Kiedy szkoła jest problemem

„Więź” to książka niezwykle ważna i poruszająca, zwłaszcza dla osób, które świadomie podchodzą do wychowania i chcą lepiej zrozumieć dynamikę relacji między rodzicami a dziećmi. Autorzy otwierają oczy na mechanizmy, które często umykają w codziennym pędzie — pokazują, jak ogromne znaczenie ma emocjonalna obecność rodzica i jak konsekwencje jej braku mogą wpływać na rozwój młodego człowieka. To jednak nie jest książka dla osób, które nie potrafią przyznać, że jako rodzic mogą popełniać błędy. Jeśli ktoś nie jest gotowy na refleksję i konfrontację z własnymi zachowaniami, przekaz tej książki raczej do niego nie trafi. Opowieści, analizy i przykłady mogą być trudne do przyjęcia, jeśli brakuje otwartości na zmianę. Momentami język bywa wymagający — autorzy posługują się terminologią psychologiczną, a niektóre fragmenty są gęste od teorii. Nie odbiera to wartości książce, ale sprawia, że lektura wymaga uwagi i skupienia. „Więź” to ważna, potrzebna pozycja dla każdego, kto chce lepiej zrozumieć swoje dziecko — i siebie jako rodzica.

Po lekturze zaczalem sie mocno zastanawiac nad obecna forma edukacji podawana naszym pociechom (poklsoie powstania szkoly w ogole: czyli rodzice do pracy, a dzieci przyuczamy do pracy). Jestem ksztalcony techicznie, stad odczucie, ze moznaby zawarte w ksiazce informacje skompresowac w polowie woluminu. Jesli znana jest Ci szkola Montessori, mozesz nie uswiadczyc nowych informacji. Jesli chcesz dowiedziec sie jak dzieci wplywaja na siebie w grupie ('podciaganie') - warto siegnac.

Książka na szczęście jest już odrobinę nie aktualna, ale jako społeczeństwo ciągle mamy mnóstwo pracy do wykonania. Kiedy Montessori wpadła na pomysł nie karania dzieci (gdzie teraz ta koncepcja jest dość powszechna np. jako naturalne konsekwencje itp. to nauczyciele organizowali protesty. To pokazuje jak bardzo ta kobieta wyprzedzała swoje czasy.

Od kilku lat dobieram książki, które niejako wynikają jedna z drugiej. Ciężko to wytłumaczyć, ale być może jest to próba zgłębiania psychiki ludzkiej i tego co nas, jako ludzi napędza do działania, oraz pcha w kierunku dobra, jak i zła. Nic więc dziwnego, że wziąłem do ręki książkę Rosenberga📗 Z początku podchodziłem sceptycznie do narracji, że każdy z nas ma boży pierwiastek, który motywuje nasze zachowanie (Ci co czytają moje opinie wiedzą jaki mam stosunek do... boskości😉). Idąc jednak dalej z autorem przez jego przemyślenia zrozumiałem - lub być może zinterpretowałem jego przesłanie na swój sposób - że twierdzenie to jest bardzo uniwersalne i wcale nie musi opierać się na założeniach wiary w jakiegoś boga. Jako szczytowy, ziemski gatunek, mamy wszelkie predyspozycje do konstruktywnego dialogu i zgody z innymi ludźmi. Jednakże, pomimo posiadania intelektu i wszystkich dostępnych narzędzi do posługiwania się językiem pokoju, nie potrafimy rozwiązywać konfliktów i często uciekamy się do przemocy (wystarczy popatrzeć, ile wojen i pomniejszych konfliktów toczy się obecnie na świecie🙁). Porozumienie bez przemocy jako główne narzędzie, którym posługiwał się w rozwiązywaniu konfliktów Marshall B. Rosenberg, stanowi odpowiedź na trapiące nas problemy. Możemy posługiwać się językiem bez przemocy by rozwiązywać konflikty w domu, jak również na poziomie międzynarodowym. Być może brzmi to idyllicznie i sam przez długi czas patrzyłem na PBP sceptycznie, ale dostrzegam sens w tej metodzie i zamierzam wybrać się na seminarium poświęcone tej tematyce. Głównie chodzi o wyrażanie swoich uczuć bez natychmiastowego obarczania drugiej osoby winą za to jak się czujemy. Często w kłótniach padają słowa typu ‘BO TY ZAWSZE’, ‘BO TY NIGDY’, które pomagają tylko w wykrzyczeniu naszych od dawna skrywanych emocji, ale nie dają miejsca na wytłumaczenie co się za nimi kryje. Nie mówimy czego się boimy, czego pragniemy, dlaczego coś nam nie odpowiada, tylko rzucamy oskarżeniami pod adresem drugiej osoby oczekują uległości i przyznania się do winy. Jeśli sami nie umiemy wyrazić swoich uczuć, jak możemy oczekiwać, że druga osoba zrozumie nasze intencje, odfiltruje słowną przemoc i jeszcze znajdzie remedium na problem?😉 Na pewno sięgnę po inne publikacje Rosenberga, a Wam polecam krótką, 200 stronicową książeczkę, którą połyka się w dwa dni, jako zachętę do zgłębiania PBP💝

Lektura tej książki pomaga rozumieć innych poprzez empatię oraz podpowiada, jak możemy pomóc innym w rozumieniu nas samych. Czyż to nie brzmi wspaniale? A to nie wszystko! Weźmy na przykład fakt, że dość często w rozmowie z drugą osobą (np. z partnerem, rodzicem, szefem) opowiadamy czego nie chcemy, co moim zdaniem dość nam komplikuje sprawę. Bo czy nie prościej byłoby zbudować pozytywny przekaz i zwyczajnie powiedzieć, czego chcemy, jakie są nasze oczekiwania i potrzeby? I Rosenberg podaje nam to niemalże na tacy. Bardzo się cieszę, że są takie książki – zwracające uwagę na problem, jakim jest brak umiejętności wyrażania własnych potrzeb, ponieważ według mnie jest to istotny temat, którego zgłębienie i rozpracowanie pozwoliłoby na zażegnanie wielu, tak niepotrzebnych i często niszczących, konfliktów. Czy nie zależy nam na tym?

Króciutka książka (100 str.), do tego forma którą się szybko czyta, głównie pytania i odpowiedzi + trochę grafik. Jednak nie polecam zaczynać od tej książki przygody z serią, jeśli ktoś nie zna głównych założeń "Jak mówić żeby dzieci nas słuchały, jak słuchać żeby dzieci do nas mówiły" - lepiej w pierwszej kolejności zacząć od podstawy, a później sięgnąć po to krótkie uzupełnienie. Dobra książka właśnie raczej w ramach przypomnienia - "Jak mówić, żeby maluchy nas słuchały" przeczytałam już jakieś 5 lat temu (książka czyni cuda w kontaktach z małymi dziećmi) - a teraz znów wróciłam do tej serii książek i planuję przeczytać kolejne.

Dosyć przypadkowo zaczęłam od tego wywiadu, zamiast od "Dziecka z bliska", jednak nie żałuję, bo mogłam zapoznać się z podejściem Agnieszki Stein do rodzicielstwa i tego czego naucza. Wywiad czyta się lekko, czuć od autorki mnóstwo szacunku do innych ludzi. Nie miałam poczucia, żeby zarozumiale uważała, że rodzicielstwo bliskości to jedyny prawidłowy model wychowania. Z dużym dystansem patrzę na takie zero-jedynkowe poglądy, które nie dopuszczają innych możliwości, ale tutaj na szczęście tego nie było. Z chęcią sięgnę po lekturze tego wywiadu po "Dziecko z bliska", bo koncepcja rodzicielstwa bliskości bardzo mnie zainteresowała.

„Swoje myśli zapisujemy określonym metaforycznym słownictwem, na które składa się alfabet złożony z doświadczeń, pojęć i uwarunkowań. To, jak jesteśmy przygotowani do życia, zależy więc od tego, jak jesteśmy wychowywani, uspołeczniani i ostatecznie też kształceni, innymi słowy, od tego, jaki „alfabet” zostanie nam narzucony i z jakim pójdziemy potem w świat”. Niezwykle inspirująca książka. Polecam przede wszystkim rodzicom, nauczycielom i wszystkim, którym bliska jest tematyka kształcenia dzieci.

Nie z każdym słowem w tej książce się zgadzam. Ale bez wątpienia pokazuje jak rodzice i dzieci w zinstytucjonalizowany sposób zostali zmuszeni do szkołocentrycznego modelu rozwoju dziecka i rodzicielstwa i są w tym całkowicie bezradni. O nieudolności, nieefektywności i irracjonalności systemu edukacji w kształcie, który znamy wiemy wszyscy. Jest więzieniem i to całkiem dosłownie dla ciała, duszy i myśli, gdzie kreatywność zakuwa się w kajdany, myślenie poza schematem karze złymi ocenami, bo nie jest zgodne z kluczem, nie ma w nim miejsca na najcenniejszą naukę przez zabawę i samodzielność. Nawet jeśli działając w pojedynkę nie zmienimy systemu, to miejmy przynajmniej świadomość, że jest on do granic absurdu wbrew ludzkiej naturze, wbrew wolności i wspierajmy swoje dzieci zamiast wciskać je w ten system kolanem.

Przeczytanie książki Kohna wymagało skupienia i koncentracji, gdyż jest to praca stricte naukowa, opatrzona przypisami źródłowymi i bibliografią, spisana językiem raczej akademickim. Niemniej jednak książka taka jest bardzo potrzebna, bowiem kwestionuje sens zadawania prac domowych, wciąż obecnych w polskich (i nie tylko, bo badacz opisuje realia amerykańskie) szkołach. Autor umiejętnie obala argumenty, które rzekomo świadczą o pozytywnym wpływie zadań domowych na naukę oraz przygotowanie dziecka do dorosłego życia. Co dość zaskakujące, w książce można znaleźć liczne fragmenty dotyczące rodziców popierających zadawanie prac domowych. Pokazuje to, jak bardzo omawiana metoda dydaktyczna zakorzeniona jest w całym społeczeństwie amerykańskim, a nie tylko w społeczności nauczycielskiej. Autorowi trzeba również oddać, że nie tylko piętnuje zadawanie prac domowych, ale na końcu książki pokazuje alternatywne sposoby jej zastąpienia. Pracę koniecznie polecam nauczycielom oraz rodzicom z przesłaniem, że nie można obawiać się zmian i czasem warto odejść od czegoś, co towarzyszy nam od zawsze.

Autorka w prosty sposób opisuje jak się diagnozuje spektrum, jak warto pracować z dzieckiem, różne terapie oraz co czeka w przyszłości dziecko i rodzica. Opisuje tez system w USA wsparcia dzieci i rodziców. Brakuje mi tutaj większej ilości i informacji o systemie w Polsce, tłumacz starała się podać najważniejsze informację, jednak są one niewystarczające na naszym podwórku.

Książka niezwykle użyteczna, szczególnie dla rodziców planujących dzieci, ale także tych mających małe dzieci i wnuki. Otwiera oczy i pokazuje, jak urodzić i wychować cudowne, bezproblemowe dziecko. Znam osoby, które dzięki tej książce nie mają tych problemów, które niesie cywilizacja i porady "ekspertów". Bardzo polecam!

Wyjątkowa ksiazka, bo opisuje podejście do autyzmu jako wzorca rozwojowego i całościowe jego traktowanie w sposób wyjątkowy, a który powinien być standardem. Aśka Ławicka wyznacza standard, choć tak oczywisty dla kazdej osoby neuroatypowej, to jednak wciąż tak rzadko spotykany w naszej bezmyslnej kulturze i większościowym spoleczenstwie. Jest to obowiązkowa pozycja do przeczytania o autyzmie, a tym samym o człowieku w ogóle. Uważam, że KAŻDY powinien przeczytać tę książkę. Będę do niej wracać.

[760] "Komunikacja służy do tego, żeby wyjaśniać między sobą różnice, czyli ważniejsze jest to, czy potrafimy radzić sobie z różnicami, niż to, jak bardzo jesteśmy podobni lub dopasowani" Świetna książka o różnych aspektach naszego życia, ukazująca często inną perspektywę niż zwykle przyjęło się o tym myśleć. Ubogacająca.

Cudowna książka! Pomogła mi w krytycznym momencie mojego macierzyństwa. Dzięki niej stałam się szczęśliwą mamą szczęśliwego dziś (11 lat później) nastolatka, jego towarzyszką. Zapoczątkowała moją przygodę z NVC i Juulem na całe życie. Wzbogaciła życie moje i moich bliskich. Bardzo polecam - szczególnie wspierająca rodziców dzieci, które w wieku ok. 2 lat zaczynają fazę rozwoju "Ja sam/sama!", wystawiając na próbę otoczenie. Treść tej książki jest wsparciem dla niecierpliwych, spieszących się, zaganianych lub uważających, że dzieci mają chodzić jak w zegarku, dla osób o konserwatywnych poglądach na wychowanie (czyli także dla babć i dziadków) jak i dla wychowawców, edukatorów, lekarzy, logopedów - słowem: dla wszystkich osób, mających do czynienia z dziećmi. Pozwala spojrzeć na świat z perspektywy dziecka, usłyszeć je i dogłębnie zrozumieć. Książce tej nasza rodzina zawdzięcza swoje szczęście. Minęło tyle lat, a jej treści są wciąż aktualne, ponieważ dotykają uniwersalnych wartości. Dzięki tym zapiskom mamy szansę nie zgubić dziecka, a nawet je odnaleźć - także w sobie. Autorka prowadzi także w mediach społecznościowych (na facebooku) wspierającą stronę "Szkoła Empatii i Dialogu", na której raz w tygodniu - obecnie w każdy piątek - opowiada o różnych aspektach towarzyszenia dzieciom i młodzieży.

Myśląc o książce dwóch współczesnych niemieckich autorów - Geralda Hüthera (ur. 1951 neurobiologa publikującego prace o uczeniu się i edukacji) oraz Uli Hausera (ur. 1962 dziennikarza i pisarza non-fiction oraz działacza społecznego) miałem trochę obaw, czy to aby nie kolejny poradnik z jeszcze jednym cudownym przepisem na wychowanie genialnego dziecka, w dodatku bez trudu, stresu i pieniędzy. Na szczęście tytuł „Wszystkie dzieci są zdolne. Jak marnujemy wrodzone talenty”, a jeszcze bardziej wersja w oryginale „Jedes Kind ist hoch begabt: Die angeborenen Talente unserer Kinder und was wir aus ihnen machen” („Każde dziecko jest niezwykle utalentowane: Wrodzone talenty naszych dzieci i to, co z nimi zrobimy”) dawał nadzieję na pracę popularnonaukową. Wybrałem wydanie audio z głosem Łukasza Borkowskiego, na podstawie tłumaczenia Andrzeja Lipińskiego, nakładem oficyny Dobra Literatura. Nazwa wydawnictwa nomen omen stanowi podsumowanie tego dzieła. Dobra literatura non-fiction. Trudna tematyka i najnowsze w niej koncepcje przedstawione w wyważony, prosty sposób. Bardzo interesujące opracowanie, które moim zdaniem powinien poznać każdy, kto lubi wiedzieć, gdyż wiedza z niego płynąca może się przydać nie tylko rodzicom, dziadkom, opiekunom i pedagogom. Nie będę streszczał ani przybliżał poruszonych w książce problemów; jej poznanie, jak każdego dobrego opracowania dotyczącego ważkich nowych prądów w nauce, jest jak kamień rzucony na wodę, który zapoczątkowuje rozchodzące się kręgi. I podobnie wiedza zawarta w dziele powoduje u odbiorcy przemyślenia, nowe spojrzenie nie tylko na przyszłość, ale i własną oraz innych przeszłość, przewartościowania i zmiany nie ograniczające się tylko do podobnej tematyki, ale również i dość odległych zagadnień. Tak bowiem jest w nauce, a w naukach społecznych i innych związanych z funkcjonowaniem człowieka chyba szczególnie, że nowe prądy w jednej dziedzinie wywierają ferment i w innych, w teorii i praktyce. Lektor daje radę, styl konkretny, bez pseudonaukowego zadęcia, wywód klarowny, jasny, krótki i węzłowaty. Jedyne, z czym się nie zgadzam, to takie wrażenie, że pierwszą tezą, z jaką się w dziele spotykamy (aczkolwiek autorzy nie formułują jej wprost), jest to, że odkrycie pasji (talentu) i spełnienie się (realizowanie się) w niej jest gwarancją szczęścia. Myślę, że szczęście to całkiem osobna sprawa i wśród znanych osób bez trudu każdy z nas znajdzie wiele (choćby wśród piosenkarzy), którym sukces nie tylko szczęścia nie dał, ale wręcz przeciwnie - przyniósł życie nieszczęśliwe, nierzadko zakończone tragicznie. Jeśli to pominiemy, cała reszta jest przyjemna w odbiorze, wciągająca i, dla głodnych wiedzy, fascynująca. Zresztą, co prawda książka nie pokazuje moim zdaniem drogi do szczęścia, bo to nie ta tematyka, ale za to pokazuje jak uniknąć jednego z mechanizmów niszczących dzieciństwo, a potem nierzadko prowadzących w nieszczęśliwą dorosłość, a to też coś, czemu warto się dokładnie przyjrzeć. Jak wspomniałem, gorąco polecam każdemu, ale szczególnie osobom zajmującym się dziećmi. Dodam, że jest w tym dziele wskazówka dla rodziców i opiekunów dzieci z ADHD, która może dać do myślenia. Zachęcam do lektury lub wysłuchania wersji audio. źródło: https://www.goodreads.com/user/show/98941868?ref=nav_profile_l

Po książki o tematyce parentingowej sięgam w celach zawodowych, nie zaś prywatnych, więc może szukam w nich czegoś innego, niż rodzice. W każdym razie część typowych poradników jest dla mnie nużąca. Ta pozycja jest inna. To raczej reportaż emigrantki, którego osią, ale nie jedynym tematem jest wychowywanie dzieci. Ta książka zahacza więc o tematykę imigrancką, porównawczą (Ameryka-Europa/Niemcy), czy też o społeczeństwo niemieckie per se. Wszak, co słusznie podkreśla cały czas autorka, to, jak wychowujemy najmłodszych obywateli, kształtuje całe społeczeństwo. Jeżeli chodzi zaś o sam styl wychowawczy właśnie, to jest on bardzo mi bliski i uważam tę pozycję za niezwykle wartościową pod względem przekazu.

Jesper Juul ze swoją filozofią wpisuje się wg mnie w nurt rodzicielstwa bliskości, który jest mi niezwykle bliski. Przestrzeń dla rodziny pokazuje jak ważne jest budowanie relacji w rodzinie. Aby wspierać dziecko na każdym etapie jego rozwoju zapomnijmy o "metodach wychowawczych". W relacjach najważniejsze są wspólny czas, zaangażowanie, otwartość, odwaga, ciekawość, szacunek i szczery dialog - język osobisty, który tak pięknie został opisany przez autora. Refleksje Juula dot. rodziny przedstawione są w formie wywiadu i zaprezentowane w kilku blokach tematycznych: Sypialnia. Pokój niemowlęcia. Pokój dziecka. Pokój nastolatka. Łazienka. Kuchnia. Pokój dzienny. Mamy więc możliwość podróżowania z autorem po wszystkich etapach rozwoju dziecka zaprezentowaną w formie przestrzeni domowej. Dzięki temu zrozumiemy indywidualną dla każdego członka rodziny przestrzeń, którą tworzymy wspólnie z innymi domownikami. W żadnej wypowiedzi Juula nie doszukamy się moralizatorskich wywodów, nie będziemy mieć poczucia, że my jako rodzice lub nasze dzieci nie spełniają jakichś określonych wymagań. Przeciwnie. Fenomen Juula polega na tym, że nie podaje żadnych rozwiązań, raczej normalizuje i uspokaja. To, że popełniamy błędy w relacjach z dziećmi jest czymś naturalnym. Normalna rodzina to ta z konfliktami, gdzie nie ma rozwiązań dobrych dla wszystkich. "Marzenie by być idealnym rodzicem jest absurdalne, bo każdy z nas jest od czasu do czasu trudny w pożyciu, a najgorsi są ci, którzy próbują nie być trudni". Wszystko, o czym mówi Juul jest niby proste, ale jednocześnie piękne, bo prawdziwe. Taka zwyczajność w domu, codzienność w relacjach jest chyba najtrudniejsza do uchwycenia i wypracowania. Koniecznie przeczytajcie!

To pierwsza książka o PbP, którą przeczytałam więc możliwe, że gdybym lepiej znała temat oceniłabym ją inaczej. Sama metoda jest moim zdaniem świetna, zbudowana na dobrych wartościach, podkreślająca znaczenie szacunku w komunikacji. Niektóre przykłady i redakcja pozostawiają jednak trochę do życzenia.

Wszyscy byliśmy kiedyś dziećmi. Niektórzy znają pewnie władczych nauczycieli, durny system nauczania, tłamszący jedenastkę. Autorka skupia się na wytłumaczeniu czytelnikowi, że dziecko jest kruche, wrażliwe, mądre i posiada swoją wole, rozum, zdanie. Opisuje jak powinno wyglądać nauczanie maluchów, jakie przechodzą naturalne przemiany . Pozycja ta podoba mi się głównie ze względu na ogromy szacunek z jakim opisuje dzieci. Niesamowity spokój, opanowanie, SZACUEK dla jednostki, dla życia, dla człowieka. Polecam z czystym sumieniem, mimo tego iż niektóre rozdziały nie odnoszą się już do naszej epoki, można z tej książki wyciągnąć uniwersalne, ponadczasowe prawdy.