Kolos. Cena amerykańskiego imperium

Bardzo dobra książka z zakresu historii gospodarczej. Autor stara się odpowiedzieć na tytułowe pytanie, analizując dzieje świata, zwracając uwagę na takie kwestie jak: kultura, instytucje polityczne, system gospodarczy, czy geografia. Skupia nawet uwagę na tak, niepozornych na pierwszy rzut oka, przyczynach jak rozwój zegarków osobistych. Pewne wspólne przyczyny rozwoju lub zacofania można wykazać w każdym okresie historii. Landes nie odkrywa koła na nowo: wolność, poszanowanie prawa własności, tolerancja religijna, brak dyskryminacji rasowej, równość płci, praworządność, gospodarka rynkowa, wykształcone społeczeństwo, handel międzynarodowy, otwartość na naukę, rozsądna polityka rządu - oto (w skrócie) idealne warunki tworzenia bogactwa. Oczywiście w dziejach ludzkości takie warunki to nowość, a i dzisiaj jest pod tym względem wiele do zrobienia. Przez większość historii decydowały inne, mniej lub bardziej do nich zbliżone, czynniki, lub te same tylko w różnych proporcjach. Kiedy zaistniały wspólnie dokonał się ogromny postęp, jakiego nigdy wcześniej nie było. Książkę czyta się świetnie, choć ze względu na rozmiar może ona nieco męczyć pod koniec. Na pewno warto po nią sięgnąć. Jeśli chodzi o minusy to widać, że autor ma jakiś problem z ekonomistami. Próbuje zrelatywizować fakty naukowe z dziedziny ekonomii. Wydaje mi się, że wynika to z profesji Landesa. Jest on historykiem, więc doszukuje się przyczyn w konkretnych wydarzeniach i osobach. Stąd też procesy gospodarcze są dla niego nie do końca zrozumiałe, teoria ekonomii zbyt abstrakcyjna. Prowadzi to do błędnych stwierdzeń na przykład, że protekcjonizm czasem pomaga oraz irytujących zgryźliwości autora względem ekonomistów. Zupełnie niepotrzebnie. Nie ma to aż tak dużego wpływu na moją ocenę, w końcu nie jest to podręcznik do ekonomii. Książka świetnie spełnia swoją funkcję jako opis historii gospodarczej. Warto odnotować, że od wydania książki (1998r.) minęło już trochę czasu, więc naturalnie nie obejmuje ona okresu ostatnich dekad. Podsumowując: Polecam.

Książka napisana z dużym talentem, niezwykle obrazowo. Jej najmocniejszą stroną są paradoks i ironia, które Tuchman wykorzystuje z mistrzowskim wyczuciem. Słabością — pewna wybiórczość: autorka chętnie sięga po fakty, które potwierdzają jej tezy, pomijając te, które im przeczą. A jednak to właśnie ta jednostronność nadaje książce nerw, rytm i charakter — sprawia, że czyta się ją jak opowieść z wyraźnym pulsem, nie jak suchą rekonstrukcję epoki.

14/2026 Pierwsza wojna światowa znajduje się w cieniu swojej następczyni. I nie można się temu dziwić. W latach 1939-1945 wszystko było niestety największe i najbardziej krwawe. Jednakże nie można zrozumieć II wojny światowej bez zapoznania się z historią Wielkiej Wojny, bo dwadzieścia lat, które je dzielą to tak naprawdę pauza, która dzieli jeden długi konflikt na dwie części. Zresztą w 1919 po konferencji pokojowej w Paryżu Ferdinand Foch, marszałek Francji podczas I wojny światowej popisał się wielką przenikliwością i stwierdził, że: „To nie pokój, lecz zawieszenie broni na dwadzieścia lat”. „Trafił” wręcz idealnie. Osobnym aspektem jest, iż wojna z lat 1914-1918 położyła podwaliny pod wiele wynalazków, które miały kluczowy skutek dla biegu nie tylko wojen, ale cywilizacji ogólnie. Czy to jeśli chodzi o medycynę, politykę czy gospodarkę wiele zjawisk, które nas otacza było stworzone na potrzeby prowadzenia wojny totalnej, nieznanej jeszcze do początków XX wieku. Tytuł książki uważam za o tyle adekwatny, bo po zamachu w Sarajewie na arcyksięcia Franciszka Ferdynanda Habsburga, tak naprawdę Europa popełniła samobójstwo i już nigdy później nie była tak wielka, jak na początku 1914 roku... *** Książka Andrzeja Chwalby jest kompleksowym opisem wszystkich aspektów Wielkiej Wojny. Od zmagań na wszystkich frontach wojny na lądzie, przez raczkujące lotnictwo, marynarkę wojenną, wojnę wywiadów aż po skutki dla społeczeństw poszczególnych państw. Wszystkie te historie są okraszone świetnym piórem Autora i bardzo przyjemne w odbiorze. Jest to jedno z lepszych opracowań podejmujących tematykę I wojny światowej na naszym rynku wydawniczym, zarówno jeśli chodzi o treść, jak i sposób podania informacji.

Książka jak inne ksiazki Fergusona bardzo dobra. Autor potrafi w interesujący sposób przedstawiać fakty z historii świata. Ale najbardziej cenię go za umiejętność łączenia i kojarzenia tych faktów. Powiązać etos pracy z religią. Rozprzestrzenianie się chorób z kolonializmem?. Proszę bardzo. Polecam tę ksiażkę. Można sobie podarować czytanie oststniego rozdziału , w którym Ferguson pine o aktualnych wydarzeniach. A aktualnym wydarzeniem w chwili pisania książki był kryzys 2008 roku. Trochę od tego czasu się wydarzyło. Inne rzeczy teraz mamy na głowie. Ale to pokazuje w jak zmiennym i dynamicznym świecie żyjemy.

" Serce Europy " to druga książka Normana Davisa w mojej biblioteczce przedstawiająca tym razem historię Polski, w sposób zupełnie odmienny od przyjętych powszechnie zasad. Tym razem autor przedstawia dzieje naszego narodu stosując chronologię wsteczną i zaczyna swoją opowieść w latach 80-tych XX wieku do czasów zaborów. Nie znajdziemy w niej więc typowych dat historycznych, opisów bitew i ich bohaterów. Historia Polski jest przedstawiona przez pryzmat postaw, sposobów zachowania się i poglądów ludzi żyjących w tamtych czasach. Czyta się ją z dużym zainteresowaniem i przyjemnością. " Serce Europy " i " Boże Igrzysko " to pozycje dla osób chcących poznać lepiej historię Polski. Polecam

Tematyka książki jest dość trudna. Autor w większości przypadków zakłada, że posiadamy ponadprzeciętną wiedzę w zakresie finansów, natomiast nawet po ukończeniu magisterki na kierunku "Finanse i Rachunkowość" miałem problem ze zrozumieniem niektórych fragmentów. Niemniej jednak książka jest dość ciekawa i szczególnie wciągająca w dalszych rozdziałach, kiedy dotyka bardziej przyziemnych tematów. Dzięki niej można lepiej zrozumieć instrumenty finansowe, które mamy do dyspozycji w dzisiejszych czasach. Warto jednak podkreślić, że jest to bardziej zlepek kilku różnych tematów, aniżeli chronologiczne przedstawienie historii pieniądza, jak sugerowałby tytuł. Każdy fragment posiada jednak odnośnik do źródła naukowego, co jest szczególnie interesujące dla osób chcących zgłębić swoją wiedzę w jakimś konkretnym zakresie. Z pewnością polecam dla osób, które mają dość dobre zrozumienie finansów, instrumentów finansowych i rynków kapitałowych. Bez podstaw może okazać się dość kłopotliwa pod kątem zrozumienia.

Trochę trudniejsza, ale jakże naturalna następna lektura po "Upadku Cesarstwa Rzymskiego". Wszystkie pochwały pod adresem tej książki są słuszne. Dorzucę jeszcze jedną - autorowi chciało się pochylić, i to ze zrozumieniem tematu, nad Europą środkowo-wschodnią. Oby stało się to nową normą wśród zachodnich badaczy.

Unikatowa patrząc na bibliografie Normana książka, jeżeli ktoś szuka czegoś podobnego do "bożego igrzyska" albo "europy" to się rozczaruje, to zbiór esejów o stereotypach i marginalizowaniu historii Europy wschodniej w ogólnym dyskursie historycznym, polecam gorąco a daje 7/10 z racji za dużej ilości wątków autobiograficznych które się miały nijak do głównego tematu

Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, jak drukowanie pieniędzy może wpłynąć na nasze życie i gospodarkę? 📚 #KsiążkaPolecenia #Hiperinflacja #KoszmarnySen 🔍 Oto książka, która przybliża nam historię niezwykle ważnego okresu, kiedy pieniądz umierał, a hiperinflacja działała jak koszmarny sen nad miastami. 📖 "Kiedy pieniądz umiera. Koszmarny sen o hiperinflacji" autorstwa Adama Fergussona to fascynująca podróż w realia lat 1919-1925, kiedy Republika Weimarska, Austria i Węgry zmagały się z niewyobrażalnym ludzkim cierpieniem spowodowanym właśnie tym zjawiskiem. Książka ta nie tylko otwiera oczy na liczne powiązania i zależności, ale ukazuje nam skalę destrukcyjnej siły hiperinflacji, która wykracza daleko poza sferę finansową. 💸 Utrata oszczędności to jedynie wierzchołek góry lodowej, a problemy z nią związane mogą mieć ogromne konsekwencje dla społeczeństwa. Hjalmar Schacht, geniusz centralno-bankowych zagrywek, odgrywał kluczową rolę w wykorzystaniu psychologicznych sztuczek, by zdobyć zaufanie ludzi do nowego bytu pieniężnego - marki rentowej. Ta niezwykła historia odbudowy zaufania, opisana z perspektywy asystentki Schachta, z pewnością zostanie w Waszej pamięci na długo. 💭 Książka Adama Fergussona to nie tylko wyjątkowe studium hiperinflacji, ale także poruszający temat dla dzisiejszych polityków i ekonomistów. Zrozumienie mechanizmów inflacji i druku pieniądza jest kluczowe, aby uniknąć powtórzenia błędów przeszłości. 📈 Zalecam tę lekturę wszystkim zainteresowanym finansami, gospodarką i polityką. 👩‍💼🤔 Jeśli szukasz czegoś wartego uwagi, to właśnie ta książka jest dla Ciebie! 💡 Nie dziwi mnie, że "Kiedy pieniądz umiera" ponownie stała się głośna w obliczu dzisiejszego kryzysu finansowego. To niezwykle aktualne studium hiperinflacji i przestroga przed nadmiernym drukowaniem pieniędzy. 💵

Ziemia Święta jest miejscem wyjątkowym. Na przełomie lat przechodziła w ręce różnych mocarstw: Rzymian, Arabów, Turków. O panowanie nad Jerozolimą toczyły się średniowieczne krucjaty i zarówno cywilizacja chrześcijańska jak i muzułmańska uważa to miasto za święte. Rywalizacja na tym terenie zaostrzyla się po 2. Wojnie Światowej, gdy państwa zwycieskie postanowiły na terenie Palestyny utworzyć żydowskie państwo Izrael, czym doprowadziły do konfliktu na tym terenie trwającego już niemal 90 lat. To Izrael stał się po wojnie miejscem rywalizacji Stanów Zjednoczonych i ZSRR, a później symbolem dominacji USA w regionie Bliskiego Wschodu. Po odzyskaniu państwowości w 1948 roku Izrael musiał się mierzyć z niezadowoleniem państw ościennych, stąd też postawiono na przemoc jako skuteczny środek odstraszania wrogów, a władzę w państwie przejęła grupa sabrów - wojskowych, która uchwyciła się stołków i nie chce ich oddać po dzień dzisiejszy, trzymając swoich rodaków w wiecznym strachu przed ekstermibacją. Po odejściu jednych, władze przejmują im podobni, aby na końcu przejęli ją ich dzieci. Demokracja w kręgach władzy to pozory, bo pomimo demokratycznie wybieranych władz rządzi tam junta wojskowa, która robi to co chce i nie pyta się nikogo o zdanie. Historia Izraela to historia ciagłych prowokacji, zabójstw, oszustw i korupcji. Mam wrażenie, że to właśnie stamtąd wzięło się powiedzenie " jak cię złapią to mów, że to nie twoja ręka". Na przemoc odpowiada się przemocą, przemoc się prowokuje i przemocą robi się politykę. A jeśli pojawiają się w historii momenty w których można mieć nadzieje na pokój, są one wzorcowo marnotrawione. Patrick Tyler pokazuje jak ksztaltowała się polityka Izraela i jak doszło do tego, że Izrael stał się hegemonem w rejonie i wszedł w posiadanie bomby atomowej. Prześwieta politykę Izraela posiłkując się swoją wiedzą dyplomaty i dzieli się zakulisową wiedzą. Nie szczędzi Izrealowi gorzkich opinii i bardzo wnikliwie analizuje izraelską politykę, skupiając się głównie na nazwiskach izraelskich przywódców, ich rodowodach, decyzjach i sposobie myślenia. Osobiście trochę mnie zmęczyło czytanie wciąż o tym samym, o powtarzających się w kółko kłamstwach, błędach przywódców, prowokacjach i schematach sprawowania władzy. O tym, że większość izraelskich polityków, mimo różnic, jest do siebie bardzo podobna. Izrael to kraj który wybrał przemoc, jako drogę do niepodległości i w imię swojego bezpieczeństwa odmawia prawa do wolności innym. Państwo, który rości sobie prawo do decydowania o tym, kogo należy zamordować, kogo zaatakować i gdzie wysłać swoje wojska. Bez oglądania się na innych, bez zwracania uwagi na organizacje międzynarodowe. Państwo, które pomimo tragedii holokaustu, samo traktuje podobnie Palestyńczyków. To przywódcy którzy uważają że wszystko im wolno i wykorzystują fakt że byli ofiarami nazizmu, aby usprawiedliwiać wszystkie swoje niecne działania. A świat jest zbyt politycznie poprawny, aby na to zareagować. Przynajmniej do tej pory. Autor kończy swoją opowieść w roku 2008, tuż przed drugimi rządami Benjamina Natanjahu, który odchodził za pierwszej swojej kadencji skompromitowany, co nie przeszkodziło mu w tym, aby przejąć władze ponownie i nie oddać jej aż po dzień dzisiejszy. Ale o tym już w książce ani słowa, bo kończy się ona przed ponownym objęcie rządów przez rządzącego po dziś, popularnego "Bibiego".

Kilka lat zabierałem się za jej przeczytanie i naprawdę było warto. Zawsze interesowało mnie, jak wyglądały próby skolonizowania Ameryki - szczególnie w kontekście mieszkających tam już indian. Książka opisuje ponadto ciekawe losy rozwoju i ekspansji na terenach Azji czy też przede wszystkim wpływu chorób, pasożytów i głodu na poszczególne nacje. Poruszane są również tak kluczowe wątki, jak: historia, niewolnictwo, rozwój rolnictwa czy sam fakt wyścigu poszczególnych państw europejskich w kolonizacji i codziennego ich życia na nowym kontynencie. Książka pod koniec momentami ciut przegadana historiami pojedynczych postaci - moim zdaniem niepotrzebnie. Solidne 8/10

Czy warto czytać książkę z przewidywaniami politycznej i gospodarczej przyszłości, 10 lat po jej publikacji? Jak najbardziej tak! Szczególnie książkę tego typu i o tej tematyce. Głownie dlatego, że pokazuje mechanizmy i sposób myślenia wielkiego imperium z aspiracjami do zarządzania całym światem. I o ile nie wszystkie przewidywania sprawdziły się w 100%, a część dopiero, z opóźnieniem się sprawdza, to teraz mamy możliwość ich obserwacji na własne oczy - jak wizje politologów przekształcają się w konkretne działania polityczne wpływające na nasze życie. Paradoksalnie, 10 lat temu, w momencie wydania tej książki pewnie większość z nas nie zauważyłaby tych mechanizmów i w jaki sposób i dlaczego są pociągane sznurki. Kto wtedy interesował się geopolityką, utrzymaniem równowagi, projekcją siły, zaburzeniami łańcucha dostaw? Książka proamerykańska, wprost mówiąca o dominacji i kontroli innych państw i obszarów geograficznych oraz o użytych metodach. A te metody wcale nie wydają się zbyt moralne. Są bezwzględnym działaniem państwa owiniętym w piękną propagandę, moralne hasła mające uspokoić przede wszystkim własne społeczeństwo które wyznaje inne wartości, jakże sprzeczne z imperializmem i jego zasadami. Polityczna dwulicowość, zmiany sojuszy i poglądów na tę samą sprawę, lawirowanie to metody polecane prezydentowi USA przez doradcę. Autor wcale nie uważa tego za coś negatywnego lecz za element niezbędny do przetrwania amerykańskiego imperium. Czyż nie byliśmy świadkami gwałtownej zmiany narracji i działań w sprawie popierania Kurdów, panicznego wycofania z Afganistanu czy gwałtownego i pełnego zaangażowania (ale cudzymi rękami) w wojnie na Ukrainie? Książka może zadziałać na czytelnika jak kubeł zimnej wody, szczególnie w świetle bieżących wydarzeń w Europie (wojna NATO-Rosja) czy co raz śmielszych działań Chin. Ale o ile w przypadku Polski dosyć duży fragment w książce opisuje w zasadzie obecny scenariusz działań politycznych i strategicznych USA, to w przypadku Chin, Friedman zupełnie nie przewidział rozwoju sytuacji (ale same mechanizmy opisane w książce są tam stosowane). Cały opisany układ Chiny-USA-Japonia-Indie jest zupełnie nietrafiony. Kolejne rozdziały opisują amerykańskie zaangażowanie (także historyczne) i strategię w najważniejszych regionach świata oraz stanowisko wobec najważniejszych zjawisk np. terroryzmu, migracji, nowych technologii. Z pewnym zaskoczeniem zdałem sobie sprawę, że Bartosiak mówi Friedmanem.

Świetnie napisana historia podbojów Portugalczyków na Oceanie Indyjskim. W sumie rzadko poruszany i eksponowany okres, który jest napakowany niesamowitymi wydarzeniami takimi jak przykłady przygniatającej ludzkiej głupoty, agresywności, niekompetencji, braku empatii, czy zrozumienia,. Ponadto możemy zobaczyć jak ludzie małej inteligencji, zaślepieni ideologią/patriotyzmem lub religią czynią rzeczy niemądre oraz haniebne. Z drugiej strony rzadkie (a tym bardziej wpadające w oko) przypadki heroizmu, rozwagi, sprytu i miłosierdzia są często nienagradzane, a nawet karane. Można więcej? Chcę więcej!

Dostajemy tu naprawdę poważne dzieło. Nie ma tu żadnej żenady, jest poważne traktowanie czytelnika, rzetelny opis wydarzeń poprzedzających wybuch I wojny światowej czyli Wielkiej Wojny i jej przebieg w 1-szym miesiącu jej trwania na froncie zachodnim Belgii i Francji i pobieżnie na froncie wschodnim (tylko w zasadzie wydarzenia poprzedzające i przebieg bitwy pod Grunwaldem II aka pod Tannenbergiem). Niestety my Polacy mamy z anglosaskimi autorami historycznymi ciągle ten sam problem: nie znając języków słowiańskich poprzestają na opisywaniu naszego regionu na napisanych przez innych banałach, piszą po łebkach albo ignorują ten obszar. Nas Polaków zasadniczo powinien zaciekawić jeden akcent z zachowanych materiałów źródłowych opisany przez autorkę - jak Niemcy już w początkach XX wieku byli nastawieni ksenofobiczne, etnocentrycznie (manii wielkościowej), rasistowsko, militarystyczne i parły ze swoim niezrównoważonym Wilhelmem II do wojny w oparciu o gospodarkę rozbujaną protekcjonizmem z doktryn Friedricha Lista i dorównującą gospodarce angielskiej.

O dziwo Anglik napisał w miarę obiektywną biografie Cesarza Francuzów( i sporej liczby Polaków). Barwny, żywy język sprawia, że książkę, pomimo 1000 stron czyta się zaskakująco szybko. Autor stara się bez uprzedzeń zrozumieć motywy działania Cesarza oraz skonfrontować obiegowe opinie na temat kontrowersyjnych posunięć i działań Napoleona z faktami. Do tego szczegółowe opisy bitew na tle ówczesnej geopolityki. Znakomita książka, myślę że do "strawienia" nawet przez kompletnych laików w temacie Epoki Napoleońskiej.

Po przeczytaniu tej pozycji naszła mnie pewna refleksja, zdałem sobie sprawę, jak skostniałe i wymagające progresu są nauki humanistyczne. A szczególnie historia. Taka analogia z naszego podwórka - od kilku lat widzimy progres na polu badań nad religią i mitologią Słowian. Pomijając antynaukowych szurów pokroju Kosińskiego czy Bieszka (dla których narzędzie krytyki źródeł nie istnieje, jeśli tylko pasuje im do tezy wyssanej z d***), udało się wyjść poza sztywny gorset sceptycyzmu narzuconego przed laty przez Łowmiańskiego, przede wszystkim dzięki językoznawcom i etnologom (Łuczyński) oraz archeologom (Szczepanik). Jest tych nazwisk oczywiście więcej, ale konkluzja też jest oczywista - historia MUSI opierać się na interdyscyplinarności! Wszystko co miało zostać poddane analizie, zostało już dawno zweryfikowane po tysiąckroć! Kupując kolejną biografię czy syntezę dziejową nie znajdziemy w niej nic, co nie zostało już wcześniej napisane. Ba! To wszystko bez problemu znajdziemy na Wikipedii lub dowolnej innej stronie internetowej! Postęp jest możliwy tylko dzięki bardziej holistycznemu podejściu do historii jako nauki. Dlatego już na studiach powinny być zajęcia z nauk pomocniczych, a studenci historii bardzo szybko powinni podejmować się konkretnych specjalizacji – historyk ekologii, etnolog-religioznawca itd. I w tej interdyscyplinarności leży siła tej książki. Z jednej strony uczciwie argumentuje źródłami (relacje odkrywców i misjonarzy, bardzo bogata bibliografia i polemika w przypisach), daje dojść do głosu różnym rozbieżnym opcjom naukowym no i posiłkuje się wynikami badań geologów, botaników, chemików, astronomów i jeszcze wielu innych specjalistów. Co z tego wychodzi? Bardzo odważny, bynajmniej nie foliarski, obraz prekolumbijskiej Ameryki. Mann doskonale punktuje, jak bardzo badania nad historią Ameryk „ewoluowały” na przestrzeni wieków. Zadufani konserwatyści swoich szkół musieli ustąpić przed nowoczesną nauką (jak datowanie radiowęglowe) i dziś już prawie nikt nie neguje starszej metryki pierwszych „Amerykanów”, czy osiągnięć agrotechnicznych cywilizacji Nowego Świata. A jednak nadal pozostaje tyle do zbadania! Wzgórza Beni, osady typu Cahokia i kultury Missisipi czy Hopewel, kultury andyjskie i amazońskie… Co jeszcze w tej książce jest fascynujące? Że rozwija horyzonty, że wskazuje nowe ścieżki warte podążenia, daje pole nowym zainteresowaniom i uzmysławia, że nawet przy czterdziestce można się sporo nowego dowiedzieć o świecie. Dowiedziałem się z niej np. że kukurydza to pierwsze GMO w historii i nie chodzi tutaj o jakiś dobór naturalny jak było w przypadku „naszych zbóż”, nie, kukurydza to twór sztuczny! Albo że „wynalazek” Indian jakim jest terra preta (amazoński czarnoziem) może być użyteczny do walki z jałowieniem gleb i zwiększeniem areałów rolniczych na terenach z ich deficytem! I to jest dopiero niezaprzeczalny argument na potrzebę większej interdyscyplinarności nauk historycznych! Na koniec kilka wad (w większości subiektywnych). Czuć amerykański rodowód autora. Przejawia się to w jego sposobie postrzegania świata (rewolucja amerykańska dała ŚWIATU demokrację. CO? XD), ale też w samej formie książki, która jest wzorowana na reportażu. Naprawdę nie interesują mnie anegdotki z podróży autora. Tym bardziej, że większość z nich nic nie wnosi do lektury. Druga wada, to zbytnia apoteoza rdzennych Amerykanów. Ja wiem, że należy rozwiewać mit „dzikusa”, ale żeby od razu popadać w drugą skrajność? Dwa przykłady – autor usprawiedliwia rytualne mordy Azteków tym, że w Europie równie wielu ludzi wieszano lub ścinano toporem za przestępstwa. Znowu – CO XD? Albo, w przypadku wspomnianej już „demokracji” – Mann oczywiście jako „indianofil” - szuka genezy tej demokracji użyczonej światu właśnie w ludach Pn. Ameryki, a dokładnie konfederacji Irokezów. Sek w tym, że podobne, „demokratyczne”, czy protoparlamentarne formy powstawały niezależnie w różnych miejscach świata. Sorry Charles, ale taka na przykład polska demokracja ma swoje korzenie w słowiańskich wiecach i szlacheckim sejmie, a dopiero później w republikańskiej Francji czy amerykańskiej rewolucji.

Jest sporo mikro-błędów (choćby o relacjach rodzinnych Puławskich w opisie Konfederacji barskiej) i czuć, że odbiorcą ma być głównie ktoś kto nie przeżywa(ł) historii Polski osobiście, ale kilka bardzo cennych uwag zwłaszcza w końcowych rozdziałach. I bardzo zniuansowane podejście to pewnych trudnych i bolesnych tematów, gdzie autor nie pojechał obowiązującym mainstreamowym trendem (często wbijającym Polakom szpile nie zawsze do końca słusznie), ale jednak starał się w miarę uczciwie przedstawić wydarzenia. Nie ukrywam, że za tą "uczciwą" końcówkę mocno podniosłem ocenę...

Czytałem zaraz po "Upadku Cesarstwa Rzymskiego" więc niejako jest to tom II, sequel, kontynuacja... Myślę, że trochę słabsza pozycja niż część pierwsza, chociaż sporo się dowiedziałem o próbach "podpięcia się" różnych graczy pod kontynuację lub odbudowę Cesarstwa w nowym wydaniu. Jako pasjonat-amator miałem zawsze w wyobraźni: rozwinięty Rzym i cała reszta barachła barbarzyńskiego, a jednak podczas lektury zaskoczyło mnie jak to się losy potrafią odmieniać, i początkowi barbarzyńcy z biegiem czasu, kreują się później na paniska :) taki przykład i lekcja ciągle aktualna dziś. Ale to tak na marginesie, w samej książce trzy pierwsze rozdziały najciekawsze, w sensie próby Gotów, Bizancjum lub wschodnich Franków natomiast ostatni rozdział o papiestwie, jakby rozumiem koncepcję, ale dla mnie był nudny i mało ciekawy. Sama teza, że papiestwo było ostatnią i udaną próbą restauracji Cesarstwa jest dla mnie zaskakująca i niezbyt przekonywająca, w zestawieniu z zamysłami tych próbujących poprzednio. Jeszcze jedno, autor ma tendencję do przeładowywania treści zbędnymi nazwiskami chwilowych wodzów, władców czy postaci. Jak się czyta to hobbystycznie a nie akademicko to jednak potrafi zmęczyć.

Zbigniew Brzeziński to niewątpliwie postać warta niejednej książki, bo był jednym z najbardziej wpływowych Polaków w historii naszego kraju, kreując politykę amerykańskiego supermocarstwa względem ZSRS i bloku sowieckiego. W tej pozycji można więc zrozumieć czemu o Brzezińskim się mówiło i mówi nadal tak dużo.

Klasyk geopolityki, jakim jest Kissinger przybliża każdy rejon świata i jego wpływ na porządek świata. Podstawa dla tych, którzy chcą wejść w świat historii polityki i oddziaływania wydarzeń oraz imperiów na losy świata. Dla bardziej obytych w temacie czytelników, książka nie będzie wyzwaniem oraz dostarczycielem nowych informacji.