Krótka, zwycięska wojenka

"Wtedy na ścianach pojawi się urozmaicony wzorek z naszych flaków, mózgów i krwi". I w takim "klimacie" kilkaset stron... Uwielbiam Davida Webera i polecam go każdemu wielbicielowi kosmicznej rozpierdoochy napisanej ze znajomością realiów wojskowych i wyobraźnią konieczną do napisania naprawdę dobrej SF. Przyprawą do kosmicznej rozpierduchy jest napięta sytuacja polityczna okraszona w dodatku intrygą w której niemal nikt z liczących się "figur" na politycznej "szachownicy" się nie orientuje przez co muszą z nią sobie poradzic ludzie mający niezbyt wielkie możliwości... Słowem - Weber w najlepszym wydaniu czyli lektura obowiązkowa.

Akcja toczy się po wydarzeniach przestawionych w tytule "Wojna Honor cz.1". Charakteryzuje się dynamiką, wprowadzeniem wielu barwnych, ambitnych postaci, których debiutu z niecierpliwością oczekuje w serii głównej. Książka jest znacznie krótsza od poprzedników z serii HH, brak w niej zbędnych opisów i paplaniny polityczno-historycznej, co powoduję, że czyta się ją znacznie lepiej i większymi fragmentami. Dobrze buduje napięcie, dialogi są ciekawe i nie zawierają niepotrzebnych przemyśleń bohaterów na stronę po wypowiedzeniu jednego zdania. W dodatku jest kilka punktów kulminacyjnych . Sama fabuła może podobać się lub nie, spektakularnych bitew kosmicznych tutaj nie ma co szukać, jednakże krwawych starć Marine jak najbardziej. Współautor zdecydowanie inspirował się twórczością Webera z lat 90 i prezentuje ona jakość HH z początku serii. W każdym razie nie czytałem lepszej książki z tego uniwersum od czasu "Honor wśród wrogów".

Tak, nasza bohaterka znowu ratuje imperium, albo chociaż jeden układ i przeżywa ciężkie psychiczne rozterki. Recenzuję każdą książkę po przeczytaniu i na chwilę obecną ta część jest troszeczkę lepsza od kwestii honoru. Znowu dostajemy przerysowanych złoli, którzy są tutaj ukazani jako szaleni fanatycy religijni, którzy wypaczają pojęcia swej wiary (opartej na poprawionej Biblii, gdzie bardziej się szanuje bliźniego), że realni fanatycy są dość "umiarkowanym" obozem. I co najgorsze, komunistyczni komisarze, reprezentujący rządy terroru nowej władzy haven są bardziej "ludzcy" i "zdroworozsądkowi" niż owi fanatycy. Bardzo duże przerysowanie postaci i też duża "płaskość" bohaterów, którzy pojawiają się, by wykrzyczeć swą kwestię lub umrzeć. Honor jest idealna i nawet jak popełnia błędy, to ich nie popełnia i to wina obojętności galaktyki lub losu, lub złych kolesi. Kiedy przemęczymy się przez kwestię polityczno-emocjonalną (choć opis polityki Graysona był ciekawym wątkiem) to dostajemy to, co Pan Weber umie tworzyć, czyli bitwy kosmiczne. Tak nadal jest to oparte na grze pancernik-krążownik-niszczyciel, gdzie tylko masa decyduje o zwycięstwie i nadal mamy dość proste opisy taktyczne bitew morskich przeniesionych w kosmos. Jednak umie autor opisać to doskonale z pasją, patosem i brytyjskim sztandarem łopoczącym na wzgórzu...asteroidzie. Książki nadal wciągają, choć ostrzegam, potrafią trochę zamęczyć, a od dziwnej fizyki może rozboleć głowa.

Zbiór 5 opowiadań ze Świata Honor Harrington. Ciekawie uzupełnienie głównego wątku fabularnego. - Przybłęda - opis historii Scotta McDallan'a oraz jego treecata Fishera, którzy razem postanawiają pomóc niespodziewanie znalezionego treecata. Wychudzony, przestraszony i prawie obłąkanie cierpiącemu po stracie "swojego" człowieka przybłędzie. W drugim tomie Królestwa Manticore "Czas ognia" jest odniesienie do tego epizodu. - Cena marzeń - opowiada o pierwszym adaptowaniu treecata przez rodzice królewską z Mancitore. Albo raczej następczyni tronu, która zastaje adaptowania przez Szukającego marzeń. Mały bohater udaremnia zamach na księżniczką Adrienne wraz ze swoimi przyjaciółmi. - Gambit Królowej - Pierwsze dni władzy królowej Elżbiety III. Młoda 18 letnia księżniczka po niespodziewanej śmierci swojego ojca Rogera III musi wyznaczyć regenta do czasu uzyskania pełnoletności czyli w tym wypadku 21 lat. Mimo że wszyscy mówią o wypadku króla jego następczyni w to nie wierzy i sama zleca śledztwo. Jest to odniesienie do historii z głównego wątku Honor o tym jak to królowa chciała wyzwać na pojedynek swoich wrogów. - Trudna droga do domu - krótka historia manewrów Marines z planecie Gryphon przerwanych przez niespodziewaną lawinę śnieżną. W manewrach bierze udział niszczyciel HMS Broadsword, na którym Honor Harrington służy jako pierwszy oficer. Jest to pierwsze spotkanie Honor z Susan Hibson, która zostaje uratowania dzięki pomocy Nimitza. - Rajd - Konflikt dwóch państw na planecie Silvestria znajdującej się w strefie spornej między Manticore a Haven. Główni bohaterowie to Major Shuna Ryder z Królewskiego Korpusu Marines i podpułkownik Fernand Chung z Armii Erewhonu, którzy jak się nie trudno domyślić usiłują nakłonić jedną ze stron konfliktu, aby sprzymierzyli się z sojuszem. Jest to najsłabsza historia z tych pięciu.

Honor jest... cóż, honorna. Twarda. Zawzięta. Głęboko moralna. I uwielbiana przez podwładnych. Po doskonałej obronie systemu Basilisk staje się naturalnym wyborem na dowódczynię konwoju zmierzającego do systemu Yeltsin, kluczowego z punktu widzenia zbliżającej się wojny z Ludową Republiką Haven. Poselstwo, któremu przewodzi jej przyjaciel i mentor, admirał Courvosier, ma na celu podpisanie przymierza z władzami Graysona, jednej z planet układu. Jest tylko jeden problem – Honor jest kobietą, a na Graysonie kobiety nie mają żadnych praw... Co gorsza, w układzie trwa religijna wojna. Jeśli mieszkańców Graysona można uznać za radykałów, to co powiedzieć o ich śmiertelnych wrogach z Masady, dla których są tylko przesadnie liberalnymi heretykami? W drugim tomie przygód kapitan Honor Harrington (oraz jej wiernego treecata Nimitza!) wkraczamy w świat wielkiej polityki. W obliczu nieuchronnie zbliżającej się wojny zarówno Republika Haven, jak i Królestwo Manticore starają się pozyskać sojuszników i zająć jak najlepsze pozycje wyjściowe. Narracja prowadzona jest na ogół jednostronnie, ale w niektórych rozdziałach śledzimy fabułę z perspektywy Masady i sprzymierzonej z nią Haven, co jest interesującą nowością i jednocześnie zwiastunem rozbudowy tej koncepcji w kolejnym tomie, gdzie adwersarze otrzymują znacznie więcej przestrzeni na kartach książki. Na razie jednak Honor po raz kolejny musi udowodnić tym, którzy ją lekceważą, ile naprawdę jest warta, broniąc honoru Jej Wysokości Królowej Manticore. Mamy tu do czynienia z rasową space operą, a więc i rozmach fabuły jest iście kosmiczny. Opisy uzbrojenia są szczegółowe, jego działanie konsekwentne, a przebieg starannie zaplanowanych bitew wciągający i realistyczny (jak na wydarzenia z odległej przyszłości, ma się rozumieć!). Nie brakuje także porażek i wzruszeń. Dużym plusem jest to, że Weber trzyma się reguł naszkicowanego przez siebie świata. Nie wprowadza nagłych zmian w duchu deus ex machina. Stara się ująć wydarzenia w nadane mu ramy polityczne i kulturowe (choć z ich trwałością bywa różnie, o czym niżej). Z minusów – Honor jest może nieco zbyt idealna, jak kapitan Picard ze „Star Treka”. Silnie zinternalizowane po setkach lat kurczowego przestrzegania tradycje ulegają zmianie pod wpływem kilku wydarzeń i spotkań, jakby kluczowe dla całej planety było przekonanie jednego człowieka, nie wszystkich mieszkańców. Ludowa Republika Haven, państwo teoretycznie totalitarne i wzorowane na satrapii, w rzeczywistości mocno przypomina klasyczną demokrację. To już chyba bliższa dyktaturze jest silnie klasowa i hierarchiczna monarchia Królestwa Manticore. Wydaje się, że Haven zyskałoby, gdyby autor poczytał kilka dzieł o historii i ustroju Związku Radzieckiego :). Mimo to wady te są właściwie mało widoczne, przykryte wartko płynącą akcją, która skłania do przerzucania kolejnych stron. Honor nie da się nie lubić, a dzięki swojej wyjątkowej relacji z empatycznym i inteligentnym treecatem ta posągowa postać odzyskuje odrobinę człowieczeństwa. Dlatego czytelnik kibicuje Honor, z zapartym tchem śledząc, jak ponownie losy Wszechświata spoczywają w jej pewnych rękach. Dobra, wciągająca książka, która nie nuży pomimo sporej objętości.

Podstawa historii przedstawionej w tej książce jest dość prosta - mamy tu raczej typowy (tyle, że przeniesiony do skali galaktycznej) konflikt, w którym pogardzane i wyzyskiwane ekonomicznie kolonie buntują się przeciwko metropolii, która w buńczucznym przekonaniu o własnej supremacji zapomniała o fakcie, że o sile jej armii już od dawna decydują ludzie, których ma za swoich chłopów pańszczyźnianych. A ci ludzie właśnie stwierdzili, że pałka się przegięła. Nieźle ukazano tu realia wojny domowej, gdzie krewni stają przeciwko sobie po przeciwnych stronach barykady, a każda nierozważna decyzja na wysokim szczeblu może prowadzić do bardzo poważnych konsekwencji. Największym mankamentem tej książki są dłużyzny - gdyby wyrzucić z niej 50 stron bełkotu o niczym, to wyszłoby jej tylko na zdrowie.

Książka dobra ale o nierównym poziomie. Pierwsze opowiadanie, o kapitan Judith, do złudzenia przypomina mi opowiadania Webera i czytało mi się je bardzo dobrze choć nie kocham wątku Graysona i Masady. Autorka fajnie wczuła się w uniwersum. Opowiadanie Timothyego Zahna mnie bardzo rozczarowało, spodziewałem się czegoś lepszego po autorze Trylogii Thrawna. Opowiadanie o szalonym graysońskim okręcie zupełnie nie przypadło mi do gustu a opowiadania szpiegowskie było całkiem niezłe choć za dużo w nim było chaosu i zbiegów okoliczności. ALE warto było czekać do końca książki. Tytułowe opowiadanie, W Służbie Miecza, to chyba jedno z najlepszych opowiadań Davida Webera jakie miałem przyjemność przeczytać. Bohaterką jest kobieta oficer, a jakże, eksponowane miejsce zajmuje w nim dupek arystokrata, jest tu doskonała walka okrętów w kosmosie ale również walki naziemne. Gdybym miał ocenić tylko ostatnie opowiadanie dałbym 10 gwiazdek. Reszta nieco ciągnie w dół ale 7 jest uczciwą oceną. Książka zdecydowanie dla fana serii a nie dla rozpoczynającego przygodę z cyklem ;)

Książka ta reprezentuje gatunek science-fiction wojennego, a konkretniej space opery. Najbrutalniejsze i najbardziej krwawe wojny były podobno toczone z powodów religijnych, tutaj mamy do czynienia właśnie z taką wojną. Nieznana dotąd ludzkości grupa wyłania się z zdawałoby się prowadzącego do śmiertelnej pułapki węzła. Akcja tej książki to coś, co tygryski lubią najbardziej, odrobina polityki i dużo akcji. Opisy bitew są całkiem ciekawe, najbardziej podobały mi się, kiedy autor opisywał raz odczucia jednego z dowodzących, a potem także dowodzącego przeciwną stroną. Niestety, nie każda bitwa jest w ten sposób opisana, ale to w zasadzie nie przeszkadza zbyt bardzo. Czyta się tą powieść bardzo szybko, nie miałem ochoty na odpoczynek, czy odrywanie się od książki. Akcja jest momentami przewidywalna, jednak są i momenty, gdzie autor mnie zaskoczył. Uważam, że warto sięgnąć po tą powieść, zwłaszcza jeśli lubicie ten gatunek.

Wypowiadając się na temat całości cyklu: książki naprawdę porządne, czytało się z przyjemnością i zainteresowaniem, a zmiany w Rogerze zachodziły realistycznie. Julian był genialny jako postać irytująco-rozśmieszająca i z chęcią służyłabym z takim w wojsku ;] Na pewno świetnie ukazane społeczności, ich rozwój i wpływ wysokorozwiniętej cywilizacji na zastane środowisko. Spektrum systemów politycznych i rozwiązań była świetnym urozmaiceniem, a realizm świata stał na wysokim poziomie. W końcu książka, gdzie planeta na którą się trafia ma swoją historię, przeszłość - ba! - nawet teraźniejszość, w którą wbijają się obcy. Pochwalić trzeba opisy bitew, fabuła nie powalająca - ot, ważna, zadufana w sobie osoba, trafia wraz ze świtą przez przypadek na morderczą planetę i by się z niej wydostać, musi przejść z punktu A do punktu B, po drodze zmieniając swoje zachowanie i hartując, bo inaczej zginie. Niby nic, ale Weber i Ringo wywiązali się z zadania wzorowo :)

Fabuła Rozpieszczony książę w opałach Roger Ramius Sergei Chiang MacClintock nie rozumiał. Był młody, przystojny, dobrze zbudowany, świetnie się ubierał. Był trzeci w kolejce do Tronu Ludzkości... niestety jakoś nikt mu nie ufał. Matka zaś postanowiła wysłać go na zapomnianą przez Boga i ludzi planetę, na pokładzie statku niewiele lepszego od starego frachtowca, by reprezentował ją podczas lokalnego święta, bardziej odpowiedniego dla trzeciego zastępcy podsekretarza stanu. Nie powinno nikogo dziwić, że ktoś z jego pozycją zaczął zachowywać się jak rozkapryszony, myślący tylko o sobie, rozpuszczony bachor. Wpada w tarapaty Sporo się zmieniło w momencie, gdy sabotażysta próbował wysadzić w powietrze jego statek, a gdy to nie zadziałało, okręt został zestrzelony. Co gorsza wylądował na Marduku, którego dżungle pełne były chrystebestii, morderczych gąsienic, drapieżnych roślin, gwałtownych ulew i hord barbarzyńców o naprawdę paskudnych zwyczajach. Teraz wystarczy tylko przejść na piechotę pół planety, zdobyć port kosmiczny zajęty przez Złych, porwać statek i wrócić do domu, żeby spytać Matkę, co to wszystko ma znaczyć? Szkoła życia Na szczęście dla niego książę nie jest sam, ma asa w rękawie. Kompanię Bravo batalionu Brąz, elitarnego Osobistego Pułku Cesarzowej. Jeśli ktokolwiek może wydostać go cało z Marduka, to właśnie Brązowi Barbarzyńcy. Pod warunkiem, że książę Roger dorośnie, zanim wszyscy przez niego zginą. "Dorastanie" głównego bohatera do odpowiedzialności i dowodzenia jest bardzo ciekawym elementem serii. Pokazuje jak z rozpieszczonego dzieciaka okoliczności robią mężczyznę. Dwaj szeregowcy ryzykowali życiem, by go ochronić, a chociaż rodzina cesarska uważała, że należy to do ich obowiązków, Roger nigdy nie znalazł się w sytuacji bezpośredniego zagrożenia. Nigdy jeszcze jego ochrona nie ryzykowała życia. No tak, był oczywiście ten niefortunny wypadek na wakacjach, ale ochroniarz nie był wtedy w niebezpieczeństwie, niezależnie od tego, co mówiła ta młoda dama... W tym jednak wypadku dwoje nieznanych mu nawet z imienia ludzi ryzykowało straszną śmierć, by go ocalić. Dało mu to wiele do myślenia. Pancerze bojowe naprzeciwko włóczni Ciekawym elementem serii jest motyw walki nowocześnie uzbrojonych komandosów z masami prymitywnych, ale co nie znaczy mniej niebezpiecznych tubylców. Technika nawet dużo lepsza nie daje pewności zwycięstwa, jedynie trochę pomaga. Jest taka stara opowieść o generale i kapitan. Walczyli z jakimiś dzikusami i zobaczyli samochód powietrzny ze sterczącą z drzwi włócznią. Kapitan roześmiała się i spytała, jak mogą przegrać z ludźmi uzbrojonymi jedynie we włócznie. Generał spojrzał na nią i spytał, jak według niej mają wygrać z ludźmi, którzy decydują się walczyć z samochodem powietrznym, mając tylko włócznie. – Jaki z tego morał? – spytał uprzejmie Roger. – Morał, panie poruczniku, jest taki, że nie ma czegoś takiego jak zabójcza broń. Są tylko zabójczy ludzie, a ci Kranolta – machnęła ręką w kierunku zrujnowanego miasta – są całkiem zabójczy. Technika bywa też zawodna, a kampania Bravo walczy nie tylko z obcymi, ale też z pogodą brakiem zapasów i części zamiennych. Dzicy sojusznicy Nawet ekipa 70 komandosów we wspomaganych pancerzach nie dałaby rady całej planecie, jednak zawsze można poszukać sojusznika, nawet wśród zdawałoby się "dzikich i prymitywnych tubylców". Z czasem wręcz okazuje się, że mogą być oni najlepszymi sprzymierzeńcami i że poziom rozwoju cywilizacji nie zawsze przekłada się na poziom rozwoju moralności jej członków. Poznawanie "obcych" ich kultury i zwyczajów i dogadywanie się z nimi to kolejny warty uwagi akcent serii. Jestem z aspektów jest opis uczenia tubylców nowocześniejszej taktyki, gdy kompania próbuje unowocześnić uzbrojenie i taktykę swoich sojuszników. Na początku sformowali ich jak rzymskie legiony czyli mur tarcze i seria oszczepów. Potem przerobili ich na pikinierow. A pod koniec unowocześnili ich uzbrojenie do poziomu muszkieterów. Seria fajnie pokazuje ewolucje uzbrojenia na tym etapie. W sumie Serię czyta się dobrze, to raczej lekka "wakacyjna" lektura. Fabuła skupia się na akcji z mniejszą ilością polityki. Minusem serii z mojego punktu widzenia jest bardzo mało bitew kosmicznych i skupienie się w dużej mierze na walkach lądowych. Więcej na http://solaris7.pl/2016/08/24/zaginione-opowiesci-9-imperium-czlowieka-weber-i-ringo/

Ten tom jest w mojej opinii dużo lepszy niż pierwszy. Nie jest tak pompatyczny, nadmuchany i w ogóle. Polubiłam Starka. I jego relacje z współpracownikami. I z cywilbandą. Dzieje się sporo, czyta się znacznie szybciej i nie ma nudnych fragmentów jak w pierwszej części. Z chęcią sięgnę po kończącą cykl część.

Przeczytałem parę lat temu. Bardzo fajna rozrywka. Wciąga i chce się czytać kolejne części. Dużo akcji, bitew, strzelanin. Koneserów SF może drażnić. Minusem jest charakterystyka kosmitów - wiele nie różnią się od ludzi, co jest dosyć naiwne, szczególnie w polemowskiej i ambitnej SF. Jednakże polecam jako oderwanie się od rzeczywistości.

Jak na militarne fantasy/science-fiction czułem za mało tego militaryzmu. Mało odkrywcza fabuła i bohaterowie. To wszystko było przedstawione tak, że każda walka od razu sugerowała mi jaki będzie jej koniec. A zajmowały według mnie za mało czasu w całej książce. Akcja raz pędząca, a raz powolna jak ślimak, gdzie czytamy w kółko praktycznie o tym samym - jak się zachowują poszczególni bohaterowie na co dzień czy co aktualnie piją. Na plus oczywiście perspektywa z kilku stron i dodatkowe postacie, sporo technologii i oddanie warunków na obcej planecie (przynajmniej częściowo).

„Bezlitosny” to piąta odsłona epickiej sagi o flocie Sojuszu, dowodzonej przez nieustraszonego Johna "Black Jacka" Geary'ego. Seria zbliża się do kulminacyjnego momentu, gdyż z zaplanowanych sześciu tomów pozostaje już tylko jeden. W tej części akcja nabiera jeszcze większego tempa, a napięcie rośnie z każdą stroną. Geary, mimo ogromnego zmęczenia, konsekwentnie prowadzi swoje okręty w kierunku systemów Sojuszu, gdzie czeka na nich nadzieja na powrót. Jednak droga ta jest usłana niebezpieczeństwami – zmagają się z brakami zaopatrzenia, a morale załogi jest na wyczerpaniu. W „Bezlitosnym” pojawia się nowy, nieprzewidziany przeciwnik – potężna flota rezerwowa Syndyków, która niespodziewanie wyłania się na horyzoncie. To zagrożenie sprawia, że Geary musi wykazać się jeszcze większym sprytem i dowodzeniem, aby przechytrzyć wroga. Czy uda mu się znaleźć kolejny genialny fortel, który zapewni zwycięstwo flocie Sojuszu? Tego dowiemy się, śledząc rozwój wydarzeń, które stają się coraz bardziej dramatyczne i pełne niepewności. W tej części widoczna jest nie tylko zewnętrzna walka, ale i wewnętrzne zmagania Geary'ego. Jego zmęczenie i obawy przed popełnieniem błędów, które mogą kosztować życie jego ludzi, są coraz bardziej odczuwalne. Jednak największym wyzwaniem stają się dla niego relacje z kapitan Desjani. Choć uczucia między nimi są coraz silniejsze, to jednak surowe przepisy wojskowe stawiają barierę nie do pokonania. Ten wątek, choć początkowo intrygujący, z czasem może zacząć męczyć niektórych czytelników – ciągłe przypominanie o niemożności spełnienia ich pragnień w cieniu regulaminu sprawia, że ich relacja staje się nieco monotonna. Pomimo tych drobnych zastrzeżeń, „Bezlitosny” jest obowiązkową lekturą dla każdego, kto śledził dotychczasowe przygody "Black Jacka" Geary'ego i jego floty. Napięcie osiąga tutaj punkt krytyczny, a finał całej serii zapowiada się niezwykle emocjonująco. Z niecierpliwością sięgnę po ostatni tom, aby zobaczyć, jak zakończy się ta epicka podróż przez bezmiar kosmosu.

Wiele tu opinii o tej książce. Zarówno negatywnych jak i pozytywnych. Co zaskakująco wszystkie są trafne. Historia jest nad wyraz sztampowa. Nie chcę tu kopiować opinii innych. Jedyne co dodam od siebie to, że w tym s-f niewiele jest science za to wiele fiction. Szczególnie opisy walk w kosmosie z nauką nie mają nic wspólnego. Po przeczytaniu "Zaginionej floty" Jacka Campbella, gdzie walki w kosmosie przedstawione były bardzo realistycznie ciężko jest znieść to jak je opisuje Kennedy Hudner. Jednakże czyta się to bardzo dobrze :-) Zabieram się za tom 3.

Zauroczony "Wojną starego człowieka" sięgnąłem po "Brygady duchów" z wielką ochotą. I nie zawiodłem się. Ten sam styl, ten sam humor i ciekawa fabuła sprawiły, że książka została pochłonięta błyskawicznie. Oczywiście widać w niej, że autor, to tu. to tam inspirował się niektórymi pomysłami od kolegów po piórze, no ale przecież ile razy można odkryć Amerykę. Gwiazdka mniej za przewidywalność i pewne rozwiązania taktyczne pod koniec książki. Serio? W świecie gdzie opisywane jest przenoszenie świadomości ludzkiej do innego ciała, gdzie technologia osiąga swoje szczyty możliwości, czytamy jak elitarny żołnierz przelatuje niezauważenie nad śmiercionośnym maszynami przy pomocy drzewa, które wygięte wystrzeliwuje go w górę jak z katapulty? Takie rozwiązania są zarezerwowane jedynie dla Walta Disneya. Pomimo tej drobnostki John Scalzi wchodzi szturmem do grona moich ulubionych autorów.

#1694 - „1632” - Eric Flint - Zysk i S-ka Wydawnictwo #34/2026 „Mike wykrzyknął rozkaz, a za moment dwukrotnie go powtórzył. Amerykanie przestawili karabiny nierówno, gdyż górnikom i licealistom daleko jeszcze było do wyszkolonej armii, i zaczęli strzelać w katolickie wojska, które oderwały się po lewej stronie. Chociaż odległość była duża, najemnicy zaczęli padać.” 📖 Tytuł – 1632 ✍️ Autor – Eric Flint 🏢 Wydawnictwo – Zysk 📚 680 stron 📅 Premiera – 15.10.2019 📂 Kategoria – fantasy / science fiction 📚 Cykl – Pierścień Ognia (tom 1) 📚 Seria – Odłamki Assiti 🤝 Współpraca barterowa Co by było, gdyby współczesny świat nagle zderzył się z brutalną rzeczywistością XVII wieku? Akcja powieści przenosi czytelnika do roku 1632, do północnych Niemiec — miejsca wyniszczonego wojną, głodem i zarazą. To czas, w którym życie ludzkie ma niewielką wartość, a całe miasta pustoszeją pod wpływem konfliktów religijnych. I właśnie w tę rzeczywistość trafia… fragment współczesnej Ameryki. To zderzenie dwóch światów jest sercem tej historii. Z jednej strony mamy ludzi przyzwyczajonych do technologii, wygody i względnego bezpieczeństwa, z drugiej — brutalny, nieprzewidywalny świat XVII wieku. I nagle okazuje się, że nic nie działa tak, jak powinno, a wiedza, którą się posiada, staje się jednocześnie przewagą i ogromnym wyzwaniem. Książka świetnie pokazuje chaos i dezorientację bohaterów, którzy muszą odnaleźć się w nowej rzeczywistości. To nie jest tylko opowieść o przetrwaniu — to historia o budowaniu czegoś od podstaw w świecie, który rządzi się zupełnie innymi prawami. Ogromnym atutem tej powieści jest rozmach. Wątki społeczne, polityczne i militarne przeplatają się tu w bardzo naturalny sposób. Autor pokazuje nie tylko sam konflikt, ale też jego konsekwencje — jak zmieniają się relacje między ludźmi, jak rodzą się nowe układy sił i jak wygląda próba wprowadzenia „nowoczesnego” myślenia w realiach dawnej Europy. To książka, która wciąga swoją koncepcją i nie pozwala się nudzić. Pełna napięcia, dynamiczna, ale też bardzo przemyślana. Idealna dla tych, którzy lubią historie z rozmachem i dobrze skonstruowanym światem. Bardzo dziękuję Wydawnictwu Zysk za egzemplarz do współpracy barterowej. To początek cyklu, który zdecydowanie warto poznać — wciągający, oryginalny i naprawdę robiący wrażenie 🔥 #1632 #EricFlint #WydawnictwoZysk #PierścieńOgnia #OdłamkiAssiti #fantasy #scifi #współpracabarterowa https://www.facebook.com/photo?fbid=1766110481351352&set=a.782581979704212

Całkiem fajna space opera. Wezwał od honor od H. Paula Honsingera ma wszystkie elementy, za które lubimy ten gatunek. Jest tu masa akcji, fajnie przedstawione walki, zarówno w mikro jak i w makro skali, ciekawie wykreowany świat oraz bohaterowie, których można szybko polubić. Poza wątkiem dotyczącym walki ludzkości z złowrogą rasą obcych, sporo miejsca autor poświęca funkcjonowaniu okrętu, którym dowodzi nasz protagonista. Osobiście te fragmenty książki były dla mnie nawet bardziej zajmujące niż starcia zbrojne. Nasz bohater musiał z czasem doprowadzić okręt i załogę do porządku po poprzednim niekompetentnym dowódcy, to w jaki sposób radził sobie buntami, awariami czy szkoleniem podległych mu osób zostało naprawdę ciekawie przedstawione. Interesującym pomysłem autora jest też to, że w trakcie abordaży nie walczy się tylko na pistolety czy karabiny, ale czasem też za pomocą broni białej, szabla u boku naszego oficera nie jest zatem tylko ładnym dodatkiem. Jeśli chodzi o wady powieści to w sumie jedyne co troszkę mi przeszkadzało to sposób w jaki niejednokrotnie nasz bohater i jego załoga radzili sobie z znacznie silniejszym przeciwnikiem. Pewne rozwiązania fabularne są trochę naciągane, dobrze przynajmniej, że autor starał się je jakkolwiek uwiarygodnić. Powieść powiela wiele znanych schematów typowych dla space opery i nie ma raczej tutaj nic specjalnie odkrywczego, warto to mieć na uwadze. Szkoda też, że nie został rozwinięty wątek problemów psychicznych kapitana Robichaux, zostaje on wspomniany w książce tylko raz i nigdy do niego nie wracamy. Podsumowując, jak najbardziej polecam ten tytuł jako dobrą, niezobowiązującą rozrywkę. Ode mnie 7/10.

Minęło 20 lat od nieoczekiwanego, acz spektakularnego zwycięstwa ludzi nad Sh'daar. Koenig został prezydentem - kolejny raz z rzędu. Gray natomiast jest kapitanem Ameryki, swojego dawnego lotniskowca macierzystego. Całkiem nieźle jak na pryma! Wszystko na dobrej drodze, aby w końcu zapanował spokój? Nic z tych rzeczy! Ekspedycja naukowa do Czarnej Rozety zostaje zmieciona w pył przez nieznaną siłę, Sh'daar łamią zawarty przed dwudziestu laty traktat pokojowy, a na Ziemi wybucha wojna domowa z prawdziwego zdarzenia. Czy mogło być gorzej? Po raz kolejny największe wrażenie zrobiła na mnie obca rasa stworzona przez Douglasa - to, jak funkcjonuje i jakie to niesie trudności w komunikacji z nią. Chapeau bas za to, że po stworzeniu wielu innych różnorodnych ras w poprzednich tomach pan Douglas nadal ma masę ciekawych pomysłów na kolejne istoty zamieszkujące Galaktykę. Istoty równie niezrozumiałe dla ludzi, co ludzie dla nich! A jeśli czasem człowiek nie potrafi dogadać się z człowiekiem, to jak ma porozumieć się z zupełnie obcą rasą, która patrzy na świat w skrajnie odmienny sposób? Gray - o dwadzieścia lat starszy niż w ostatnim tomie - to ktoś, kto będzie bronił swoich za wszelką cenę, ale jednocześnie nie jest rządnym krwi mordercą chcącym wybić kosmitów co do jednego. Wręcz przeciwnie. Jego ciekawość otaczającego go wszechświata i chęć porozumienia najbardziej mnie do niego przyciąga. On swoje odsłużył na pierwszej linii frontu, przez co zupełnie inaczej widzi swoją rolę jako dowódcy. Bo dogadanie się to nie tylko mniej młodych ludzi wysłanych na śmierć, ale współpraca tak odmiennie różnych gatunków może przynieść korzyść obu z nich. Szkoda tylko, że na Ziemi nie każdy to rozumie... Koenig to trochę biedny - został zmuszony do rozprawienia się z debilami, którzy uważają, że im wszystko wolno, bo mogą wytłumaczyć się chęcią zjednoczenia całej Ziemi, a ci źli amerykanie nie chcą się podporządkować, a fe! Cóż, gdy zamiast szczerej rozmowy ktoś zrzuca bomby na miasta z milionami niewinnych mieszkańców chyba każdy miałby prawo zaprotestować, prawda? Ten tom to wstęp do naprawdę paskudnego gufna, może nawet jeszcze gorszego niż pierwsza wojna z Sh'daar. Bo o ile ludzie wcześniej mieli problemy, aby się ze sobą dogadać, tak gdy było trzeba, to jakoś się zorganizowali, tak teraz już nie ma mowy o jakichkolwiek pertraktacjach - nawet w obliczu kolejnych zagrożeń z zewnątrz. Ale to tym lepiej dla czytelnika, bo na pewno nie będzie narzekał na nudę!