Księga legend i opowieści bieszczadzkich

Jestem trochę zaskoczony niskimi notami, bo akurat relacja z peregrynacji Pana Michała po Rumunii nie wydała mi się aż tak zła. Na pewno wypadła dalece lepiej i ciekawiej niż inna książka tegoż Autora np. „Uganda. Jak się masz, muzungu?” Ta publikacja z pewnością zachęciła mnie do odwiedzenia tego ciekawego kraju, nie tylko ze względu na legendę Vlada Tepesa czy wesołego cmentarza w miejscowości Sapanta. Fragmenty oniryczno-magiczne nie są denerwujące, chyba że ktoś liczy wyłącznie na suchy dziennik podróżny czy też wydawnictwo o charakterze przewodnika – a nie taki był autorski zamiar. Jednym słowem: inspirujące.

Chwała autorom za sążniste i ciekawe opracowanie. Nie obyło się jednak bez niedociągnięć: sporo tu chaosu, niektóre książki są aż nazbyt szczegółowo opisane pod kątem treści (sporo jest spojlerów), a skala zjawiska cenzury jest bardzo różna. Od książek, które palono (nie raz z ich autorami) na stosach po takie, które rady szkolne (często były to pojedyncze przypadki) nakazywały usuwać z list lektur. Prostuje to co nieco posłowie w wykonaniu Andrzeja Paczkowskiego, jednak w trakcie lektury nie raz ogarnia człowieka lekka irytacja. Nie mniej jednak to pozycja bardzo wartościowa, dająca szeroki obraz zjawiska cenzury. Pokazuje absurdalność wielu zarzutów stawianych wobec książek - kiedyś i dzisiaj. Bo przecież książki pali się cały czas. I choć nie ma oficjalnej cenzury - są treści, które niektórych nadal oburzają i gorszą...

Niezwykły dziennik niezwykłej dziewczyny. Miejscami dziecinny, dziewczęcy, za chwilę dojrzały i mądry. Nie ma w nim zbyt wielu odniesień do historycznych wydarzeń, ale zwykły zapis codzienności, co czyni go prawdziwym świadectwem tamtych czasów. Za swoją nastoletnią interpretację świata Nina zapłaciła bardzo wysoką cenę. Polecam.

Jest to według mnie arcydzieło języka polskiego. Barwność potoczystość tej książki trafiają celnie w moją duszę. Nikt tak nie potrafi czarownie gawędzić, jak Antonii Kroh. Wracam do tej książki wielokrotnie, żeby sobie poprawić humor - bo jest dowcipna, śmieszna, żywa. No bo jak tu obalać mity, jak nie ciętą ironią. Kroh, wielki znawca Podhala (może i największy w Polsce - mieszkał tam od dzieciństwa, jest etnografem, wieloletnim dyrektorem Muzeum Zakopiańskiego) dekonstruuje góralszczyznę i stawia na nogi od nowa. Przy tym robi to tak osobiście i uroczo! To kilka książek w jednej - ciekawe opowieści z dorastania warszawiaka wśród górali, krótka historia ludowości góralskiej i jej kompletnie bałwochwalczego uwielbienia przez polską kulturę, zagłębienie w życie codzienne zupełnie różne od mojego. To są same smaczne historyjki, jedna w drugą. Same! "No, tyn Józek, kierowca, legenda zakopiańskiego pekaesu. Józek wiecznie się spóźniał. Jak miał trasę półgodzinną, na przykład do Białki, to się spóźniał godzinę, bo zostawiał autobus pełen ludzi i szedł nad rzekę, żeby porozmyślać. Był z tego znany, więc dawali mu tylko krótkie trasy. Życie małżeńskie miał niezbyt wesołe, baba wiecznie się na niego darła. Tego dnia zbudziła go szarpiąc za włosy, naurągała, śniadanie zrobiła z łaski. Dyspozytor na dworcu też nie był w najlepszym nastroju, bo dwóch kierowców nie przyszło mu do roboty, więc musiał przydzielić kurs do Krakowa Józkowi. Był pełen najgorszych przeczuć i dawał temu wyraz. Józek obiecał, że się nie spóźni, że wszystko będzie jak trzeba, stał ze spuszczoną głową, aż nagle coś w nim pękło, wybiegł z dyspozytorni trzasnąwszy drzwiami, wskoczył do autobusu, zawołał do pasażerów: – Teroz uwidzicie psiekrwie, kielo worcem, siadł za kierownicą i uruchomił silnik. Ustup minęli z prędkością około stu kilometrów na godzinę, baby zaczęły wołać żeby stanął, ale nie stanął ani w Poroninie, ani w Białym Dunajcu przy fabryce, ani przy kościele, ani w Szaflarach, tylko od czasu do czasu odwracał głowę i wrzeszczał: – Zawrzyjciez kufy bezery jedne, rozmowa z kierowcą zabroniona! Minął Nowy Targ; ludziom, którzy rozpaczliwie machali na przystankach, odmachiwał niczym towarzysz Gomułka z trybuny. Od źródła Pociesznej Wody do Chabówki zjechał jak nikt przed nim ani po nim, autobus zarzucał, było ślisko, na tak zwanym zakręcie Mazurkiewicza o mało nie zleciał ze skarpy, ale w ostatniej sekundzie wyrównał. Na Zaborni już czekała banderia milicjantów, razem pognali puściuteńką szosą, Myślenice tylko mignęły, do Krakowa wpadli niby Wyścig Pokoju, ulice puste, żadnego zakopiańskiego autobusu nie witano tak uroczyście, ale co się dziwić, przecie to był absolutny rekord, godzina i dwadzieścia minut. Na dworcu już czekali na Józka kaftaniarze z Kobierzyna. Potem mu dali rentę, mógł se dumać ile chciał." Ja po takich historiach wymiękam. Niech żyje Antonii Kroh, mistrz Polski w gawędzeniu!

Nie tylko opowieść o Bieszczadach ale pewnym społecznym i zupełnie osobistym, ludzkim fenomenie zakapiorów. Każdy kto czuje miętę do legendarnych i tragicznych opowieści, artystów-pijaczków i wykolejeńców znajdzie w tej książce swoje miejsce. I można by ją jakoś oskarżać o romantyzowanie żulstwa (no i super!) i też niestety nakręcanie popytu na "uciekanie w Bieszczady" (mniej super), ale mija się to z celem. Jeżeli nie chcecie legend, plotek i opowieści, to po prostu nie zabieracie się za tą książkę. Ja lubię.

Opowieść o prawdziwej podróży w starym stylu. Najwięcej o samej książce mówi podtytuł - wyprawy w tajgę i step. Książka nie jest bowiem podręcznikiem o Mongolii, jej historii, mieszkańcach i całej otoczce związanej z tym krajem. Autor skupia się tutaj na własnych doświadczeniach i historiach z podróży po Mongolii. Mnóstwo jest tutaj opowieści o niebezpiecznych przeprawach, a także o spotkaniach z lokalami, które na podstawie takich właśnie zwyczajnych historii pozwalają poznać Mongołów chyba nawet bardziej niż jakieś ogólne opisy o zwyczajach tego ludu. Książka miejscami jest chaotyczna, ale ze względu na jej "wyprawowy" charakter można jej to wybaczyć - po prostu trzeba do niej odpowiedniego podejścia i adekwatnych oczekiwań czytelnika. Do nabycia już raczej wyłącznie w antykwariatach i na aukcjach z drugiej ręki.

Czytając tę książkę nie zwróciłam uwagi na to jak prawdopodobna jest wersja Jarosława Kreta o Indiach ani czy brzmi to jak opowieść celebryty i z prawdziwymi Indiami nie ma wiele prawdy. Dla mnie największa wartość tej książki to powrót do tego miejsca. Wiadomo, że nie ma prawdy absolutnej. Podobnie jest z odwiedzanymi miejscami. Indie się albo kocha od pierwszego spojrzenia, albo nienawidzi. Byłam w Indiach dwa razy. Tak, widziałam chude krowy jedzące plastik, brudne wychudzone dzieci, tłok, kurz. Ale ja nie jestem fanką sytuacji ekstremalnych, więc nie wybrałam się w podróż pociągiem siedząc na dachu. Co kto lubi. Za drugim razem byłam w Kerali. Było cudownie. Ja stawiam na ludzi - z nimi rozmawiałam, nawiązywałam znajomości, jak np z rodzina sprzedająca w pierwszym sklepie z ubraniami, chustami i torebkami. Odwiedzałam ich codziennie, poznawaliśmy swoje historie. To są MOJE Indie. Widzicie? Nic wam nie powiedziałam o książce, bo to bez znaczenia, dla mnie ona była przypomnieniem MOICH Indii. Każdy miłośnik Indii ma swoje Indie. Czytało mi się bardzo przyjemnie. Zafascynował mnie związek z Hinduską. Jak chcecie mieć swoje zdanie, musicie tam pojechać.

Historia wyprawy zorganizowanej przez Jacka Pałkiewicza, mającej ustalić w naukowy sposób źródło Amazonki. O wyprawie jest całkiem sporo, lecz te informacje stanowią może jedną piątą całej książki. Równie dużo miejsca autor poświęca na opowieść o tym w jaki sposób organizował fundusze na wyprawę, w jaki sposób kompletował naukowców i kogo znanego spotkał w tym czasie. Wiele miejsca zajmie również udowadnianie, że jego wyprawa była potrzebna i nowatorska. Kłótnie prasowe z kajakarzami. Absurdalne obrzucanie się błotem w polskim zaścianku. Sporo miejsca zajmie też historia wypraw na Amazonkę oraz nad Nil. Całkiem ciekawa książka, jednak dość trudna ‎w odbiorze w wersji audio. Z jednej strony przeszkadzał mi sposób artykulacji lektora, z drugiej wielość osób, miejsc i dat. Poczytać tak, ale w wersji papierowej.

Duzo przemyslen naszlo mnie po lekturze tej historii - jak niewiele potrzeba nam do bycia szczesliwym, o tym, ze najwieksza sile mozemy czerpac przede wszystkim od samych siebie i warto brac zycie za rogi i realizowac marzenia. Nie jest to nowa pozycja, ale przynosi aktualne wartosci. Polecam!

Wydanie z Państwowego Instytutu Wydawniczego w porządku (przypisy, tłumaczenia, ok. 100 stron samej historii, tła społeczno politycznego Bliskiego Wschodu tamtych czasów co pozwala zrozumieć tworzenie i treść koranu) jednakże pojawiają się błędy w składaniu wyrazów, literówki, braki spacji itd, jak na takie dzieło jakim jest Koran, nie powinno czegoś takiego być stąd moja ocena to 9. Co do samej treści to jest to piękna literatura, często trudna w odbiorze, moim zdaniem trudniejsza od Biblii gdyż w Piśmie Świętym mamy wszystko mniej więcej chronologicznie, większość rzeczy jest niejako podana na tacy, że nie trzeba zbytnio się zagłębiać co dany fragment znaczy, Koran natomiast jest bardziej chaotyczny, skomplikowany. Warto przeczytać księgę, której religia wywarła wpływ na historię świata, czy nam się to podoba czy nie, islam miał ogromny wpływ na kulturę i dzieje tak pozytywny jak i negatywny ale to tak samo jak z chrześcijaństwem. Na pewno nie jest to religia zła tak jak próbuje nam wtłoczyć propaganda, jest po prostu nieco inna ale i też w wielu kwestiach niemalże identyczna co inne religia abrahamiczne. Ubolewam że w szkołach nie uczą praktycznie nic o islamie, przerabia się mitologie, Biblię natomiast o Koranie cisza. Polecam nadrobić braki wiedzy o tej religii czytając jej najważniejsze pismo czyli Koran.

Zauroczył mnie wstęp autorów, którzy postanowili skorzystać nie tylko z popularnych i naukowych źródeł, ale także z pisarzy, poetów i fantastów. Niestety, nie zauważyłem tego w praktyce. Największym mankamentem jest jednak to, że całość sprawia wrażenie nieopracowanych notatek i fragmentów, wielokrotnie się powtarzających. Rzeczowe opisy zdarzają się bardzo rzadko, a przeważają wyrwane, surowe fragmenty oraz "zeznania świadków". Najbardziej denerwowało mnie czytanie po dziesięć razy tego samego. Przykładowo: Upiór -> upier, upir upirz, upierzyca, upiorzyca, ąpir, bezkost, dydul, łap, łupior, łupi, łupir, łupirz, marcholt, marchołt, marchułt, martwiec, mrec, niełop, opi, poczwara grobowa, strzyga, strzygoń, wampir, wampirz, wąpir, wąpierz, wąpirz, wąpiór, wąpior, wampierz, wampirzyca, wąpierz, wieszczy, wieszczyca, wpyr, wupi, wypiór, żywy trup - niemal każde z tych haseł, ujęte jest razem i osobno, a przy wielu powtarzane są dokładnie te same informacje obok unikalnych fragmentów, które właściwie dodają coś innego do wszystkich pozostałych haseł i wzajemnie je poszerzając. Kolejny przykład: lelek i Lelek traktowany jest jako osobne hasło, już pomijając to, że lelek ma 4 pozycje oraz osobnym hasłem są także lelki w liczbie mnogiej. Ogółem ponownie kończymy w miejscu, w którym większość demonów wyglądała tak samo, robiła to samo, tak samo powstawała i tak samo z nimi walczono, z tym że w jednej wsi na dane zjawisko mówili rusałka, a w innej wodna pani, w kolejnej brzeginia, a na wschodzie wiła itp itd. Zdecydowanie wolę bardziej literackie opisy rozbudzające wyobraźnię, także o wiele lepszym wyborem będzie "Bestiariusz Słowiański" Zycha i Vargasa albo książki o mitologii słowiańskiej. (Prostując zamieszczone tu komentarze - ta książka nie opisuje "wszystkich bóstw słowiańskich", a ledwo zahacza o najbardziej znane.)

Świetna książka, która czytelnikowi nie majacemu nic wspólnego z Podhalem może sprawić trochę kłopotu dialogami w gwarze... Dla mnie wszystko zrozumiałe, dobrze mi się czytało - w ciekawy sposób przedstawione życie Klimka Bachledy, Sabały, księdza Stolarczyka, Chałubińskiego... Czuje że jeszcze wrócę do niej:)

" Myśli mądrych ludzi wiecnie zywe" Postanowiłam uczcić rok tischnerowski [ ks. Józef Tischner jest obok kilku innych postaci patronem roku 2025 w Polsce]. Oprócz tego , że był to przedstawiciel kościoła otwartego , przyjaznego człowiekowi - był też jednym z najwybitniejszych , współczesnych , polskich filozofów i niezwykle dowcipnym gawędziarzem. W "Historii filozofii... " autor zastępuje starożytnych greckich filozofów znanymi sobie góralami , którzy głoszą poglądy swoich odpowiedników. Cała książka jest napisana gwarą góralską , co może stanowić pewną trudność , ale dość łatwo się do tego przyzwyczaić. Żeby w pełni docenić humor dziełka dobrze byłoby znać chociaż podstawowe wiadomości na temat początków filozofii . Książka może też stanowić zachętę do poznania myśli greckich filozofów . Ks. Tischner zastępuje klasyczne pojęcia filozoficzne wyrazami góralskimi. I tak np. " bezkres" wykoncypowany przez Anaksymandra to tutaj " pustać" - takie nic - " pół litra na dwók" :). Poznajemy nie tylko koncepcje filozoficzne ale i charaktery górali skłonnych do wypitki i bitki. Mnie ta książka zachwyca- nie dość , że można "liznąć" trochę filozofii to jeszcze człowiek się dobrze bawi. Jest też audiobook czytany przez samego autora.

W peruwiańskim rytmie Kiedy wzięłam do ręki książkę Jacka Pałkiewicza i Andrzeja Kapłanka „El Dorado Polowanie na legendę”, najpierw poczułam jej ciężar. Liczba stron nie przerażała, bo tylko 440, ale papier, na którym ja wydrukowano twardy, chyba tzw. „kredowy cieńszy”. Strony były śliskie i nie gniotły się. W sumie podczas czytania trudno było książkę utrzymać w dłoniach. Musiała leżeć. Ten fakt informował czytelnika, że nie ma do czynienia z czytadłem, ale starannie wydaną literaturą. Okazała się być literaturą faktu, mówiąc dzisiejszym językiem, non - fiction ze sporą dawką historii, wzbogaconą o zdjęcia. Pierwszy rozdział przeniósł mnie do Peru, do dżungli amazońskiej i ponoć najniebezpieczniejszego, żyjącego z dala od cywilizacji, plemienia Indian południowoamerykańskich Cuapacoris. Drugi wprowadza w tajniki wyprawy grupy białasów – odnalezienie Paititi, legendarnego miasta pełnego złota. Zapachniało mi dzieciństwem. Tematyka i styl opisywania przypomniał mi moją fascynację opowieściami Arkadego Fiedlera. Wchłaniałam je w starszych klasach podstawówki. Różniły się od popularnego również wówczas „Tomka” ( cykl powieści Alfreda Szklarskiego) tym, że były autentycznymi relacjami z autentycznych wypraw na odległe kontynenty. O ile jednak Fiedler skupiał się na relacji jemu współczesnej, to autorzy „El Dorado…” przenoszą czytelnika w czas przeszły. Zostawiamy więc ich z niebezpiecznymi tubylcami, którzy krzywdy nie robią i zaczynamy czytać o historii Peru, przygotowaniach do wielkiej wyprawy w głąb terytorium, gdzie nie stanęła jeszcze noga białego człowieka i paru przygodach erotycznych. Część recenzentów książki czyni z tego zarzut. Widocznie jak ja, wychowani na Fiedlerze. Mnie to nie przeszkadzało. Oczywiście czekałam na dalszy opis wyprawy, ale z zainteresowaniem przeczytałam o, w sumie nieznanym mi państwie, historii Peru, podbojach dokonanych przez klan Pizzaro, Machu Picchu, chrystianizacji i wprowadzaniu cywilizacji, tam gdzie praktycznie nikt tego nie chciał. Narracja historyczna prowadzona w sposób epicki, czyli dość swobodny sprzyjała mi w zagłębianiu, czasami przypominaniu sobie historii odległego i jakże jeszcze do dziś tajemniczego peruwiańskiego świata. Do tego oglądamy dużą ilość zdjęć obrazujących ową historię, wśród nich znaleziony w 2002 roku rękopis jezuitów potwierdzający istnienie Paititi. Oprócz opowieści z dawnych lat, czytelnik śledzi przygotowania do wyprawy w głąb lądu, dostaje nawet listę niezbędnych rzeczy do zabrania. Potem oczywiści wracamy na szlak wędrowców i … spojlera nie będzie. Książkę czyta się dość przyjemnie, o ile położymy ja sobie na kolana, bo o jej ciężarze już pisałam. Nie jest rewelacją, ale według mnie nie zasługuje również na negatywną opinię. Fajnie, że autorzy zebrali do przysłowiowej kupy peruwiańską historię. Czy dobrze, że wzbogacili ją o swoje przeżycia z gatunku erotycznego? Sprawa gustu. W końcu Joanna Szczepkowska w swym słynnym monodramie „Goła baba” wyznała, że każdy czeka najpierw na gołą babę, a potem na wzniosłe idee…

Jak ja się kiedyś kochałam w Marku Kamińskim. Przypomniałam sobie o tym, kiedy znalazłam segregator, do którego wpinałam - wycinane z kolorowej prasy - artykuły na jego temat. Zawsze kochałam się w wędrowcach. I mężczyznach starszych niż węgiel, ponieważ wcześniej moim książkowym - to się teraz nazywa: crushem - był Aragorn syn Aratorna. Jeszcze bez twarzy Viggo Mortensena, bo kiedy ją dostał to już zupełnie zgłupiałam. Miałam musztardówkę z Aragornem, znaczy słoiczek po Nutelli (z wizerunkiem, nie żebym w środku hodowała małego, doniczkowego Aragorna). Chociaż w tym czasie, skłaniałam się jeszcze w stronę Legolasa. Wzięłam nawet udział w konkursie, w którym można było wygrać figurkę tegoż elfa metr dwadzieścia z łukiem. Napiętym. Niestety, mama lojalnie uprzedziła, że wywali mnie z domu z tym sublokatorem i jego łukiem. Nawet napiętym. A jeszcze wcześniej kochałam się we Włóczykiju z Muminków. Miał organki. Tak że moje uczuciowe wybory to od zawsze był kochaś, który w siną dal. A książka jest oczywiście bardzo dobra. Jedna z moich ulubionych, pierwszych, dorosłych książek. Z czasów, kiedy książki kupowało się z rozmysłem i smakowało ich treść, a nie bezmyślnie przeżuwało paszę książkopodobną. Co i sobie coraz częściej wyrzucam.

Opowiadania rewelacyjne, bardzo dobrze oddają klimat Bieszczad. Akcja każdego z nich rozgrywa się w czasach głębokiego PRL-u i przedstawia codzienne troski ludzi żyjących i pracujących w tym trudnym terenie. Ciężka praca w lesie czy na wypale, surowe warunki mieszkaniowe, ciężkie i mroźne zimy, to wszystko bardzo ciekawie i z humorem opisane. Każde opowiadanie, to inny temat główny ale bohaterowie i miejsca powtarzają się. Bardzo polecam zwłaszcza miłośnikom surowych ale pięknych Bieszczad.

Bardzo dobra pozycja, opisująca psychologię psów. Dzięki niej możemy dowiedzieć się jak podejść do wyboru rasy psa oraz jak podejść do wychowania, podejścia oraz wielu innych sytuacji w życiu psa. Warto przeczytać przed zdecydowaniem się na zwierzaczka. Polecam

Bardzo dobry zbiór mitów, niestety bardzo podstawowy. Książka jest strasznie cienka i zawiera tylko podstawowe podania i historie. Brakowało mi jakiegoś dokładniejszego przybliżenia postaci. Cenny jest natomiast wstęp omawiający źródła historyczne i wierzenia ówczesnych ludzi.

Dla znawców kotów zapewne nie będzie to książka odkrywcza ale jeśli ktoś ma koty i chciałby się dowiedzieć o nich czegoś więcej to jak najbardziej jest to pozycja do polecenia. Autorka przedstawia też ciekawe porady m.in jak pomóc kotu odnaleźć się w nowym miejscu po przeprowadzce opiekunów, jak radzić sobie ze znaczeniem terenu przez koty, jak wprowadzać nowego członka stada do domu czy jak oswajać płochliwe koty. Z pewnością wielu opiekunów mogłoby lepiej zrozumieć zachowania swoich kotów po tej lekturze.