Kłopotliwe zachowania dzieci

„Wychowanie do szczęścia” to książka, która w ciekawy i przystępny sposób porusza temat szczęścia – zarówno z perspektywy rodzica, jak i dziecka. Najbardziej uderzyło mnie pytanie, które pojawia się między wierszami: jak wychować szczęśliwe dziecko, jeśli samemu nie czuje się szczęścia? Autor przedstawia wiele wartościowych spostrzeżeń i przykładów, ale robi to bez oceniania czy pouczania. Nie ma tu narzucania jedynego słusznego sposobu wychowania ani krytyki rodziców – co jest dużym plusem i sprawia, że książkę czyta się z otwartością, a nie poczuciem winy. To lektura, która skłania do refleksji nad własnym zachowaniem i pokazuje, jak bardzo postawa rodzica wpływa na dziecko. Widać wyraźnie tę „symbiozę” – nasze emocje, reakcje i podejście przekładają się bezpośrednio na świat dziecka. Zdecydowanie warto przeczytać. To nie jest poradnik z gotowymi instrukcjami, ale raczej zbiór inspirujących myśli, które mogą pomóc lepiej zrozumieć siebie i swoje dziecko.

Sięgając po książkę „Wypalone dzieci. O presji osiągnięć i pogoni za sukcesem” Michaela Schulte-Markworta, współczesnego niemieckiego lekarza, filozofa i terapeuty, byłem zainteresowany, lecz zarazem obawiałem się nudnej narracji i psychiatrycznych wywodów bliższych szamanizmowi niż naukom ścisłym. Dzieło, jak się okazało, kompletnie mnie zaskoczyło. Styl jest wyjątkowo przystępny, narracja wciągająca, a autor dał się poznać jako bystry obserwator, inteligentny uczony w trudnych dziedzinach, jakimi są psychologia i psychiatria, nie poddający się pokusie uznawania hipotez za prawdy i podchodzący z krytyczną rezerwą nie tylko do badań w swojej dziedzinie, lecz i do wielu innych materii, które nierozerwalnie, jak i cała rzeczywistość, wiążą się z tematem, gdyż w zasadzie cała rzeczywistość i wszystkie jej aspekty wpływają na naszą psychikę. Poza tematyką wspomnianą w tytule, jak każde dobre dzieło tego typu, „Wypalone dzieci” poruszają i inne problemy, więc jest to pozycja interesująca i ważna nie tylko dla ludzi mających dzieci, wnuki czy inne małolaty w swym otoczeniu. Budzi też refleksje na temat własnej przeszłości i zmusza do zastanowienia się, co ukształtowało nas samych. Już o tym wspomniałem, ale Schulte-Markwort podchodzi do danych, którymi operuje, z ostrożnością godną fizyki czy innych nauk ścisłych, aż do posłużenia się cytatem (podobno z Churchilla) - „...statystyce można ufać tylko wtedy, gdy się ją samemu sfałszowało…”. Nadaje to jego dziełu i wnioskom w nim zawartym dużo większą wiarygodność niż zwykle w psychologii, a zwłaszcza psychiatrii. Jako bystry obserwator, co jest niezbędnym warunkiem bycia dobrym lekarzem i uczonym, autor pokazał ponadzwyczajne zdolności znajdując niezwykle celne analogie, paradoksy i sprzeczności nawet wśród zjawisk, które znamy od dawna, a które większości z nas się ze sobą nie kojarzą w znaczący sposób, jak na przykład bardzo celne porównanie różnic pomiędzy praktykami nauczycieli i nauczycieli akademickich – rzeczy niedopuszczalne na uczelniach wyższych są powszechne i akceptowane na niższych stopniach edukacji. Niestety, książka jest dosyć pesymistyczna w swej wymowie i gdy czytam takie opracowanie jak to i porównuję zawarte w nim wypowiedzi dzieci oraz wypowiedzi dzieci zasłyszane w ostatnich latach przeze mnie osobiście, to z każdym rokiem upewniam się, że okres późnego PRL, przynajmniej dla dzieci i młodzieży, być może był najlepszym w historii Polski i że niemieccy rówieśnicy wcale nie mieli fajniej. Z drugiej strony, oczywiście, zastanawiam się, czy to ja po prostu taki nie byłem, że byłem dzieckiem szczęśliwym – człowiek otwarty i samokrytyczny nigdy nie ma pewności… Książka jest pesymistyczna w wielu aspektach, również w najbardziej ogólnym. „Uciekamy przed poznaniem” – świetne sformułowanie autora puentujące bardzo dokładne i jednocześnie dosadne podsumowanie większości ludzi. Ów lęk i ucieczka przed poznaniem jest przyczyną niezliczonych problemów, również tych wspomnianych w tytule, czyli wypalenia (depresji z wyczerpania) u dzieci. Nie jedyną oczywiście. Niemniej każdy, kto chce lub ma dzieci albo wnuki, powinien się z tą książką zapoznać, to taki must read, musi przemóc ten lęk przed poznaniem. Książka ukazała się po raz pierwszy w 2015, więc można założyć, że zagrożenia i problemy, o których traktuje, dotarły już i do Polski, choć nie istnieją jeszcze w naszej świadomości społecznej. I jak już wspomniałem – nawet jeśli ktoś od dzieci i młodzieży trzyma się z daleka, i jego do poznania tego dzieła zachęcam. To po prostu kawałem solidnej, interesującej wiedzy o świecie i ludziach w ogóle. Wybrałem wersję audio i lektor (Andrzej Pinkowski) sprawił się, więc polecam książkę czytaną na równi z drukowaną.

Podejrzewam, że wysłuchanie audiobooka zamiast czytania tekstu bardzo podbiło moją ocenę. Myślę, że w wersji papierowej bardzo zmęczyłabym się tą książką. Tymczasem znalazłam w niej wiele przekonań, które kiedyś w sobie miałam i pielęgnowałam, tylko na skutek trudniejszych momentów odstawiłam na bok. Teraz mogłam sobie o nich przypomnieć i poczuć się o wiele lepiej :) Można tu poczuć lekki powiew coachingu, delikatnie wystraszyć się przypowieściami biblijnymi, ale w gruncie rzeczy to wszystko sprowadza się do bardzo prostego sedna.

Główną tezą książki jest to że każdy stres wywodzi się od strachu. Jeśli zdamy sobie tego sprawę, walka ze stresem sprowadza się do walki ze swoimi słabościami i lękami. Mimo że książka zdawałaby się oczywista miejscami, jest naprawdę otwierająca oczy i praktyczna. Już w trakcie czytania zacząłem stosować metody małych kroków i jestem bardzo zadowolony z rezultatów.

Pozycja obowiązkowa dla każdego rodzica. Podpowiada, jak rozmawiać z dziećmi na trudne tematy i jak wyjaśnić im niezrozumiałe sytuacje czy niewłaściwe zachowania. Co prawda na kilka pytań odpowiedziałabym zupełnie inaczej, nad niektórymi bym się tak nie rozwodziła, ale ta książka stanowi doskonałą inspirację i punkt wyjściowy do zastanowienia się nad swoimi odpowiedziami.

Ta książka uświadomiła mi, że od zawsze stosowałam różne sposoby na uważność, które bardzo pomagają mi w życiu, np. rękodzieło, nauka przędzenia na kołowrotku, czy nawyk ścielenia łóżka. Jak w wielu pozycjach samorozwojowych pojawiły się tematy wizualizacji czy medytacji, z którymi nadal mam problem, ale może kiedyś trafię na książkę, dzięki której wreszcie z nimi ruszę.

Książka o "jak pomóc dzieciom przez zrozumieniu mózgu". Książka z początku męczy (całym motywacyjnym wstępem jaki to program MindUp jest świetny, albo ile autorytetów nie współpracowało przy pisaniu tej książki) - i przerwałem czytanie/słuchanie jej. Jednak dalej ma wiele ciekawych pomysłów na zabawy z dziećmi, które mogą podejść tą szarą kulkę między uszami i ujarzmić. Zobaczymy na ile zadziała, a świat nie jest idealny. Do tego Słucham Hubermana - naukowca neurobiologa ze Stanforda - no i wizja mózgu jest uproszczona, co mnie momentami drażniło, ale dobra - to lekka i łatwa książka ma być. Nic wielkiego, ale warte przeczytania

Przemoc emocjonalna upokarza, czyni bezradnym i chorym. Występuje we wszystkich dziedzinach życia, w pracy, w szkole, w rodzinie lub w związku partnerskim, i często zdarza się przypadkowo. Ślady przemocy emocjonalnej są niewidoczne. Kiedy ktoś jest ciągle tłumiony, wytykany i upokarzany, nikt tego nie widzi, co dzieje się wewnątrz, w duszy człowieka. Ślady, które tam powstają, są równie poważne, a być może nawet gorsze niż te fizyczne, a przede wszystkim długotrwałe. Człowiek jest istotą społeczną. Człowiek zależy od związku, przywiązania, sprzężenia zwrotnego lub, jak to nazywa socjolog Hartmut Rosa, rezonansu. Całkowite lekceważenie, całkowita ignorancja, niereagowanie na siebie, to najgorsze, co ludzie mogą sobie zrobić. To nawet gorsze niż przemoc fizyczna. Werner Bartens (autor bestsellerów) oraz książki Przemoc emocjonalna, uzasadnia - opinię, że jest ona jednym z najbardziej niedocenianych problemów społeczeństwa XXI wieku. Wszystko to sprawia, że tak trudno się bronić. Konsekwencje doświadczonego odrzucenia prowadzą do poważnych urazów, jednak autor uważa, że nadal jest to możliwe, by móc nad tym zapanować. „Pozytywna wiadomość: człowiek jest w stanie poradzić sobie nawet z ciężkim cierpieniem.” Trudno jest nam to przyjąć, bo jak można bronić się przed tym, co sprawia ból naszej duszy, a więc upokorzenie, zniewaga, pozbawienie miłość. Jak tego dokonać, kiedy nie mamy oparcia w innych a tym bardziej w samych sobie? Co, kiedy doświadczaliśmy tego już w dzieciństwie i kiedy przemoc emocjonalna jest przenoszona na kolejne pokolenie, często wykazująca podobne wzorce zachowań, których doświadczano w dzieciństwie od rodziców i bliskich? W książce bardzo realnie jest zaprezentowana przemoc emocjonalna w codziennym życiu, cała masa niegodziwości i zniewag, coraz częściej stosowany mobbing oraz odrzucenie, na które narażani jesteśmy dość często. To nie tylko wyrządza krzywdę naszej psychice, ale staje się podłożem wielu chorób i dolegliwości. Najlepszą obroną według autora jest „zidentyfikowanie przemocy emocjonalnej i powstrzymanie jej na wczesnym etapie rozwoju”. Werner Bartens próbuje również, dać odpowiedź na pytanie, jak można uniknąć sytuacji, w których stosowana jest przemoc emocjonalna, i jak radzić sobie z jej skutkami, jeśli już do takowej dojdzie. W książce możemy przeczytać o tym, że „poznajemy coraz więcej czynników genetycznych i neurobiologicznych, które umożliwiają stworzenie stabilnego kręgosłupa psychicznego.” Trudniej będzie wstrząsnąć osobą, która jest akceptowana i dobrze traktowana przez innych, a także samego siebie aniżeli tą stale narażoną na stres, szykany ze strony bliskich i mającą niskie poczucie własnej wartości. Autor uważa, że bliskość i przywiązanie zwiększają odporność na stres. Najważniejszym przesłaniem książki jest to, aby wszystkich ludzi, a zwłaszcza dzieci konfrontować z „życzliwymi stereotypami”. Są trzy rzeczy, które powinniśmy przekazać naszym dzieciom, a mianowicie troszczyć się, dzielić i kochać. Zachęcam do sięgnięcia po lekturę tej książki. Jest to doskonały poradnik, z rozdziałami poświęconymi pewnym sytuacjom życiowym, czy to w pracy, czy dotyczącym partnerstwa, a nawet dzieciństwa. W wielu prawdziwych studiach przypadków została świetnie zilustrowana przemoc emocjonalna. Na końcu każdego rozdziału kluczowe przesłanie – streszczenie całego zagadnienia. Ta książka spełnia swoje zadanie polegające na bardzo dobrym informowaniu o problemie. http://autorzy365.pl/troszcz-sie-dziel-i-kochaj_a6360

Króciutka książka (100 str.), do tego forma którą się szybko czyta, głównie pytania i odpowiedzi + trochę grafik. Jednak nie polecam zaczynać od tej książki przygody z serią, jeśli ktoś nie zna głównych założeń "Jak mówić żeby dzieci nas słuchały, jak słuchać żeby dzieci do nas mówiły" - lepiej w pierwszej kolejności zacząć od podstawy, a później sięgnąć po to krótkie uzupełnienie. Dobra książka właśnie raczej w ramach przypomnienia - "Jak mówić, żeby maluchy nas słuchały" przeczytałam już jakieś 5 lat temu (książka czyni cuda w kontaktach z małymi dziećmi) - a teraz znów wróciłam do tej serii książek i planuję przeczytać kolejne.

Zmagania ze szkołą w formie, jaka jest dostępna obecnie, to bardzo przykra sprawa. Nadszedł czas żeby zmienić to, jak, kiedy i ile się uczą nasze dzieci. Zmiana nie będzie mogła zaistnieć jeśli rodzicie i nauczyciele nie będą chcieli. Jeśli nie będziemy próbować, wciąż będziemy tkwić w modelu, który sprawdzał się 200 lat temu. Czyżby od tego czasu niewiele się zmieniło? Do dzieła kochani. Czytajcie, działajmy, niech nasze dzieci mają sprzyjające środowisko do nauki, a nauczyciele możliwość działania kreatywnego.

Całkiem zgrabnie napisana historia dwóch mam - emigrantek, którym przyszło wychowywać swoje dzieci w Holandii. Autorki podkreślają mądrą swobodę w wychowaniu dzieci (uwzględnienie zdania najmłodszych, kształtowanie odpowiedzialności przez zaufanie, moc rozmowy...) i opiekuńczość państwa (organizacja i wsparcie socjalne). Przyjemna lektura, którą bardzo dobrze się czyta.

Myśląc o książce dwóch współczesnych niemieckich autorów - Geralda Hüthera (ur. 1951 neurobiologa publikującego prace o uczeniu się i edukacji) oraz Uli Hausera (ur. 1962 dziennikarza i pisarza non-fiction oraz działacza społecznego) miałem trochę obaw, czy to aby nie kolejny poradnik z jeszcze jednym cudownym przepisem na wychowanie genialnego dziecka, w dodatku bez trudu, stresu i pieniędzy. Na szczęście tytuł „Wszystkie dzieci są zdolne. Jak marnujemy wrodzone talenty”, a jeszcze bardziej wersja w oryginale „Jedes Kind ist hoch begabt: Die angeborenen Talente unserer Kinder und was wir aus ihnen machen” („Każde dziecko jest niezwykle utalentowane: Wrodzone talenty naszych dzieci i to, co z nimi zrobimy”) dawał nadzieję na pracę popularnonaukową. Wybrałem wydanie audio z głosem Łukasza Borkowskiego, na podstawie tłumaczenia Andrzeja Lipińskiego, nakładem oficyny Dobra Literatura. Nazwa wydawnictwa nomen omen stanowi podsumowanie tego dzieła. Dobra literatura non-fiction. Trudna tematyka i najnowsze w niej koncepcje przedstawione w wyważony, prosty sposób. Bardzo interesujące opracowanie, które moim zdaniem powinien poznać każdy, kto lubi wiedzieć, gdyż wiedza z niego płynąca może się przydać nie tylko rodzicom, dziadkom, opiekunom i pedagogom. Nie będę streszczał ani przybliżał poruszonych w książce problemów; jej poznanie, jak każdego dobrego opracowania dotyczącego ważkich nowych prądów w nauce, jest jak kamień rzucony na wodę, który zapoczątkowuje rozchodzące się kręgi. I podobnie wiedza zawarta w dziele powoduje u odbiorcy przemyślenia, nowe spojrzenie nie tylko na przyszłość, ale i własną oraz innych przeszłość, przewartościowania i zmiany nie ograniczające się tylko do podobnej tematyki, ale również i dość odległych zagadnień. Tak bowiem jest w nauce, a w naukach społecznych i innych związanych z funkcjonowaniem człowieka chyba szczególnie, że nowe prądy w jednej dziedzinie wywierają ferment i w innych, w teorii i praktyce. Lektor daje radę, styl konkretny, bez pseudonaukowego zadęcia, wywód klarowny, jasny, krótki i węzłowaty. Jedyne, z czym się nie zgadzam, to takie wrażenie, że pierwszą tezą, z jaką się w dziele spotykamy (aczkolwiek autorzy nie formułują jej wprost), jest to, że odkrycie pasji (talentu) i spełnienie się (realizowanie się) w niej jest gwarancją szczęścia. Myślę, że szczęście to całkiem osobna sprawa i wśród znanych osób bez trudu każdy z nas znajdzie wiele (choćby wśród piosenkarzy), którym sukces nie tylko szczęścia nie dał, ale wręcz przeciwnie - przyniósł życie nieszczęśliwe, nierzadko zakończone tragicznie. Jeśli to pominiemy, cała reszta jest przyjemna w odbiorze, wciągająca i, dla głodnych wiedzy, fascynująca. Zresztą, co prawda książka nie pokazuje moim zdaniem drogi do szczęścia, bo to nie ta tematyka, ale za to pokazuje jak uniknąć jednego z mechanizmów niszczących dzieciństwo, a potem nierzadko prowadzących w nieszczęśliwą dorosłość, a to też coś, czemu warto się dokładnie przyjrzeć. Jak wspomniałem, gorąco polecam każdemu, ale szczególnie osobom zajmującym się dziećmi. Dodam, że jest w tym dziele wskazówka dla rodziców i opiekunów dzieci z ADHD, która może dać do myślenia. Zachęcam do lektury lub wysłuchania wersji audio. źródło: https://www.goodreads.com/user/show/98941868?ref=nav_profile_l

Autorka przedstawia historię kilku par i opis ich problemów w związkach. Podkreśla wielokrotnie znaczenie dobrej komunikacji, zaangażowania i uważności jako podstawy w budowaniu relacji. Całość słucha się ogólnie dobrze. Poszczegolne historie par opisane są ciekawie. Brakowało mi jednak bardziej wnikliwej analizy konkretnych problemów i sposobów ich rozwiązywania. Nie dowiedziałam się z lektury nic nowego. Ale może takie było faktyczne założenie książki, wedle słów samej autorki, historie mają być inspiracją do przyjrzenia się bliżej swoim relacjom z partnerem. A nie gotowym rozwiązaniem.

Gdyby była taka możliwość, dałabym i 20gwiazdek. W tej książce zawarte są informacje o chyba wszystkich ktore poznałam najlepszych metodach radzenia sobie ze stresem, z traumami, prokrastynacją, depresją. Polecam każdemu, kto chce się rozwijać i wzrastać. Każdemu, kto chce zrobić coś ze swoim życiem i iść do przodu nie patrząc w przeszłość.

Trudno mi ocenić czy trzy syntezy podobnych przypadków i ich analiza są wystarczające, żeby opisać celowość terapii, ale jako kompletny laik czuję się usatysfakcjonowany. Prof. de Barbaro zawsze znajduje balans między wyczerpaniem tematu a "nie wyczerpaniem" czytelnika. Red. Kondratowicz umiejętnie spięła to z obu stron.

Nawyki do oczyszczania umysłu: 1. Głębokie i kontrolowane oddychanie - oddychaj nosem zamiast ustami - nos oczyszcza i ogrzewa powietrze, łatwiej wyczuć toksyny i uniknąć przeniknięcia wirusów oraz bakterii do płuc. 2. Medytacja, prowadzenie dziennika medytacyjnego, można korzystać z aplikacji do medytacji. 3. Przeformułuj wszystkie negatywne myśli - bądź obserwatorem, nazwij myśli po prostu myślami, nie utożsamiaj się z nimi, powiedz stop myślom. Załóż bransoletkę i przekładaj ją na drugą rękę, gdy pojawia się myśl. 4. Naucz stary mózg nowych sztuczek - wszelkie działania dążące do bezbolesnej egzystencji są z góry skazane na porażkę. W książce jest także info o uważności w relacjach - medytacja miłującej dobroci. Aby relacja przetrwała musi być 5x więcej kontaktów pozytywnych od negatywnych. Umieść notatkę, że chcesz być bardziej uważny i obecny w związku. Zerwij kontakty z toksycznymi i agresywnymi ludźmi. Wizualny bałagan zmniejsza zdolność koncentracji. Na koniec bonusowo podano 400 słów, określających wartości, ale oczywiście w formie audio nie nadaje się to do użytku, Książka jest całkiem przyzwoita dla osób na pierwszą tego typu publikację. W pozostałym przypadku nie będzie tutaj raczej niczego rewolucyjnego.

Bardziej luźna niż fachowa rozmowa bo rozmowa znanej pisarki i malarki i fachowca - seksuologa na tematy takie jak: różnica wieku w związku, zazdrość, zdrada, normy w seksie, presja seksu, sztuka kochania, a nawet skąpstwo, swingersi. Pani Bakuła rozśmiesza mnie momentami do łez, uwielbiam jej poczucie humoru (chociaż z poglądami nie zawsze się zgadzam jakby co). Pan Izdebski stara się być poważniejszy, no bo przecież to on tutaj ma fachowo i rzetelnie opowiadać o tematyce seksualności Polaków, Pani Bakuła jednak ma swoje zdanie i nie zamierza go zmieniać w niektórych kwestiach :) niezależnie od wyników badań czy doświadczenia zawodowego Pana Izdebskiego. Ciekawie - jeśli ktoś jest zainteresowany opiniami, spostrzeżeniami i doświadczeniami dwojga różnych ludzi - kobiety i mężczyzny, nie zawsze trzeba się zgadzać a wysłuchać/przeczytać można. Jak dla mnie w porządku lektura - ile ludzi tyle opinii na każdy temat.

Książka lekka, łatwa i przyjemna, kilka ciekawych rzeczy się dowiedziałem, ale dla kogoś kto już ma jakiekolwiek pojęcie o odżywianiu nie będzie żadnych rewolucji, bardzo nie spodobał mi się rozdział w którym autorka, jako jedną z metod walki z podjadaniem, sugeruje wprost wyrzucanie napoczętego jedzenia do kosza, chyba nie tędy droga?

Tytułem tej książki nie powinny być słowa "jak wygrywać każdy spór", ale "jak prawidłowo się komunikować". Podane w niej struktury działania podczas codziennych relacji z bliskimi naprawdę przenoszą się na rzeczywistość. Książka uczy nie tylko jak w prawidłowy sposób komunikować się z innymi, ale też jak ich słuchać - często sami, nawet o tym nie wiedząc, doprowadzamy do sytuacji spornych. Bardzo dobra pozycja, cieszę się, że po nią sięgnęłam.