Kobiety wojowniczki

Jarosław Molenda stworzył monografię Kaliguli, która ma za zadanie ocieplić wizerunek władcy, którego karty historii opisują jako najbardziej nieobliczalnego tyrana w dziejach cesarstwa ( może jeszcze dodałbym Nerona ). Muszę przyznać, że po przeczytaniu pozycji, inaczej spoglądam na Gajusza Juliusza. Książka zawiera wszystkie informacje, które są potrzebne do zapoznania się z opisywanym bohaterem, mianowicie dzieciństwo, dorastanie, okoliczności dojścia do władzy oraz same jej sprawowanie do czasu morderstwa. Dużym atutem, są cenne uwagi autora wskazujące, że w wielu przypadkach "dziwne" zachowanie cesarza wcale nie odbiegało od codzienności tamtych czasów oraz bardzo krytycznie podchodzi do głównego źródła Swetoniusza, który delikatnie mówiąc, nie pałał sympatią do Kaliguli.

Choć tytuł książki jest bardzo krzykliwy, pozycja nie do końca może zadowolić każdego czytelnika. Autor wziął na tapetę wybranki życia Szczodrego, Hermana i Krzywoustego. Z pewnością miały one jakiś wpływ na dzieje, ale moim skromnym zdaniem nie taki jakby miał to sugerować tytuł. Jako, że ten okres charakteryzuje się dosyć ubogim zasobem rzetelnych źródeł, spora cześć książki jest o panowaniu wymienionych władców. Nie mniej jednak oceniam ją na plus.

Ciekawa historia opowiadziana naturalnym językiem, w lekkiej, nieco humorystycznej formie. Przy tym, nie jest pretensjonalna, choć pod koniec nieco może już irytować powtarzany do znudzenia zwrot "drogi czytelniku". Nie rozumiem większości negatywnych uwag w komentarzach. Książka niczego nie udaje. Forma i opis dokładnie oddają to, co w sobie zawiera. Znajdziemy tu sporo szczegółów z życia mieszkańców średniowiecznego Krakowa. Na plus - sporo ilustracji, map, grafik i modeli. Autorka opisuje główne aspekty życia - pracę, sferę prywatną, religijną, święta, dbanie o zdrowie i codzienną higienę, kuchnię. Do tego sporo lokalnych nazwisk oraz znanych postaci historycznych. Znajdziemy tu sporo informacji na temat urbanistyki, wystroju wnętrz, ubioru. Głównie skupia się na przedstawieniu życia w XII - XV wieku.

Kolejna książka Iwony Kiernzler. "Polki. Władczynie Europy" opowiada o Polkach, które panowały nie tylko w Polsce, ale i poza Polską. Niewątpliwie najbardziej znaną jest Elżbieta Łokietkówna, córka Łokietka i siostra Kazimierza Wielkiego. Jest też Świętosława - naukowcy wątpią, żeby byłą córką Mieszka I i Dobrawy - faktem jednak jest, że taka osoba istniała i była królową Norwegii, ale i nie tylko. Zarówno Elżbieta jak i Świętosława, chciały mieć wpływ na politykę. W książce przedstawione są też inne władczynie np. Ryksa Śląska dwie córki Zygmunta Starego i Bony i wiele innych. Jeśli lubicie książki z których możecie się czegoś dowiedzieć to ta książka jest dla was.

Bardzo lubie ksiazki pana Kopra. Te tez :) Zostala zebrana w serie kontrowersyjnych pytan i odpowiedzi. Nie chodzi o to, ze sie z niektorymi nie zgadzam a inne sa oczywiste, tylko o spora zawartosc political fiction. Co by bylo gdyby. Niejako nie dowiedzialem sie niczego nowego, ale poznalem poglady autorow na wiele aspektow tego trudnego czasu. Sporo tlumaczenia postawy naszych sojusznikow w 1939, wybielania sanacji, czy zachowania polskich dowodcow we wrzesniu 1939. Trzeba przyznac uczciwie, ze mamy emocjonalne podejscie do tego czasu i trudno czasem o spojrzenie z innej perspektywy. A moze nalezaloby?

Zaciekawiony historią króla Jerzego III ukazaną w spin-offie Bridgertonów (guilty pleasure) zacząłem szukać więcej informacji na temat władcy. Tak oto trafiłem na "Brytyjską monarchię". Spodziewałem się pudelkowych plotek i ploteczek, dostałem lekkostrawną historię doprawioną ciekawostkami z ich życia. Czasami było trochę mdło, ale nadal smacznie. Jeżeli spodziewacie się pikantnych szczegółów z życia ostatniej królowej to niekoniecznie jest to pozycja, której szukacie. Jeżeli chcecie poznać trochę monarchię brytyjską - ta książka jest dla was.

Koper nie pisze biografii, ale skupia się na życiu prywatnym, relacjach i często na plotkarsko-obyczajowym tle. Najciekawszy był dla mnie rozdział o Wisławie Szymborskiej — właśnie dlatego, że jej życie prywatne było mi właściwie nieznane. Interesujący był też fragment o Marii Skłodowskiej-Curie, choć jej biografię znam już z powieści „Alchemia” Katarzyny Zyskowskiej, więc skandal wokół jej romansu z Paulem Langevinem nie był dla mnie nowością. Najbardziej kontrowersyjny i jednocześnie odpychający obraz wyłonił się w części poświęconej Czesławowi Miłoszowi, który chełpił się swoim poziomem testosteronu, zmieniał kochanki jak rękawiczki i upijał się w sztok.

Kobiety ze słynnych obrazów autorstwa Iwony Kienzler to książka, która łączy w sobie popularyzację historii, sztuki oraz ludzkich losów ukrytych za najbardziej znanymi dziełami malarskimi. Autorka, znana z przystępnego stylu i zamiłowania do odkrywania mniej oczywistych aspektów przeszłości, tym razem zaprasza czytelnika do świata wielkich mistrzów malarstwa, takich jak Leonardo da Vinci, Johannes Vermeer, Rembrandt czy Pablo Picasso – jednak nie oni są tu najważniejsi. W centrum uwagi znajdują się kobiety: modelki, muzy, kochanki i bohaterki obrazów, które od wieków fascynują odbiorców. Największą zaletą książki jest jej koncepcja. Kienzler odchodzi od klasycznego opisywania dzieł sztuki czy biografii malarzy, skupiając się na osobach często pomijanych – kobietach sportretowanych na płótnach. To właśnie one stają się kluczem do opowieści o epoce, obyczajach oraz relacjach międzyludzkich. Autorka stawia intrygujące pytania: kim była „najbardziej grzeszna Madonna średniowiecza”, jakie historie kryją się za zmysłowymi portretami czy jakie emocje uchwycono w spojrzeniach bohaterek obrazów. Dzięki temu książka zyskuje charakter niemal detektywistyczny – czytelnik razem z autorką odkrywa kolejne warstwy znaczeń. Styl Kienzler jest lekki, przystępny i pełen ciekawostek. To zdecydowanie publikacja popularnonaukowa, a nie akademicka – co dla wielu czytelników będzie ogromnym atutem. Autorka nie stroni od anegdot, a nawet pikantnych szczegółów z życia dawnych epok, co nadaje opowieści barwności i sprawia, że bohaterki przestają być jedynie „postaciami z obrazów”, a stają się ludźmi z krwi i kości. Dzięki temu książka może zainteresować nawet osoby, które na co dzień nie sięgają po literaturę o sztuce. Warto jednak zauważyć, że taka forma narracji ma też swoje ograniczenia. Osoby poszukujące pogłębionej analizy dzieł malarskich lub bardziej naukowego podejścia mogą poczuć niedosyt. Kienzler koncentruje się przede wszystkim na warstwie obyczajowej i biograficznej, momentami upraszczając kontekst historyczny czy artystyczny. Niektóre historie mogą wydawać się bardziej oparte na przypuszczeniach niż na twardych faktach, co jest charakterystyczne dla tego typu literatury popularyzatorskiej. Mimo to Kobiety ze słynnych obrazów to książka, która spełnia swoją rolę – inspiruje do spojrzenia na znane dzieła z zupełnie innej perspektywy. Po jej lekturze trudno patrzeć na obrazy w ten sam sposób, ponieważ za każdym spojrzeniem i gestem zaczynamy dostrzegać ukrytą historię. To także świetny punkt wyjścia do dalszego zgłębiania tematu – zarówno historii sztuki, jak i losów kobiet w różnych epokach. Podsumowując, książka Iwony Kienzler to interesująca i wciągająca propozycja dla czytelników lubiących historię podaną w lekkiej, narracyjnej formie. Choć nie zastąpi opracowań naukowych, z pewnością rozbudzi ciekawość i zachęci do odkrywania tajemnic ukrytych w sztuce.

Historię,najbardziej udanego małżeństwa w dziejach polskiej monarchii, poznajemy z perspektywy Elżbiety Habsburg, u nas zwanej Rakuszanką. Wszystko zaczyna się w lutym 1454 roku, gdy w stronę Krakowa ciągnie orszak z naszą siedemnastolatnią Elżbietą, narzeczoną Kazimierza Jagiellończyka. Wraz z nią przemierzamy dzieje znanej jej Rzeczpospolitej. Obserwujemy ich realcje, wzloty i upadki. Widzimy żonę, matkę trzynaściorga dzieci, w tym czterech królów, kardynała i świętego. Poznajemy, jak wraz z Kazimierzem Jagiellończykiem stworzyła państwo od morza do morza. Ale przede wszystkim możemy lepiej poznać tą, którą potomni nazwali "Matką Jagiellonów". Jesteście gotowi na Polskę Jagiellonów z perspektywy Elżbiety Rakuszanki? Książkę trochę przeczytałam, ale w większości przesłuchałam ją. I muszę przyznać, że był to świetny audiobook - przyjemnie mi się słuchało, a dzięki stylowi Autorki - musiałam jak najszybciej poznawać kolejne dzieje. Muszę też się przyznać, że mimo znajomości historii, to aż się w pociągu popłakałam nad śmiercią Kazimierza Jagiellończyka i reakcją Elżbiety. Dużo nie mogę powiedzieć o bohaterach, bo byli to żyjący ludzie, ale zawsze byłam ogromną fanką małżeństwa Kazimierza i Elżbiety i samej historii Jagiellonów. Więc jeśli i Wy uwielbiacie Jagiellonów - to gorąco polecam.

Ogólnie książka jak i losy jej bohaterów są piękne i całkowicie rozumiem zamysł autorki aby były przedstawione 44 historie, ale niestety sprawia to, że część z tych historii jest napisana baaardzo skąpo i bardzo po łebkach. Jest dużo ciekawych informacji, ale fajnie by było przeczytać więcej konkretów o danej parze

Ten tytuł książki Sławomira Kopra wzbudził moje zainteresowanie. Dla mnie najciekawszymi rozdziałami okazały się te, które obejmowały okres od XVIII wieku (oprócz ostatniego zajmującego się seksem w Polskiej Rzeczypospolitej Polskiej, bo zostało to przedstawione w sposób jakoś mało interesujący). Treść była utrzymana w formie... plotkarskiej! Uznałem to za uzupełnienie szkolnych lekcji historii. Stwierdziłem, że jeszcze kiedyś powrócę do "Klątw, sekretów i skandali".

"Wojenne siostry" to unikalna książka o heroizmie polskich zakonnic w czasie II wojny światowej. Agata Puścikowska przedstawia różne historie i różne ich zakończenia. Część sióstr przeżyła wojnę i służyła Bogu przez kolejne lata, część zaś poniosła najwyższą cenę za pomoc w czasie wojny - śmierć męczeńską z rąk okupanta.

Większość opisanych postaci z dziedziny literatury i sztuki ma już swoje biografie. Napisane mniej lub bardziej szczegółowo, z większym lub mniejszym polotem. Żeby było ciekawiej, autor posiłkuje się wiedzą zaczerpniętą z tych książek, czasami konfrontując ją z innymi źródłami. Zatem jeżeli zdarzyło się wam przeczytać biografię pani Zapolskiej, Rubinstein, Stryjeńskiej, Łempickiej, Wisłockiej czy Krzywickiej będziecie mieć powtórkę z rozrywki. Lecz ponieważ panie były jednostkami nieszablonowymi to chętnie zapoznałam się z ich losami po raz kolejny. W jaki sposób zostać rozpoznawalną businesswoman w czasach, gdy kobieta nie może wziąć pożyczki w banku? Jak zarabiać na utrzymanie rodziny malowaniem? Jak otwarcie mówić o seksie? Na te pytania odpowiadają bohaterki. Ich biografie, przy okazji, pokazują współczesnym kobietom, jak wiele zawdzięczamy tym gorszycielkom, a zarazem jak niewiele napotykamy ograniczeń w otaczającym nas świecie. Korzystajmy zatem z wolności oraz możliwości, które wywalczyły nam nasze prababki. Audiobook przeczytany z zaangażowaniem. Czasami wręcz przesadnym, lecz do zaakceptowania. Polecam.

Smucą mnie książki o Lwowie, bo to niegdyś na wskroś polskie miasto, stolica Galicji, od wielu lat nie jest już w naszych granicach. W ostatnim rozdziale autorzy opisali jak Polacy byli począwszy od wiosny 1944 roku stopniowo wypędzani z ich własnego miasta. Według danych sowieckich jesienią 1944 roku 67% ludności stanowili Polacy, 26% Ukraińcy, więc rozpoczęły się "dobrowolne" przesiedlenia ludności polskiej na terytorium Polski, aby Lwów stał się ukraiński, choć nigdy ukraiński nie był. "Ostatnie lata polskiego Lwowa" to bardzo dobra książka, która mnie wielokrotnie wzruszyła. Autorzy poruszyli wiele ciekawych tematów, wydarzeń i postaci (Lem, Gabriela Zapolska, Szczepcio i Tońcio, słynny matematyk Stefan Banach, czy też wynalazca szczepionki na tyfus Rudolf Weigl) związanych ze Lwowem. Właściwie oprócz sprawy Gorgonowej, o której chyba napisano już wszystko, zawartość tej pozycji była dla mnie dosyć nowa i zaskakująca. Nigdy np. nie słyszałam o słynnych, również poza granicami Polski trunkach Baczewskiego. Dużo miejsca autorzy poświęcili rozdziałom o obronie Lwowa. Najpierw o tej udanej z 1918 roku, gdzie Ukraińcy byli bliscy przejęcia miasta, ale dzięki między innymi wysiłkom młodzieży lwowskiej nie doszło do tego, a potem o tej z września 1939 roku zakończonej wkroczeniem Sowietów. "Ostatnie lata polskiego Lwowa" to bardzo wartościowa i godna polecenia książka, napisana w ciekawy i przystępny sposób, ładnie wydana i z dużą ilością zdjęć. Warto przeczytać.

Rzetelna pozycja, którą polecam osobom chcącym zmierzyć się z tematyką wierzeń z okresu "słowiańskiego" w naszej historii :) Książka jest napisana ciekawie i, na szczęście, więcej w niej realnej naukowej analizy niż historycznego chciejstwa. Polecam.

Tych japońskich wojowników nie sposób pomylić z żadnymi innymi. Byli zarazem poetami, malarzami i filozofami, jak i budzącymi podziw i szacunek szermierzami. Samuraje odcisnęli piętno na Kraju Kwitnącej Wiśni, a ich władza porównywalna była z tą cesarską. Historia klanów samurajskich sięga 200 roku przed naszą erą, gdy to cesarz powołał pierwszego sioguna. Leonardo Vittorio Arena prowadzi nas od tamtego okresu aż do czasów nam współczesnych, kiedy samuraje to bardziej zmyślni politycy niż szlachetni wojownicy. Do którego z nich należał tytuł największego „kampaku” Japonii? Kim był Hideyoshi? Co wydarzyło się w murach zamku Akasaka? I w którym roku nastał kres ery samurajów? Po książkę „Samuraje. Triumf i upadek japońskich wojowników” sięgnęłam przede wszystkim ze względu na moje ogromne zamiłowanie do japońskiej kultury. O samurajach oczywiście słyszałam nieraz, ale nigdy nie miałam potrzeby wgłębiania się w ten temat w większym stopniu. Dopiero niedawno, po obejrzeniu kilku animacji z siogunami w roli głównej, znowu przypomniałam sobie o tych japońskich wojownikach i sięgnęłam po tę książkę. Czy spełniła ona moje oczekiwania? Odpowiedź wcale nie jest jednoznaczna. Zacznijmy jednak od rzeczy pozytywnych, a później przejdźmy do minusów, które w sumie nie do końca nimi są – a na pewno nie dla wszystkich czytelników. Sporym plusem książki jest przystępny sposób jej napisania. Autor prostymi słowami opowiada o historii Japonii, wpływie samurajów na jej rozwój, a także zmianach ustrojowych i religijnych, które miały niemały wpływ na losy klanu wojowników. Pomiędzy poszczególnymi wątkami są zastosowane przerywniki graficzne (rysunki katany), które są okazję na chwilę oddechu pomiędzy tymi trudniejszymi tematami. A tych jest całkiem dużo, bo w książce napotkamy szereg faktów historycznych, dat i skomplikowanych nazw. I chociaż natłok informacji na początku może przerazić, to wraz z postępem czytania wiele z opisywanych rzeczy okazuje się logicznych i zrozumiałych. Niemniej do tego tytułu trzeba mieć trochę cierpliwości, gdyż jego lektura wymaga czasu. Jeśli chodzi o rzeczy pozytywne, do nich należą też kalendarium i glosariusz umieszczone na końcu książki. Pomagają one z pewnością w lekturze, a już szczególnie tym osobom, które o Japonii nie mają bladego pojęcia. Jeśli chodzi o element, który niekoniecznie mi się spodobał, to jest nim za daleko idąca fabularyzacja wydarzeń historycznych. I żeby było jasne, nie mam nic przeciwko opisom, które mają na celu uczynić suche fakty bardziej przystępnymi dla współczesnego odbiorcy. Tu jednak Leonardo Vittorio Arena czasami przesadzał z domysłami, a niektóre reinterpretacje wydarzeń jego autorstwa zdawały mi się za bardzo skandaliczne lub nieprawdopodobne. Oczywiście, nie występowało to we wszystkich rozdziałach, ale było na tyle częste w książce, że potrafiło mnie nieźle zirytować, gdyż było to zwyczajnie niepotrzebne. Fanom japońskiej kultury tej książki nie muszę szczególnie polecać, bo pewnie już dawno mają ją za sobą lub sięgną po nią w najbliższej przyszłości. Wszystkich pozostałych mogę zachęcić do tej lektury, o ile oczywiście są zainteresowani tą konkretną grupą społeczną, która jest niezwykle hermetyczna. Samurai można lubić, ale też nie rozumieć ich stylu życia, jednak rzeczą niezaprzeczalną pozostaje fakt, że wywarli oni ogromny wpływ na rozwój Kraju Kwitnącej Wiśni. Współpraca barterowa z wydawnictwem RM.

W swojej pracy Sebastian Pawlina zebrał wszystkie informacje na temat powstańczego wykorzystania warszawskich kanałów, nazywanych wówczas „trasami specjalnymi„. Zaczął przy tym od początku i przytoczył przypadki, w których kanałami ściekowymi z getta uciekali żydowscy powstańcy, a z Pawiaka takim samym sposobem wydostawali się polscy więźniowie. Na samym wstępie autor podał historię planowania i budowy warszawskich kanałów oraz niebagatelną rolę ówczesnego prezydenta Warszawy, rosyjskiego generała Sokratesa Starynkiewicza. Jednak nie wiem czemu, w tym miejscu znajdzie się też tuzin informacji o Wacławie Szymanowskim i Bolesławie Prusie. W dalszej części pracy można zapoznać się z przygotowaniem do powstańczych walk oraz z pierwszymi bojami. Prawdziwą esencję książki odnajduje się dopiero w rozdziale szóstym, w którym autor zajął się obrońcami zlokalizowanej na Ochocie ”Reduty Wawelskiej” oraz ich ewakuacją kanałami. Właśnie opisy podziemnych akcji przeprowadzonych w kanałach są najmocniejszą częścią książki. Można z zapartym tchem poznawać historię przejścia do Puszczy Kampinoskiej grupy mjr. „Okonia„ czy kolejne zejścia do kanałów patrolu por. „Agatona„. Prawdziwą perełką jest dla mnie pasjonujący opis prywatnej wojny o kanały prowadzonej z Niemcami przez ppor. ”Antka”. Przyznam, że nie znałem tej historii. W dalszej kolejności zawarto opisy brawurowej podziemnej dywersji na placu Bankowym, czy dramatycznej ewakuacji powstańczego Mokotowa. Ważną rolę w tych momentach publikacji zajmują fragmenty relacji i wspomnień bezpośrednich świadków zdarzeń, które dodatkowo urzeczywistniają opisywane dzieje. Dzięki temu czytelnik może realnie zetknąć się z ciemnością, strachem, smrodem, niebezpieczeństwem utonięcia i zagubienia, a nawet atakami paniki – panującymi w podziemnych kanałach. (https://historia.org.pl/2019/08/25/wojna-w-kanalach-s-pawlina-recenzja/)

Nie jestem przekonany co do adekwatności tytułu... tak naprawdę występuje tu znikoma liczba szarlatanów, większość opisanych ludzi była jednak przekonana o skuteczności swoich działań, a więc ciężko ich szarlatanami nazwać. Zgadzam się natomiast z inną opinią, że to raczej zbiór felietonów niż książka popularnonaukowa, czyyyli raczej trochę takie czytadełko ;) ale przyjemnie się czyta/słucha... chociaż albo znowu lektorka (mnie irytuje), albo sporo żartów jest trochę takich jednak suchych ;) Ale parę razy się uśmiechnąłem, np.: "W latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku wielką popularność zdobył nowy na rynku preparat leczniczy, zwany Letril. Czasem nazywany też witaminą B17. Letril nie jest witaminą. Lek, był pół syntetyczną formą amigdaliny, zawierającego cyjanek związku chemicznego, który występuje w pestkach moreli i innych nasionach. Zwolennicy Letrilu utrzymywali, że środek potrafi jakimś sposobem namierzyć komórki nowotworowe i niszczyć je, nie naruszając przy tym zdrowych tkanek. Nie było to prawdą. Osoby przyjmujące Letril w ramach eksperymentów klinicznych, zatruły się cyjankiem. To tyle, jeśli chodzi o prawdziwość twierdzenia, że rak może być spowodowany niedoborem witaminy B17. Dziękujemy pięknie, ale ludzie na pewno nie cierpią wskutek niedoboru cyjanku i nie potrzebują jego kolejnej porcji. Naprawdę." :D inny fragment: "Chrząstka rekina. Być może słyszałeś kiedyś o tym, że rekiny nie chorują na raka? W 1992 roku William Lane i Linda Comac wydali książkę, której tytułem była powyższa fraza: "Sharks don't get cancer". Publikacja wzbudziła wielkie zainteresowanie. Każdy, kto ją przeczytał, mógł stwierdzić: to przecież oczywiste, nie znam żadnego rekina, który zachorował by na raka, żadnego. Gdyby w chrząstce rekina rzeczywiście kryła się jakaś magiczna, tajemna moc, zdolna leczyć nowotwory, onkolodzy na całym świecie nie mieliby co robić. Jesteś ciekaw wyników badań naukowych na temat skuteczności tej metody? Wskazówka: onkolodzy wciąż mają pełne ręce roboty. Tak czy siak, kwestia poruszona przez autorów książki wydawała się bardzo interesująca, dopóki biolodzy nie zwrócili uwagi na pewien jakże smutny fakt: otóż rekiny chorują na raka. I tyle w tym temacie." :D Podsumowując: jak ktoś czytał wiele podobnych książek, to nie znajdzie tu za bardzo nic nowego, ale książka lekka, w sumie zabawna, miło się czyta i jak ktoś lżejszej lektury szuka z ciekawostkami medycznymi, to będzie ok. (słuchana: 29-30.03.2026) 4+/5 [7/10]

Zwykle zniechęcają mnie książki z tego typu okładkami. Ale ta pozycja była fenomenalna. Ciekawie napisana historia transplantologii - a bardziej moze opowieść o ludziach, którzy mieli wizje wykraczające poza ówczesną naukę i wiedzę. Historia licznych, bolesnych porażeķ, bez których nie byłoby dziś takiego stanu medycyny - przeszczepów. Momentami brutalna, ale pokazuje trud i pracę ludzi, którzy nie przyjmują do siebie "że sie nie da".

Powstanie warszawskie oczami kobiet,które w nim walczyły. Różne aspekty, które umykały mężczyznom. Codzienny lęk przed zostaniem ranną, utratę bliskich osób, gwałtami, które były gorsze niż śmierć. Smutna i koszmarnna sprawa, także to, jak niesprawiedliwie zostali potraktowani powstańcy w PRLu.