Krwawy biały baron

Name: Krwawy biały baron
Rating: 5,7 (36 reviews)
Author: James Palmer
ISBN: 9788375104301

James Palmer

5,7 / 10

36 ocen

10 opinii

Rebis

Wydawnictwo: Rebis Seria: Historia biografia, autobiografia, pamiętnik

340 str.

Kategoria:: biografia, autobiografia, pamiętnik
Format:: papier
Seria:: Historia
Tytuł oryginału:: The Bloody White Baron
Data wydania:: 2010-05-12
Data 1. wyd. pol.:: 2010-05-12
Liczba stron:: 340
Czas czytania: 5 godz. 40 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788375104301
Tłumacz:: Jan Pyka

Był postacią nie z tego świata, straszną i fascynującą. Potomek inflanckich piratów, szaleńczo odważny kawalerzysta, mistyk, krwawy bicz na czerwonych i tych, których za czerwonych uznał, stał się niemal ucieleśnieniem Czyngis-chana. W Mongolii, którą na krótko wyzwoliła jego dzika armia, trzymana w ryzach strachem i mistycznym przesłaniem, wychwalano go jako bohatera, bano się jak demona i czczono niczym boga. I choć zginął z rąk bolszewików, do dziś żywe są legendy o bajecznym skarbie „krwawego barona”, a w niektórych jurtach śpiewa się o nim pieśni…

Średnia ocen

5,7 / 10

10 opinii 36 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Krwawy biały baron w ulubionej księgarni i Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,8

Monet Jackie Wullschlager

7,3

Martwy punkt Aro Sáinz de la Maza

7,5

Tam, gdzie zmrok zapada szybciej Wojciech Chmielarz

8,5

Kasandra w ruinach. Tom 1 Magda Knedler

8,0

Agata Szajba. Spisek w metrze Lena Jones

7,8

Trucizna Klaudia Muniak

6,5

Mary Miasta Hanna Szczukowska-Białys

więcej

Oceny książki Krwawy biały baron

Średnia ocen

5,7 / 10

36 ocen

Twoja ocena

0 / 10

1 ocen

4 ocen

5 ocen

10 ocen

5 ocen

3 ocen

2 ocen

0 ocen

Opinia

3237

529

ryszpak

28.03.2015

5 / 10

Na półkach: , , , ,

Gdyby autor był choć trochę obiektywny, z biografii barona Ungerna mogła wyjść naprawdę bardzo ciekawa książka. Toż to przecież gotowy scenariusz na bestseller. A tak mamy co mamy, zbiór podanych z odpowiednim nastawieniem faktów, co trzecie słowo "okrucieństwo" i - czasami silniejsze, czasami słabsze - faworyzowanie bolszewizmu.
Jeden z bardziej "obiektywnych" cytatów:
"Na proces wysłano go pociągiem do Nowonikołajewska, jednego z głównych miast syberyjskich. Wciąż nosiło tę żenująco imperialną nazwę, ale już za kilka lat miało być przemianowane na Nowosybirsk."

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

90 użytkowników ma tytuł Krwawy biały baron na półkach głównych

Przeczytane 47
Chcę przeczytać 41
Teraz czytam 2

28 użytkowników ma tytuł Krwawy biały baron na półkach dodatkowych

Posiadam 18
Historia 4
Biografie 2
Biografie/pamiętniki 1
Ulubione 1
2013 1
Książnica Płock 1

Tagi i tematy do książki Krwawy biały baron

biografia Ungern-Stenberg Mongolia historia Mongolii XX wiek

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Promieniowania

Ernst Jünger

Niezmiernie męczące ponieważ mgliste i niejasne dzienniki nader ciekawej biografii XX wieku. W dystansie do Rzeszy i Hitlera, w głębokim poetycko-filozoficznym zadumaniu przebija brutalny wojownik, w niuansach, lecz wyraźnie. Lektura zupełnie nieobowiązkowa, lecz na kilka godnych zapamiętania cytatów można się natknąć.

Konrad

ocenił na 6 4 lata temu

Trzy końce historii, czyli Nowe Średniowiecze

Lech Jęczmyk

Interesujące, ponure, prowokujące( „z perspektywy obywatela Trzeciego Świata Hitler był wyzwolicielem”) i często zabawne. Większość felietonów czyta się świetnie. Prawicowe poglądy Lecha Jęczmyka zazwyczaj w odbiorze nie przeszkadzają, nie w nich sedno niezwykle ciekawych idei, ale jest kilka felietonów, w których myśl ginie w ogólnym zacietrzewieniu. Sądzę, że kto nie czytał o Nowym Średniowieczu, wiele traci.

Agnieszka

oceniła na 7 11 lat temu

Twórcy

Paul Johnson

Aż dziw (i wstyd) bierze, że tyle lat przeleżała kurząc się na półce! Bardzo interesująca pozycja! Przyjemna narracja okraszona ogromną ilością informacji, ciekawostek i nieraz mocno pieprznych notek biograficznych Twórców. Dla mnie super! I polecam każdemu niezdecydowanemu, żeby w końcu ją przeczytał ;). Na pewno zapoznam się innymi tytułami Johnsona.

Buka

oceniła na 7 8 lat temu

Samuel Zborowski

Jarosław Marek Rymkiewicz

Jak trudno ocenić książkę, która została tak pomyślana i wykonana! Że Rymkiewicz jest znakomitym stylistą i czarodziejem pióra - trudno się spierać. Jako piewca XVI-wiecznej polskości jest niezrównany. Samuel Zborowski jako ikona wolności i bohater pozytywny to rzecz wielce dyskusyjna, ale jest na to długa tradycja z Julem Słowackim włącznie. Rymkiewicz włącza ten symbol w swoją wizję polskiej wolności i krwawego jej obudowania, stąd "Samuela" łączy się w trylogię z "Wieszaniem" i "Kinderszenen". Jest to esej kapitalny tam, gdzie wyobraźnia autora łączy przeszłość i teraźniejszość, buduje wizje alternatywne (ta noc św. Bartłomieja w Krakowie 1574 r., nikt tego nie wymyślił!), szuka znaczeń słów, błąka się po obrzeżach sensów dziejowych, sensów istnienia i nieistnienia (bardzo niechrześcijańsko traktując życie wieczne). Fragmenty o życiu rozkawałkowanym z kawałków odczytywanym, o ślimakach, o ostatniej drodze umierania - to są perły. Jest to zarazem esej nużący i stopniowo coraz bardziej drażniący, gdy autor z tematu ześlizguje się zupełnie, bo mu się zachciało opisać winko i dzbany Kochanowskiego, znaczenie słowa kutas albo liczbę owiec w Rzplitej. Jest to wreszcie esej dobijający tam, gdzie wielki poeta okazuje się fatalnym historykiem, bo wprawdzie nurza się w Paprockim, Bielskich, Orzelskim i innych źródłach z epoki, smakuje je, odkrywa je nam, ale czyta nazbyt często bez znajomości rzeczy, na domysł, na fantazję, prostych i dawno zbadanych rzeczy znaleźć nie umie i nieraz głupstwami sieje o genealogii rodziny, a to o Weiglowej (Weigel nie Żyd, ale rajca krakowski!), a to o kamienicy Zborowskich (patrz Szara Kamienica przy rynku), a to o topografii. Niejednemu to namiesza w głowie. Oj, poeci, poeci, kochać was trzeba, ale potem ile sprzątania.

Vincentius

ocenił na 7 8 miesięcy temu

Joseph Fouche

Stefan Zweig

Zweig jest geniuszem ukazywania złożoności człowieka, w szczególności jego psychiki i ogromnie się cieszę, że na niego trafiłem, a zarazem mi żal, że napisał tak mało. Po Joseph Fouche spodziewałem się kolejnej powieści, dostałem biografię, ale zdecydowałem się przeczytać i to była bardzo dobra decyzja. Życie często samo pisze najlepsze historie.

Profesorek

ocenił na 9 1 miesiąc temu

Wojna Goebbelsa. Triumf intelektu

David Irving

David Irving jest autorem, którego zwłaszcza w Polsce liczba zwolenników dorównuje ilości przeciwników. Pisze kontrowersyjnie, pod prąd utartym poglądom, podejmuje niewygodne tematy. Ale dzięki temu nie można narzekać, iż lektura jest nudna czy miałka. Kilka jego prac zachęca do własnych badań czy rozważań, choćby przypomnieć takie tytuły jak „Wypadek. Śmierć generała Sikorskiego” czy „Norymberga”. Tom dotyczący Josepha Göbbelsa jest niezwykle drobiazgowy i obszerny. Pokazuje nie tylko osobę jako polityka, który wywarł niezwykły wpływ na świadomość narodu niemieckiego. Odsłania mechanizm działania aparatu propagandowego, fascynację ministra osobowością wodza III Rzeszy połączoną z bezgranicznym, niezrozumiałym (z obecnej perspektywy) uwielbieniem. Autor bazuje tutaj na dziennikach ministra, co momentami nakazuje ostrożność w bezkrytycznym przyjmowaniu prezentowanych treści. Sporo miejsca poświecono także jego życiu prywatnemu – rodzinie, licznym miłostkom oraz fascynacji kinematografią. Bardzo wartościowa książka, dedykowana dla osób interesujących się dziejami hitlerowskich Niemiec. Osoby nie lubujące się w historii tamtych czasów zapewne odejmą z oceny dwa punkty. Dodajmy do tego niezwykle elegancką szatę edytorską obu wydań książki (pierwotnie w ramach oficyny „Galion”) – twarda okładka, wyraźne zdjęcia opublikowane na w odrębnych wkładkach, przyjemny w dotyku papier. Pewne zastrzeżenia do druku: wyraźna czcionka, lecz trochę zbyt mało światła między wierszami zabiera czasem przyjemność z czytania.

Kedar

ocenił na 10 5 lat temu

Reytan. Upadek Polski

Jarosław Marek Rymkiewicz

Jarosław Marek Rymkiewicz był poetą i eseistą wybitnym. Wiem, że dla wielu jest absolutnie niestrawny. Nigdy nie wybaczą mu wierszy napisanych po Smoleńsku. Problem w tym, że był poetą wolnym i pisał co mu tam w sercu i duszy grało. Jego eseje to inna liga. Kto przeczytał Żmut chociażby to odnajdzie ten sam warsztat badawczy i sposób narracji. Tadeusz Rejtan stał się mitem, legendą. Można zaryzykować twierdzenie, iż był prawzorem późniejszych romantycznych bohaterów powstań narodowych. Był szalony, bo tylko szaleniec przeciwstawił się wszystkim możnym ówczesnego świata. Jego gest nie powstrzymał upadku, ale od niego rozpoczął się żmudny proces odzyskiwania niepodległości. Rymkiewicz szuka prawdy o Rejtanie nie próbując go demitologizować. Każdy naród potrzebuje takich postaci. Tekst Rymkiewicza może nie podobać się pewnej części czytelników. Jednak czytając historię upadku Polski w XVIII wieku trudno nie szukać analogi do współczesności. Ościenne mocarstwa, jurgieltnicy, oderwane od narodu elity, analogie cisnął się same. książkę warto przeczytać choćby dla rozdziału o zdradzie, która nie wstydzi się tego, że jest zdradą, o śmierci Ponińskiego w rynsztoku, w końcu o zapomnianym dziele Staszica, którego tytuł każdy maturzysta powinien co najmniej słyszeć. Swoją drogą to co mówił Prezydent Duda o wieszaniu zdrajców, było nawiązaniem do Przestróg dla Polski. Staszic domagał się karania zdrajców. Pierwszym przykładem był właśnie Poniński. Mamy w naszej historii cały korowód zdrajców Ojczyzny, którzy nie ponieśli, żadnej kary za swoje odstępstwo od Ojczyzny. Poglądy i przestrogi dla Polski Rymkiewicza ostatecznie osądzi Bóg i historia. Ja nie mam wątpliwości, iż był narodowym wieszczom równy

Krzysztof U

ocenił na 10 8 miesięcy temu

Bohaterowie

Paul Johnson

Lekko się czyta. Książka erudycyjna, napisana w konwencji - prawda ponad sympatiami, więc nie ma tam hagiografii, za to jest sporo frywolności i w zasadzie o każdym jest jakaś anegdotka pisana po to, by obraz nie był za brązowy. Wtrąca też perełki osobistych doświadczeń, takich jak np. w rozdziale o Henryku V, gdy ni stąd ni zowąd wspomina jak uczył na lekcjach 1:1 historii samą... księżnę Dianę.

de_Montfort_3

ocenił na 7 2 lata temu

Gułag w oczach Zachodu

Dariusz Tołczyk

[...] W 1946 roku Wiktor Krawczenko uciekinier z radzieckich Łagrów opisał swoje doświadczenia w książce Wybrałem wolność. Mimo, że Zachód budził się z zauroczenia komunizmem, wciąż wyjątkowo oporni na rzeczywistość byli Francuzi. Partia Komunistyczna we Francji działała wyjątkowo aktywnie, wśród jej członków i sympatyków były osoby ze świecznika. Książka Krawczenki wzbudziła wściekłość francuskich komunistów i w odpowiedzi na nią francuski tygodnik „Les Lettres francaises” opublikował materiał Jak sfabrykowano Krawczenkę. W tekście podpisanym Sim Thomas oskarżano, że książka Krawczenki jest manipulacją, zaś sam autor sfabrykowaną postacią. Proces zakończył się kompromitacją tygodnika, zwłaszcza gdy okazało się, że Sim Thomas nie istnieje, zaś źródła zaprzeczające doniesieniom Krawczenki są inspirowane przez NKWD. Oskarżyć kogoś o to co samemu się robi. Dziś fake news. Od lat sprawdzona metoda. To tylko jedna z licznych historii przytaczanych przez Dariusza Tołczyka w książce Gułag w oczach Zachodu. Pokazuje jak wyśmienicie działał radziecki aparat propagandowy od lat dwudziestych, aż niemal do lat pięćdziesiątych, gdy zaczęła się Zimna Wojna. [...] całość: http://www.speculatio.pl/gulag-oczach-zachodu/

GZal

ocenił na 7 8 lat temu

Demokracja limitowana, czyli dlaczego nie lubię III RP

Bronisław Wildstein

Złożona z wielu dawniejszych i nowych tekstów, pogłębiona o szerszą refleksję kulturową i historyczną krytyka Polski, Unii Europejskiej i kultury współczesnej. Że autor nie lubi III RP - wiemy. Gorzej, gdy wiemy z cudzych ust: "bo jest oszołomem z prawicy". Lepiej jednak poznać pełny i mocno uargumentowany przekaz: bo nie jest to nowe państwo polskie, ale zreformowana PRL, bo nie rozliczono komunizmu i nie dokonano lustracji, bo odrzucono etos Solidarności jako podstawę ładu moralnego i republikańskiego pojmowania wspólnoty politycznej, bo fuzja części elit opozycyjnych z nomenklaturą stworzyła korporacyjne, oligarchiczne układy, które chronią swoje interesy, żerują na słabości państwa i gardzą zwykłymi ludźmi, bo nie jest to w efekcie państwo sprawiedliwe, bo jest to państwo blokujące swobodną debatę, gdzie się nie walczy na argumenty, tylko stygmatyzuje i symbolicznie niszczy oponentów jako "gorszych", "zacofanych", "nieeuropejskich", bo w kulturze nastąpiło odrzucenie, potępienie i dekonstrukcja dziedzictwa narodowej historii a jako wzór postawiono ślepą imitację zmitologizowanego Zachodu, bo zaproponowana modernizacja była odgórną, biurokratyczną i zideologizowaną próbą reedukacji i wykorzenienia społeczeństwa, bo ślepa wiara w liberalny "koniec historii" i europropaganda spowodowała zanik wysiłku, by kształtować polską rację stanu i umacniać niepodległość itd. Są tu mocne przekonania w imię chrześcijańskiego ładu moralnego, patriotyzmu, szacunku dla tradycji, więzi wspólnotowych, suwerenności. Dostajemy konkret, myśl, która broni się przed uproszczeniami oraz szerszą wizję człowieka i kultury. Autor powstrzymuje się przed osobistymi wycieczkami i nie daje się tym razem ponosić emocjom. Nie każdy się musi z nimi zgadzać. Ale tego nie da się utrącić łatwymi etykietkami.

Vincentius

ocenił na 7 4 lata temu

Światło i dźwięk. Moje życie na różnych planetach

Lech Jęczmyk

Jak to się dobrze czyta! Klasa. Lech Jęczmyk, pionier wydawca polskiej fantastyki, mądry, charyzmatyczny człowiek. Jak przystało na mistrza — wydawcę, tłumacza i pisarza -- autobiografia jest pierwszej próby. Ciekawe miał życie, które jest warte poznania, a że spisane wybiórczo, z pominięciem prozy życia i dylematów sercowych, to chwała mu za to. Książkę czyta się przyjemnie i lekko, przy okazji chłonąc Jęczmyka kod wartości, właściwy ogląd rzeczy dojrzałego człowieka. Po lekturze można podumać, co było pierwsze jajko czy kura — czy to życie Jęczmyka tak go ukształtowało, czy on sam własnym charakterem wpływał na kształt tak owocnego życia. Lektura inspirująca. Warto czytać w młodości.

Hanzadonna

oceniła na 10 2 miesiące temu

Wielka Hucpa. O pozorowaniu antysemityzmu i fałszowaniu historii

Norman Gary Finkelstein

Autor przełomowej książki " Przesiębiorstwo holokaust ", amerykański Żyd, jako dziecko ocalał z holokaustu. Wielokrotnie oskarżany o antysemityzm przez... Żydów !!! Aby powstrzymać wydawanie książki autora były m/in kierowane naciski na ówczesnego gubernatora Kalifornii A. Schwarzeneggera, nieskuteczne !!! Książka jest o tym jak pomimo kłamstwa, zastraszania, oszustwa, rasizmowi, zakłamywaniu historii i... piniądzom, piniądzom i jeszcze raz piniądzom, jak również potężnym wpływom medialnym, można tworzyć swoją zmyśloną historię, której nikt nie śmie ze strachu zakwestionować. Książka napisana stosunkowo dawno ( 2010 r. ), ale do dzisiaj aktualna. POLECAM !!!

ando

ocenił na 10 2 miesiące temu

Oficerowie i dżentelmeni. Życie prywatne i służbowe kawalerzystów Drugiej Rzeczpospolitej

Piotr Jaźwiński

Jestem na początku, zaczęłam to czytać, ale już mi się podoba. Polecam i popieram opinię napisaną przez czytelniczkę podpisaną Jola_S_k https://youtu.be/F4gCRMChYXg Tylko, że gdyby dzisiaj nasi ułani musieli walczyć, to nie byłoby to "lance do boju, szable w dłoń" tylko inaczej: https://youtu.be/UqOL7LOR6ko

Maris

ocenił na 7 3 lata temu

Śladami Pol Pota

Monika Warneńska

Nie można było odczytać z jego twarzy co czuje. Był nieprzenikniony. Uśmiechał się spokojnie, nawet z pewną dozą życzliwości, wpatrywałeś się w ten uśmiech myśląc, że wszystko będzie dobrze, a za chwilę zabierano Cię na egzekucję. Naprawdę dawał się lubić. Miał charyzmę, wszystko co mówił było logiczne, miało sens. Nigdy nie krzyczał. Taki był Saloth Sar kiedy „dorósł” już do swojej politycznej roli. Książka pokazuje jego drogę do władzy. Drogę w cieniu, w drugim szeregu, ale jednak gdzieś na pierwszym miejscu. Ma formę reportażu niż ścisłej biografii. Choć ma już swoje lata to cały czas pozwala przybliżyć się do zrozumienia logiki władzy Czerwonych Khmerów.

Arek

ocenił na 6 5 lat temu

Pamiętnik żołnierza Korteza czyli prawdziwa historia podboju Nowej Hiszpanii

Bernal Diaz del Castillo

Świetna książka. Czyta się jednym tchem od pierwszej do ostatniej strony. Czytało się jak powieść przygodową. Zadziwia szczegółowość z jaka autor pamiętał opisywane przez siebie wydarzenia. Poznajmy prawdziwe dzieje podbijania Meksyku. Na mnie szczególne wrażenie zrobiło oblężenie Tenochtitlan/Meksyku w 1521 roku. Poza walorami historycznymi, dzienniki Bernala Diaza obrazują też niezwykły kunszt wojskowy i polityczny Korteza. Na szczęście jego obraz wcale nie jest cczarno-biały - Diaz wielokrotnie krytykuje Korteza za jego decyzje.

Chomiczek86

ocenił na 9 23 dni temu

Świat diabła - geografia sensu życia

Wiktor Jerofiejew

Mam mieszane uczucia po przeczytaniu tej książki. Z jednej strony jest interesująca: ciekawe opisy, a raczej powiedziałabym nawet impresje z miejsc, które autor odwiedził, podane w ten sposób jednak, że wcale nie chciałabym tam pojechać. Garść ciekawych rozważań (szczególnie spodobał mi się rozdział o pięknie, ale ten o Europie też jest niezły). Całość jednak zupełnie niemal dyskwalifikuje w moich oczach prymitywny miejscami i straszliwie wulgarny język, który natychmiast przypomina mi żenujące widowisko z niedalekiej przeszłości zwane "strajkiem kobiet", gdzie w pierwszym rzędzie pani profesor Uniwersytetu Gdańskiego wykrzykiwała przez ogromną tubę najohydniejsze przekleństwa. Takie zachowania są dla mnie nie do przyjęcia w życiu i bardzo trudne do przyjęcia w książkach. Jak to możliwe, że pisarz, który tak cudownie w jednym z rozdziałów pisze : "Piękno? To wilgoć w oczach niezbędna dla wzroku.(...)Bez piękna życie jest suche i martwe. Piękno to nawodnienie stworzenia, jego świąteczny bonus. Piękno jest wilgocią duszy", w innym opisuje rzeczy i używa języka przywodzącego na myśl najgorsze prostactwo ruskiego żulika...Choć z drugiej strony, może właśnie tak trzeba opisywać "świat diabła"...?

Katarzyna

oceniła na 6 4 lata temu

Siedem filarów mądrości

Thomas Edward Lawrence

Lawrance jest po Sienkiewiczowsku rasistowski. (Ale bym się wkurzył o jedno zdanie, gdybym urodził się Serbem). Niemniej, dobry z niego pisarz. Wspaniale opisał przede wszystkim eklektyzm i surowość religii ludów pustyni, aż w końcu zrozumiałem, czemu i naszych eremitów tak ciągnęło na piaski. Oprócz tego dużo sucho wykaszlanych tez. Piękny język.

Diabeł_Z_Caroc

ocenił na 6 6 miesięcy temu

Dziennik 1920

Izaak Babel

„Dziennik 1920” Izaaka Babla to króciutka książeczka, napisana w formie dziennika, opisująca obserwacje autora na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Izaak Babel uczestniczył w niej jako oficer polityczny i korespondent gazety, w szeregach 1. Armii Konnej Budionnego. Część jego zapisków zaginęła, ale ta pozostała, która trafia do naszych rąk dokładnie opisuje okrucieństwo wojny, w tym przypadku polsko-sowieckiej. Autor przedstawia brutalność i bezwzględność obu walczących stron, gwałty, głód, kradzieże. Wspomina wystraszoną ludność miejscową, chowającą się zarówno przed Polakami, jak i przed czerwonoarmistami. Przez zapiski autora przebija się jego przygnębienie. „Dlaczego nie opuszcza mnie ten ciężki smutek? Dlatego, że daleko od domu, dlatego, że obracamy wszystko w ruinę, idziemy jak wicher, jak lawa, znienawidzeni przez wszystkich, życie się rozpada, jestem na wielkiej, nie kończącej się stypie.” Krótka książka, ale ogromny przekaz, pokazuje całe zło wojny. Niestety wojny ciągle się toczą, bo na wojnach są nie tylko ofiary, ale są ludzie, którzy dzięki wojnom zarabiają.

AnnaDe

ocenił na 7 3 miesiące temu

Jerzy Giedroyć. Życie przed "Kulturą"

Marek Żebrowski

Ciekawa książka, z której mogłem dowiedzieć się trochę więcej o Jerzym Giedroyciu, o którym wcześniej wiedziałem tyle tylko, że był jednym z twórców paryskiej "Kultury" i przedstawiał koncepcje polityczne związane z Ukrainą. Lektura rozjaśniła mi nieco kim był i skąd pochodził Giedroyć. Jednak najważniejszą dla mnie wartością tej pozycji jest dobre zobrazowanie sytuacji polskiego świata polityczno-wojskowego po klęsce wrześniowej. Wszystko to dało mi dużo do myślenia i pokazało trochę inną perspektywę wojny i późniejszej emigracji polskich władz.

Kempisty

ocenił na 7 1 rok temu

Lenin

Antoni Ferdynand Ossendowski

Dobrze czytało mi się tę książkę, z racji tego że interesuję się Rosją Sowiecką. W tej pozycji doceniam to, że autor prowadzi narrację z perspektywy Lenina, próbując wejść w głowę ojca rewolucji. Idziemy więc od najmłodszych lat, poprzez lata które spędził na emigracji aż do obalenia caratu, a w końcu śmierci. Najbardziej uderzył mnie fragment konfrontacji Lenina z Dzierżyńskim w katowni Czeka, w której zorientował się, że cała machina terroru oraz słowa w imię których codziennie masowo mordowani są ludzie, zostały wypowiedziane przez niego ! Książka została wydana jeszcze przed wojną, a pokolenie naszych dziadków/ pradziadków już wtedy się w tym zaczytywało. Polecam obejrzeć wydanie przedwojenne (1930) i porównać jak kiedyś wydawano książki. Obwolutę do tego wydania (niezwykle rzadką w handlu antykwarycznym zaprojektował Tadeusz Różanowski.

michalgryf

ocenił na 8 2 miesiące temu

Cytaty z książki Krwawy biały baron

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Krwawy biały baron