Kreol

Emma to piękna, aczkolwiek prowadząca zwykłe życie młoda kobieta. Codziennie rano idzie na kawę do tej samej kawiarni. Ale nie chodzi tam bez powodu. Do tego samego miejsca przychodzi mężczyzna jej marzeń. Czy codzienne, pozornie przypadkowe spotkania mogą być początkiem czegoś wielkiego? Powiem szczerze, że to było dziwne, a nawet bardzo. W książce nie latają smoki, główni bohaterowie nie stają na głowie, ale to była dość specyficzna lektura. Może to być spowodowane chociażby ciągłymi półsłówkami, którymi raczy nas autorka. Nie wyjaśnia nic, dodaje tylko kolejne wątki, a na ich rozwiązanie musimy czekać do wydania kolejnych części. Inna rzecz to właśnie bohaterowie. Z jednej strony typowy romans, może trochę bardziej mroczny niż inne. Ryan stworzyła mocne, silnie zarysowane postaci, które trochę przytłaczają fabułę. Momentami nie wiadomo na czym się bardziej skupiać, na ich przemyśleniach, czy samej akcji. Niemniej lektura jest z pewnością dobrą odskocznią jeżeli w romansach lubi się atmosferę niepokoju i niepewności. Podobało mi się również przedstawienie innego punktu widzenia na wiele spraw, które dalej w naszej kulturze są „haniebne”. Myślę, że na swój sposób książka robi duży krok w przód w wielu ważnych tematach. Myślę, że mogę polecić, ale raczej jako lekturę dla tych bardziej wymagających. Dla tych, którzy wolą lekkie i słodki historie może być ona zbyt ciężka.

"Jest niczym migoczący płomień, którego muszę dotknąć, nawet jeśli wiem, że się sparzę. Ogień jest gorący i nieprzewidywalny, jednak czasem człowiek potrzebuje gorąca, pragnie go" "Potrafimy czuć tylko to, czego nauczono nas odczuwać" Melrose, jest kuzynką poznanej w poprzednim tomie Martizy. Dziewczyna od lat skrycie kocha się w swoim najlepszym przyjacielu, Nicku, więc gdy mężczyzna prosi ją o przysługę i zajęcie jego wynajmowanego pokoju na czas swojego wyjazdu, dziewczyna bez wahania się zgadza. Jeszcze nie wie, że w pakiecie z nowym lokum przypadnie jej niesamowicie gorący, przystojny współlokator, Sutter. Niestety mężczyzna widzi w niej tylko zarozumiałą, pustą, początkującą aktoreczkę, która niestety jest również cholernie inteligentna i bardzo seksowna. Każdy kolejny dzień to nie tylko coraz większe dogryzanie sobie, ale też coraz większe przyciąganie. W końcu oboje zaczną dostrzegać uczucia, o które wcześniej się nie podejrzewali, ale strach przed ewentualną porażką będzie przejmował nad nimi kontrolę. Będą musieli zdecydować, czy chcą z nim walczyć, a Melrose będzie musiała dobrze przemyśleć, co teraz będzie z Nickiem. "Ps Tęsknie za tobą" to bardzo fajna historia rodzącej się pięknej miłości, która spokojnie mogłaby stać się scenariuszem przyjemnej komedii romantycznej. I chociaż w tej książce motyw zostawiania sobie wiadomości i listów, z dopiskiem "P.S." nie był tak wyraźnie zaznaczony, jak w jej poprzedniczce "PS Nienawidzę cię" a fabuła była dość ciekawa, odrobinę brakowało mi w niej wyjątkości, która ujęła by mnie jakoś znacząco. Całość była lekka, ale niestety wydawała mi się momentami płaska. Nie było tu też niczego zaskakującego, choć w zasadzie książka jest bardzo przyjemna w odbiorze. Fajnie zostały pokazane punkty widzenia obojga bohaterów, którzy wcielali się w role narratorów. Pojawiły się tu sceny zabawne, namiętne, a wątek hate-love, problemy i rozterki, którymi musieli mierzyć się bohaterowie był dość wciągający. A dookoła było sporo emocji i tych bardziej i tych mniej pozytywnych. Winter Renshaw zadbała by w fabule pojawiły się też wątki dotyczące lęku przed zaangażowaniem, odczuciami związanymi z odejściem jednego z rodziców, alkoholizmu w rodzinie, molestowania seksualnego przez osoby mające wpływ na rozwój kariery. A mimo tych trudnych tematów, treść nie jest ani przeładowana, ani ciężka w odbiorze. Zaryzykuję stwierdzeniem, że momentami brakowało mi w nich głębi. Miałam wrażenie, że chociaż pokazane są ciekawie, książka nie straciłaby wiele gdyby ich zabrakło. Niemniej spędziłam z nią miły czas, dlatego polecam Wam ją jako przerywnik między bardziej wymagającymi lekturami

Początek był bardzo nużący, ale tak po 150 stronach się wkręciłam i okazała się być całkiem spoko historią. Bez szału, bez nowości, oczekiwałam romansu z muzykami w tle, a dostałam jeszcze mafię. Lektorzy też byli spoko, neutralni, nic w sumie niezwykłego nie dodali od siebie.

Bardzo fajnie mi sie sluchało. W powiesci wszystko sie zgadzało. Młoda, niewinna, a co za tym idzie naiwna (nie znaczy mało inteligentna) dziewczyna zakochuje sie w swoim szefie. Do pracy trafia praktycznie jako słup swojej wyrachowanej i co tu dużo kryć pewnie podłej "najlepszej" koleżanki, ale za tym planem wyrolowania głównych bohaterów stoją inni. W jaki sposób i dlaczego? trzeba przeczytać książkę. Oceniający porównują tę książkę do twarzy Greya, ale czy tylko ta autorka ma prawo pisać o dominacji? piszą, że po co druga taka sama książka, a ja czytałam inną sagę o podobnym klimacie wg mnie lepszą od Greya, Dotyk Crossa. Idąc tym samym tropem jakimś cudem romansów mafijnych jest pierdylion i nikogo to nie dziwi, choć prym wiedzie 365 dni Blanki Lipinskiej, czytałam wiele innych lepszych choć nie sfilmowanych książek tego typu. A już osób dających 1 lub 3 gwiazdki za nieprzeczytaną książkę totalnie nie rozumiem. Ja też czasem nie sięgam po jakiegoś autora, bo czuję jego nadmiar, albo nie mam humoru na tego typu fabułę. Trzeba pamiętać, że ocenia się książkę typu romans, a nie potencjalnego laureata Nobla, czyli jak ja to określam baśń dla dorosłych kobiet, z odrobiną pikanterii.

Troy Alexander to rozgrywający drużyny Buntownicy z Rushmore, uosobienie seksu i marzenie każdej dziewczyny. A także największy koszmar Charlie Fontaine. Ci dwoje zostają wrogami już od pierwszego spotkania. Podczas wywiadu dla uniwersyteckiej gazety sportowiec nazywa dziennikarkę kujonką, a ona wyrzuca mu kiepskie wyniki na boisku. Po opublikowaniu przez Charlie zjadliwego artykułu na temat Troya , który ochlapuje ją za to wodą w czasie jazdy samochodem, obydwoje pałają żądzą zemsty. Właśnie wtedy muszą razem zamieszkać . Gdy zostają współlokatorami, odkrywają jednak z zaskoczeniem, że przyprawiają się wzajemnie o szybsze bicie serca. Przeciwieństwa się przyciągają, ale czy dwie osoby z tak różnych światów może połączyć prawdziwe uczucie?

[ współpraca reklamowa ] "Chwyć mnie" było trochę lepsze od "Pocałunki gwiazdy", a jego okładka sprawiła, że się w niej zakochałam. Muszę przyznać, że nie mam pojęcia w jaki sposób łączy się ona z pierwszym tomem, ponieważ kompletnie zapomniałam już, co się w nim stało. Pamiętam jedynie, że chyba jakaś Emily w nim faktycznie była i to by było na ty. O tej pozycji też prawdopodobnie zapomnę, bo no cóż... Nie wyróżniła się ona niczym szczególnym. Pomysł na samą historię bardzo przypadł mi do gustu, ale wykonaniu czegoś zabrakło. Postacie też były w porządku, ale jakoś tak z lekka mi się one zlewają w jedno. Mimo że skończyłam ją przed chwilą to w pamięci zostały mi imiona jedynie głównych bohaterów. Reszta była, pamiętam mniej więcej kim byli, ale zostali w mojej głowie jako siostra Royce'a, brat Emily. Tej historii zabrakło po prostu klimatu, który odbiorca by odczuwał, ponieważ sama w sobie jest ona w porządku. Może to nie jest po prostu autorka dla mnie, bo nie wykluczam, iż ta pozycja spodoba się wielu osobą. Zwłaszcza, że pozycji z motywem muzyków, ogólnie tej branży jest mało, a w porównaniu z "Pocałunkiem gwiazdy" było tutaj jej znacznie więcej i to ona grała ważną rolę zaraz po romansie bohaterów!

Drugi tom zdecydowanie bardziej przypadł mi do gustu. Choć więcej tu thrillera niż romansu, wciągnęłam się od pierwszej strony. Polowanie na Magnolię, które zaczęło się w pierwszy tomie, trwa. Jak wiele ta kobieta musi znieść, by odpokutować swoje winy z przeszłości? Kiedy Mags ma nadzieję, że wreszcie będzie szczęśliwa i zbuduje normalne życie, założy rodzinę... Przeszłość ją dogania. Czy wyjdzie z tego cało? Czy jej oprawca zdoła ją złapać i zabić? Czy po takim czymś można jeszcze normalnie żyć? Jedno jest pewne - Moses zrobi wszystko, by tym razem jej nie stracić

"Gorąca sesja" to już 4 i ostatni tom z serii Game on o futbolistach autorstwa Kristen Callihan. Ta część była trochę lepsza od poprzedniej. Momentami świetnie się bawiłam, a czasem omijam tekst, który nic nie wnosił. Zapewne fabuła niczym Was tu nie zaskoczy, gdyż występuje tu typowa schematyczność, którą charakteryzuje się ten gatunek. W tej części poznaliśmy historię Chess i Finna. Ona jest fotografką, on rozgrywającym. Cała drużyna wzięła udział w sesji do kalendarza. To miało być ich jedyne spotkanie, jednak los sprawiał, że co chwilę na siebie wpadali. Najpierw zostali przyjaciółmi, którzy nie pójdą ze sobą do łóżka. Pewnego dnia Chess traci mieszkanie wtedy Finn proponuje jej aby wprowadziła się do niego. Im więcej czasu że sobą spędzają, tym bardziej ich do siebie ciągnie. Ale czy którekolwiek odważy się zrobić ten pierwszy krok?  #gorącasesja to powieść pełna miłości, przyjaźni i humoru. Polubiłam głównych bohaterów i ich rozmowy między sobą, które doprowadzały mnie do śmiechu. Obydwoje zmierzają się z własnymi problemami. Mimo, że książka jest przewidywalna to nie zabrakło mnie w niej kilki zaskakujących zwrotów akcji. Występuje tu wątek sportowy jak również romantyczny. Autorka w swojej książce pokazuje, że sława ma też swoje minusy, a mianowicie chodzi o brak prywatności.  Jak dla mnie było tu też sporo opisów, które tylko przedłużały tą historię 🫣 Zakończenie przewidywalne 🤭 Mimo wszystko lubię pióro autorki, bo jest lekkie i kiedyś jeszcze coś przeczytam 😊 

7/10 tylko za to co się działo pod koniec powieści - było romantycznie, rozczulające, uzdrawiająco, wzruszająco. Główna para była bardzo do siebie podobna i miała podobne lęki i przez to ,że obydwoje uciekali od siebie ze strachu gdzie można by było to wyjaśnić jedna rozmową to to tak się ciągnęło przeplatane seksem. Gdy ktoś ma gorszy czas to radzę nie czytać tę powieści,bo może jeszcze bardziej się zdołować. Ale pod koniec wreszcie bohaterowie ze sobą rozmawiają, odkrywają w sobie siłę by walczyć o siebie i swój związek wtedy naprawdę można zacząć brać z tej ich pociechę i inspiracje. Epilogi łamią serce ,ale też są piękne.

[ współpraca reklamowa ] Dziś, jakiś już czas po skończeniu "Lupo", ciężko jest mi coś więcej napisać o samych wydarzeniach, ponieważ one się jakoś zatarły, ale nie jest to moim zdaniem coś złego i nie świadczy wcale źle o pozycji. Już tłumaczę o co mi chodzi. To była dobra historia, ale nie wyróżniała się niczym szczególnym na tle innych tego typu. Czuję też w niej niewykorzystany potencjał. Pamiętam, że gdy ją zaczynałam byłam pełna nadziei, ponieważ było tutaj czuć wątek mafii, która nie była jedynie w tle. Niestety z czasem zaczął on zanikać na rzecz romansu, a ten kto mnie zna, wie że bardzo nie lubię, gdy seks i miłość zaczyna dominować nad wszystkim innym, ponieważ właśnie wtedy wchodzi do gry monotonia. W takich chwilach też gdzieś te pozycje, zaczynają się zlewac w jedno z innymi tego typu. Muszę jednak przyznać, że bohaterowie w "Lupo" byli naprawdę dobrze wykreowani i każdy czymś się wyróżniał. Oni nie tylko byli w historii, ale w niej żyli. Okay... To brzmi trochę nielogicznie, chociaż patrząc na zadania jakie rozważałam na logice, to może jednak logicznie, ale moje studia może jednak zostawmy w spokoju. Chodzi o to, że czasem, gdy sięgam po książki mam wrażenie, że bohaterowie po prostu są i tyle, akcja się dzieje i oni gdzieś tam w tym uczestniczą i właśnie nie różnią się specjalnie od samych siebie, a nie mowa od tych w innych książkach. Tutaj jedno czuło się taką ich prawdziwość, różnorodność. Mam nadzieję, że wiecie o co mi chodzi. Myślę, że jeśli zależy wam po prostu na odpoczęciu z książką to "Lupo" nada się idealnie. Pewnie czasem gdzieś wam wyleci z pamięci, ale takie pozycje także są nam potrzebne, a przynajmniej ja tak sądzę.

Siadam do pisania tej recenzji i od razu wiem, że „Układ z Cameronem” J.T. Geissinger to jedna z tych książek, które wciągają od pierwszych stron i nie pozwalają się oderwać. Nie chcę zdradzać fabuły, bo sama przyjemność lektury polega na odkrywaniu wszystkiego krok po kroku, ale powiem jedno – chemia między bohaterami jest wyczuwalna w powietrzu, a napięcie… cóż, czasem aż trzeba było odłożyć książkę na moment, żeby złapać oddech. Uwielbiam styl Geissinger – jest bezpośredni, trochę ostry, a jednocześnie pełen emocji. Dialogi są naturalne i sprawiają, że bohaterowie wydają się prawdziwi, a nie tylko papierowi. To jedna z tych książek, które czytasz z uśmiechem, czasem z niedowierzaniem, a czasem z lekkim sercem bijącym szybciej. Dla mnie to idealna propozycja na wieczór, kiedy chcę oderwać się od codzienności i po prostu wsiąknąć w historię pełną napięcia, emocji i romansu, który czasem jest słodki, a czasem pikanterii nie brakuje. Czyta się lekko, ale zostaje w głowie – i o to właśnie chodzi. Podsumowując: jeśli szukacie książki, która wciąga i nie puszcza, „Układ z Cameronem” to strzał w dziesiątkę. Idealna na leniwe popołudnie z kawą, kocykiem i telefonem na „nie przeszkadzać”. 💛

Trzeci tom Gabriel Legend to idealne zakończenie tej trylogii. Zdecydowanie było tutaj najwięcej akcji, opowieść była dużo bardziej dynamiczna, a zakończenie (chociaż dla mnie dość przewidywalne) dla wielu może okazać się zaskakujące. Dalej podtrzymuję swoją opinię iż to dobra opowieść tylko na jeden grubszy tom a nie trylogie, co nie zmienia faktu że to dalej lekka, może nieco nurząca opowieść, którą bardzo szybko i łatwo się czyta. 7/10 P.S. Zdecydowanie mam nadmiar takich książek. Naprawdę zastanawiam się jak kiedyś mogłam czytać tak dużo trylogii o jednej parze. Pora na przerwę od trylogii, tej autorki i w sumie sama nie wiem czy i nie romansów.

Niektóre książki czyta się oczami, inne sercem – „Zapomniany mężczyzna” zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. Już od pierwszych linijek czułam, że wciąga mnie w świat pełen emocji, które trudno nazwać słowami. Styl I.M. Darkess jest hipnotyzujący – surowy, a jednocześnie niezwykle subtelny. Każde zdanie pulsuje wewnętrznym napięciem, a atmosfera, którą tworzy autor, zostaje w człowieku na długo po odłożeniu książki. To nie jest lektura na chwilę – to doświadczenie, które dotyka duszy. Czyta się ją powoli, smakując każdy fragment, bo każdy akapit ma w sobie ciężar uczuć, które nieraz trudno wyrazić. Smutek, tęsknota, ulotna nadzieja – wszystko to miesza się tu w sposób, który sprawia, że książka wnika w człowieka jak echo. Nie znajdziecie tu typowych zwrotów akcji ani prostych odpowiedzi. Zamiast tego I.M. Darkess zostawia w nas pytania, refleksje i uczucie, że coś istotnego wymknęło się z codzienności i pozostało tylko w słowach. To lektura, która zostaje w sercu, nawet gdy kończy się ostatnia strona. Nie da się jej zapomnieć – choćby się chciało.

Dobra, ja mam niezliczone pokłady cierpliwości do romansów i wybaczam wiele, ale to było zwyczajnie męczące i już trochę na siłę. Zwłaszcza pod koniec, kiedy już już miałam wrażenie, że będzie happy end, ale nie - ona jeszcze musi iść rozróbę zrobić i tak z dwa razy. Gdyby utrzymało klimat pierwszego tomu - byłoby idealnie, ale nie oczarowała mnie ta część i dla mnie ta seria ma raczej tendencje spadkową. Lubię wielkie gesty i piękne słowa, ale tutaj już prawie wpadałam w tej nastrój, kiedy miałam ochotę walić głową w ścianę.

"…każdy z nas ma swoje problemy. Wszyscy jesteśmy poranieni wewnętrznie, popękani. I wszyscy próbujemy radzić sobie najlepiej jak umiemy" "…nie ma między nami niechęci czy wrogości podycajacej płomień - przynajmniej nie z mojej strony. Nie wiem nawet, jakim paliwem podlaliśmy ten ogień. Wiem tylko, że w każdej chwili grozi nam eksplozja i jeszcze nie wiadomo, czy będą jakieś ofiary, gdy będzie już po wszystkim" Aerin jest perfekcjonistką zarówno w życiu prywatnym, w którym wszystko musi mieć zaplanowane, jak i w życiu zawodowym, dzięki czemu jest cenioną konsjerżką. Gdy Calder Wells, miliarder i właściciel ogromnej korporacji składa jej propozycję trzydziestodniowej pracy, zapewniając niezwykle wysokie wynagrodzenie, dziewczyna wie, że musi się zgodzić. Calder junior nie znosi swojego ojca. Gdy ten podstępem zmusza syna do przejęcia jego obowiązków i powierza mu do pomocy zatrudnioną przez siebie Aerin, chłopak chce zrobić wszystko, co tylko możliwe, by jak najszybciej zakończyć ich współpracę. Tym bardziej, że buzujące pomiędzy nimi negatywne emocje wciąż zderzają się z pożądaniem, pragnieniem i niezrozumiałą dla obojga tęsknotą, której wcale nie chcą ulegać. Tylko od nich zależy, czy będą w stanie oprzeć się rzuconemu im wyzwaniu. "Postscriptum" to bardzo lekka seria, której czytanie sprawiło mi dużo przyjemności. Było tak też i przy "PS Rzucam ci wyzwanie", choć tym razem mam wrażenie, że książce tej bliżej do opowiadania niż do pełnowymiarowej powieści, a te 200 stron, przez które przepłynęłam zostawiły we mnie spory niedosyt. Na pewno na plus muszę wyróżnić przedstawienie postaci, ich historii, emocji między nimi. Odrobinę zabrakło mi większego rozbudowania tła, dla rozgrywających się pomiędzy nimi wydarzeń. Szybkie tempo akcji wywoływało we mnie odczucie, że nim coś na dobre się zaczęło, już się zakończyło. Na pewno jednak całość była nie tylko dynamiczna, ale i emocjonalna. I chociaż polubiłam bohaterów tego tomu, ze wszystkich trzech przypadł mi on do gustu najmniej. Mimo wszystko polecam Wam i tą książkę, przy której z pewnością można się zrelaksować i odpocząć.

Jest to dobra książka jeśli chodzi o te wydawnictwo. Pokazuje że pieniądze nie są wszystkim czego człowiek potrzebuje tylko miłość I akceptacja drugiej kochającej osoby. Książka wciąga od pierwszych stron, jest to lekki romans nawet na dwie gwiazdki nie na trzy jak jest na książce. Ogólnie szybko się ją czyta, I jest bardzo przewidywalna. Książka z "projektu słoik" - cieszę się że po nią sięgałam, tym sposobem robię miejsce na nowe książki. Polecam przeczytać I podzielić się swoją opinią na temat tej powieści.

"Kontrakt Jacksona" oraz "Układ z Cameronem" skradły moje serce, natomiast ta część ... Ehhh To jakaś pomyłka. Historia na początku nawet i zaciekawiła, jednak im dalej tym było coraz słabiej. Główna bohaterka Kimber prowadzi spokojnie i szczęśliwe życie. Jest projektantką oraz właścicielką małego butiku, a za chwilę stanie się żoną mężczyzny którego kocha. Niestety jej świat legnie w gruzach, gdy jej ukochany zostawia ją przed ołtarzem. Kobieta jest załamana, jakby tego było mało dostaje telefon, że z jej ojcem jest tak źle, iż trafił do szpitala. Kim postanawia od razu lecieć do niego. Czekając na samolot poznaje przystojnego mężczyznę, który chwali jej projekt sukni nad którym pracowała podczas odprawy. Ona jednak zachowuje się wrednie w stosunku do niego przez swoje złamane serce. Kiedy myśli że spławiła alwarosa, los postanawia jeszcze raz z niej zadrwić. Okazuje się że nie ma miejsc na jej lot. Zdesperowana błaga o pomoc pracownice lotniska, jednak ona nie może nic zrobić. Na ratunek przychodzi jej Matteo który oddaje jej swój bilet pierwszej klasy, ale nie za darmo. W zamian chce jej szkicownik. Dziewczyna niechętnie mu go oddaje. Nie wie, że mężczyzna jest właścicielem znanego na całym świecie domu mody i teraz ma zamiar powiększyć swoją kolekcję o damskie stroje. Niestety weny było brak, a szkice Kim spadły na niego jak z nieba. Chce je wykorzystać do swojego pokazu. Kiedy Kimber jest już przy ojcu dostaje kolejnej szokującej informacji. Ojciec ożenił się ponownie. Na domiar złego macocha ma syna którym to jest ... Dokładnie przystojny Włoch z lotniska, który to zabrał jej szkicownik. Czy może być jeszcze gorzej? Matteo poczuł miętę do swojej przyrodniej siostry już od samego początku gdy tylko ją zobaczył. Kimber grała twardą zawodniczkę, ale jednak na widok Matteo miękły jej kolana. Jak zakończy się ich historia? Jeżeli chcecie się dowiedzieć na czym polegała gra Matteo sięgnijcie po tę książkę. Ja ogólnie jestem zawiedziona tą częścią. Jest do przeczytania, jednak zachwytu brak.

Na początku było świetnie, pod koniec było świetnie, ale w środku napięcie kompletnie umarło i nie wynagrodziły mi tego sceny seksu, bo jednak wolę akcję. Ten środek sprawił, że zmieniłam pozycję jakieś trzy tysiące razy, zjadłam kanapkę, wypiłam kawę i prawie zrobiłam zakupy online w Rossmanie i wciąż było to ciekawsze niż to, co działo się w książce. Nie wiem, czy ta seria to jest debiut autorki, nie sprawdzałam, ale cieszę się, że jestem czytelnikiem kretem, bo ilość dziur fabularnych jest zatrważająca. Ale znowu mamy TĄ końcówkę i obstawiam, że trzeci tom wleci za maksymalnie dwa dni, bo nie wytrzymam :D.

„Kiedy kogoś naprawdę kochasz, nie możesz tak po prostu odejść. Bez względu na to, co ta osoba czyni.” „Do niej należy każda cząstka mojego ciała i duszy. Jej bezwarunkowa miłość przywróciła mnie do życia, wyrwała z suchej, samotnej egzystencji i ocaliła – całkiem dosłownie – przede mną samym.” Na pierwszym planie powieści Alessandry Torre stoją trzy wyraziste postacie: Layana Fairmont, Brant Sharp oraz Lee. Layana to kobieta po przejściach – emocjonalnie poraniona, rozdarta między potrzebą bezpieczeństwa a pragnieniem namiętności. Brant reprezentuje opanowanie, stabilność oraz świat uporządkowanych zasad, natomiast Lee jest jego przeciwieństwem: impulsywny, nieprzewidywalny, niosący ze sobą chaos, ale też intensywne emocje. Ta trójka tworzy napiętą, momentami duszną relację, w której nic nie jest oczywiste, a każda decyzja niesie konsekwencje. Pierwszym elementem, który zwraca uwagę, jest wyjątkowo eleganckie pióro autorki. Styl narracji pozostaje dopasowany do środowiska, z którego wywodzą się bohaterowie – wyższe szczeble socjety zostały oddane poprzez starannie dobrane słownictwo, wyważone dialogi oraz subtelną manierę wypowiedzi. Dzięki temu czytelnik łatwiej zanurza się w świecie powieści, mając poczucie obcowania z historią dopracowaną na poziomie językowym. Sceny erotyczne pojawiają się często, jednak utrzymane są w dobrym guście. Zamiast wulgarności czy przesady, autorka stawia na zmysłowość oraz emocjonalne napięcie. Brakuje tu mechaniczności znanej z wielu powieści tego gatunku, a intymność bohaterów pełni funkcję narracyjną, nie będąc jedynie pustym dodatkiem. Na szczególne uznanie zasługuje także kultura języka – przekleństwa pojawiają się sporadycznie, co tylko potwierdza, że siła przekazu tkwi w konstrukcji zdań, a nie w dosadności słów. Istotnym atutem książki pozostaje sposób budowania napięcia wokół tytułowych kłamstw. Autorka konsekwentnie prowadzi czytelnika przez meandry niedopowiedzeń, cofnięć do przeszłości oraz pozornie nieuzasadnionych ostrzeżeń. Końcówki rozdziałów często pozostawiają więcej pytań niż odpowiedzi, a rozrzucone fragmenty informacji długo nie składają się w całość. Ta narracyjna dezorientacja bywa wymagająca, lecz ostatecznie okazuje się celowa oraz satysfakcjonująca. Wraz z rozwojem fabuły kontrast między Brantem a Lee staje się coraz wyraźniejszy. Każdy z mężczyzn oferuje Layanie coś, czego drugi nie jest w stanie dać. Jej dylemat emocjonalny wydaje się w pełni zrozumiały, ponieważ idealnym rozwiązaniem byłaby dla niej ich niemożliwa do osiągnięcia synteza. Kłamstwa narastają, zamiast się wyjaśniać, a nawet na zaawansowanym etapie lektury czytelnik nadal porusza się po omacku, karmiony jedynie strzępami prawdy. Seks często maskuje niewygodne fakty, natomiast każda kolejna scena jedynie uchyla rąbek tajemnicy. Kulminacyjny zwrot akcji uderza z ogromną siłą. Rozwiązanie okazuje się całkowicie nieprzewidywalne, burząc wcześniejsze założenia oraz pozostawiając czytelnika w stanie autentycznego szoku. To moment, który redefiniuje całą dotychczasową historię, zmuszając do ponownego przeanalizowania motywów bohaterów oraz sensu ich decyzji. Na uwagę zasługuje również wątek walki o nowe życie. Proces odbudowy, stopniowego porządkowania rzeczywistości oraz konfrontacji ze stratą został przedstawiony w sposób wiarygodny. Choć momentami trudno nie odczuwać złości wobec Layany, jej emocje pozostają zrozumiałe, a reakcje – ludzkie. Zakończenie przynosi wyraźną zmianę tonu, oferując czytelnikowi wytchnienie po intensywnej, mrocznej podróży. Epilog domyka ostatni wątek w sposób spójny oraz satysfakcjonujący. „Mroczne kłamstwa” to powieść, która wyróżnia się nie tylko śmiałością fabularną, lecz także warsztatową dojrzałością. To historia wymagająca uwagi, cierpliwości oraz otwartości na narracyjne manipulacje. Z całego serca polecam ją czytelnikom poszukującym czegoś więcej niż schematycznego romansu – książki, która zaskakuje, prowokuje oraz długo nie pozwala o sobie zapomnieć.

„Kiedy sprawiedliwość zawodzi, a prawo staje się jedynie martwą literą, do głosu muszą dojść ci, którzy nie boją się ubrudzić rąk w imię wyższego dobra” – to zdanie najlepiej oddaje mroczny i duszny klimat powieści „Obrończyni”. Zawartość tomu Eliany Lascaris to drapieżny thriller prawniczy z silnie zarysowanym wątkiem psychologicznym, który rzuca czytelnika w sam środek bezwzględnego świata sądowych batalii, gdzie prawda jest towarem deficytowym, a lojalność ma swoją bardzo wysoką cenę. Moja ocena tej pozycji to solidne 7/10. Autorka stworzyła intrygującą opowieść o kobiecie, która w świecie zdominowanym przez mężczyzn musi walczyć nie tylko o swoich klientów, ale przede wszystkim o własne ocalenie. Największym atutem książki jest sposób, w jaki Lascaris kreśli postać głównej bohaterki, umiejętnie wplatając jej zawodowe sukcesy w autentyczne realia korupcji i układów niszczących system sprawiedliwości. „Obrończyni” nie jest kryształowym ideałem; to postać złożona, pełna sprzeczności i mrocznych sekretów, co czyni ją niezwykle wiarygodną. Wyczuwalna w tekście kunsztowna więź z przeszłością bohaterki – traumami, które ukształtowały jej twardy charakter – nadaje całości wyjątkowej głębi. Czytelnik z każdą stroną odkrywa, że jej determinacja na sali rozpraw jest w rzeczywistości formą ucieczki przed demonami, które ścigają ją w życiu prywatnym. Autorka z dużą dozą fantazji literackiej, ale wspartej znajomością procedur prawnych, konstruuje intrygę, która trzyma w napięciu do samego końca. Choć sama historia jest fikcyjna, mechanizmy manipulacji i nacisków politycznych opisane w powieści brzmią przerażająco znajomo. Lascaris świetnie oddaje atmosferę klaustrofobicznych gabinetów i chłodnych sal sądowych, gdzie ważą się losy ludzi, często niewinnych, uwikłanych w tryby wielkiej machiny. Dlaczego oceniam tę książkę na siedem punktów? Przede wszystkim za świetnie poprowadzone tempo i postać protagonistki, która wymyka się schematom. Do wyższej noty zabrakło mi jednak nieco większego dopracowania drugoplanowych bohaterów, którzy momentami wydają się zbyt jednowymiarowi. Ponadto, kunsztowna więź między niektórymi wątkami kryminalnymi bywa momentami zbyt zawikłana, co może powodować chwilowe zagubienie u czytelnika. Mimo to, „Obrończyni” to lektura, która nadaje całości wyjątkowej głębi poprzez zmuszenie nas do refleksji nad tym, gdzie leży granica między prawem a sprawiedliwością. Eliana Lascaris napisała książkę odważną, bezkompromisową i niezwykle wciągającą. To solidny thriller dla każdego, kto lubi historie o silnych kobietach walczących z systemem, nawet jeśli cena za tę walkę okaże się wyższa, niż przypuszczały.