Krąg Ziemi

To przygodówka dla młodzieży z elementami fantasy. Fajna fabuła i postacie. Chociaż została wydana już dawno, czyli brak w niej nowoczesnych środków przekazu typu internet, komórki, pendrive, to akcja to toczy się tak wartko, że można przymnknąć oko na te braki. Ciekawy motyw symulacji świata. W mojej opinii: bardzo dobra.

Nie jest to niestety moje wymarzone zakończenie całej serii. Nadal jest to piękna historia z ponadczasowym przekazem, ale... no nie wiem, coś mi zgrzytało. Widać, że seria jest niedokończona i w tym momencie chyba można stwierdzić, że w Polsce dokończona nie będzie. I wielka szkoda, bo jest wiele wątków, które aż proszą się o wyjaśnienie i będzie to długo trwało, aż zdołam przetrawić, że konkretnego i zgodnego z zamysłem autorki zakończenia nie poznam. Silvana De Mari po raz kolejny pokazuje nam, z czym się mierzymy w życiu. Nie oszczędza żadnej tragedii, nawet śmierci dziecka. Powieść, choć krótka, obfituje w kolejne ludzkie tragedie: śmierć żony, depresja, odrzucenie, niepełnosprawność, wykluczenie... i wszystko to napisane w bardzo prostym i przystępnym języku. Niektóre wątki natomiast mi zgrzytały: między innymi zakończenie wątku Erbrow. Jakoś tak zupełnie mi ono nie pasuje i wolałabym, aby zostało wyjaśnione mi bardziej.

Książka ogółem jest naprawdę dobrą pozycją. Największym plusem jest niewątpliwie bardzo oryginalna i magiczna fabuła. No, bo kto we współczesnym świecie domyślał się, że w człowieku jest pięć światów? Szkoda, że miejscami, a zwłaszcza na początku autor trochę rozwlekał treść. Miałam wrażenie, że jestem przeciągana przez maszynę do robienia makaronu. Tak właściwie to w ciągu całego tomu niewiele się wydarzyło, ale i tak dzięki właśnie fabule, myślę, że sięgnę po kolejny tom. Wydanie bardzo ładne i solidne. Twarda oprawa i bardzo przydatna złota wstążka, a cała kolorystyka odzwierciedla to, co dzieje się w środku. Wadą jest tylko wysoka cena.

Po nieco nudniejszej i spokojniejszej pierwszej połowie 3 tomu przygód Jacka Fletchera, następuję szybki rozwój akcji. Przez pierwszą połowę książka jest najtrudniejsza do przerbnięcia z 3 pierwszych części cyklu, ale ostatecznie można powiedzieć, że poziom jest utrzymany. Druga połowa nadrabia... z nawiązką.

Pierwsze rozdziały nie pochłonęły mnie, zastanawiałam się nawet czy nie przerwać czytania i tak książka leżała na półce prawie mieiąc, aż pewnego niedzielnego popołudnia sięgnęłam po nią jeszcze raz. Trafiłam akurat na fragment gdy Lilly wyruszała na swoją misję. Historia dziewczyny pochłonęła mnie dogłębnie, do wieczora skończyłam czytać całą książkę. Akcja rozgrywa się w 2216 roku, więc my możemy się tylko zastanawiać, czy takie wydarzenia mogą się naprawdę rozegrać. Dzieją się tam różne, często zaskakujące rzeczy, dlatego do samego końca nie byłam pewna jak skończy się bitwa i jak potoczą się losy małej, odważnej rybaczki.

Jest to historia młodego Jacka Fletchera. Statek, którym podróżuje z ojcem, rozbija się u wybrzeży Japonii. Jack jak jedyny z załogi przeżywa atak ninja i trafia pod opiekę legendarnego mistrza miecza Masamoto Takeshi . Jack zostaje uczniem szkoły samurajów. Jak poradzi sobie w całkiem obcym i wrogim środowisku? Sprawdźcie sami... Książkę czyta się zaskakujące dobrze. Nie miałam wobec niej żadnych oczekiwań, tymczasem okazała się bardzo przyjemnie i wciągająca, a także pełna emocji. Główny bohater to typowy Europejczyk, który odkrywa całkiem inną kulturę i zwyczaje. To też bardzo podoba mi się w tej książce - że możemy poznać bliżej japońską obyczajowość. Wciągnęła mnie ta historia I bardzo się cieszę, że w bibliotece są kolejne tomy. Napisane jest przyjemnym językiem, rozdział nie są długie, Autor zamieścił też dużo przypisów i słowniczek, jest też bibliografia - gdyby ktoś chciał poszerzyć wiedzę. Gorąco polecam!

Hmmm, opis nie bardzo oddaje to, co faktycznie się w książce dzieje. W zasadzie to jest całkowicie błędny... Ale od początku. Jak zawsze, na samym początku powieści, ubolewam, że nie jest to znowu takie mocno bezpośrednie spotkanie z ukochanymi bohaterami z poprzednich części. Ale po chwili smutek mija i można się cieszyć z bezgranicznej miłości, jaką obdarza się nowoprzybyłych bohaterów. Na początku karzeł Inskay mnie irytował, jednak udało mu się stopniowo zdobywać moją sympatię. Jak zawsze, Silvana De Mari porusza niezwykle ważne i ciężkie tematy, ubierając je w proste słowa, odpowiednie dla czytelnika. Nawiasem mówiąc, podoba mi się fakt, że książki dojrzewają wraz z czytelnikiem: im dalej idziemy, tym trudniejsze tematy są poruszane, jednak nadal ukazywane w tym przepięknym lekkim duchu. Bo z każdego upadku autorka potrafi wykrzesać nadzieję. A trzeba przyznać, że nie jest przyzwyczajona, aby oszczędzać głównych bohaterów. Nadal zaskakuje mnie fakt, że można takim lekkim i przystępnym językiem poruszać tak okropne tematy. I robić to bardzo dobrze.

Druga tom niesamowitej powieści "Okup Drapieżców". Naprawdę dziwię się, że tak ciekawą, pełną opisów i fantazji książkę napisała osoba w tak młodym wieku! Główna bohaterka stara się uratować małą Lexy, Zepha i co może się wydawać dziwne-swojego przyjaciela PSAI, który jest bardzo rozwiniętym komputerem. Tak właściwie to dzięki pomocy tego sprzętu dzieci ocaliły Londyn i wstrzymały wojnę między Anglikami i Drapieżcami. Naprawdę warte przeczytania! :)

Spodziewałem się więcej. Niby czyta się całkiem przyjemnie, ale wszystko jest takie nijakie. Brakuje wciągającej historii, wyrazistych postaci czy intrygujących zwrotów akcji. Pierwsza połowa książki raczej nudna, plus za zakończenie i postać Aud, którą naprawdę polubiłem. Za to jedno oczko w ocenie wyżej niż wystawić chciałem początkowo. Lektura raczej dla początkujących i dość niewybrednych fanów gatunku.

Po opisie widać, że jest to coś w stylu "Kruczych wrót" przy czym "Krucze wrota" są lepsze. Może dlatego, że to je czytałam pierwsze ;) Niemniej, pomysł jest ciekawy i fajnie napisany. Tutaj piątka młodych ludzi ma boskie moce, gdyż... Nie, nie będę zdradzać. Powiem tylko tyle, że jest to oryginalny pomysł. To co jednak trochę może zirytować to to, że wszystko w zasadzie jest powiedziane dopiero na końcu. A jeśli komuś się spodoba i chce wiedzieć co dalej (jak ja) to się nie dowie, bo drugiego tomu po polsku jeszcze nie raczyli wydać. Autorka tworzy przyszłość, w której ludzie muszą się ukrywać. I w której... nie ma dzieci. Koniec świata nastąpił (a jakże) w grudniu 2012. Piątka nastolatków przeniesiona w przyszłość ma dwie opcje - przy czym obie są nienajlepsze. Jak postąpią? Spodobał mi się z bohaterów Tigre - może dlatego, że jest podobny do mnie, i Gus. Bo Kali mnie irytowała z Dianą, o Amonie już nie wspomnę. Bycie przystojnym to jego jedyna zaleta, ale to nie wystarczy bym takiego bohatera polubiła. Co jakiś czas pojawiają się komentarze nieznanego pochodzenia, komentując sytuację. Są zagadkowe, a ich znaczenie poznajemy znów dopiero na końcu. Tą książkę fajnie sobie raz czy dwa przeczytać, ale głupio poznawać historię i nie wiedzieć co dalej. Polecam w zamian "Księgi Pięciorga", bo teraz czekamy przynajmniej dopiero na czwarty, a nie drugi tom.

W 2017 roku przeczytałam cztery tomy praktycznie na jednym wdechu, zaczęłam piąty... i stanęłam. Nie dlatego, że mi się nie podobała, ale dlatego, że w tamtym czasie czytałam chyba trzy czy cztery serie, w których główni bohaterowie mieli poniżej 15 lat i zwyczajnie miałam przesyt. Długo było mi jakoś nie po drodze z tą historią, ale jestem i okazało się, że: a) było warto! b) brakowało mi tych bohaterów i tego świata c) powstały jeszcze trzy tomy! O dziwo po tylu latach wpadam w ta historię, jakbyśmy się widzieli zaledwie wczoraj. Witają mnie bohaterowie, których dawno nie widziałam, fabuła, której nie powinnam pamiętać, a tu o dziwo wszystko jest na swoim miejscu i to bez przypomnienia. Mamy ta pradawne wierzenia, trochę intrygi, naprawdę łebskich bohaterów. Poruszamy się w świecie, kiedy ludzie wciąż prowadzili koczowniczy tryb życia, rozumienie zwierząt uważano za nadprzyrodzone zdolności i polowano, by przetrwać. To historia dla małego i dla dużego, której inspiracją była nasza Puszcza Białowieska. I powiem wam, że odkąd pięć lat temu zgubiłam się po drodze, nie natrafiłam jeszcze na nic podobnego.

Powieść niemieckiego pisarza Kaia Meyera Lodowy Ogień opowiada o Myszy – osieroconej dziewczynce żyjącej w Sankt Petersburgu pod koniec XIX wieku. Mysz pracuje jako czyścicielka butów w luksusowym Hotelu Aurora. Dziewczynka urodziła się w nim i nigdy z niego nie wychodziła. Aurora to nie tylko jej dom, ale też cały znany świat. Życie Myszy zostaje wywrócone do góry nogami, kiedy w hotelu zjawia się niemy chłopiec wraz z dwiema czarodziejkami. Jedna z nich to, znana z baśni, Królowa Śniegu, a druga to tajemnicza Angielka. Kobieta wyróżnia się z tłumu z powodu swoich niebieskich włosów, pogiętego cylindra, tęczowej parasolki i walizki pełnej słów. Chyba się ze mną zgodzicie, że to dość niezwykła charakterystyka. Tamsin, bo tak ma na imię, przypomina skrzyżowanie Mary Poppins z bajkową Matką Chrzestną, z tą tylko różnicą, iż nie jest cukierkowo dobra. Świat, jaki przedstawia nam autor, to połączenie rosyjskiej rzeczywistości z baśnią. Mamy tu zarówno czary i bohaterów z innego świata, jak i walkę o przeżycie w zimnym i nieprzyjemnym świecie. Mysz pokazuje mam pokoje i korytarze całe w złocie i drogich bibelotach, które mają uprzyjemnić pobyt znakomitym gościom. Zarazem odkrywa przed nami, co się kryje za tą piękną fasadą – brud, kurz i przenikliwe zimno. Świat, w jakim żyje Mysz, nie jest ani czarny, ani biały tylko szary i trzeba nauczyć się w nim przetrwać. Bohaterowie również nie są podzieleni na „tych dobrych” i „tych złych”. Dziewczynka jest z natury dobrą osobą, ale nie słodką panienką. Umie się ustawić i zawsze stara się dokonać najlepszego wyboru, zdając sobie sprawę, że nie każdy jej postępek jest szlachetny. Także Tamsin i Królowa Śniegu mają swojej gorsze i lepsze momenty. Kai Meyer napisał bardzo dobrą i niezwykle wciągającą książkę. Ciężko mi było oderwać się od lektury, ponieważ cały czas byłam ciekawa, co zrobi bohaterka. Opisy są krótkie i wyraziste. Nie musiałam się przedzierać przez trzystronicową relację na temat jakiegoś pokoju czy osoby, a mimo to widziałam dokładnie, jak kto wygląda. Język powieści jest dosyć prosty, ale nie prostacki, fabuła wykracza poza schematy, a przecież we współczesnej literaturze zdarza się to niezwykle rzadko. Lodowy Ogień pozwala wierzyć nam, że nawet w szarym i brudnym świecie zdarzają się czarodziejki. Pokazuje nam również, że można sprostać każdemu, nawet najtrudniejszemu zadaniu, trzeba tylko bardzo chcieć. https://alicjaszalska.pl/kai-meyer-lodowy-ogien/

Migiem się ją pochłania, ciekawy temat, dobry humor. Polecam szkoda że nie ma na razie kontynuacji bo ciekawa jestem dalszych losów głównego bohatera. Faktem jest że pomimo to tzw. poczytajka , odmóżdżacz i raczej skierowana do młodych czytelników dorosły też znajdzie w niej to coś.

Książka dla młodzieży w wieku 10+. Nie jestem adresatem takiej literatury, ale w dalszym ciągu lubię sięgać po "młodzieżówki", (szczególnie "straszne" opowieści). Fajna, lekka opowieść do poczytania przy kawie. Sądziłam, że będzie to historia związana z nawiedzoną szkołą, ale okazało się, że tematem książki są fobie. Dodatkowe plusy za ładną oprawę graficzną i dodatek przed każdym rozdziałem w postaci nazw różnych fobii.

Chciałam napisać, że jest to naprawdę spoko zakończenie, ale wiem, że są jeszcze trzy tomy. Mimo to fajnie zakańcza wątek Pożeracza Dusz. Podoba mi się, jak wszystkie wątki, które nas tu prowadziły w końcu się łączą i następuje wielkie bum. Tylko... mam wrażenie, że jest to takie pospieszone... Samo starcie z Pożeraczem dzieje się dopiero bliżej końca i jakoś tak szybko minęło. Nie wiem, może się czepiam, może już szukam dziury w całym, bo sam tom bardzo mi się podobał. Ostatnie strony dają taką furtkę na następne przygody i w sumie jestem ciekawa, co tam jeszcze autorka wymyśli!

Oryginalna, pełna opinia tutaj: https://www.instagram.com/p/DCDtM9hNKFg/?img_index=1 Zdjęcie profilowe peggy_brown72 "Chłopiec poczuł się rozczarowany, ale zarazem dziwnie przejęty, jakby podjął właśnie misję odnalezienia czegoś. Tylko czego? I po czym pozna, że to jest właśnie to, kiedy już znajdzie? Miał dopiero dwanaście lat i nie przepadał za czytaniem. Czuł jednak, że im pilniej będzie badał, im głębiej będzie drążył, tym pewnie na coś w końcu natrafi - może na jakiś sekret zakodowany na tych pustych stronicach? Sekret, który doprowadzi do jeszcze większego odkrycia? Tylko jak, zastanawiał się, można czytać pustą książkę? W końcu zamknął tomik i odstawił go na półkę, nieświadom, że opowieść właśnie zaczynała się pisać..." Puk puk. Dzisiaj mam dla Was wpis, poświęcony kolejnej z zapomnianych książek, tym razem *ponownie* z gatunku literatury młodzieżowej - oczywiście, fantastyki. Zostałam poniekąd przymuszona do jej przeczytania przez bliską mi osobę, która generalnie nie czyta - choć kiedyś od czasu do czasu się zdarzyło, teraz już niestety wcale - ale do dzisiaj "Endymion Spring" pozostaje jedną z jej ulubionych pozycji. Nie mogłam przejść obojętnie obok takiej rekomendacji i przełykając gorycz związaną z lekturą kolejnej młodzieżówki, wgłębiłam się w fabułę... I nawet nie wiem kiedy znalazłam się na ostatniej stronie powieści. Niesamowicie wciągająca historia, która zaciekawia już od samego początku, sprawiając, że nie można się od niej oderwać. Czyta się ją naprawdę szybko, ma dość duży druk - pewnie z uwagi na to, że ukierunkowana jest na tych młodszych czytelników. Nie jest to typowe ya, gdzie z dzieciaków w wieku ledwie nastoletnim robi się dorosłych. Historia rozgrywa się równolegle w dwóch płaszczyznach czasowych - w Oxfordzie, w czasach współczesnych, oraz w piętnastowiecznych Niemczech, tuż przed wynalezieniem druku przez Gutenberga. Jeden z głównych bohaterów to zwykły, przeciętny chłopiec, nieszczególnie wyróżniający się na tle swoich rówieśników - Blake. Choć wrażliwy, nie jest on jakoś przesadnie dojrzały, acz, nie należy też do grona dziecinnych podlotków - ot, normalne dziecko. Na jednym z zakurzonych regałów biblioteki natrafia na tajemniczą księgę, należącą do niejakiego Endymiona Springa. I w ten sposób zaplątuje się w wir nieprawdopodobnych zdarzeń. Wszystko dopełniają wrzucane równolegle przez autora retrospekcyjne wstawki, o których wspomniałam w ramach drugiej linii czasowej akcji. Umieszczono je na specjalnym, szarawym papierze, co nadaje całkiem efektownego klimatu. Przykład macie na drugim kafelku. I ten właśnie wątek zdecydowanie bardziej mnie ekscytował. Nie chcę zbytnio wdawać się w szczegóły, żeby uniknąć spojlerów (a tutaj praktycznie każda dodatkowa informacja takowy stanowi), ale wierzcie mi - dzieje się. A wykreowana intryga nie stanowi stuprocentowej fikcji, o czym świadczy notka na końcu. Gdybym przeczytała dzieło Matthew Skeltona dwadzieścia lat temu, prawdopodobnie byłabym nim oczarowana. Dawno już dorosłą mnie, szczerze połechtało. 😉 Zabawnym jest dla mnie fakt, że nigdy nie widziałam żadnego postu o niej - recenzji, zdjęcia bez opisu, czegokolwiek - a jednocześnie, każdorazowo widuję ją w antykwariacie, który raz na jakiś czas odwiedzam. I wcale nie jest to ten sam egzemplarz, zalegający na półce od niepamiętnych czasów.

Jest wiele historii o bohaterach ratujących świat. Owszem, zdarzali się tacy, którzy byli sceptycznie nastawieni, jednak po głębszym zastanowieniu zdecydowali się kroczyć jasną ścieżką bycia ratownikiem ludzkości, przez co zdobywali sławę i bogactwo. Który to bohater mógłby oprzeć się takim pokusom? No właśnie. Ilu z tych bohaterów odmówiło? Znam tylko jednego. Właśnie Blarta, który od tego wolał paść świnie dziadka i dalej wieść żywot zwykłego chłopca. Zostaje jednak zmuszony do wyprawy, by uratować ludzi przed Zoltabem, złym czarnoksiężnikiem, który planuje uciec z więzienia. Samo to, jak bardzo Blart różni się od typowych bohaterów budzi ciekawość. Przy czytaniu o jego potknięciach, failach i pomyłkach prawie dusiłam się ze śmiechu, książka bardzo poprawiła mi humor. Zdecydowanie polecam ją zarówno młodzieży, jak i starszym osobom.

Myszkując po antykwariacie wpadł mi w oko znajomy grzbiet - okazało się, że ponownie natknęłam się na "Klątwę miliardera". Początkowo nie byłam w stu procentach przekonana, czy aby na pewno chcę przeczytać tę pozycję, a co dopiero widzieć ją na swojej półce. Jednak szalę na pozytywną stronę przeważył tłumacz, w którego przekład "Harry'ego" wczytują się wszyscy polscy "potteromaniacy" - Andrzej Polkowski. "Tajemniczy diament" opowiada o zwyczajnym trzynastolatku o nieco staroświeckim (choć, nie ukrywam, iście królewskim) imieniu Gerald. Pewnego dnia zostaje wezwany "na dywanik" do dyrektora i... tak rozpoczyna się jego zwariowana przygoda oraz nowe życie. Młodociany miliarder przekona się na własnej skórze, że paparazzi i "życzliwi" ludzie mogą uprzykrzyć życie nawet najspokojniejszej osobie, ale w końcu - jak głosi znane przysłowie - "prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie" :) Ostrzegam - początkowo czyta się przyjemnie, choć nie jest to najlżejsza lektura. Na szczęście wraz z kolejnymi rozdziałami możemy podziwiać rozwijający się niczym wiosenny przebiśnieg (akurat tych jeszcze nie widać, ale już blisko) zapał autora i - ku pozytywnemu zaskoczeniu - nie jesteśmy nawet świadomi, gdy przewrócimy ostatnią kartkę tej oto książki! Czekam na kolejne tomy :) PS Pan Polkowski chyba świadomie wybiera do tłumaczenia książki, w których choć jeden wątek łudząco przypomina "Harry'ego" - chyba nie tylko ja z sentymentem wspominam przygodę z Czarodziejem :)

Musze przyznać, że z wielką radością sięgnęłam po Teodozję. Będąc trochę młodszą, uwielbiałam tematykę starożytnego Egiptu, więc wybór okazał się łatwy, widząc tę książkę na półce. Wydaje mi się, że fabuła nie jest tylko dla dzieci, również dla starszych powinna być inteligentna i wciągająca. Szczególnie zapadł mi w pamięci klimat, jaki panował w książce… Ten stary Londyn, mroczne zakamarki muzeum i dorożki na ulicach…

Z tą książką już nie "cackałam się" jak z poprzednią częścią, bo wiedziałam, że i tak będzie genialna. Wszystko w tej opowieści zaspokajało moje potrzeby czytelnika. Dramatyczne fragmenty i wciąż powtarzające się pytanie: "Czy ty nigdy nie nauczysz się pukać, Tim?". Jednak jedna rzecz nie daje mi spokoju. Mam wrażenie, że opowieść jeszcze się nie skończyła, że ma jakiś ciąg dalszy. Niestety, nigdy nie dowiemy się, czy autor miał zamiar napisać kolejną część cyklu "Syn alchemika".