. Obserwuje. Punktuje. Prowokuje. Kiedy znika choćby na chwilę, robi się ciszej i czekamy na jej powrót. A to znaczy, że autorzy trafili w punkt. W poprzednich tomach błyszczał Sebastian Strzygoń - bezczelnie czarujący, szybki w ripostach, z ironią w kieszeni, choć etycznie nieoczywisty. Ale czy my serio lubimy ideały? Lord Baelish z GRY O TRON, Scarlett O'Hara, Chyłka - to nie są anioły ani święci, wynoszeni na ołtarze. A jednak fascynują od lat. Sebastian był naturalną przeciwwagą dla Anki Serafin, która - choć deklarowała umiłowanie słowa - nie potrafiła odpowiedzieć z równą lekkością i humorem. Miała wiedzę, ale nie była błyskotliwa. Dialog to nie konkurs na najdłuższe zdanie wielokrotnie złożone. Sylwia jest inna. Ma dowcip, ma refleks, ma tę iskrę, dzięki której rozmowa staje się pojedynkiem, a nie wykładem. Wreszcie kobieca bohaterka, która nie potrzebuje piedestału, by dominować scenę. Ma charyzmę i pazur. Mam nadzieję, że nie jest jednorazowym romansem Państwa Kuźmińskich, a na stałe zagości w uniwersum. Fabuła? Jest gęsto i z rozmachem. Sylwia rozpracowuje sprawę śmierci Marzeny, przyjaciółki z domu dziecka. Oficjalnie samobójstwo - utonięcie. Nieoficjalnie - coś tu pachnie reżyserią. Ciało nosi ślady przemocy, a intuicja detektywki nie daje się uciszyć. Trop prowadzi na Dolny Śląsk, do alternatywnej grupy teatralnej urzędującej w ruinach poniemieckiego domostwa. Klimat? Trochę sekta, trochę warsztat aktorski, trochę terapia grupowa bez terapeuty. Reżyserka Lila nadużywa metody Stanisławskiego z zapałem godnym wyższej sprawy i manipuluje młodymi ludźmi w imię „prawdy scenicznej”. Ten fragment czyta się z fascynacją, bo brzmi boleśnie aktualnie w świetle afer w polskim teatrze. Autorzy bardzo celnie pokazują, jak cienka jest granica między sztuką, a psychiczną tresurą. Lubię ten wątek, gdy Sylwia wtapia się w tę pseudoartystyczną menażerię, obnażając przemoc i hipokryzję. Do tego dochodzi morderstwo sprzed dwudziestu lat - 19 letnia Kalina - sprawca niewykryty. Sylwia łączy siły z Magdą - przyjaciółką zamordowanej nastolatki, byłą policjantką, dziś przykładną kurą domową z nierozliczoną przeszłością. I tu pojawia się piękny, nostalgiczny ton: Magda budzi się z letargu, wraca do dawnej siebie, do ostrego myślenia i zawodowej czujności. Jakby ktoś odkurzył jej dawną tożsamość. To jeden z bardziej satysfakcjonujących wątków powieści. Dziewczyny tworzą uzupełniający się duet. Czy te dwie śmierci coś łączy? Czy zabił je ten sam człowiek? Podejrzanych jest kilku: Marcin - dawny chłopak Kaliny, który okazuje się mieć wiele wspólnego z obiema ofiarami, wybuchowy aktor Sławek Kalita z problemami z kontrolą gniewu, tajemniczy i atrakcyjny outsider Tymoteusz, którego rola dość długo pozostaje tajemnicą. Akcja jest dynamiczna, a kiedy już myślimy, że jesteśmy o krok od rozwiązania, autorzy sprytnie cofają nam dywan spod nóg. Plot twisty nie są efekciarskie. Są logiczne i dobrze przygotowane. To nie fajerwerki, to precyzyjna robota. Nie mogłam się oderwać. Jest też w tej książce nuta melancholii. O przyjaźniach z dzieciństwa, które nie wytrzymują próby czasu. O marzeniach, które życie bezceremonialnie koryguje. O tym, że przeszłość nigdy naprawdę nie znika - tylko cierpliwie czeka. A teraz przejdźmy do momentu, w którym przewróciłam oczami. Epizodyczne pojawienie się Anki Serafin z Gerardem przyjęłam z rozbawionym niedowierzaniem. Wygląda to tak, jakby autorzy postanowili spełnić mokry sen wszystkich pretensjonalnych starych panien i ostatecznie uwiązała Gerarda przy Annie grubą fabularną liną. Stworzyli świetnego, charyzmatycznego bohatera - ambitnego, drapieżnego, z potencjałem na międzynarodową karierę - tylko po to, żeby na końcu go wykastrować. Z ogiera zrobić wałacha. Gerard nie rozpostarł skrzydeł, nie poleciał w świat. Autorka przykuła go do nudnej i sztywnej Anki Serafin w jej małym mieszkanku na krakowskim Podgórzu. To naprawdę imponujące, jak z literackiego drapieżnika można zrobić udomowione zwierzę pociągowe. Szkoda, bo materiał był wybitny. Mimo tego zgrzytu „RUINY” to kawał bardzo dobrego kryminału. Dynamiczne, inteligentne, z wyrazistą bohaterką, która wreszcie prowadzi serię z energią i charakterem. Jeśli przyszłość cyklu należy do Sylwii Nowak - wchodzę w to bez wahania. Z ciekawością, z uśmiechem i z nadzieją, że nikt już nie będzie nikogo symbolicznie kastrował w imię fabularnego spokoju.

Kolejne bardzo udane spotkanie z panią inspektor. Cieszy mnie każda kolejna książka autorki, a to głównie dzięki dobrze zarysowanym bohaterom z wyraźnym odniesieniem do tła społecznego, niezłej fabule i w końcu sprawnemu warsztatowi pisarskiemu. Jak zwykle niezbyt mnie interesowało "kto zabił", a sama dobrze opowiedziana historia. Szkoda, że wersja elektroniczna książki ma dużo błędów pisarskich, edytorskich i ortograficznych.

SERIA Z REDFERNEM Anna Rozenberg A co?! Czy ktoś mi zabroni zrecenzować kilka książek naraz? 😏 Tym bardziej że marzec to miesiąc Ani Rozenberg – dokładnie w marcu pięć lat temu zadebiutowała, a ja właśnie teraz domknęłam pięć ostatnich części serii z inspektorem Redfernem. I tak oto zamknęłam jedną z tych kryminalnych historii, które niby czytasz „na spokojnie”, a kończysz… z książką w ręku o drugiej w nocy. To rasowe, klasyczne krimi. Każda część przynosi nowe śledztwo, nową zbrodnię, nową historię ludzi, którzy w sennych brytyjskich miasteczkach mają zdecydowanie więcej do ukrycia, niż mogłoby się wydawać. A jednocześnie nad wszystkim unosi się duży, osobisty wątek Redferna – sprawa jego przeszłości, zaginionej siostry i tajemniczego Palacza. I właśnie to sprawia, że tej serii nie da się czytać wybiórczo. Tu wszystko się splata, powoli układa i nie daje spokoju. To, co bardzo lubię u Ani, to fakt, że każda część jest trochę inna w tonie. Czasem bardziej klasyczna, czasem bardziej psychologiczna, czasem niemal sensacyjna. Czytelnicy, którzy lubią bawić się konwencją kryminału, bez trudu wyłapią tu różne mrugnięcia do klasyki gatunku – ale nie zdradzę jakie. Zostawiam Wam tę przyjemność. Moimi osobistymi ulubieńcami pozostają „Wszyscy umarli” – za klimat angielskiej prowincji i śledztwo prowadzone w najlepszym stylu tradycyjnego krimi – oraz „Punkty zapalne”, którym już wcześniej dałam moją matczyną szóstkę. Ale ogromne wrażenie robią też dwie ostatnie części. Za konsekwencję, spinanie wątków i odwagę w prowadzeniu historii Redferna aż do samego końca. Ania ma jeszcze jedną cechę, którą bardzo w jej książkach lubię – potrafi wpleść w kryminał małe społeczne obserwacje. O ludziach, o milczeniu, o tym jak łatwo udawać, że czegoś się nie widzi. A Redfern? Powiem Wam jedno. Jeśli zaczniecie tę serię… to przygotujcie się, że skończycie ją szybciej, niż planowaliście. Bo z Redfernem jest trochę jak z prawdą, której szuka. Jak już się zacznie… to trudno przestać.

Chory umysł sieje swoja zemstę za swoje trudne dzieciństwo, morduje seryjnie, jak podleci, ale wszystko ukierunkowane na równoległego towarzysza niedoli sprzed kilkudziesięciu lat. Choć nie do końca rozumiem jak początkowe poczucie "braterstwa" nieszczęściu, kultywowane przez owe lata, doprowadziło do finału, w którym w miejsce "braterstwa" pojawił się plan pognębienia "partnera" w niedoli, z zamiarem wrobienia go we własne zbrodnie włącznie. Poza tym, spostrzeżenie ogólne: olbrzymia ilość współczesnych opowieści o zbrodni ma w tle, u podłoża jakieś patologie rodzinne z dzieciństwa bohaterów - dzisiejszych zbrodniarzy

Nie, nie i jeszcze raz nie.., Zauważyłam schemat we wszystkich trzech tomach. Książka wlecze się niewiarygodnie, jest mnóstwo scen, które prowadzą donikąd. Jest ogrom niepotrzebnych wątków. Dochodzą oczywiście wskazówki, ale są one niejasne i wydaje się, że prowadzą do czegoś wielkiego, a rozwiązanie w sumie okazuje się całkiem oczywiste i sprawcy można się domyślić od pierwszych rozdziałów. Mam jeszcze jeden problem... z zakończeniem. Rzecz jasna, tego też się domyśliłam w połowie czytania, ale... tu naprawdę wyszło to nagle. To nie było coś, co byłoby zapowiedziane czytelnikowi. Ja nie odniosłam wrażenia, że "Wow, teraz wszystko, co miało miejsce w poprzednich tomach ma sens". Jest dużo niejasności, mam też wrażenie, że akcja rozwiązuje się za szybko. Przykro, ale może to książka nie dla mnie :(

I znów jestem pod wrażeniem historii bardzo ciekawej i niespiesznie prowadzonego śledztwa. Do tego klimat małej, zamkniętej w swoich tajemnicach, górskiej społeczności, świetnie wykreowani bohaterowie i mocno dopracowana fabuła, gdzie nie sposób przewidzieć zakończenia (przynajmniej w moim przypadku😁). Ciekawie i intrygująco.

“Nieznajoma żona” Sharon Bolton to wciągająca, tajemnicza i trzymająca w napięciu powieść, która może się spodobać miłośnikom thrillerów. Autorka potrafi zgrabnie budować mroczną i tajemniczą atmosferę, kusić zwrotami akcji i przyciągać czytelnika, sprawiając, że często trudno odłożyć lekturę na później. Czytałam kilka książek Sharon Bolton (lecz kilka jeszcze mam na własnej półce wstydu...) i właśnie sposób prowadzenia przez nią fabuły bardzo mi się podoba. Zazwyczaj powolny, wręcz leniwy początek a potem, gdy akcja nabiera rozpędu, wkraczamy w tajemniczą aurę, pełną sekretów, niedopowiedzeń, łączenia teraźniejszości z dawnymi wydarzeniami oraz wyciągania z przeszłości głęboko ukrywanych tajemnic. Mam nadzieję, że wkrótce uporam się (chociaż częściowo) z lekturą zaległych pozycji... Olive Anderson wracając do domu, zatrzymuje się na nocleg w hotelu, w którym miała wcześniej zarezerwowany pokój. Gdy wraca z toalety do restauracji, przy swoim stoliku zauważa nieznajomą kobietę. Zastanawia się, dlaczego obca osoba zajęła jej miejsce. A że w restauracji brakuje już wolnych stolików, postanawia usiąść obok nieznajomej kobiety. Nieznajoma nie czuje się w ogóle zmieszana, zwraca się do Olive po imieniu i rozmawia z nią tak, jakby się dobrze znały. Gdy w końcu nieznajoma twierdzi, że Olive jest jej... żoną, ta nie daje po sobie poznać efektu zaskoczenia. Domyśla się, że kobieta prowadzi jakąś dziwną grę. Olive nie chce dać jej satysfakcji, więc podejmuje tę dziwną zabawę. "Było mało prawdopodobne, aby w hotelowej restauracji był jeszcze wolny stolik. Tuż przed Bożym Narodzeniem prawdopodobnie nie było już żadnego w całym mieście." "Intruzka była trochę starsza od Olive, miała może około trzydziestu ośmiu lat. Jej czarne, krótko ścięte włosy wyglądały tak, jakby mogły zakręcić się w loki, gdyby właścicielka pozwoliła im trochę urosnąć." Kim jest ta kobieta? Bo na pewno nie jest żoną Olive. Lecz skoro ona ukrywa swoją tożsamość, Olive również nie musi jej wszystkiego zdradzać. Zadziwiające jest jednak to, że nieznajoma kobieta wie zbyt dużo o Olive Anderson... Olive Anderson jest pielęgniarką, wcześniej służyła w wojsku, lecz zrezygnowała ze służby. Jej mąż jest znanym politykiem, wyszła za niego krótko po śmierci pierwszej żony, chorującej na raka, którą Olive opiekowała się w szpitalu. Poznała też skrywane tajemnice małżeństwa Andersonów. Dlaczego więc wyszła za mąż za polityka? Stopniowo poznajemy nie tylko wcześniejsze wydarzenia z życia Olive, jej męża oraz jego pierwszej żony, ale też nieznajomej, która dosiadła się do stolika w restauracji. Olive po wyjściu z hotelu znika, nie ma z nią kontaktu, do domu nie wróciła. Początkowo jej mąż nie chce zgłaszać zaginięcia obawiając się burzy medialnej, lecz gdy nie zjawia się w pracy przez kilka dni, znajomy policjant próbuje na własną rękę odnaleźć Olive. "Strata jednej żony mogłaby być uważana za nieszczęście; utrata dwóch wygląda na niedbalstwo..." Jakie sekrety ukrywa rodzina Andersonów? Kim jest tajemnicza nieznajoma? Co stało się z Olive? Chociaż ta książka, w mojej subiektywnej ocenie, nie jest najlepszą pozycją autorki, to mimo wszystko czytało mi się ją dobrze i chciałam jak najszybciej zrozumieć o co chodzi. I chociaż samo zakończenie było nieco przewidywalne, to satysfakcjonujące. Miłą lekturę psuły tylko literówki i inne błędy, których widocznie wydawnictwo nie dopilnowało...

Ta książka to dla mnie ciekawe doświadczenie. Mimo, że nie rozumiem tak naprawdę motywów bohaterów, to fabuła byla dla mnie bardzo angażująca. Ahnhem prowadzi czytelnika poprzez poplątane, czasem dziwne ścieżki, gdzie tajemnice wypełzają nawierzch w najmniej spodziewanym momencie. "Prawda i tylko prawda" to zaskakująca lektura.

Flora Steele odziedziczyła księgarnie po swojej ciotce,która podjęła się jej wychowania po śmierci rodziców dziewczyny. Kobieta była dla niej wszystkim tak samo jak księgarnia dla jej opiekunki, niestety przez trupa znalezionego w księgarni, może być jej koniec. Kobieta musi szybko rozwiązać zagadkę zanim brak klientów całkowicie ją zrujnuje. Prosi o pomoc Jacka Carringtona świetnego pisarza , który jest strasznym odludkiem ale to on znała ciało i na dodatek zna się na tych sprawach bo pisze kryminały. Sięgające po te książki nie spodziewałam się za wiele raczej lekkiej historii,która nie zapadnie mi w pamięci, tylko będzie dobrą rozrywką i niczym więcej ,a tu dostałam jedną z najlepszych serii kryminalnych jakie miałam okazję dotąd czytać. Sceneria oraz ogólnym klimat tych książek zachwyca. Małe miasteczko wszyscy się znają i plotkują. Zagadki kryminalne genialne. Świetnie się bawiłam na ich rozwiązywaniu chociaż nie są nie wiadomo jak skomplikowane ale też nie da się łatwo ich przejrzeć więc spokojnie. Główni bohaterowie czyli Flora i Jack mają moje serce. Kocham tych bohaterów zarówno razem jak i osobno bo są rewelacyjnii. Świetnie wykreowani z bagażami emocjonalnymi i charakterami dość specyficznymi ale do mnie trafili całkowicie. Na początku są nieznajomymi, później powoli kiełkuje to w stronę znajomych i przyjaciół i nie będę zdradzać czy w dalszych tomach przerodzi się w coś więcej ,ale powiem szczerze że tak uwielbiam ten duet że od początku im kibicowałam. Miałam wielką nadzieję że tych dwoje da sobie szansę bo mają świetne podstawy do stworzenia naprawdę solidnego i pięknego związku opartego na wzajemnym szacunku, partnerstwie i zrozumieniu. Co tu dużo mówić ja przepadłam dla tej serii pochłaniałam te książki niesamowicie szybko. Autorka w swoim piórze ma coś tak przyjemnego i lekkiego że zachwyca czytelnika od samego początku do końca. Jestem zakochana i mam wielką nadzieję że wydawnictwo będzie wydawać dalsze tomy po polsku.

Kolejna część serii trzyma w napięciu . Jest tu kilka wątków , wciągająca historia ale trochę zaczęła mnie denerwować Olivia jej zachowanie i podejście do śledztwa. Jako głównodowodząca w tej sprawie trochę za nadto się wywyższa i staje się nieprzyjemna a jej problemy z nowym chłopakiem trochę odbiegają od ważnych spraw.

Ta książka zostawiła mnie z dość mieszanymi odczuciami, ale raczej w pozytywnym sensie. Czytałam ją z zainteresowaniem, choć momentami miałam wrażenie lekkiego dystansu do tego, co się dzieje. Styl autorki jest oszczędny, chwilami wręcz chłodny, co nie każdemu może przypaść do gustu, ale dla mnie miał w sobie coś intrygującego. Najbardziej zwróciłam uwagę na atmosferę — jest ciężka, trochę przytłaczająca, ale jednocześnie wciągająca. Nie jest to lektura, przy której można się całkowicie odprężyć, raczej taka, która wymaga skupienia i zostawia po sobie pewien niepokój. Doceniam to, że autorka nie idzie na łatwiznę i nie próbuje wszystkiego upraszczać. Nie wszystko jednak do mnie trafiło. Były momenty, w których trudno było mi się zaangażować emocjonalnie, jakby coś mnie od tej historii oddzielało. Mimo to uważam, że książka ma swój charakter i wyróżnia się na tle innych — nie jest oczywista ani przewidywalna. Ogólnie to jedna z tych pozycji, które bardziej się „czuje” niż jednoznacznie ocenia. Nie zachwyciła mnie bez reszty, ale na pewno zapadnie mi w pamięć i skłoni do refleksji.

Uwaga spoiler. Opinia jest streszczeniem książki które przeczytam przed sięgnięciem po następna część cyklu. Zabójcami okazała się studentka Judith i żona reżysera, ale działały oddzielenie. Judith okazała się poza tym córka Morbusa. Na koniec okazało się że hirtmann uciekł, Martin spodziewa się go w Tuluzie. Lea wraca z Afryki, ale Martin obawia się że to nie jest nic dobrego. Zabity został Vincent, Charlene obwinia Martina za jego śmierć.

Duże, bardzo pozytywne, zaskoczenie. Znając kilka wcześniejszych kryminałów autora spodziewałem się kryminału z jakimś supergliną i dużym poczuciem humoru. Dostałem mroczny i ponury dramat matki szukającej zaginionej córki. Kobiety biednej, prostej, wychowanej w irlandzkiej dzielnicy Bostonu. W tle zamieszki na tle rasowym, wspomniane środowisko irlandczyków w Bostonie i jedynie okruchy kapitalnego poczucia humoru. Mnie ta książka bardzo przypadła do gustu i polecam ją każdemu.

Eira przeżywa fakt oddania matki do domu opieki. Niestety już w takim stanie, że już tylko całodobowa opieka jest jej potrzebna, a ona nie może takiej zapewnić. Z tak rozdartym sercem dostaje telefon. Jest potrzebna na posterunku. Tam zastaje zgłoszenie, zaginął mężczyzna, nie wiadomo co się z nim dzieje od prawie miesiąca. Zaniepokojona córka, a przez to matka prosi, by go poszukać. Niestety policja nie natrafia na żaden ślad, więc niewiele może. Natomiast niedługo później dostaje telefon od szefa, z którym współpracowała parę lat wstecz przy morderstwie. W opuszczonym domu, w opuszczonej mieścinie zostaje znalezione ciało mężczyzny. Nie wiadomo, czy się tam sam zatrzasnął, czy może ktoś mu w tym pomógł. Eira została poproszona o dołączenie do ekipy zajmującą się tą sprawą. Jednak w trakcie jej trwania raptem ginie GG. Nie wiadomo, czy sam się zaszył, czy może trafił na coś. Czas ucieka, do czego dojdą? Gdzie ich zaprowadzi śledztwo? Jest to drugi tom przygód Eiry. Ten tom nie jest bezpośrednią kontynuacją, bowiem minęło ze dwa lata od poprzedniej sprawy. Tym razem oprócz demencji, autorka przedstawia, trochę jak wyglądają dom opieki. Czuć w tym nostalgię za utraconą pamięcią, za tym, czym ludzie się staja przez tę zdradliwą chorobę. Jednak nie tylko, porusza takie wątki jak potrzeba miłości, szukanie jej nawet tam, gdzie jej nie ma. I do czego to prowadzi. Czyż nie od miłości do nienawiści jest tylko krok? Jest refleksja nad przemijaniem, nad tym co kiedyś było piękne a dziś pozostawione, opuszczone. Często zapomniane, niechciane. Miejscami jest nostalgicznie, refleksyjnie. Ale jak to w kryminałach, wątek morderstwa jest na pierwszym planie. Krok po kroku poznajemy tajniki sprawy, radości z odkrytych śladów, frustracji, że nie mogą nic więcej zrobić. Bezsilności gdy było wiadomo, że ktoś jeszcze mógł paść ofiarą, która być może walczy o życie. To było przejmujące, gdy tak się o tym czytało. Świadomość, że tak naprawdę nigdy nie wiemy, co kryje się w drugim człowieku. Bardzo lubię kryminały, zarówno te krwawe jak i inne, np. jak szwedzkie, które są spokojniejsze, delikatniejsze często. Ale jednak mają to coś, mają otoczkę, która nadaje bardziej im cechy realizmu. Postacie są bardziej żywe, prawdziwe. Tak jak tu, Eira ma swoje problemy, dylematy. Co prawda zostawia je i nie przenosi do pracy, to jednak wpływają na nią. Na to jak postrzega świat, jak pracuje, jak dzięki temu ma więcej zrozumienia a przez to i determinacji, by rozwiązać sprawę. Bardzo mi się podoba, że jest tu ukazane, jak czasem bardzo mozolne jest śledztwo. Jak czasem trzeba mnóstwa rzeczy, rozmów odbyć, by dojść do kolejnego śladu. Tu nie ma tego, że wszystko łatwo przychodzi głównym bohaterom, jak niekiedy się to się zdarza. Jest dzięki temu bardziej realne, żywe. Cieszę się, że mam już kolejny tom, bo z prawdziwą przyjemnością po niego sięgnę. A to jak skończył się tom, niby nic ale jednak ciekawość została pobudzona. Już niedługo się przekonam. Polecam sięgnąć po ten cykl, warty jest poznania.

Książka z dużym potencjałem, ale nie do końca wykorzystanym. Główny wątek skupia się wokół członkiń klubu książki "Krąg Polarny", który powstał w latach 80. Każda z dziewczyn, ze swoimy problemami i zasadami, stara się pogodzić swoje życie z nagłymi zmianami towarzyszącymi wejściu w dorosłość. Spotkania klubu książki coraz częściej okazują się dla nich elementem poróżniającym je, coraz częstsze kłótnie i wyciąganie na wierzch nieprzyjemnych sytuacji z przeszłości oddala je od siebie. Nieoczekiwanie jedna z dziewczyn znika, a jej ciało zostaje odnalezione po prawie trzerdziestu latach, bez głowy. Pozostałe członkinie zbierają się po latach i wspominają przeszłość, o której w większości chciały zapomnieć. Wszystko wyszłoby dobrze, gdyby autorka nie zdecydowała się na spłycenie dosłownie wszystkiego, od zarysowania postaci (głównie członkiń klubu), aż po wątek kryminalny i prowadzenie śledztwa, którego praktycznie nie było. Ocena byłaby niższa, gdyby nie pomysł na fabułę i klimat dalekiej północy, szału nie ma.

Czy górska wyprawa z obcą osobą może skończyć się dobrze? Dla Anny, głównej bohaterki, odpowiedź brzmi: nie. Autor zręcznie kreśli portret grupy, w której pojawia się „intruz” o przemocowej naturze, co na tle surowego krajobrazu tworzy intrygujące studium relacji międzyludzkich. Niestety, potencjał historii osłabiają warsztatowe niedociągnięcia: przewidywalność, liczne powtórzenia, monotematyczne opisy marznięcia i jedzenia oraz błędy edytorskie. Mimo, że książkę czyta się szybko, rozczarowujący finał i mało sympatyczna narratorka sprawiają, że jest to lektura wyłącznie „na raz” – nie wymagająca i raczej ulotna.