Kochani, dlaczego się poddaliście?

Recenzja: 📼Eleonora i Park- Rainbow Rowell📼 4,5/5⭐️ 📼Niektóre książki skierowane do młodzieży są po prostu tylko rozrywką i to jest okej, a niektóre przekazują wartości, o niektórych zapominamy, a o niektórych nigdy nie zapomnimy. I to jest właśnie taka książka wartościowa, o której po odłożeniu na półkę nie da się zapomnieć i pozostawia w sercu coś na rodzaj pustki. 📼Ta książka była poruszająca, porusza problemy o których mało kto odważy się mówić, czy pisać, więc naprawdę jestem pełna podziwu dla autorki że podjęła się tego tematu i pozostawiła czytelnika w refleksji, pokazała że życie nie zawsze jest kolorowe, że nie każdy ma zapewniony dobrobyt. 📼Czytając tą książkę sięgnęłam po nią w najlepszym z możliwych momentów w moim życiu w jakim mogłam się na nią zdecydować, bo był to moment kiedy sama utraciłam kontakt z bliską mi osobą i ta książka dała mi zrozumienie, pokazała że emocje które przeżywam są normalne i nie należy się ich wstydzić. 📼Książka poruszająca tak ciężkie tematy została napisana niesamowicie lekko, czyta się ją szybko, czytelnik jest się w stanie szybko wciągnąć w fabułę i każda strona pozostawia po sobie pytanie co będzie dalej. 📼Uważam że tą książkę powinien przeczytać każdy, aby zrozumieć że wiele nas różni, ale nikt nie wie co tak naprawdę dana osoba przeżywa w domu, nikt nie wie jakie mamy zaplecze doświadczeń i to że ktoś się czymś od nas różni, odbiega od reszty, nie daje nam prawa do wyśmiewania takiej osoby z tego powodu, pokazuje też że życie często stawia nas przed ciężkim wyborem, gdzie nie ma dobrej albo złej decyzji, musimy kierować się dobrem własnym, nie patrząc na innych i wybrać najmniejsze zło.

- Popatrz na tych dwoje. - Dlaczego? - To najdziwniejsza para na świecie. Lea i Gabe są dla siebie stworzeni. Słuchają tej samej muzyki, lubią identyczne jedzenie i mają podobne poczucie humoru. Niestety oboje są bardzo nieśmiali, a w dodatku chłopak skrywa pewien sekret. Między nimi aż iskrzy, a wszyscy wokół to widzą. Oni sami nigdy by nie przypuszczali, że tak wiele osób trzyma za nich kciuki. Bariści śledzą ich rozwój znajomości jak serial telewizyjny. Kierowca autobusu opowiada o nich swojej żonie. Kelnerka podstępem sadza ich obu przy jednym stoliku. Nawet wiewiórka uważa, że byliby idealną parą. Kiedy oboje w końcu zrozumieją, że łączy ich niezwykłe uczucie? Które z nich zdecyduje się zrobić ten pierwszy krok? Czy nie będzie wtedy już za późno? Spędziłam z nią miło czas, jest to lekka powieść, przez którą się płynie. Moją ulubioną postacią była kelnerka. Trochę cukierkowa sytuacja, ale takie lubię. Polecam osobom, które lubią niezobowiązujące historie.

Dość nierówny zbiór świątecznych opowiadań, co zrozumiałe skoro spisany przez różnych autorów, z innymi koncepcjami. Niektóre historie zadziwiają, inne zastanawiają, niektóre bawią, inne wzruszają, prawie każda wywołuje jakieś emocje, ale nie każda jest oczywista co do znalezienia się w tej książce. Niektóre opowiadania mogłyby być dłuższe, bo mają dość ciekawy pomysł, a ostatecznie nie zostały odpowiednio rozwinięte. Głównie dla młodzieży, co jest wskazane w gatunku.

Książka ma przede wszystkim piękne przesłanie. Wbrew pozorom miło czyta się rozmyślania nastolatka płci męskiej, który dla znajomych jest duszą towarzystwa. Historia mogłaby być ciekawsza, bo zdarzenia w niej zawarte są raczej przewidywalne. Nie podobały mi się również wstawki o science fiction, bo moim zdaniem niczego tu nie wniosły.

Była to książka, którą czytało mi się dosyć szybko. Jest też w pewien sposób urocza i pokazuje prawdziwe życie. Pojawiają się tutaj wątki opieki nad rodzicem, początku studiów, zaklimatyzowania się w nowym środowisku, oszukania przez najblizszych, pierwszej prawdziwej miłości i rozstań, przyjaźni, nauki, porzucenia przez matkę, fanfiction i całego procesu pisania. Książka ta pozytywnie mnie zaskoczyła, jednakże zawiera jak dla mnie kilka nierozwiązanych wątków np. Czy głównej bohaterce udało się zbliżyć do Leviego, co tak naprawdę stało się z Wren w tą noc kiedy wylądowała w szpitalu.

To już ostatnia (jak na razie) wydana w Polsce książka, jaką mam możliwość przeczytać, Matthew Quicka, który w swoich powieściach potrafi wymyślać zarazem dziwne jak i niezwykłe historie. Główna bohaterka "Prawie jak gwiazda rocka" Amber Appleton jest niezwykłą optymistką, która otacza się niezwykłymi przyjaciółmi. A oto kilka przykładów: Chrystusowe Diwy z Korei (CDK) – grupa kobiet, które pochodzą z Korei (jak sama nazwa wskazuje), a Amber uczy je angielskiego; Ojciec Chee (OC) – ksiądz pochodzący również z Korei, przewodzi CDK; Szeregowy Jackson (JC) – starszy mężczyzna, który walczył w Wietnamie; Ty, Jared, Chad i Ricky – kumple z Federacji Fantastycznych Fanatyków Franksa. Każdy z nich jest inny: jeden jeździ na wózku, drugi ma autyzm, a trzeci się jąka. To nie wszyscy przyjaciele Amber, gdyż ma ich o wiele więcej (nawet przyjaźni się z dyrektorem szkoły do której uczęszcza). Aa. I bardzo wierzy w JC. Podobał mi się niezmierny optymizm bohaterki oraz to, że pomimo tragedii jaka ją spotkała, potrafiła odbić się od dna. Wydawnictwo Otwarte postarało się i tłumaczenie jest niezwykłe. Został zachowany naprawdę fajny, lekki, a nawet luzacki, styl (chociaż przyznaje, że czasami irytowało mnie to ciągłe powtarzanie wyrażenia „bez kitu”). Szybko idzie dać się pochłonąć przygodom dziewczyny i jej zadziwiających przyjaciół. Niesamowita książka o sile dobra i wierze w przyjaźń. W dosyć lekki sposób opisuje problemy życiowe. Autor pokazuje też dlaczego warto pozostać sobą (nawet w obliczu tragedii) oraz to, że ważni są w naszym życiu inni ludzie. Czytając książkę można śmiać się razem z bohaterką, by później razem z nią płakać. „Prawie jak gwiazda rocka” jest bardzo dobrą pozycją autora, jednak jak na razie i tak nie przebiło nic „Wybacz mi, Leonardzie”. http://magiczneksiazki.blogspot.com/

"Zastanawialiście się kiedyś nad wszystkimi wieczorami waszego życia, których nie potraficie sobie przypomnieć? Tak prozaicznymi, że mózg nie zadał sobie trudu, aby je zarejestrować. Setki, może tysiące wieczorów rozpoczęło się i zakończyło, nie pozostawiając żadnego śladu w pamięci. Czy to was nie przeraża? A co, jeśli wasz umysł zapamiętuje te niewłaściwe wieczory?" Opowieść o chłopaku, który w dniu swoich urodzin postanawia zabić swojego najlepszego przyjaciela? Brzmi jak groteskowa opowieść. Nic bardziej mylnego. Niech opis Was nie zmyli - tak naprawdę dostajemy godną uwagi historię poruszającą tematy współczesnego świata. Bolesna, słodko-gorzka i ważna. 9.5/10

4/5 ☀️ ❝Bo kiedy znajdziecie kogoś, kto lubi was za to, jacy jesteście naprawdę, i kogo wy lubicie za to, jaki on jest naprawdę, musicie zrobić wszystko, co w waszej mocy, żeby go nie stracić.❞ ❝W tym świecie ludziom wydaje się, że ukryci za swoimi ekranami i nickami mogą wygadywać okropne rzeczy o kimś, kogo nawet nie znają.❞ ❝Spotkanie z Noah było punktem zwrotnym w moim życiu i teraz wreszcie sama piszę dla siebie scenariusz.❞ Moja przygoda z Girl Online zaczęła się już w gimnazjum. Najpierw przeczytałam drugą część (pierwszą miał już ktoś wypożyczoną 😭 i w bibliotece jej nie było), a później zaczęłam od drugiego tomu. Ten reread przypomniał mi jaki mam sentyment do tej serii ❤️ Na początku miałam taki lekki zastój, dopiero pod koniec września znalazłam czas, żeby na spokojnie czytać. Tak się wciągnęłam, że nawet zerwałam nockę. Kocham za nawiązania do Harry'ego Pottera, Krainy Lodu i Zmierzchu 💙💙 Dzięki rereadzie przypomniałam sobie o tym, że po raz pierwszy spotkałam się z Noahem Flynn w Girl Online, a nie w The Kissing Both XD. Rozdziały są krótkie, więc się czyta książkę w ekspresowym tempie. Lekka, miła i przyjemna młodzieżówka, przy której bardzo miło można spędzić jesienne/zimowe wieczory.

Z pozoru normalny dzień, jak każdy inny, nie licząc imprezy, mającej miejsce uprzedniego wieczoru, która to skończyła się... nieprzyjemnie. Po tym, jak Sam wdał się w kłótnię z Haydenem i padło o kilka gorzkich słów za dużo, chłopak decyduje się odwiedzić przyjaciela. Z samego rana. W jego łóżku znajduje jednak bezwładne, zimne ciało... Na szafce nocnej stoi opróżniona butelka i puste opakowanie po lekach psychotropowych. I pendrive z krótkim listem... Skierowanym do niego. A w nim tylko słowa "Dla Sama. Posłuchaj, a zrozumiesz"... Moje oczekiwania wobec "Playlist for the Dead. Posłuchaj, a zrozumiesz" były wysoce... ambiwalentne. Pierwszy raz zetknęłam się z tym tytułem w listopadzie 2015 roku, czyli w momencie wydania jego tłumaczenia na naszym rynku. Mocno mnie wtedy zaintrygował. Tematyka w pełni trafiła w moje gusta, a sam pomysł z playlistą i przeplataniem rozdziałów kolejnymi tytułami piosenek głęboko poruszył duszę muzykoholiczki. Z drugiej strony, opinie na jego temat były w większości negatywne. Spotkałam się też z porównaniami do "13 powodów", co jeszcze mocniej odstręczało. Co prawda, dzieło Jaya Ashera kontemplowałam lata świetlne temu, ale doskonale pamiętam, jak blado wypadło na tle serialu - i to mimo licznych zgrzytów, w tym także momentu kompletnego odklejenia się twórców. Dlatego też latami sukcesywnie powstrzymywałam się od zakupu, aż w końcu uległam instynktowi... I niebiosom niech będą za to dzięki, chwała na wieki, etcetera, etcetera. Dawno nie miałam do czynienia z tak dobrze skrojoną młodzieżówką (kto by się tego spodziewał po osobie, która młodzieżówek zwyczajnie nie czyta) i coś czuję, że będę do niej często wracać. Tak jak na ogół staram się unikać rereadów, tak tutaj będę to robić bezpardonowo, bo dostarczyło mi to nie tyle swego rodzaju rozrywki (dobre sobie), co głębokich refleksji i... chwil ukojenia. Przewrotność losu bywa nieobliczalna, widocznie najlepiej otulają mnie opisy niezaprzeczalnie dołujących tragedii. Hayden nie miał łatwo w życiu. Wygórowane oczekiwania rodziców, którym nie sposób było sprostać, złe stosunki ze starszym bratem, nieustannie się nad nim znęcającym ku uciesze kolegów. Problemy w szkole, nadwaga, wyszydzanie, drwiny i obelgi pod jego kątem. Brak dziewczyny, znajomych, perspektyw i nadziei na lepsze jutro. W zasadzie jedyną osobą, która trzymała go przy życiu, był Sam. A i on w pewnym momencie zaczął się od niego oddalać... Wszystko to - i dużo, dużo więcej (to nigdy nie jest prosta przyczyna) - doprowadziło do ostateczności. Czy to musiało tak się skończyć? Czy może dało się tego uniknąć? Kto zawinił? Nasuwa się wiele pytań, na które nie można udzielić jednoznacznej odpowiedzi... Pełna, oryginalna opinia tutaj: https://www.instagram.com/p/DBc95o2NEVa/?img_index=1

"Odniosłam wrażenie, że zdobyłam dowód na to, że nie wszystkie dni są tej samej długości, a czas nie zawsze waży tyle samo. Że może istnieć nieskończona liczba światów wewnątrz innych światów, jeśli tylko im się na to pozwoli." Jak bardzo nasze życie może się zmienić, gdy stracimy kogoś naprawdę nam bliskiego? Kogoś, kto rozumie nas bez słów i dzieli z nami pasje, dzieli z nami swoje życie. June Elbus musiała zmierzyć się właśnie z taką zmianą po utracie ukochanego wujka Finna, zmarłego na AIDS. Nie wiedziała jednak, że ten zostawił jej kogoś, kto pomoże odkryć jej życie na nowo, kto pokaże jej jak bardzo śmierć może pomóc docenić życie. Czy było tak, że książkę kupiłem tylko i wyłącznie dlatego, że w tytule i na okładce pojawiły się wilki? Przyznaję się bez bicia. Potem książka spędziła kilka dobrych lat na półce - musiała przecież dojrzeć i trafić na mój odpowiedni nastrój. Czy żałuję, że tak długo czekała? Absolutnie nie. Nie sądzę, abym jako nastolatek był w stanie przeczytać tę książkę doceniając jej sens i wychwytując ukryty przekaz. Czytało się ją momentami naprawdę ciężko, bo to wcale nie jest łatwy temat. To nie książka na raz. To trudna historia o żałobie i poszukiwaniu sensu na nowo, to historia o radzeniu sobie z samym sobą, o przemijaniu i zmianach. I wielu innych rzeczach. Przede wszystkim była to powieść niezwykle emocjonalna. Ale nie w oczywisty sposób. Emocje pojawiały się nagle, spontanicznie i tak również znikały, ustępując miejsca z powrotem tym łagodniejszym i nieco bardziej pozytywnym. Czekały w uśpieniu na moment, kiedy będą mogły znów uderzyć. Tak jak wiele było emocji, było też uczuć. Nieoczywista siostrzana miłość, skryta pod pozorną maską "nie obchodzisz mnie", samoświadomość i przyznanie się do winy - co nigdy nie jest łatwe, a to wszystko oplecione niezwykłą przyjaźnią, której brak odczuwał nawet czytelnik. Główna bohaterka jest przeciętną dziewczyną - nie jest silna, nie ma w niej żadnego przełomu, jest ludzka, ma wady, z których zdaje sobie sprawę. Mówi o nich, ale wie, że są jej częścią, z którymi musi się pogodzić. Ma problemy emocjonalne i dotykają ją również rozmyślania emocjonalne. Jest wrażliwą nastolatką zakochaną w historii, żyjącą trochę w swoim świecie. Chodzącą do lasu, gdzie słychać wycie wilków. Jest w niej trochę ciebie i trochę mnie. Jest w niej trochę nas wszystkich, a jednocześnie nie ma w niej nikogo z nas. June zmaga się tutaj z niezwykłą stratą. Ma poczucie, że straciła wręcz część siebie. I może rzeczywiście tak jest. Może kiedy umiera nam bliski, zabiera ze sobą kawałek naszej duszy, który po swojej śmierci odzyskujemy. A to też nie należy do najłatwiejszych. Być świadomym tego, że nasze ciało słabnie, odpuszcza i powoli, dzień w dzień, przegrywa walkę z chorobą. Ta historia pokazuje jak niesamowicie trudna ta sytuacja jest dla obu stron. Uświadamia też, z jak wielkim strachem wiązało się AIDS w latach 80. Kiedy jeszcze nie wiedzieliśmy o tej chorobie tyle, ile wiemy teraz. Ludzie bali się przytulić, a chorzy stawali się społecznymi odludkami, w większości przypadków cierpieli w samotności, od społeczeństwa otrzymując jedynie pogardę, wrogość, widząc w ich oczach strach. Ale oprócz tego oczywistego przesłania, powieść ma w sobie wiele ukrytego sensu, który każdy czytelnik zinterpretuje inaczej. Nieoczywiste myśli i niedopowiedziane słowa, postać Toby'ego tak wielowymiarowa i w tym wszystkim June. Mi książka najbardziej uświadomiła, że człowiek przemija. Natura przemija. Stare zwalnia miejsce nowemu i kluczem jest, aby wynieść z życia to, co możemy. Aby czerpać przyjemność z chwili obecnej. Czy polecam? Oczywiście. Czy nastolatkom? Niekoniecznie. Aby czerpać z książki więcej, trzeba być na nią gotowym. Sami zadecydujcie, czy jesteście. Nie mówię, że będzie łatwo, nie mówię, że będzie kolorowo. Ale może również znajdziecie w tym szarym świecie swój las i usłyszycie wycie wilków, których wcale nie powinno w nim być. Może choć na chwilę przeniesiecie się do swojego świata wykreowanego przez wasze osobiste marzenia i choć na chwilę zatrzymacie się, aby przypatrzeć się wilkowi. "Na tym właśnie polega sekret. Gdy człowiek akceptuje samego siebie i zadaje się tylko z najlepszymi z możliwych osób, śmierć wcale nie jest straszna."

O tym, że prawdziwych przyjaciół nie kupisz w każdym sklepie z przyjaciółmi. Bohaterami tej książki jest dwóch nastoletnich Willów Graysonów, którzy pewnego dnia wpadają na siebie kompletnym przypadkiem w miejscu, w którym żaden z nich zwykle nie bywa. Samo spotkanie jest zaskakująco mało znaczące, właściwie nie dzieje się wówczas nic przełomowego, a jednak w szerszej perspektywie okazuje się ono dla obu Willów impulsem do tego, żeby spojrzeć z boku na siebie i swoje relacje z innymi, choć oni sami właściwie już do samego końca nie spotykają się ponownie. Obu chłopców łączy to, że są swego rodzaju outsiderami. Pierwszy Will nie lubi być w centrum uwagi, niewychylanie się jest jego strategią na życie, często idzie z prądem, ulegając wpływom innych, bardziej charyzmatycznych osób. Drugi Will jest zbuntowanym nastolatkiem, zmagającym się z depresją (i na mój gust trochę za bardzo celebrującym własny ból istnienia), izolującym się od świata i żyjącym w przekonaniu, że mało kto jest godzien całować go w pierścień. Ciężko tego bohatera polubić (przynajmniej z początku), a nie pomaga fakt, że wydaje mi się trochę "niedopisany", pierwszy Will wydawał mi się jako postać zdecydowanie pełniejszy i lepiej wykreowany. Cała książka jest jedną wielką odą do przyjaźni, a romanse (choć też obecne, w ilości aż dwóch sztuk) są tutaj raczej na drugim planie. Jednym z najważniejszych wątków jest kryzys, który jeden z Willów przeżywa w relacji ze swoim najlepszym przyjacielem. Książka rozprawia się tutaj z taką wizją przyjaźni, według której przyjaciele są głównie publicznością, z którą spędza się wolny czas i którą można odstawić na boczny tor, kiedy pojawia się opcja na związek. Pokazuje przy tym, jak kluczowa jest rola zwykłej szczerej rozmowy i wyraźnego stawiania granic, ale także gotowość do odpuszczania pewnych spraw i akceptowanie siebie nawzajem, bez prób zmieniania kogoś na siłę. Bardzo podobało mi się też podkreślenie tego, że miłość nie jest uczuciem zarezerwowanym tylko dla relacji romantycznych i że przyjaciół też można kochać w zupełnie pozbawiony erotyzmu sposób. Oprócz tego dosyć sporo miejsca zajmuje wątek przygotowywania szkolnego musicalu autorstwa jednego z drugoplanowych bohaterów i opartego o wątki z jego biografii. W tych momentach książka balansuje nieco pomiędzy kampem a kiczem, ale w ogólnym rozrachunku wypada to całkiem przyjemnie, a nieco już dziś zużyte nawiązanie do "Spartakusa" wywołało uśmiech na mej twarzy zgorzkniałego grzyba. Mimo wszystko urocze młodzieżówki są dobre, bo są dobre i urocze, cbdu.

🏊🏼Chyba potrzebowałam wskoczyć do basenu z zimną wodą, a zamiast tego przeczytałam “W śnieżną noc”, antologię trzech opowiadań young adult na której okładce widnieją same potężne nazwiska takie jak John Green, Maureen Johnson i Lauren Myracle. ⛄Antologia opowiada o wielkiej śnieżycy, która paraliżuje w święta Bożego Narodzenia pewną część stanów zjednoczonych, a także dodaje lekkiej goryczki do magii świąt. 🥨Jako wielka fanka Greena nie zdziwił mnie fakt, że najbardziej podobało mi się właśnie opowiadanie jego autorstwa, które oscyluje wokół motywu friends to lovers. 🎿Nie ukrywam jednak, że pierwsze opowiadanie, o dziewczynie, której rodzice trafili do więzienia (z dość zabawnych powodów), a ona, zamiast dotrzeć do dziadków na florydzie, utknęła gdzieś w małym miasteczku Gracetown bardzo mi się podobało. Do tego stopnia, że jeśli będę miała okazję, to pewnie sięgnę po jedną z książek autorki. 🥧Książkę czytałam latem, gdy na termometrze było blisko 30 stopni, a i tak bawiłam się przy niej świetnie. Jestem pewna, że poznając tę historię w środku zimy, wrażenia stałyby się jedynie intensywniejsze. 😘Coż więc mogę zrobić innego, jak polecić wam tę książkę i odesłać do lektury. Dla mnie bardzo mocne 8/10 prawdopodobnie nie raz jeszcze zrobię reread. /Neerdie

Dość naiwna, średnio napisana, ale też nie najgorzej. Nie ma tu większej głębi. Krótka i przyjemna, całkiem dobrze się czytało. Takie guilty pleasure, dla odmóżdżenia, na poprawę humoru czy chwilę nudy ;) Film był dla mnie zdecydowanie gorszy, ale to kwestia gustu

Czy to jest młodzieżówka? Tak. Czy ja ją pochłonęłam w jeden dzień? Tak . Czy spodziewałam się, że ta książka będzie nieodkładalna? Nie. Czy warto ją przeczytać? Tak. Dlaczego? ...bo potrafi oddać, co w głowie młodzieży siedzi...to, jak z ich perspektywy potrafi wyglądać świat, i co jest dla nich ważne... Nie będę ukrywać...niby lekka historia, a kryje tyyyyle emocji...i przypomina, że warto, i należy, próbować zrozumieć z czym zmaga się młody człowiek...

Ta książka to dwie historie: z jednej strony urocza i wzruszająca, z drugiej smutna i przygnębiająca. Opowieść przedstawia relację dwójki bohaterów, która – co może być kluczowym problemem – opiera się właściwie na niczym. Trudno uwierzyć w więź, jaka między nimi powstaje, ponieważ interakcji między nimi jest zaskakująco mało. Główny bohater zdaje się obsesyjnie wracać do wspomnień o dziewczynie, mimo że ich relacja była powierzchowna, a sama bohaterka bywa wręcz irytująca, co dodatkowo nie ułatwia odbioru. Historia przedstawia “dorosłe problemy niedorosłych ludzi”, co może być interesujące dla młodszych czytelników, jednak dla starszych może to wydawać się nieco frustrujące. Sposób, w jaki bohaterowie radzą sobie z trudnościami, jest daleki od ideału, ale niestety odzwierciedla życie – czasem chaotyczne, pełne emocjonalnych błędów i nieporozumień. Mimo że początkowo trudno było wciągnąć się w fabułę i uwierzyć w przedstawione wydarzenia, końcówka wyróżnia się jako bardziej sympatyczna i urocza. Nie jest to jednak zakończenie, które pozostawia czytelnika z poczuciem pełnej satysfakcji – brakuje mu konkretów i zamknięcia wątków. Podsumowując, jest to opowieść, która może trafić do młodszej publiczności, oferując im pewną lekcję życia. Dla bardziej wymagających czytelników jednak może okazać się zbyt mało przekonująca. Dobrze czyta się finał, ale jako całość historia pozostawia niedosyt.

Naprawdę rewelacyjna książka. Wciąga od pierwszej strony i sprawia, że nie można się od niej oderwać. Przeczytałam ją w 3 dni, co dla mnie jest prawdziwym rekordem. Książka bawi i wzrusza, momentami jest trochę naiwna, jednak moim zdaniem właśnie to stanowi jej siłę.

Bardzo pozytywnie się zaskoczyłam. Nie spodziewałam się, że książka mi się spodoba, bo ma swoje lata, a tu proszę... Przede wszystkim bardzo dobrze się ją czytało, historia jest na tyle niekonwencjonalna, że w ogóle nie nudzi. Mogę polecić z czystym sumieniem.

Z początku książka niesamowicie mnie denerwowała. Stała na regale dobre kilka lat kompletnie nie rusza i żałuje, że nie przeczytałam jej kiedyś. Teraz (mając 17 lat) książka jest dla mnie zbyt dziecinna, może po prostu nie moje poczucie humoru? Na pewno byłaby lepsza dla młodszych odbiorców. (Chociaż niektóre sytuacje wydają mi się dość krzywdzące i niepoprawne). Podsumowując, fajna ale dla dzieci.

Czytałam wiele lat temu książkę „Gwiazd naszych wina” Greena i bardzo ją polubiłam, nawet mnie wzruszyła i doprowadziła do łez, a to mój ulubiony wyznacznik udanych powieści. Jednakże po tej książce spodziewałam się czegoś więcej, wiele niepotrzebnych słów, rozwleczona, mniej ciekawa. Czytało się ją bardzo sprawnie, napisana jest bowiem prostym, przystępnym językiem. Polubiłam Q, ale motywacja Margo i całą ta historia nie bardzo do mnie przemawia.

Najpierw ukazała się powieść Każdego dnia – historia miłości bardzo nietypowego chłopaka imieniem A. i uroczej, choć mającej swoje problemy Rhiannon. Książka została zekranizowana i uchodzi dziś wśród młodych ludzi za „kultową”. Pewnego dnia to… No, niekoniecznie kontynuacja. Raczej spojrzenie na wydarzenia z oryginału z innej perspektywy. Oczami Rhiannon, przeciętnej amerykańskiej nastolatki z małego miasteczka. Brzmi to jak romans dla młodych czytelników i jest to romans dla młodych czytelników, tyle że bazujący na nietypowym koncepcie. Otóż A. codziennie budzi się w innym ciele. Raz jest mieszkającą w sąsiednim miasteczku zakompleksioną dziewczyną, by dobę później stać się przystojnym chłopakiem z okolicy i następnie zamienić się w przebojową czarnoskórą laskę. Mocno to komplikuje jego życie i utrudnia zakochanie się w kimkolwiek, nie mówiąc o stworzeniu związku. Pewnego dnia poznaje jednak Rhiannon. Chociaż nie, w Pewnego dnia jest przecież odwrotnie. To Rhiannon pewnego dnia nie poznaje swojego irytującego chłopaka, Justina. Przyzwyczajona do jego humorów i niekiedy aroganckiego zachowania, z zaskoczeniem obserwuje trwającą jedną dobę przemianę. Wkrótce dowiaduje się, że spędziła dzień z kimś innym, kto na jeden dzień zajął ciało jej ukochanego. Oczywiście uznaje tę historyjkę za wyssaną z palca i zbyt nieprawdopodobną, by była prawdziwa. Jednak A zamierza jej to udowodnić… Kto czytał część pierwszą, może być rozczarowany – historia niewiele się różni, a wiele scen wręcz się powtarza. Kto nie czytał części pierwszej, spokojnie może sięgnąć po tom drugi i niewiele straci. Powieść Pewnego dnia jest nieźle napisana, dynamiczna, niekiedy nawet zabawna, na pewno też nie stanowi przesłodzonego czytadełka. Może nie jest to literatura wybitna i głęboka, ale na półeczce z napisem „YA” (ang. young adult) na pewno się wyróżnia Więcej recencji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!