Krew modliszki

Pierwszy tom zostawił ciekawe wrażenie. Latające statki, miny powietrzne oraz inne smaczki wraz z trudnym życiem najemnika fajnie przedstawiają świat. Historia nie wciąga jak szalona, a przynajmniej nie czytając jedynie jej fragment, ponieważ ponownie zaledwie 1 tom jest przetłumaczony na nasz ojczysty język.

Czyta się całkiem nieźle i cała historia toczy się dość szybko, więc nie miałem poczucia znużenia. Bohaterowie są jednak dość płytcy i ich charakterom brakuje pewnej głębi, przez całą książkę w zasadzie byli mi oni obojętni i głównie sama historia utrzymała mnie przy tym tytule. Mam wrażenie, że tłumacz tutaj trochę zawalił, bo książka w wielu miejscach jest napisana dość infantylnie, a jest to tytuł zdecydowanie kierowany do starszego czytelnika patrząc na niektóre wydarzenia, czy też opisy. Po kolejny tom jednak nie sięgnę, chociaż miałem taki zamiar w przyszłości, ale po poszukiwaniach w sieci na temat kolejnych części doszedłem do wniosku, że historia rozwija się w typowym kierunku dla książek YA, a na to jestem za stary

Tym razem wkraczamy w tematy żeglarskie ale oczywiście w stylu niecnych dżentelmenów. Mimo że główni bohaterowie to łotrzyki i złodziejaszki nie da się ich nie lubić. Locke Lamora i Jean Tannen jak zwykle wpakują się w nie lada kłopoty. Akcja dzieje się cały czas, nie ma chwili wytchnienia, zaskakujące zwroty akcji są fenomenalne a samo zakończenie świetne, a wszystko napisane z dużą dawką dobrego humoru.

Po raz drugi zanurzyłam się w świat ludzi owadów i znowu mi się podobało. Po pierwsze świat, w którym zaczyna rozkwitać technika. Jeszcze są łuki, kusze i miecze ale powoli wkradają się mechanizmy na kształt pistoletów, szybkie maszyny jak kolej czy łódź podwodna. Jest też tzw. sztuka inna dla każdej rasy. Głęboko ukryta magia powoli wypływa na powierzchnię. Ale przede wszystkim mnogość ras. Każda rasa ludzi ma cechy owadów, od których pochodzi ich nazwa. Wszyscy są humanoidami ale wyglądają inaczej. Ba, myślą inaczej i mają inne zdolności. Są rasy zabójców, myślicieli czy też budowniczych. Niestety rasa os jest wojownicza i chce podbić ten świat. Powoli pozostałe rasy zaczynają rozumieć zagrożenie i jednoczyć się we wspólnej walce o wolność.

Jeden z moich ulubionych filmów w całej historii kina to nagrodzone licznymi oscarami „Żądło” z R. Redfordem oraz P. Newmanem, osadzona w międzywojennej Ameryce opowieść o grupie inteligentnych i sympatycznych oszustów, którzy dokonują skomplikowanego przekrętu, by „oskubać” z grubszej forsy potężnego i bezwzględnego gangstera i zemścić się w ten sposób za śmierć jednego z ich przyjaciół, którego kazał zamordować. Czytając pierwszą część „Kłamstw” nie mogłem oprzeć się wrażeniu, iż mamy do czynienia z „Żądłem” w wersji fantasy. S. Lynch bardzo mocno wzoruje się na wspomnianym filmie, a kolejne posunięcia i manewry bohaterów naśladują poczynania bohaterów „Żądła”. Nic w tym zresztą złego, bo dlaczego nie skorzystać z dobrych wzorów, doprawiając je własną inwencją? W kolejnych częściach Autor wypływa na głębsze wody, a zamierzony i przeprowadzany przez gang Niecnych Dżentelmenów przekręt okazuje się niewiele znaczącym dodatkiem do szerszej intrygi, ogniskującej się na zemście i walce o władzę, w którą to intrygę nasi bohaterowie zostają bez własnej woli wciągnięci. I tutaj pojawiają się problemy. O ile wzorując się na „Żądle” S. Lynch przedstawiał wydarzenia logicznie i konsekwentnie, o tyle poruszając się samopas na wyższych poziomach komplikacji traci częściowo te walory. W kilku kluczowych punktach fabuły (a i w paru mniej znaczących) rozwój wydarzeń jest mocno naciągany i nielogiczny. Układają się one w sposób bardzo dla głównego bohatera korzystny, sprzeczny jednak ze zdrowym rozsądkiem. Ewentualnie raz jeden mogło mu w ten sposób dopisać szczęście, albo też przeciwnicy (na ogół wysoce inteligentni) popisali się akurat wyjątkową niefrasobliwością, by nie powiedzieć głupotą. Ale kilka razy z rzędu, to już przesada. Odniosłem wrażenie, że Autor tak wysoko zawiesił poprzeczkę, że nie znalazł już logicznego sposobu pokonania jej przez swoich bohaterów. I jako kreator świata oraz zachodzących w powieści wydarzeń, poszedł na skróty. Odczułem z tego powodu wyraźne nieusatysfakcjonowanie. Powyższe uwagi opisują jedyny w moich oczach mankament powieści. Dalej już same superlatywy. Wartka, wciągająca akcja, żywe, jędrne dialogi, udane kreacje bohaterów, którzy potrafią wzbudzić zarówno sympatię jak i zdecydowaną antypatię, nie brakuje też postaci nie do końca jednoznacznych. Najbardziej urzekła mnie jednak kreacja samego powieściowego świata. Niby nic szczególnie oryginalnego, coś w rodzaju renesansowych Włoch (miasto Camorra wydaje się być wzorowane na Wenecji), w tle inne kraje ówczesnej Europy (np. Niemcy), wspomnienia o dawno upadłym imperium (oczywiście rzymskim) itp. Wszystko to jednak podane z olbrzymią swadą i rozmachem, nasycone niezliczoną ilością szczegółów, będących często bardzo oryginalnymi dodatkami Autora, którymi na każdym niemal kroku sypie niczym z rogu obfitości, tryskając kolejnymi, niebanalnymi pomysłami wzbogacającymi i tak już rozbudowany sztafaż powieściowego uniwersum. Powieść godna polecenia, wyróżnia się na tle „taśmowej produkcji” wielu Autorów fantasy.

Najlepsza do tej pory, dramatyczna, trzymająca w napięciu. Cała seria opowiada o świecie zamieszkałym przez rasy ludzi, których niektóre cechy pochodzą od owadów. Świat ten jest ogarnięty wojną pomiędzy imperium osowców a resztą świata. W kolejnych tomach pojawiają się nowe rasy, które łącza się w sojusze przeciwko najeźdźcy. Nas interesuje kilka postaci, którym towarzyszymy od pierwszego tomu. Podczas kolejnych bitew, intryg politycznych i spisków podróżujemy wraz z modliszkowcem Tisamonem, jego córką i ukochaną w głąb imperium. Wraz z żukowcem Stenwoldem po raz kolejny bronimy Kolegium. Che, również żukowiec, znowu wyrusza w świat, próbując rozniecić rebelię na ziemiach opanowanych przez osowców. Salma, książę ważek, prowadzi grupę partyzantów na wojnę podjazdową. Tym razem będzie smutno, nie każdy wróci do domu. Zakończenie jest mistrzowskie i niespodziewane.

Pochłonęłam ja, wciągnął mój trzynastoletni syn i był oburzony, że nie wzięłam na wyjazd drugiego tomu. Naprawdę pasjonująca lektura, która pozostawia po sobie wspomnienie dobrej zabawy. Na początek ważna informacja -- to właściwie druga część tej samej książki. Ciężko będzie zacząć lekturę od tego miejsca. Warto zauważyć, że ta część jest lepsza od początkowej. Nadal jest sprawnie napisana, iskrzy się dowcipem, ale akcja jest prowadzona znacznie dynamiczniej, z dużą ilością niespodzianek. Zaskakuje zwłaszcza dorosłe spojrzenie na świat trzynastoletniego bohatera. Niby zwyczajna książka o przygodach bohaterów mających misje do spełnienia, a jednak inna. Szczerze polecam.

Bardzo przyjemna opowieść fantastyczna w ciekawych zainspirowanych arabskimi legendami realiach. Bohaterowie są ciekawi, różnorodni i nieoczywiści; są to ludzie bardzo młodzi oraz starzy i zmęczeni, nie ma klasycznego fantastycznego herosa. Koniec pozostawia nieco do życzenia z słabo zarysowanymi antagonistami, lecz zostawia otwartą furtkę i ciekawy status quo. Mam nadzieję, że autor w przerwie od pisania komiksów popełni kolejny tom Tronu Półksiężyca

Dobra fantastyka. Świat rozbudowany, wszystko jasne piękne i wiadomo. Bohaterowie konkretni. Jedyne do czego można się przyczepić to ciągła akcja (ale to już zależy co kto lubi) i fakt, że najpierw Kiara mówi, że Tris to tylko wspólnik i nic romantycznego, a na końcu już składają sobie prawie obietnice ślubne. Za szybko to poszło (od początku wiadome było, że oni i tak będą razem).

Młody chłopak rzec można, że dzieciak o imieniu Jegor. Pewnego dnia, który rozpoczął się dla niego okropnie, za sprawą tajemniczego artefaktu przenosi się do innego świata. Jak okazało się jego marzenia o świecie bez szkoły, nauczycieli i rodziców spełnił się. Trafił on na wyspę i spotkał pewnego Maga i Rycerza, a to spotkanie to tylko początek jego przygody. Musi poświęcić wszystko gdyż jeśli chce wrócić do domu musi stać się wielkim wojownikiem i pokonać zły charakterek. Podczas swojej wędrówki spotyka wiele ciekawych osobistości, które później stają się jego przyjaciółmi ;] Pierwsza księga tej historii została podzielona przez wydawnictwo na dwa tomy. Bardzo tego nie lubię, ale na szczęście zaopatrzyłam się od razu w 2 tom. Całą historię czyta się dość przyjemnie i jak dla mnie jest ona napisana łatwym językiem i po przeczytaniu niej czuję niedosyt. Jak dobrze wiadomo, każda książka, po której mamy takie odczucia jest warta naszej uwagi. Jegor jeden z moich ulubionych bohaterów tej książki to miły nastolatek, który za wszelką cene gotowy był zrobić wszystko byle tylko pomóc swoim przyjaciołom i wrócić do domu. Gdy dowiaduję się o podziale świata na świat Magii i Techniki (kiedyś były jednością) mimo wszystko jak dla mnie jest wystarczająco opanowany i gotowy jednak w to uwierzyć. Jest postacią bardzo odważną, solidną i silną. Przez całą książkę widać, że zależy mu na rozwiązaniu zagadki i doprowadzeniu do szczęśliwego zakończenia. Niestety chyba jednak najciekawsze momenty zawarte są w drugiej księdze opowieści. Kolejnym po Jegorze moim ulubionym bohaterem jest Elf Elwing. Również jest młodą osobom i od najmłodszych lat musi borykać się z samotności i smutkiem ogarniającym go po wygnaniu z państwa. Jest również bardzo odważnym i utalentowanym łucznikiem. Pomaga Jegorowi chociaż tak na prawdę go nie zna, ale jest mu wdzięczny za ocalenie i jeszcze nie raz odwdzięczał się Jegorowi ratując go z opresji. Pomysł bardzo dobry, ale czy nie czujecie tu lekkiego powiązania z Alicją w Krainie Czarów przynajmniej z tą filmową adaptacją ? Jak dla mnie jest tu duże podobieństwo, no i kto nie chciałby trafić do takiego miejsca ? Podsumuje to jednym zdaniem : Uważajcie ze swoimi marzeniami, a nóż widelec się spełnią ;]

Motyw mistrza, i nauczyciela. Niby proste, ale jednak osadzone w świecie u schyłku wojny, gdzie ostatnie wolne porty wciąż bronią się przed potężnym imperium. Świat jest przyjemnie stworzony, mimo że odebrałem go jako surowe smutne miejsce, a autor dobrze pokazuje więź młodego ucznia ze starym nauczycielem, zmuszając czytelnika do poczucia tej więzi, aż do jej zerwania na ostatnich stronach. Dzięki tej książce, zemsta staje się czymś zupełnie innym.

Ocena moja została podwyższona z powodu przekonującej recenzji, traktującej część pierwszą tego cyklu jako przydługawy wstęp. Ksiązka ta, bowiem, w rzeczywistości jest rażąco nudna i pełna tak zagmatwanych retrospekcji, przeskoków akcji, "bzdetnych" opisów i kompletnie nietrzymających się kupy wynurzeń filozoficznych, że aż sama jestem dumna, że dotrwałam do końca. Jeśli jednak część druga nadal będzie trzymać ten niechlubny fason, to piznę ją w najczerniejszą czeluść biblioteczki a Panu, za którego namową/opinią się męczyłam pojadę strzelić z "plaskacza".

Ostatnie lata to prawdziwy renesans dla wszystkich mitologii z całego świata. Te z północy Europy swoją sławę zawdzięczają głównie filmom Marvela – wszak każdy obecnie kojarzy Lokiego i Thora, Odyna i Freyę czy młot Mjollnir. Wielka w tym zasługa kinowego uniwersum, które powołało do życia co prawda komiksowych bohaterów, ale trzeba pamiętać, że ich rodowód sięga nordyckich sag. Wolfgang Hohlbein również czerpie z tych źródeł w swojej powieści fantasy Thor, pierwszym tomie Sagi Asgard. Budzi się do życia. Nie wie, gdzie jest ani kim jest. Ba, nie zna własnego imienia. A dookoła niego tylko zamieć śnieżna i lodowa pustynia. Żeby nie zamarznąć, mężczyzna wyrusza w drogę w poszukiwaniu schronienia i jedzenia. W trakcie marszruty napotyka kobietę z dwójką dzieci i rannym mężem, którzy cudem tylko uniknęli zamarznięcia przy tej pogodzie. Urd, bo tak nazywa się nieznajoma, pozwala mężczyźnie przyłączyć się do nich, dzieli z nim resztkami jedzenia, a po śmierci swojego męża wraz z przybyszem wyrusza w drogę. Poszukują schronienia przed zimą, która depcze im niebezpiecznie blisko po piętach, aż trafiają do ukrytej przed postronnymi doliny, zwanej Midgaardem. Tam ich losy komplikują się jeszcze bardziej, szczególnie że mężczyzna, zwany Thorem przez swoją siłę i zdolność posługiwania się młotem, stopniowo przypomina sobie swoją przeszłość i próbuje odkryć kim, tak właściwie, jest. Mój problem z tą książką jest jeden, ale dość zasadniczy. Nie tego się spodziewałam, sięgając po pierwszy tytuł serii zwanej Sagą Asgard i po tytuł związany z imieniem jednego z największych wojowników nordyckich sag. Oczekiwałam wielkich bitew, uczt w Asgardzie, innych bóstw na stronach tej prawie dziewięćset stronicowej cegły. Spodziewałam się krwistej, solidnej fantastyki, taką nadzieją napawało mnie też nazwisko autora, opisywanego jako król fantasy zza naszej zachodniej granicy. Zamiast tego wszystkiego otrzymałam... Nie do końca sama nawet wiem, co. Opowieść drogi? Powieść obyczajową z elementami fantastyki? Bo czystą fantastyką tego nie da się nazwać. Cała historia dzieje się w quasi średniowiecznym świecie, na dalekiej Północy. Zbliża się zima i noc polarna, więc bohaterowie muszą znaleźć schronienie. Bogów jest tu tyle, co na lekarstwo. Główna postać miewa przebłyski z poprzedniego życia, kiedy podobno był bóstwem, którym już nie jest. Jednak jak na osobę o nadnaturalnym pochodzeniu, jest zbyt podatny na zranienie. Kilkukrotnie traci przytomność na dłuższy czas, praktycznie co walka zostaje ranny i prawie zawsze nieomal śmiertelnie. Odkrywa powoli swoje moce i poprzednie życie, ale nieustannie stawia opór wspomnieniom, jakby bał się, co może w nich znaleźć. Irytowało mnie ciągłe powtarzanie, że Thor miał jakieś niejasne wrażenie, miał coś w rodzaju przebłysku i zaraz o tym zapominał. Powtarzało się to notorycznie i po piątym albo szóstym razie zaczęło mi już działać na nerwy. Z głównych bohaterów mamy jeszcze Urd, tajemniczą kobietę, która okazuje się być członkinią sekty Posłańców Światła, kapłanów-wojowników, chcących sprowadzić na ziemię bogów. Są jeszcze jej dzieci: Elenia oraz Lif, którzy odgrywają również niemałą rolę w całej historii, chociaż czasami bywają naprawdę denerwujący swoim zachowaniem, jak to dzieci. Styl autora jest dość surowy, ale mimo to książkę czyta się naprawdę dobrze. Pomimo tego, brnęłam przez nią bardzo długo. Bywało, że przez wiele stron nie działo się kompletnie nic, potem fabuła przyspieszała na krótką chwilę i znowu całość spowalniała. Dopiero ostatnie sto stron to było coś, co porwało mnie jako czytelniczkę – wielka bitwa i akcja, która pędziła bez ustanku na łeb na szyję. Końcówka ratowała trochę całość, ale było tego za mało – przez większość stron brnęłam, jak bohaterowie przez ten śnieg po kolana. Szczerze powiem, że nie wiem, komu mogłabym polecić Thora. Fanom fantastyki raczej nie przypadnie on do gustu z racji znikomej ilości tego gatunku literackiego w fabule. Może czytelnicy powieści obyczajowych byliby bardziej do niej przekonani? Sporo mi w tej powieści brakowało, chociaż uczciwie trzeba przyznać, że to nie jest zła pozycja. Najlepiej, jeśli sami weźmiecie ją do ręki i przeczytacie, a tym samym przekonacie się, czy jest to tytuł dla was. https://wiewiorkawokularach.blogspot.com/2022/05/thor-wolfgang-hohlbein.html

Łotrzyki, złodzieje i wagabundy, słowem Kamraci. Wśród nich Drothe - Nos pracujący dla jednego z szefów stołecznych gangów. Drothe jest dobry w tym co robi i lubi swoje życie, niestety los Kamrata bywa przewrotny, zwłaszcza jeśli niechcący wplącze się on w aferę o zasięgu i charakterze daleko przekraczającym jego doświadczenia. W zdradzieckim świecie miejskich rzezimieszków Drothe porusza się jak ryba w wodzie, ale spróbujcie pływać jak zwalą wam się na głowę imperialni Szarfiarze, Szarzy Książęta i masa innych "ciekawych" indywiduów:) Wciągająca, porywają i pełna akcji fabuła z krwistymi bohaterami, zwłaszcza główny bohater wybija się na plus - po części dlatego, że narracja jest pierwszoosobowa, więc siłą rzeczy wszystko jest przefiltrowane przez percepcję Drothe'a. Bardzo przyjemnie się to czytało. Brak dłużyzn i żadnych niepotrzebnych, przesłodzonych scen mających na celu jedynie zapełnienie literami miejsca na kartce. Świat logiczny, podany w szczegółach na tyle, na ile jest to wymagane, bez wielostronicowych, niepotrzebnych opisów. Przemierzając ulice, dachy i kanały wraz z bohaterami poczujecie atmosferę nie tylko samego miasta, ale przede wszystkim barwnego, przestępczego półświatka Kamratów. Polecam - to dobra, powieść łotrzykowska, trochę spod znaku płaszcza i szpady, ale nie brakuje w niej magii i cwanych czarodziejów.

To nie jest bajeczka dla wrażliwych misiów, oj nie.

Trup ściele się gęsto, chociaż na początku wcale tego nie widać i czytelnik nie podejrzewa nawet, że ta historia będzie aż tak krwawa i tragiczna. Lekko archaizujący styl i osadzenie akcji powieści w IX wieku, wśród nordyckich mitów, wierzeń i ludów sprawia, że zapomniany (jakby się zdawało) świat wikingów staje przed oczyma jak żywy. Tak żywy, że aż za bardzo. Autor niewątpliwie wykonał kawał niezłej roboty, aby poznać dokładnie ludy skandynawskie i ich mitologię. Umiejętnie lawiruje między opowieściami o Lokim, Fenrirze i Ragaroku (i nie tylko!) dodając do tego swoje trzy grosze. Na nowo, w ciekawy, zaskakujący, a jednocześnie klasyczny (kanoniczny?) sposób interpretuje mit o wilkołaku.

Dla zainteresowanych tematem będzie to świetna przygoda. Odnajdywanie ukrytych w tej powieści smaczków to dodatkowa zabawa na długie godziny, a zakończenie zaskakuje - zwłaszcza, jeśli czytelnik da się zwieść autorowi.

Kolejna pozycja z hałdy wstydu, która wreszcie doczekała się swojej chwili. Przyznaję się, że nie sprawdziłam dokładnie od którego tomu zacząć i najpierw przeczytałam sequel (Dzieci Rybaka), a później dopiero prequel i główną serię. W niczym to jednak nie przeszkadzało (nie licząc tego, że wiedziałam jak skończy się główna seria.. xD). No ale przejdźmy do rzeczy, akcja dzieje się w królestwie Lur, w którym mieszkali spokojni Olkowie. Żyło im się dobrze, do czasu aż nastały susze i zaczęło brakować jedzenia. Do ich krainy dotarli Doranie - blond magowie o potężnej mocy, którzy byli zmuszeni uciekać z własnego kraju. Zaoferowali Olkom pomoc w zamian za możliwość zamieszkania między nimi. Kraina Lur została otoczona olbrzymim magicznym Murem, który wraz z magią pogody, miał dbać o dobrobyt wszystkich. Strażnikami stali się Doranie, a jak wiadomo - magowie często są aroganccy i chętnie sięgają po władzę. Olkowie zostali trochę zepchnięci do roli mieszkańców gorszej kategorii. Czy jednak życie za murem zawsze będzie bezpieczne? Jakie zło czeka za nim i stara się dostać do środka? Jest to typ fantasy-obyczajowego, w którym akcja płynie powoli, coraz bardziej Cię intrygując, chcesz poznać historię bohaterów i odkrywać ten wspaniały świat. Nie ma tu szalonych zwrotów akcji, nie spodziewaj się zdrad i mordów na każdym kroku (nie mówię też, że się nie zdarzają). Jest to fantasy starego typu, rozumiem dokładnie, że nie wszystkim się będzie podobało. Większość osób stwierdzi - "nuuudy" i rzuci książką w kąt. Mnie jednak ten świat oczarował i wciągnęłam wszystkie 5 tomów. Cieszę się, że kiedyś coś mnie natchnęło, żeby kupić tę serię, z pewnością zostaje na mojej półeczce.

Zaczyna się jak udana parodia fantazy, po jakichś stu stronach robi się bardziej serio, ale nadal jest ciekawie. Zaczyna się od podróży królewicza Ruperta na jednorożcu (a jest warunek który trzeba spełnić, żeby móc jeździć na jednorożcu...) i wkurza go pchła , która weszła mu pod zbroję a potem jest walka z przerażającym tworami ciemności, z których jeden wymordował całe miasteczko. Trochę mi przeszkadzała ta zmiana nastroju w trakcie, ale ogólnie jestem zaintrygowana, pierwsza część kończy sie cliff hangerem, na pewno będę czytać drugą.

Chociaż na początku byłam znudzona lekturą Tyrani Nocy, ponieważ akcja nie była zbyt wartka, a ilość nazw miejsc trochę mieszała w głowie, co brak mapy jedynie wspomagał, to pod koniec akcja się trochę rozkręciła. Utwór cenię za dobry opis skomplikowanej polityki, która rozgrywała się pomiędzy różnymi państwami i regionami uniwersum. Autor bardzo dobrze opisał motywy poszczególnych bohaterów. Podoba mi się też ogólna fabuła: szpieg, który być może zapoczątkował koniec stworów Nocy oraz dwójka wojowników, których misją jest zabicie go, co ostatecznie kończy się inaczej (akurat to zakończenie mnie trochę zawiodło). Jestem ciekawa dalszych losów bohaterów i jak się ostatecznie misja Else'a zakończy. Bardzo dużym minusem dla mnie jest brak mapy, która bardzo by ułatwiła orientację w miejscowościach i akcji. Nie jest to łatwa lektura i osobom, których nie interesuje polityka, raczej nie polecam.

Jedna z pierwszych książek, jakie kupiłem (w zasadzie w ciemno — wiedziałem tylko, że to fantasy), i jedna z tych, które w ogóle wprowadzały mnie do świata fantasy. To lekka i całkiem przyjemna powieść, z motywem drogi i zemsty, okraszona humorem, który jednak nie każdemu przypadnie do gustu. Po latach sięgnąłem po nią ponownie i nie zestarzała się najgorzej. Zaznaczam jednak, że może przemawia przeze mnie nostalgia. Mimo to było na tyle dobrze, że w odmętach internetu dotarłem do oferty kupna drugiego tomu, na który właśnie czekam! Kurier w drodze :)

Bardzo przyjemnie się to czytało, książka jest lekka i mam wrażenia że się przez nią płynie. Nie jest to typowe zawiłe fantasy w którym musisz się skupić by zrozumieć co się dzieje i na jakiej podstawie działa świat. Nie jest to też książka w której zaciskasz zęby z emocji. Jest fajną odskocznią od cięższych pozycji. Kilka razy nawet mnie rozbawiła. Pióro fajne przystępne, dobrze opisane wydarzenia ich przyczyny oraz skutki. Bardzo podobało mi się to że zmiana perspektywy z bohatera na innego bohatera odbywała się nie co rozdział a jeśli zaszła taka potrzeba to nawet co kilka zdań, dzięki temu unikneło się powtarzania opisu tych samych wydarzeń od nowa ale z innej perspektywy. Po prostu podczas trwania jednego opisu, perspektywa zmieniała się kilka razy dzięki temu od razu znaliśmy odczucia bohaterów czy ich myśli, na szczęście jest to na tyle dobrze zrobione, że szybko idzie się połapać w tym kto mówi. Książka w mojej opinii straciła niestety dwie gwiazdki ze względu na zbytnią idealność przedstawionego świata. Czytając ją odnosiłam trochę wrażenia że jest to utopia, zachowania mieszkańców, decyzje króla czy społeczeństwa są zbyt idealne żeby były prawdziwe. Żadnych spisków, prób zabójstwa rodziny królewskiej czy odebrania korony. Nawet rodzina konkurencyja do aktualnie rządzącej, nigdy przeciwko niej nie spiskowała, a przez myśl im nawet nie przeszło by przypadkiem dodać kropelkę trucizny do herbatki króla. Drugi minus który mi przeszkadzał to objawiający się w niektórych miejscach brak logiki lub logicznej ciągłości wydarzeń lub nawet ich skutków. Jak wcześniej pisałam wszystko jest zbyt idealne i cukierkowe. Ja wiem że to państwo w zamyśle miało być idealnym schronieniem i miejscem do życia chroniącym przed złem całego świata, ale zamysł to tylko zamysł a ludzie to ludzie, nie dogodzisz wszystkim ani wszystkich nie upilnujesz. Podsumowując książka warta przeczytania ale nie polecam jej osobą które lubią bardziej realistyczne podejście do świata.