Koniasz. Wilk samotnik, t.2

'Przemytnik' to pierwszy tom cyklu o Agencie JFK czyli John Kovar i jego perypetie~ Przyznam szczerze, że nie można tu narzekać na nudę~ objętość tej książki nie pozwala na zwolnienie tempa~ jednak całość nie powala na kolana tak, jakbym się tego spodziewała po panu Mirosławie. John Francis Kovar, wydalony ze służb specjalnych udaje się do domu koło którego już czekają na niego dziwni ludzie z równie dziwną propozycją pracy. Zanim jednak Kovar pozna szczegóły owej propozycji wszyscy muszą uciekać co finalnie skutkuje przeniesieniem do innego wymiaru - alternatywnego świata, w którym wojna światowa miała zupełnie inny finał. Tutaj Kovar zdany już tylko na siebie próbuje przetrwać i w tym celu podejmuje jako przemytnik pewnego cennego narkotyku. Tom pierwszy moim zdaniem świetnie spełnia swoją rolę - rolę wstępu. I tyle xD z pewnością sięgnę po kolejne tomy, jednak tutaj napotykamy przeszkodę w postaci braku tomów od 9 w górę. Fabryka Słów uraczyła nas jedynie 8 tomami serii, a pozostałe... Cóż... Chyba nie są w planach. Finalnie bawiłam się świetnie, ale początek to tylko przystaweczka.

W końcu! Książka z serii JFK którą rzeczywiście przeczytałem z chęcią i zaciekaiwniem. Styl autora zdecydowanie bardziej mi odpowiada, a świat który stworzył, "ma ręce i nogi" i mimo iż niektórych fragmentów można nie zrozumieć nie mając w pamięci poprzednich części, to myślę że spokojnie od tej książki można zacząć, albo już kontynuować czytanie tej serii.

Tom 1: Nie jest to zła książka ale wybitna też nie. Ma ciekawy pomysł i niezłego bohatera ale trochę zmarnowany potencjał. Czyta się przyjemnie, jest sporo akcji, bohaterowie zyskują sympatię ale ma się poczucie, że można było lepiej. Przeczytam cz. 2 bo jestem ciekawy dalszych wydarzeń i mam nadzieję, że mnie do siebie przekona. PS: Tajemniczy, mroczny, zabójczy bohater: od razu nasunęło mi się podobieństwo do Wiedźmina ale to raczej inna bajka i o poziom/ dwa niżej :)

Muszę przyznać , że oprócz Dusana Fabiana to jeszcze nie czytałem żadnego z tych autorów i autorek. Książka sądząc z okładki będzie jakaś straszna, a tu...nie spadłem z krzesła, nie dostałem ataku paniki. Ot dobra i tyle. Omawianie, każdego opowiadania jest zbędne, napiszę tyle to co mi się podobały: -Kiedy Słońce wstaje nad Zaborem -Wszystko dobre, co się dobrze kończy -W maju jak przed rokiem -Trzy Czarne woki. Całość po prostu dobra. Tyle.

Jeśli można utonąć w gównie po same uszy to na pewno uda się to Koniaszowi. Jeśli ktoś ma z niego wypłynąć to tylko Koniasz ma na to szansę. I robi to w swoim kostropatym, poszarpanym stylu z blizną na gębie. Tym razem nasz James Bond rodem ze średniowiecza ma za zadanie doprowadzić klan czarodziejów do mitycznego miejsca składowania magicznych artefaktów. A droga do nich jest mocno wyboista, bo po piętach najemnika depczą (w dowolnej kolejności) słudzy Cesarza, zabójczy ninja, żołnierze Konwentu i kto tam jeszcze ma ochotę... Koniasz nie ma łatwo, ale dzięki butli dobrego wina i starożytnym księgom wychodzi zwycięsko z niejednej opresji. Od razu zabieram się za drugi tom...

Pozytywne zaskoczenie. Zwłaszcza po tym, jak się przebrnęło przez pierwsze 100 stron. Później książka ciekawie się rozkręca i zaczyna wciągać. Allah 2.0 jak na science fiction z początku wieku dość dobrze się zestarzał, choć wizja świata opanowanego przez wojowniczy islam nie przemawia dziś tak do wyobraźni jak w czasach wojny w Iraku i polowania na Osamę bin Ladena, to na szczęście nie jest ona główną osią fabuły, a zaledwie tłem. Szczerze polecam.

Naprawdę fantastyczna książka! Lekka i niesamowicie wciągająca. Pełna nawiązań do gier RPG i D&D, zgrabnie wplecionych w fabule i mechanikę świata. Sam główny bohater to prawdziwe przeciwieństwo Conana, co tylko zwiększa napięcie i wywołuje niepewność w jakiś to sposób i czy upora się z komplikacjami w trakcie swoich przygód. Warto przeczytać, nie jeden raz. Mam nadzieję że kolejny tom podtrzyma poziom.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem WarBook "Władza to nie tylko przyjemna możliwość wydawania rozkazów. To także odpowiedzialność. I przykra konieczność brania na własne sumienie paskudnych spraw." Zakończenie Nocarza sprawiło, że z niecierpliwością czekałam na ciąg dalszy przygód Jerzego Arleckiego. Moim zdaniem tom drugi jest jeszcze lepszy od pierwszego. Miałeś zasady... Miałeś bronić ludzi... Co się zmieniło? Przeszedłeś na ciemną stronę mocy. Jesteście ciekawi, jak się odnajdzie Vesper w otoczeniu Renegatów? Renegat to drugi tom niesamowicie wciągającej serii Wampiry w ABW. Genialna kreacja bohaterów, dużo szczegółów militarnych i medycznych sprawia, że ta historia jest dla nas jeszcze bardziej realna. Autorka zdecydowanie i umiejętnie wykorzystuje swoją wiedzę i doświadczenie. Moralne rozterki Vespera sprawiają, że jego postać jest nam zdecydowanie bliższa. Po której stronie leży prawda? Co jest dobre, a co złe? Co zrobić, gdy zasady, w które wierzyłeś nagle biorą w łeb? Czegoś się jednak trzeba trzymać i mieć swoje wartości, choćbyś dla innych był zdrajcą. Przemiana Vespera następuje powoli, ale nieubłaganie. Okazuje się, że nawet wśród Renegatów można odnaleźć przyjaciół. Walka o władzę, zdrada, chore ambicje, moralne rozterki. Ta książka to istny rollercoaster emocji. "Walczysz z tymi, których ci wskażą twoi panowie! - zapienił się renegat. - Idziesz do boju na rozkaz, nie pytając o szczegóły, niczym dobrze wytresowany pies Pawłowa. Skąd masz pewność, że twoi właściciele nie kłamią? Czy też, że tak doskonale wiedzą, co jest dobre, a co złe?" Co się stanie, gdy na arenie pojawi się nowy wróg? Kogo trzeba będzie poświecić? W tym tomie akcja nie zwalnia. Wręcz przeciwnie, autorka przez cały czas utrzymuje nasze zainteresowanie tym co będzie dalej. I co tu dużo ukrywać, poznanie sposobu myślenia drugiej strony konfliktu daje nam inne spojrzenie na całą historię. W dalszym ciągu twierdzę, że połączenie wampirów i wojskowego przeszkolenia wyszło autorce idealnie. Jest brutalnie, krwawo, mrocznie. "Vesper otworzył szeroko oczy, siłą powstrzymując krzyk. Zaczął oddychać szybko, płytko, łapczywie. Ręce mu drżały. Ból narastał, palił wnętrzności żywym ogniem, wnet dołączył doń strach. Potworny, oślizgły lęk przed czymś niewyjaśnionym, irracjonalnie groźnym, takim, co czai się w ciemnym pokoju tuż za plecami, kiedy nie można się odwrócić." Jestem ciekawa, co będzie się działo dalej. Magdalena Kozak ponownie zafundowała nam zakończenie trzymające w napięciu i niepewności. Gorąco polecam.

Życie nasiąknięte szarą rutyną prowadzi do wyczerpania i narastającej frustracji tymże stanem rzeczy. W takich chwilach każda nadarzająca się okazja do zmiany jest jedyną deską ratunku przed upadkiem lub utratą zdrowia. Niestety nie każdy ma takie możliwości lub chociażby predyspozycje zdrowotne i wtedy problem będzie dalej się pogłębiał. Toteż zawsze gdy możemy należy wtedy skorzystać z szansy i zacząć życie od nowa. Zarys fabuły W książce spotykamy Jerzego Arleckiego, który dotychczas prowadził nudne życie akwizytora medycznego. Pewnego razu przydarzyła mu się okazja wstąpienia do służb specjalnych, a dokładnie do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, z czego rzecz jasna skorzystał. Został skierowany na ostatnie szkolenie do pewnej tajnej jednostki, która znajdowała się na odludziu ukryta w lesie. Jego pierwszym zadaniem było zebrać wszelkie informacje na temat wampirów, co go zaskoczyło i dało do myślenia, że być może jest dalej sprawdzany. Z biegiem czasu okazało się, że nikt nie żartuje i został przydzielony do akcji, w której miał zostać pojmany wampirzy Lord Ultor. Cała akcja była mistyfikacją w celu zwerbowania Jerzego w szeregi tych mrocznych postaci zwanych nocarzami, których zadaniem było powstrzymywanie buntowników działających na ich oraz śmiertelników niekorzyść. I tak podczas akcji zginął Arlecki i narodził się Vesper. Jak całą tę przemianę przyjął bohater? Jakie zadania go czekają? Na co jest narażony Vesper? Jak zakończy się ten tom? O tym w książce „Nocarz” autorstwa Magdaleny Kozak. Wampiry Wydawałoby się, że temat dotyczący wampirów został już wyczerpany, ale jak się okazuje tak nie jest. Autorka przedstawiła ciekawy wariant w postaci dwóch współistniejących światów, a mianowicie tego wampirzego jak i ludzkiego. Nocarze mają wszystkich chronić przed zdrajcami zagrażającymi zdrowiu i życiu tych najsłabszych. Tego typu fabuła na rodzimym rynku jest raczej niespotykana zwłaszcza, iż została zaprezentowana od rządowej strony. Można by rzec, że jest to coś z kręgu teorii spiskowych, gdzie państwo ukrywa prawdę przed zwykłymi ludźmi w trosce o ich dobro. W rzeczywistości raczej nigdy się nie dowiemy o takich czy innych tajemnicach i czasem rzeczywiście jest to lepsze rozwiązanie od czystej prawdy. Rutyna Bohater książki za wszelką cenę pragnął zmienić swoje życie, które dotychczas było nudne i pozbawione jakichkolwiek emocji. Dodatkowo nie miał bliskiej rodziny, a także był samotny, toteż życie prywatne było równie szare jak to zawodowe. Wstąpienie do służb umożliwiło mu zmianę na lepsze w postaci życia na krawędzi z myślą o tym, że jego praca komuś pomaga, a nie jest bezużyteczna. W realnym świecie czasem warto coś zmienić, jeśli czujemy się przygnębieni, oszukani lub zwyczajnie myślimy, że nasze dotychczasowe czynności są bez sensu. Trwanie w czymś stresogennym odbije się tylko na nas samych i być może nikt nam nie pomoże, jeśli to my o to nie zawalczymy, to nic się nie zmieni na lepsze. Podsumowanie Książkę czytało mi się z dużym zainteresowaniem dzięki wciągającej akcji oraz występującego u mnie dreszczykowi emocji. W tym przypadku książkę można zakwalifikować jako połączenie urban fantasy z elementami kryminału, co jest bardzo ciekawym rozwiązaniem. Przed rozdziałami pojawiają się istotne cytaty idealnie wprowadzające do danej treści. Z pewnością sięgnę po kolejne książki z tejże serii. Okładka przedstawiająca zapewne Vespera zdecydowanie dodaje mrocznego klimatu i przykuwa wzrok potencjalnego odbiorcy. Gorąco polecam książkę wszystkim fanom autorki oraz tym zainteresowanym wampirami w kolejnej ich wciągającej odsłonie walczących o lepsze jutro. Za egzemplarz do recenzji dziękuję Stowarzyszeniu Sztukater.

Co się stanie, gdy dość złośliwy sumeryjski mag o wielce nienowoczesnych poglądach na temat kobiet i niewolnictwa obudzi się po 5 tysiącach lat i wpadnie na dość nowoczesną policjantkę? Ano - jak się okazuje sporo zabawnych sytuacji. W sumie całkiem niezła fantastyka, w bardziej wakacyjnym, luźniejszym wydaniu. Do pośmiania i raczej na raz, ale pozostawia po sobie bardzo miłe wspomnienia. Przede mną część II - na pewno sięgnę.

Zabawna kontynuacja przygód mistrza i jego uczennicy. Może to nie lektura najwyższych lotów,(Tołstoj to to nie jest) ale jako przerywnik między bardziej wymagającymi lekturami w sam raz. Mam jednak wrażenie, że pierwsza część była pełna pomysłów na akcję, w drugiej wszystkie wątki troszkę się przeciągały, trochę te pomysły kulały. Mimo wszystko zabawna lektura, rozrywkowa i odprężająca pełna dobrego złośliwego humoru. Mimo niedociągnięć polecam.

Na plus tej książki działa lekki humor, zabawne postacie oraz nawiązania do klasyki gatunku fantasy. Na minus: brak jakiejś konkretnej fabuły, w połowie książki już wszystko zaczęło się w kółko powtarzać więc zdecydowanie skróciłabym o połowę książkę. Lekka pozycja na "odmóżdżenie" i odstresowanie. Nic poza tym.

Książka niezwykle zróżnicowana pierwsza część to kilka opowiadań o Roger się z Mons tytułowym Smokobójcy. Opowiadania są naprawdę dobre satyryczne przedstawiające bohatera w niekiedy negatywnym świetle. Pozostała część to zlepek raczej średnich opowiadań nijak że sobą połączonych raczej przygnębiających obnażających ludzkie złe cechy

Technologiczny Zakon Braci Konstruktorów stoi na straży świętego imienia Maszynowego Boga. Podziemia świata skrywają tajemnice niewiele lepsze od tych najgorszych. Mieszkańcy się dostosowali - jedni są maszynowi, inni z rogami, a jeszcze inni niemal przeklęci lub zdeformowani. Jedni chcą uciec. Drudzy zrobią wszystko, by im to uniemożliwić. Czytanie tej książki było czystą przyjemnością. Kilka opowiadań, które z czasem łączą się w spójną całość, niesamowicie wciąga i wręcz zmusza, by sięgnąć po drugi tom. Wyraźnie widać inspiracje różnymi światami - coś z Warhammera, coś z Mad Maxa i kilka elementów przypominających miasto rodem z serialu Arcane. I co najważniejsze: to działa. Ten nieoczywisty miks tworzy świat, który naprawdę żyje… w przeciwieństwie do niektórych jego mieszkańców. Każda historia przesiąknięta jest brutalnością i beznadzieją. Nie ma tu wielu powodów do radości. Są za to momenty poruszające - takie, które uderzają jak scena z psem w Fullmetal Alchemist albo poświęcenie Goku w walce z Cellem. Ale spokojnie - znalazło się też miejsce na humor. I to w stylu, który momentami kojarzył mi się z Sapkowskim. W tym wszystkim pojawiają się też jednorożce. Albo w sumie nie. Rafał Orkan stworzył własne, niewielkie uniwersum, które pod koniec tomu zaczyna niekontrolowanie się rozrastać. I choć nie czytam zbyt wielu polskich autorów (co być może jest błędem), tutaj mam poczucie solidnie wykonanej roboty. Zdecydowanie sięgnę po kolejną część. ig: multiverse_hunter

Od lektury tej trylogii minęło już przeszło 1,5 roku. Chciałbym zatem napisać tylko jedno: B A R D Z O B R A K U J E N A R Y N K U P O D O B N Y C H T Y T U Ł Ó W Im więcej czytam współczesnej fantasy tym bardziej zdaję sobie z tego sprawę. Trylogia Goblina jest lekka. Bardzo zabawna - świetnie wykpiwa utarte archetypy. Ma pewne głębsze, refleksyjne motywy o egzystencjonalnej i transcendencyjnej naturze. Jest też tutaj obecny pewien romans. Wszystko napisane przyjaznym, lekkim stylem. Latami marzyłem o jej poznaniu i w końcu, dzięki programowi czytającemu na głos, byłem w stanie to zrobić. A w tym konkretnym tomie my, czytelnicy, jesteśmy już na samym początku uraczeni arcyzabawnym momentem związanym z tym iż malutki ( i inteligentny) goblin w końcu został arcykapłanem nowej religii (mimo iż tego nie chciał). Co wiąże się z kolejnym brzemieniem, które musi dźwigać na swych barkach.

Zaczynając od końca: dawno nie czytałem tak nietypowego fantasy. Z powodu dziwnego zbiegu okoliczności, najpierw przeczytałem drugi tom tej historii: „Trzeci Świat”. I oczekiwałem czegoś takiego ciekawego urban fantasy. Tymczasem, „Królikarnia” zaczyna się jak powieść kryminalna, ew. psychologiczna. Elementy magii pojawiają się, ale dyskretnie, powoli, jakby przeciskając się przez szparę pod drzwiami… A potem następuje trzęsienie ziemi. Aby uniknąć dalszych spoilerów, powiem tylko, że książka ta zbiór siedmiu bardzo luźno powiązanych historii, w których nasz świat zmienia się nie do poznania. Magiczne stworzenia i artefakty stają się obiektami gier wywiadów i obietnic wyborczych, co tworzy bardzo interesującą (i bardzo konsekwentną) mieszankę. Irytuje natomiast fragmentaryczność narracji; akcje kolejnych opowiadań rozgrywają się w dużych odstępach czasu, a świat, który poznaliśmy uległ takim zmianom, że musimy zaczynać od nowa. Nie sposób również przywiązać się do bohaterów, bo są oni właściwie tłem dla opowieści o tym, co mogłoby się stać, gdyby gdyby w naszym świecie pojawili się goście z bajek i powieści. Serdecznie polecam tę książkę fanom gatunku, chociaż żal mi, gdyż potencjał uniwersum nie został (jak dla mnie) wykorzystany.

Na pewno rozdrażnił mnie fakt, że Rhezus już nie był tą samą osobą, co w pierwszym tomie. Ze zmęczonego życiem wojownika zmienił się w beksę. Non stop jęczał i kaprysił, za co straciłam do niego resztki szacunku. Nawet Okularnika autorka musiała mi zepsuć. Wiecznie optymistycznie nastawiony do życia egzorcysta zmienił się w narzekającego nudziarza. A jego słowotoki zaczynały działać mi na układ nerwowy. Na pewno spotkanie Rhezusa z Agresją wywołały u mnie duże emocje i nie kryję tego, że bardzo się wzruszyłam. Również nie będę ukrywać swej pogłębiającej się nienawiści do Kasy, która rzekomo będąc zgwałcona nie miała oporów by kurwić się z obcym. Przyznam, że żałuję, że Rhezus jej nie zabił za konsekwencję jej czynu. A tym bardziej jestem zaskoczona samym końcem. Przyznam, że autorka naprawdę dobrze to rozegrała. Zasiała pewne przeczucia, które nie miały żadnych podstaw już od pierwszego tomu, pielęgnowała je, po czym rozwinęła je na samym końcu w postaci zaskakującego zakończenia, po którym człowiek łapie się za głowę i mówi „o ja!!”. Niestety motywów tego wszystkiego nie poznajemy, co skłania nas do przeczytania trzeciego tomu. Po nudnawych przekomarzaniach i milionach opisów w końcu dostałam coś, na co długo czekałam. Zostałam mile zaskoczona.

Ziemia Święta podczas III krucjaty. Ryszard Lwie Serce przeciwko Saladynowi. Do tego proroctwo, asasyni i Przeznaczenie… Ciekawi bohaterowie i ich przemiany na tle twórczo uformowanej historii (a właściwie luk i hipotez). Do tego rozważania o fanatyzmie religijnym…

Książka latami stała na półce. Podchodziłam do niej chyba ze trzy razy. Niby mi się podobało, ale jakoś nie mogłam się zmusić do dokończenia. W końcu nadszedł ten dzień - zasiadłam i skończyłam. Nie jestem wybitną miłośniczką fantasy, ale uważam, że to nie był czas stracony. Akcji jako takiej brak, ale Rhezus jakoś wzbudził we mnie sympatię, nie wspominając o ciekawości - w końcu jego przeszłość była dosyć mglista. Fascynowała mnie również Agresja i jej wątek uważam za szalenie smutny. Książka nie jest najwyższych lotów, ale przyjemna w czytaniu - i tu ma plus.