Klub miłośników kryminałów

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Grzegorza Kapli i uważam je za bardzo udane. Zanurzyłem się w "klimatyczny, trzymający w napięciu kryminał ze szczyptą romansu". Początkowo przymierzałem tę historię niespiesznie. Wiele wątków powodowało pewnego rodzaju zagubienie – meandrowałem pomiędzy nimi szukając wspólnego mianownika. Nie trwało to na szczęście zbyt długo. Historia przyspieszyła i... całkowicie mnie wciągnęła. Zostałem zaproszony do Toskanii. Kocham Italię, a w Toskanii miałem przyjemność kilka lat temu spędzić cudowne dwa tygodnie. Tutaj poznawałem zupełnie inną Toskanię – mroczną, przesiąkniętą przesądami i opowieściami o polowaniu na czarownicy. W książce występuje kilkoro bohaterek i bohaterów. Każda i każdy z nich jest zupełnie z innego świata i reprezentuje odmienną grupę społeczną. Sylvie, świeżo upieczona rozwódka z Manhattanu przyjeżdża do Italii, by rozpocząć nowy etap w życiu. Feliks zwany Abgarem, homofob, chłopak z podwórka z warszawskiej Pragi, gdzie o wszystko musi "walczyć" pięścią czy policjantka Emilia, specjalistka od rytualnych morderstw, której zlecono prowadzenie sprawy dziwnych zabójstw. Historię poznawałem dzięki naprzemiennej narracji co pozwoliło mi lepiej ich wszystkich poznać, a cała opowieść stała się dla mnie przejrzysta. Fabuła krąży wokół rytualnych morderstw. Jednak to nie jedyny wątek tej historii. Autor wplótł inne elementy, jak chociażby romans czy sztukę. Ważnym wątkiem jest tutaj także rys historyczny, który poznawałem w kontekście domu – spadku i w relacji pomiędzy Feliksem, a jego kuzynem – gejem i celebrytą oraz zagadkowym zdaniem w testamencie pradziadka Nowowiejskiego. Emocji tutaj nie brakowało. Losy bohaterek i bohaterów wwiercały się w mój umysł nie pozostawiając tego bez reakcji. Wpadłem w wir emocji, często skrajnych. Raz czułem ogromny przypływ adrenaliny, by za moment moje oczy napełniły się falą łez. Innym razem czułem "jak pijawka smutku wysysa" ze mnie życie. W pewnym momencie tak się zatraciłem w tej opowieści, że zagubiłem poczucie czasu i rzeczywistości. Autor po mistrzowsku zbudował i utrzymał napięcie tego opowiadania. Książka budzi ciekawość, wciąga i zaskakuje swoim finałem. Jeśli szukasz książki z wciągającą intrygą, wyrazistymi bohaterkami i bohaterami oraz dramatyczną akcją to zdecydowanie jest to w propozycja dla ciebie. Polecam! Czytaj!

Książka "Dobra dziewczyna, zła dziewczyna" Michaela Robothama to fenomenalny thriller psychologiczny, który otwiera nową serię z udziałem nietuzinkowego duetu bohaterów. Moja ocena to mocne 8/10. Autor, znany z doskonałego warsztatu i umiejętności budowania dusznej atmosfery, tym razem wspiął się na wyżyny gatunku, serwując czytelnikom opowieść, która nie tylko mrozi krew w żyłach, ale przede wszystkim głęboko porusza na poziomie emocjonalnym. Główną bohaterką jest Evie Cormac – dziewczyna znaleziona przed laty w ukrytym pokoju, w którym doszło do makabrycznej zbrodni. Evie nie pamięta (lub nie chce pamiętać) swojej przeszłości, a jej jedynym darem jest niezwykła zdolność rozpoznawania, kiedy ktoś kłamie. To czyni ją postacią fascynującą, a zarazem tragicznie samotną. Gdy psycholog dziecięcy Cyrus Haven próbuje rozwikłać jej tajemnicę, ich losy splatają się z brutalnym morderstwem młodej mistrzyni łyżwiarstwa figurowego, Jodie Sheehan. Robotham po mistrzowsku prowadzi te dwa, z pozoru odległe, wątki, tkając gęstą sieć kłamstw, traum i przemilczeń. To, co wyróżnia tę powieść na tle innych thrillerów, to niebywała precyzja w kreśleniu profilu psychologicznego bohaterów. Cyrus Haven to nie jest kolejny niezniszczalny detektyw; to człowiek niosący własny bagaż potwornych doświadczeń, co pozwala mu nawiązać unikalną więź z Evie. Ich relacja jest sercem tej książki – pełna nieufności, bolesna, a jednocześnie dająca nadzieję na odkupienie. Autor unika tanich chwytów, skupiając się na powolnym odkrywaniu kolejnych warstw traumy, co sprawia, że każda strona przesiąknięta jest autentycznym napięciem. Ocena „osiem” jest w pełni zasłużona ze względu na kunszt narracyjny i świetne tempo akcji. Robotham operuje językiem oszczędnym, ale niezwykle obrazowym, dzięki czemu czytelnik bez trudu zanurza się w mroczny świat przedstawiony. Choć sam wątek kryminalny dotyczący morderstwa Jodie jest poprowadzony wzorowo, to jednak tajemnica tożsamości Evie stanowi o sile tej pozycji i sprawia, że od książki trudno się oderwać. Niewielki niedosyt może budzić jedynie fakt, że niektóre wątki poboczne wydają się zbyt szybko ucięte, co jednak jasno sugeruje kontynuację serii. Podsumowując, "Dobra dziewczyna, zła dziewczyna" to thriller najwyższej próby, który zadowoli zarówno fanów klasycznych zagadek kryminalnych, jak i wielbicieli pogłębionych studiów nad ludzką psychiką. Michael Robotham stworzył opowieść o tym, jak trudno jest odróżnić prawdę od kłamstwa, gdy obie te rzeczy stają się mechanizmem obronnym. To książka, która zostaje w głowie na długo po przewróceniu ostatniej strony.

Jęk zamykanych bram Wojciecha Wójcika to wielowarstwowy kryminał z elementami thrillera psychologicznego, który przenosi czytelnika w mroczne zakamarki współczesnej Warszawy, ukazując zarówno zewnętrzne niebezpieczeństwa, jak i złożone emocjonalnie relacje bohaterów. Historia rozpoczyna się od brutalnego morderstwa Arka Maja, ochroniarza klubu nocnego „Trzynastka”, którego śmierć uruchamia serię wydarzeń odsłaniających nie tylko mroczne tajemnice przestępczego świata, ale także skomplikowane powiązania w sferze legalnego biznesu. W śledztwo angażuje się były policjant Mateusz Krysiak, który zmaga się z własnymi traumami i moralnymi dylematami, a także Edyta – kelnerka z klubu, której odkrycia prowadzą do nieoczekiwanych konsekwencji. Narracja Wójcika łączy dynamiczną akcję z dokładnymi opisami, budując atmosferę napięcia i niepokoju. Warszawa staje się niemal osobnym bohaterem powieści – miasto pełne kontrastów, od eleganckich wieżowców po zrujnowane kamienice, skrywające sekrety i niebezpieczeństwa. Autor zręcznie wplata wątki społeczne, takie jak prostytucja, przemoc czy nielegalne przejęcia nieruchomości, pokazując, że mroczne sprawy kryminalne mają swoje źródło w codziennym życiu miasta i ludzkich słabościach. Bohaterowie są wyraziści, złożeni i pełni sprzeczności. Krysiak to postać z przeszłością pełną traum i zawodowych błędów, a jego wewnętrzne konflikty wpływają na przebieg śledztwa. Edyta natomiast jest przykładem bohatera, którego osobista ciekawość i determinacja w odkrywaniu prawdy wystawiają ją na ryzyko. Wójcik pokazuje, że każdy z bohaterów ma własne motywacje, lęki i tajemnice, co sprawia, że fabuła staje się nieprzewidywalna i angażująca. Fabuła jest wielowątkowa i pełna zwrotów akcji, co utrzymuje czytelnika w stałym napięciu. Autor zręcznie prowadzi historię, odsłaniając kolejne tropy stopniowo, pozwalając czytelnikowi samodzielnie układać elementy układanki. Jednocześnie niektóre fragmenty, szczególnie te poświęcone refleksji nad społecznymi problemami lub wewnętrznymi dylematami bohaterów, mogą wydawać się rozwlekłe, co wymaga od czytelnika cierpliwości i koncentracji. Mocną stroną powieści jest równowaga między akcją a psychologiczną głębią – Wójcik pokazuje, że kryminał może być zarówno wciągającą historią detektywistyczną, jak i refleksją nad moralnością, ludzkimi wyborami i konsekwencjami przeszłości. „Jęk zamykanych bram” nie jest jedynie opowieścią o morderstwie; to także analiza relacji międzyludzkich, siły tajemnic i wpływu środowiska na zachowania jednostki.

Jakie to było dobre. Świetny kryminał osadzony w czasach, kiedy telefony komórkowe dopiero się pojawiały a żeby z kimś porozmawiać, trzeba było się spotkać twarzą w twarz. Podobała mi się narracja, sportretowanie bohaterów i ten dawny rys rzeczywistości. Zakończenie mnie zaskoczyło i w momencie odkrycia prawdy samej przeszły mi ciarki po plecach. Dla mnie bomba.

„Diabelska góra” to pełna napięcia opowieść autorstwa duetu Preston & Child  mistrzów thrillera z elementami nauki, historii i tajemnic nie z tego świata. Ich styl jest charakterystyczny: dynamiczny, precyzyjny i jednocześnie pełen naukowego detalu, który nadaje fabule autentyczności. Autorzy doskonale łączą chłodny racjonalizm z mrocznym klimatem teorii spiskowych, tworząc powieść, którą pochłania się jednym tchem. Nowa seria z Norą Kelly w roli głównej to ukłon w stronę czytelników spragnionych nie tylko zagadek kryminalnych, ale i archeologicznych odkryć z dreszczem grozy w tle. Nora to kobieta silna, błyskotliwa i niezwykle uparta  idealna bohaterka do konfrontacji z rządowymi sekretami i niebezpiecznymi ludźmi. Współpraca z agentką FBI Corrie Swanson wprowadza dodatkową iskrę do fabuły  duet tych kobiet stanowi mieszankę naukowej dociekliwości i policyjnego instynktu. Okładka książki doskonale oddaje klimat powieści  na tle pustynnego krajobrazu unosi się tajemnicza, niebieska czaszka zarysowana w chmurach. Symbolizuje ona nieuchronność śmierci, ukrytą prawdę i przeczucie, że za pozornie zwykłą historią kryje się coś o wiele większego. Złociste tony ziemi kontrastują z chłodnym błękitem nieba, tworząc wizualne napięcie, które doskonale zapowiada to, co znajdziemy w środku książki  połączenie nauki i nieznanego, faktów i fikcji. „Diabelska góra” to thriller, który zadowoli zarówno fanów teorii spiskowych, jak i miłośników klasycznych kryminałów z naukowym zacięciem. To historia o kłamstwach, które sięgają wysoko  aż po same rządowe biura i tajne laboratoria  oraz o prawdzie, która może kosztować życie.

Lektura książki przyniosła mi dość sporo emocji, choć początkowo miałam dużą trudność by w ogóle się w nią wciągnąć. Do stanu Vermont, a dokładnie rezydencji Grafton przybywa sześciu kandydatów wyłonionych drogą eliminacji i jak co roku biorą udział w akcji Bake Week. Jest to kulinarny konkurs w pieczeniu wypieków, które mają na celu wyłonienie tego najlepszego, zwycięzcy. Totalnej irytacji przyniosły mi momenty celowego sabotażu kolejnych uczestników konkursu. A to ktoś zamienił pojemniki z cukrem i solą, a to znowu zbyt mocno podkręcił gaz. Miałam wrażenie że jest to celowe działanie by wyeliminować wybranego kandydata i zwyczajnie go usunąć z gry. Takie zagrywki są po prostu nie w porządku i nie mają nic wspólnego z czystą rywalizacją. Wisienką na torcie jednak okazuje się odkrycie zwłok. Spowodowało, że zaczęłam się zastanawiać o co w tym wszystkim tak naprawdę chodzi i czy aby na pewno jest to bardzo słodki i przyjemny konkurs i zdrowa rywalizacja, czy też piekielne zebranie w jednym miejscu osób które z góry są skazane na ten czy inny los. Im dalej w treść książka staje się coraz bardziej ciekawa, a czytelnik z nerwów gryzie palce i nie może się doczekać finału. No cóż mogę tutaj dodać... Byłam świadoma tego że ta historia będzie mieć podwójne dno. I tym razem odczułam ogromną satysfakcję. Oczywiście cała sytuacja się wyjaśniła, a winni ponieśli adekwatną karę. Przeczytajcie sami! Polecam! Książkę przeczytałam dzięki Book Tour zorganizowanego przez Kryminał na talerzu za co bardzo serdecznie dziękuję 😊

„Debit” to thriller z nutą klimatu postapokaliptycznego. Historia zaczyna się od dramatycznego wydarzenia, grupa studentów zostaje ewakuowana z Akademii, a ich autobus ulega wypadkowi i zostaje uwięziony w śnieżnej zaspie. Główna bohaterka, Hannah, budzi się wśród chaosu, zniszczeń i ciał, próbując zrozumieć, co właściwie się wydarzyło. Szybko okazuje się, że sytuacja jest znacznie bardziej skomplikowana, niż mogłoby się wydawać. W tle pojawia się tajemniczy wirus, izolacja od świata i narastające napięcie między ocalałymi. To historia o przetrwaniu, strachu i o tym, jak ludzie zachowują się w ekstremalnych warunkach. Sięgając po tę książkę, miałam już pewne oczekiwania wobec autorki, bo wcześniej czytałam jej inne powieści. Niestety, „Debit” wypada na ich tle najsłabiej. Najbardziej wyróżnia się tutaj klimat. To zdecydowanie jeden z mocniejszych punktów książki. Dodatkowo pojawia się tajemnica i kilka niepokojących elementów, które budują napięcie i sprawiają, że chce się czytać dalej. Problem w tym, że całość nie do końca spełniła moje oczekiwania. To nie jest zła książka, ale zdecydowanie nie to, na co liczyłam. Po wcześniejszych lekturach tej autorki spodziewałam się czegoś mocniejszego i bardziej wciągającego. Na szczęście były elementy, które trzymały mnie przy tej historii, przede wszystkim tajemnica i ten lekko niepokojący klimat. Dzięki temu nie porzuciłam książki i chciałam dowiedzieć się, jak wszystko się rozwiąże.

Kolejna część z serii o Agacie Stec podobała mi się bardziej niż poprzednia. Jest to pewien powiew świeżości, choć całkowicie odbiega od pomysłu na serię. Biorąc się za ten cykl myślałam, że będę czytała o ciekawych sprawach kryminalnych z pracy Pani komisarz. Jednak już w czwartej części zaczyna brakować jednego z głównych bohaterów a Agata jest już byłą policjantką. Trochę się na tym zawiodłam. Oczywiście jest opis książki, w którym wszystko jest opisane jednak sam fakt, że nie ma już postaci Artura jest zwodzący. Pisałam wyżej, że jest to powiew świeżości ponieważ poprzednia część przypadła mi mniej do gustu niż dwie pierwsze. Tutaj mamy więcej akcji i zagadek przez co trudno było mi odłożyć całkowicie książkę tylko z wypiekami na twarzy przewracałam kolejne strony. Finalnie całą historię pochłonęłam w jeden dzień. Kreacja bohaterów tak jak i w poprzednich częściach jest na wysokim poziomie. Postać głównej bohaterki dalej jest moją ulubioną jako silna postać kobieca, która nie pozwoli sobie wejść na głowę. Zaskoczyło mnie zakończenie tej historii, było chyba drugie najlepsze z całej serii. Jednak dalej podtrzymuje zdanie, że tę serię lepiej czytać z odstępami niż wszystkie książki na raz. Ogólnie polecam, na lubimyczytać książkę oceniłam na dziesięć.

Valentin Verne to młody człowiek, który porzuca naukowe studia i najpewniej obiecującą naukową karierę na rzecz mało zaszczytnej pracy w policji. Ten zadziwiający ruch przestaje zadziwiać, kiedy dowiadujemy się, że w ten sposób chce uzyska c możliwość i środki, by schwytać bezwzględnego Wikarego- pedofila, który wybiera swoje ofiary wśród porzuconych i niechcianych przez nikogo dzieciaków, a potem tygodniami, miesiącami, bądź latami przetrzymuje je w upokarzających warunkach i bezwstydnie wykorzystuje do zaspokajania swoich chorych potrzeb. Akcja jednak toczy się w Paryżu, tuż po rewolucji lipcowej 1830 roku, kiedy to po próbie powrotu do monarchii absolutnej Karol X Burbon musiał abdykować, a na tron wstąpił Ludwik Filip Orleański, który z założenia miał być monarchą konstytucyjnym, ale wyszło jak wyszło. W każdym razie Paryż w owym okresie był istną beczką prochu, zwolennicy republiki i likwidacji monarchii wciąż się nie poddali, tajne spotkania i spiski są na porządku dziennym do tego zbliża się proces dawnych ministrów poprzedniego władcy, który zapowiada się na niezłe widowisko i przede wszystkim ma pokazać kurs przyszłej polityki nowego króla. Nic więc dziwnego, że paryska policja ma ręce pełne roboty i Valentin musi porzucić swoje prywatne śledztwo na rzec zbadania co się kryje za tajemniczymi zgonami w wyższych sferach budzą. Z wszelką pewnością działa poza utartymi schematami i dość liberalnie podchodzi do kwestii rozprawiania się z przestępcami w granicach prawa, lecz nie można mu odmówić skuteczności. Cóż z tego jednak, jak zbliżając się do odkrycia prawdy sam popada w tarapaty, a do tego musi zmagać się z własnymi demonami i traumami z przeszłości?.... Na szczęście, młody człowiek ma w Paryżu nie tylko wrogów, ale też przyjaciół, którzy w godzinie próby pomagają mu wykaraskać się z tarapatów. Moim zdaniem pozycja jest ciekawa. Pokazuje mroczne oblicze wielkiej europejskiej metropolii, biedę i ubóstwo robotników, rozpolitykowanie społeczeństwa francuskiej stolicy, ale też postęp naukowo-techniczny, który przenika do codziennego życia (łącznie ze światem przestępczym niestety).

Szósta część to zupełnie inny klimat, gdyż tym razem dostajemy wojny gangów. Dlaczego młody mężczyzna ginie w eksplozji za sprawą materiałów wybuchowych przytwierdzonych do jego piersi? Kto chciał żeby zginął? Gang, z którego odszedł czy inna, wroga grupa? Ku przerażeniu Jany mężczyzna miał wiedzę o wydarzeniach jej dotyczących. Czy to śledztwo zagrozi jej życiu zawodowemu? Kto zupełnie nieoczekiwanie jej pomoże, a kto rozpocznie polowanie ? W tej części znajdziemy sporo wątków prywatnych Jany oraz policjantów. Nowe związki, problemy małżeńskie, wszystko to, co dotyka i prawdziwych policjantów. Te wątki nie przeszkadzają, a sprawiają, że bohaterowie stają się bardziej ludzcy.

„Era” Kamila Piechury to technothriller, który zaskakuje świeżym podejściem do tematu sztucznej inteligencji. Autor, informatyk z wykształcenia, sprawnie łączy wątki technologiczne z kryminalnymi, tworząc wciągającą i pełną napięcia fabułę. Bohaterowie są dobrze wykreowani, a zwroty akcji trzymają w niepewności do ostatniej strony. To książka, która angażuje emocjonalnie i intelektualnie, oferując czytelnikowi zarówno rozrywkę, jak i refleksję nad przyszłością technologii.

Marta Zaborowska serwuje nam bardzo złożony thriller psychologiczny, który dosłownie połyka się jednym tchem! Artystka Miriam, miała dobre i poukładane życie, ze swoim mężem, lekarzem Konradem. Kiedy niespodziewanie zaginęła, nikt nie przypuszcza, co mogło to spowodować. W dochodzeniu jednak, okazuje się, że przyczyn jest o wiele więcej niż można sobie było wyobrazić. Poznajemy sześć osób z najbliższego otoczenia Miriam, jej rodzinę, przyjaciół, którzy powoli, z biegiem fabuły, ujawniają coraz więcej tajemnic, mrocznej przeszłości, która spowija je i odbiła piętno na Miriam. W końcu sami już nie wiemy, co stało się że Miriam zaginęła, czy w ogóle jeszcze żyje. Podejrzewamy każdego, do nikogo nie budzimy sympatii. A to wszystko by na końcu i tak nie mało się zdziwić i dać zaskoczyć zakończeniu! Każda z tych osób przeżyła coś mrocznego, na wskutek czego sama wypracowała sobie nie moralne zachowania i znalazła dla nich usprawiedliwienie! Poznacie kilka osób, każda z nich skrywa w sobie jakąś nie przepracowaną traumę, są to min.: poczucie samotności, poczucie bycia gorszym od innych, wyrzuty sumienia. Każda z tych osób, nie radzi sobie z garbem przeszłości jaki nosi i zachowuje się w nieodpowiedni sposób, usprawiedliwiając to przed samym sobą, że jest to jedyne właściwe zachowanie na wskutek tego co już przeżyła! Niesamowite zawiłości ludzkiej psychiki, wychodzą z tego postępowania. Każda inna, a jednak wszystkie do siebie tak podobne! A przede wszystkim tak ludzkie, tak bliskie rzeczywistym przypadkom wśród ludzi. Czy sama Miriam jest jedyną uczciwą osobą w tym towarzystwie? To wątpliwe. Oceńcie sami. Pewne jest natomiast to, że znakomicie fabuła przedstawia skrzywdzoną dziewczynę, która jest bardzo samotna, mimo że, otoczona jest kręgiem przyjaciół! Podejrzewam, że wielu z was, czuło się podobnie nie raz i doskonale rozumie jej rozterki! Dodatkową nutę intrygi nadaje wprowadzenie w fabułę elementu tajemniczej gry. Do końca nie wiemy, bynajmniej z początku na czym ona polega. Wiemy jednak, że jest bardzo niebezpieczna, lecz wygrana w niej przynosi duże pieniądze! Czym takim jest owa gra? Odpowiedz na to pytanie mrozi krew w żyłach! Zdaje się też, że kto raz zdecyduje się w nią zagrać, nie może już z niej zrezygnować, a wygrać jest bardzo trudno! Jednak, może komuś jednak zdoła się osiągnąć wygrana? Na korzyść intrygi działa to, że książka została napisana w narracji pierwszoosobowej. I choć główną bohaterką jest Miriam, to przedstawienia opowieści z jej perspektywy, mamy najmniej. Po równo za to, przeplatają się rozdziały, w których przedstawiona jest perspektywa myślenia otaczających ją osób. Choć wszyscy różnią się od siebie, myślą co innego to fabuła powoli splata te myśli w całość tworząc jedną spójność. Kilka przyczyn nakłada się na zaginięcie Miriam tworząc całość. A przecież to bardzo zbliżone myślenie, do teorii Tołstoja, znanych nam z jego klasycznych powieści takich jak wojna i pokój, gdzie głęboko wyjaśnił swój pogląd na to, że nie może istnieć jedna, spójna, przyczyna tego, że coś się wydarzyło. Tysiące przyczyn, ludzkich zachowań, instynktów, poglądów sprawia, że wydarza się coś co musiało się na wskutek tego wszystkiego wydarzyć. Thriller stanowi idealny, nowoczesny przykład tego, jak silna i mocna jest ta teoria, że ma ona zastosowanie również w świecie współczesnym. Bo choć historia Miriam jest wymyślona, to problemy i uczucia, z którymi borykają się bohaterowie są przecież, tak bardzo prawdziwe. Polecam przeczytać, głównie fanom thrillerów psychologicznych, choć zaprzeczyć nie mogę, że i fani innych gatunków, zapewne będą sympatycznie wspominać czas spędzony z książką, bowiem jest ona bardzo wciągająca, ciekawa, głęboka i po prostu dobrze napisana! Zachęcam po sięgnięcie po nią.

Nieco emocjonalny dreszczowiec. Jako calosc nie taki zly i w zasadzie polecam. Glowna bohaterka otrzymuje wiadomosc o smierci przyrodniej siostry, po czym w kostnicy widzi cialo kogos innego. Nie wierzac temu naturalnie odwala robote policji i szuka siostry. Zostaje wciagnieta w intryge, gdzie wielu klamie. Postac nieco rozchwiania, rodzina patchworkowa, chyba roznokolorowa, troche patologii i tajemnica rodzinna w tle. Ten bigos nie jest zly, w koncu wszystko sie sklada, ale i tak nie do konca biale jest biale...

Bardzo dobra trzecia część niedocenianego cyklu szwedzkiego duetu Nystrom-Mohlin. To kawał solidnego skandynawskiego kryminału, w którym nie mogło, oczywiście, zabraknąć wątku nielegalnych imigrantów. Ale nie on wysuwa się pierwszy plan, bo absolutnym dominatorem jest ukrywający się w Szwecji były agent FBI, pracujący jako śledczy w lokalnej policji. Podobał mi się pomysł na fabułę, w której przypadkowe odkrycie ludzkiej kości sprzed kilkudziesięciu lat uruchamia lawinę dramatycznych zdarzeń. Generalnie nie lubię historii, w których powraca się do zamkniętych dawno śledztw, gdzie świadkowie potrafią z fotograficzną dokładnością odtworzyć zdarzenia sprzed wielu lat. Tu autorzy pokazali, jak można sobie z tym poradzić bez obrazy dla inteligencji czytelnika. Jednak największe wrażenie robi liczba zwrotów akcji, których wystarczyłoby dla kilku kolejnych powieści. Do samego końca czułem się wodzony za nos i wpuszczany w ślepy zaułek. To lubię! Zwłaszcza, że finalnie wszystko składa się na logiczną i spójną całość. Świetna pozycja, jedna z najlepszych w tym gatunku, jakie ostatnio czytałem Zdecydowanie polecam.

W gąszczu kłamstw” to historia Naomi, która wraz z przyjaciółkami Cass i Liv przeżyły atak słynnego seryjnego mordercy. Ściśle rzecz ujmując: Naomi jako jedenastolatka przeżyła 17 dźgnięć nożem, a jej przyjaciółki były świadkami napadu w lesie. Po latach dorosła już Naomi wraca do Chester, gdy dostaje wiadomość, że zabójca zmarł. To wydarzenie wpływa szczególnie na Liv, która oznajmia, że pragnie, aby prawda wyszła na jaw. Co wydarzyło się w lesie? Co skrywają dziewczyny? Czy ktoś zginie w drodze do prawdy? Spodziewałam się, że rozwiązanie zagadki będzie szokujące, ale nie wiedziałam, że aż tak! Autorka zadbała tu o potrzebne emocje od samego początku i zafundowała nam na koniec konkretne trzęsienie ziemi 😱 Kocham takie mroczne kryminały! I taka tajemnica sprzed lat, która wiąże ze sobą pewne grono osób. Bardzo zaintrygował mnie też wątek magii, który był spoiwem łączącym trzy dziewczynki. Odkrywając Persefonę dzieci nie wiedziały, że mają do czynienia nie z magią, a prawdopodobnie zbrodnią. Kolejny ciekawy wątek tej sprawy kryminalnej! Co do przyjaźni, która trwała przez lata, widzimy tu naprawdę wyjątkową, choć przerażającą relację już dorosłych koniec, które w wyniku traumy przeżyły wiele niedobrych chwil w życiu. Autorka opisała to ogniście! Emocjonalnie dzieje się tu od początku do końca ☺️ Bardzo spodobał mi się ten thriller, który w pewnym momencie naprawdę spowodował wzrost ciśnienia. Polecam wszystkim fanom mrocznych historii 🤓

Bardzo lubię książki od tej autorki i żałuję, że jest ich tak mało bo to jedne z tych kryminałów, które już z samego początku mi się podobają. Ta książka nie była wyjątkiem od reguły. „Gorsze niż śmierć” jest to świetny kryminał, który pokazuje jak bardzo przeszłość potrafi zatruć teraźniejszość. Autora po raz kolejny pokazuje, że potrafi doskonale wyczuć tempo i napięcie oraz pokazuje rzeczywiste realia policji. Historii nie da się czytać, aby odbębnić, każdy detal ma znaczenie przez co książka jest niesamowicie wciągająca, nie da się jej tak po prostu odłożyć na chwilę. Autorka pokazuje jak atmosfera potrafi się zagęścić od ciągłej presji i gdy śledztwo zaczyna wpływać na ludzi. Bohaterowie są świetnie wykreowani, każdy jest wielowymiarowy oraz wiarygodni a dialogi wypadają neutralnie przez co łatwo poczuć się uczestnikiem historii. Podsumowując książkę czytało mi się rewelacyjnie, dosłownie wciągnęła mnie już od pierwszych stron, napięcie narasta stopniowo a finał jest satysfakcjonujący. Nawet po odłożeniu długo pozostała mi w pamięci ponieważ zrobiła na mnie mocne wrażenie. Zdecydowanie polecam tę książkę jak i całą serię.

„Miłość mojego życia” to opowieść, która chwyta za serce od pierwszych stron i nie puszcza aż do samego końca. Rosie Walsh stworzyła historię, która nie tylko wciąga jak najlepszy thriller, ale przede wszystkim porusza najczulsze struny duszy. Książka opowiada o Emmie i Leo – małżeństwie z pozoru idealnym. Ona jest biolożką morską, on – dziennikarzem piszącym nekrologi. Ich życie wydaje się spokojne i poukładane… aż do momentu, gdy Leo zaczyna pisać nekrolog żony i odkrywa, że tak naprawdę nie zna jej przeszłości. Zaczynają się pytania, sekrety wychodzą na światło dzienne, a miłość zostaje wystawiona na ciężką próbę. To, co mnie najbardziej ujęło, to emocjonalna głębia postaci. Rosie Walsh świetnie pokazuje, jak kruche może być zaufanie i jak wiele warte są szczerość i odwaga. Historia Emmy to przykład na to, że przeszłość potrafi kształtować nas w zaskakujący sposób – i że czasem kochamy kogoś, nie znając całej prawdy, ale ta miłość wciąż może być prawdziwa i silna. Podobał mi się styl autorki – płynny, czuły, a jednocześnie niepozbawiony napięcia. Wzruszająca, zaskakująca i pięknie napisana – Miłość mojego życia to książka, którą z czystym sercem mogę polecić każdemu, kto szuka czegoś więcej niż tylko romansu. To historia o bólu, przebaczeniu i sile uczucia, które przetrwa nawet najciemniejsze chwile.

Świetny kryminał. Nie będę komentowała akcji – chcę napisać o tle, które przebijało się i było odczuwalne od początku do samego końca książki. Tłem była miłość do dzieci, radość jaką przynoszą swoją obecnością. Dzieci, radość jaką przynoszą, odpowiedzialność wobec nich, ból jaki przynosi ich strata – ten temat przewijał się od początku do samego końca książki. A znalezienie mordercy, które było, owszem, zaskakujące – nie było tak zaskakujące jak przemiana psychiczna jaka zaszła w pyszałkowatym aktorze, ale o tym to już na samym końcu książki. Pozycja wielowątkowa i zmuszająca do refleksji, szybka akcja, niebezpieczne sytuacje w jakie wpakowywała się dziennikarka Vera oraz policjant Tomas, napięcie…

Polecam. Według mnie , odrobinę mniej ciekawą od Sezonu Niewinnych, no ale wiadomo, rzecz gustu. Jeśli chodzi o samą książkę, pisana jest podobnie ja ta ww. , tj. Krótkie internacie rozdziały, jeśli chodzi o zakończenie , to jednej części się domyśliłam 😉, jednak rozwiązanie drugiej sprawy bardzo mnie zaskoczyło. Czyta się lekko i przyjemnie. Jeśli chodzi o mnie planuje przeczytać też pozostałe książki .

Nie ma zbrodni idealnej, choć czasem może się tak wydawać. Gdy wszystkie tropy nagle milkną, często wystarczy drobiazg – choćby papierki po krówkach – by ruszyć sprawę z miejsca. „Czarny żałobnik” zrobił na mnie naprawdę dobre wrażenie. To mroczniejszy kryminał, który potrafi zbudować niepokojący klimat. Sama zagadka jest dość typowa dla gatunku, ale tutaj najważniejsze są emocje – zazdrość i pragnienie zemsty. To one najmocniej napędzają całą historię i nadają jej wyraz. Dużo daje też relacja prokurator Alicji Ostrowskiej i komisarza Adama Krugera. W wielu kryminałach współpraca między policją a prokuraturą bywa napięta, a tutaj mamy coś zupełnie innego – partnerskie podejście z nutą pikanterii, oparte na zaufaniu. Najbardziej wciągnęło mnie stopniowe odkrywanie powiązań między bohaterami. Wszystko układa się powoli, ale logicznie i daje dużą satysfakcję. Czasem tempo nieco siada, ale nie na tyle, by wybijać z rytmu. To bardzo solidny kryminał, a jak na debiut – naprawdę mocny. Otwarte zakończenie świetnie zapowiada kolejne tomy serii.