Julia

Książka byłaby rewelacyjna , gdyby nie te przydługie rozważania psychologiczno - filozoficzne w pierwszej połowie powieści. Ciężko też ja zaklasyfikować jako typowy horror . Dla mnie jest to mroczna powieść sensacyjna z elementami horroru . Są momenty , że chce się ją już zakończyć , ale w pewnym momencie dochodzi do dynamicznego przyspieszenia akcji . Ogólnie polecam , choć ciężka w odbiorze .

Powieść będzie zawsze dla mnie nad wszystko opowieścią grozy. Jężeli już nazwać horrorem to kameralnym. Stworzona w klasycznym stylu nastrojowa, ale i mroczna historia fascynuje już od pierwszych stron. Nie jest to może arcydzieło, ale nie samym chlebem żyje człowiek. Ma w sobie coś co przyciąga mnie i przez co co jakiś czas muszę do niej wrócić. Jeżeli tak się dzieje, to autor osiągnął swój cel - stworzył kuszącą historię. Ma ona bowiem w sobie coś czarownego jak w tych starych gotyckich opowieściach o duchach. Tą duszną atmosferę, wilgotną od deszczu, zamgloną, oświetloną tylko ogarkami migotliwych świec. Ma w sobie urok tajemnicy jakie kryją zapomniane domy pachnące kurzem i stęchlizną, zazdrośnie strzegących każdej odpowiedzi. Uwielbiam taką mroczną zagadkowość muśniętą poezją, ale i maszkarą. Fascynaci powieści grozy w starym dobrym stylu nie powinni być rozczarowani. Na kanwie książki powstał cudownie klasyczny film, może nieco inny od książki, ale oddający jej ducha i atmosferę.

" - Lubię obserwować kobiety przy pracy domowej. - To trafił pan do właściwego miasteczka." Chyba każdy wie o czym są Żony ze Stepford. Marzenie każdego faceta 👽 Oczywiście ze względu na to, że to jest klasyka czyta się to troszeczkę opornie, aczkolwiek fajny jest taki element niepokoju, który pomału się wkrada do tej opowieści oczywiście w stylu wtf? "Wszystkie Żony ze Stepford były aktorkami z reklam, zadowolone z proszków, past do podłóg, preparatów do czyszczenia, szamponów i dezodorantów. Ładna aktorki z dużym biustem i małym móżdżkiem, grające nie przekonująco rolę podmiejskich gospodyń domowych. Zbyt piękne żeby było prawdziwe. I kupa i siedział i uciekają" Fajne jest też to, że z pułapu całkiem zwyczajnej normalności, nagle nie wiadomo kiedy, wszystko zaczyna pomalutku odwracać się do góry nogami i w pewnym momencie zdajesz sobie sprawę co tutaj się w ogóle stało? Wjeżdżasz sobie do miasteczka jako normalna dziewczyna i obserwujesz wszystkie te idiotki obiektywnym okiem i myślisz sobie: co z nimi jest nie tak, a za 5 minut jesteś jedną z nich... Oczywiście są różne dostępne ekranizacje: każdy może sobie wybrać dowolną do obejrzenia, która mu się będzie najbardziej podobała - ja uwielbiam wersję z 2004. Polecam tą krótką fantastyczną opowieść oderwaną od rzeczywistości 😎

Rewelacyjna książka. W czasach pierwszego wydania to było przełomowe podejście do historii wampirycznej. Mccammon nie bierze jeńców, wampiry u niego są krwawymi bestiami, które bez pardonu idą po swoje. A chcą na początek Los Angeles. Konfrontacja jest więc nieunikniona. Tylko czy ludzie mają szansę obronić się przed czymś, w co nawet nie wierzą, że istnieje? Nie ma tu słabszych momentów. Akcja jest wartka, jest duszno, ponuro i beznadziejnie, a historia wciąga bez reszty. Ciężko oderwać się od czytania.

Jedna wielka orgia makabry, przemocy i seksu. Ale co tam. Lubię takie książki. Świetna jest fabuła. Mroczne, nieetyczne eksperymenty, dzieci o morderczych skłonnościach to jest coś co w takich książkach zawsze cenie. Książka opowiada o małżeństwie któremu dwójka zwyrodnialców zamordowała córkę. Na małżeństwo spadają też inne kłopoty natury małżeńskiej. Ostatecznie wyprowadzają się oni do miejscowości Hinkston. Tam dzieją się dziwne rzeczy z dziećmi. Dzieciaki w miejscowości wykazują sadystyczne skłonności, malują makabryczne rysunki, torturują zwierzęta (sic!) itp. Jednak prawdziwy koszmar zaczyna się gdy Sue decyduje się podać dziwnemu zabiegowi sztucznego zapłodnienia. Akcja książki jest prowadzona w ciekawy sposób. Już na samym początku mamy pokazane jak wyglądały eksperymenty z przyśpieszaniem rozwoju embrionów, w latach 40 XX wieku. Sceny eksperymentów przeplatają się z czasami współczesnymi pokazującymi perypetie małżeństwa i scenami krwawych morderstw w Hinkston. Wszystkie wątki są prowadzone ciekawie, a zakończenia historii nie sposób przewidzieć. A końcówka, dynamiczna i pełna ciągłego napięcia jest genialna. Książka zawiera na prawdę dużą dawkę wszelkiej makabry, przemocy, wyuzdanego seksu. Czasami czułem się tym nieco przytłoczony, niemalże tak jak czytając twórczość Edwarda Lee. Nie jest to typowa B klasowa pulpa, gdzie choć pojawia się, przemoc i golizna to nawet jak się człowiek skrzywi, przy jakiejś scenie to i tak ma się banana na ustach. Całości bliżej do prozy ekstremalnej, niż do radosnej twórczości Smitha, czy innych mu podobnych. Żeby nie było tak różowo, a raczej czerwono :)Książka ma też wady. Czasem denerwują zachowania bohaterów. Ich działania bywają często głupie i podejmowane od czapy. Np. gdy mąż Susan próbuje dopaść na własną rękę mordercę ich dziecka. Rozumiem że gość nie jest żadnym detektywem, ani policjantem, ale do zlinczowania morderców i gwałcicieli swojej córki powinien się konkretnie przygotować. Zwłaszcza że gość wie że bandytów było dwóch. Logiczne zatem jest że wiedząc jak wygląda jeden z nich, to powinien próbować od razu wyśledzić tego drugiego psychopatę, a następnie przystąpić do działania. Zamiast tego facet gania po mieście, za niebezpiecznym zwyrodnialcem, aż ten wyląduje na torach. Genialna robota, nie? Ten wątek jest w całości durny i jak dla mnie można by go zastąpić go kolejnymi eksperymentami na Embrionach, lub scenami morderstw dokonywanymi przez dzieciaki w Hinkston. Ogólnie postać męża Susan jest maksymalnie durna i odpychająca. I to nie jest głupota która jest bynajmniej zabawna, jak w twórczości Smitha. Gdzie gburowaci, przerysowani, nierzadko durni bohaterowie byli fajni i pocieszni w tych swoich wyskokach. Tej postaci nie da się lubić za nic w świecie. O ile Susan da się jeszcze po ludzku zrozumieć, że po śmierci dziecka obsesyjnie pragnie mieć drugie. To jego zachowania nikt nie zrozumie nigdy i niech tak zostanie. Ogólnie świetna powieść grozy, z pogranicza horrory ekstremalnego i literatury klasy B. Kto lubi takie klimaty i ma silny żołądek będzie w niebo wzięty. Inni cóż... To książka nie dla nich. :)

Na początek ostrzeżenie: to nie jest klasyczna książka o wampirach. W zasadzie do końca nie wiadomo, czy członkowie rodziny Scarabeidów naprawdę są wampirami, czy tylko się za nie uważają (lub są uważani). Tanith Lee jest autorką bardzo niedocenianą, w Polsce praktycznie nieznaną. Powodem tego stanu rzeczy jest prawdopodobnie to, że pisała książki nietypowe, odbiegające od ogólnie przyjętych w fantastyce schematów, poruszające tematy często bardzo kontrowersyjne, nie stosujące się do wymagań wydawniczego rynku. Jednocześnie Lee charakteryzowała się niesamowitą, bogatą wyobraźnią, przepięknym poetyckim stylem i wszechstronnością, chociaż jej powieści były często mroczne, niestroniące od perwersyjnej erotyki. "Mroczny taniec", chociaż nie jest najlepszą powieścią Lee, zawiera wszystkie te cechy. Język jest prosty, ale jednocześnie bardzo liryczny, a opisy oddziałują na wyobraźnię. Fabuła rozwija się w sposób niekonwencjonalny i w zasadzie nieprzewidywalny, choć powoli. Razem z główną bohaterką Rachaelą wkraczamy w jakby gotycki, chorobliwy świat Scarabeidów: dziwacznych, na wpół szalonych starców ukrywających się w wielkim upiornym domu na odludziu, gdzie kultywują swoje chore tradycje. Lee porusza temat kazirodztwa, czyni to jednak z wyczuciem i bez spłycania, jak to często się robi obecnie. Wątek kazirodczej relacji może niektórych czytelników razić i odrzucać od tej już i tak dosyć trudnej do sklasyfikowania powieści. Jednakże ma on dla całej historii ogromne znaczenie i nie zostaje użyty bezmyślnie, po to, by zaszokować. Dodatkowo potęguje też przepajającą powieść duszną, mroczną atmosferę. W kolejnych rozdziałach, mniej już "gotyckich", a utrzymanych bardziej w tonie naturalistycznej historii obyczajowej, śledzimy losy Rachaeli po jej ucieczce od Scarabeidów, aż do tragicznego finału powieści. Niektórych czytelników może denerwować postać głównej bohaterki, osoby wyjątkowo biernej i łatwo godzącej się z istniejącą sytuacją, nawet jeśli jej ona nie odpowiada. Ta pasywność Rachaeli, podobnie zresztą jak jej ojca, Adamusa, jest moim zdaniem ze strony autorki zabiegiem celowym. Postacie te są niezdolne do przeciwstawienia się rodzinie i jej nienormalnym wymaganiom, a także losowi. To nadaje całej historii jakby fatalistyczny wymiar. W trakcie lektury odnosi się wrażenie, jak gdyby nad wszystkimi występującymi w książce postaciami wisiało jakieś fatum, a ich losy zostały przypieczętowane niezależnie od tego, co zrobią, jak w greckiej tragedii. Oprócz wycofanej Rachaeli poznajemy jeszcze całą grupę jej krewnych, mniej lub bardziej szalonych, których obecność buduje nastrój niesamowitości. I jest jeszcze Ruth, do której myśli naprawdę ciężko przeniknąć, jednak o niej nie napiszę nic, aby nie zdradzić zbyt wiele... "Mroczny taniec" ciężko jest zaliczyć do konkretnego gatunku. Nie jest to powieść o wampirach, a przynajmniej nie o takich wampirach, do jakich jesteśmy przyzwyczajeni. Nie jest to też typowy horror czy dark fantasy, bo fantastycznych elementów w zasadzie jest w niej bardzo niewiele. Nie jest to też książka dla każdego. Fani Tanith Lee z pewnością sięgną po nią, aby zapoznać się z kolejną wyjątkową wizją autorki. Fani tradycyjnych wampirów mogą być zawiedzeni. Innych może znudzić brak żywszej akcji i przygnębiająca atmosfera. Jednakże jeśli ktoś zdecyduje się po nią sięgnąć i spróbuje docenić wykreowany w niej dziwny, niepokojący klimat i nietypowe spojrzenie na tematykę wampiryzmu, nie powinien być zawiedziony.

Książka warta przeczytania, inteligentna, czasem aż za bardzo, niekiedy nie wiadomo o co kaman, może to wina tłumaczenia. Każdy kto lubi thrillery będzie usatysfakcjonowany, choć nie ma tutaj mordercy, jest za to szalony czarodziej, który gra w dziwną grę z nastolatkami.

Jest to moja druga książka Johna Connollego i muszę stwierdzić, że jest słabsza od poprzedniej - "Czarny Anioł". Jednakże autor pisze wciągające historie, miesza style, kryminał łączy się z horrorem, tudzież z thrillerem i powieścią obyczajową. Tutaj początek był dość nudny. Opisy wyspy, jej mieszkańców oraz ich retrospekcje... Choć malownicze krajobrazy, dzikość przyrody, odosobnienie, miazmaty czegoś nierealnego i ta hermetyczna egzystencja po części zaciekawiły. Później, gdy Moloch wydostaje się z więzienia, mamy totalną rozpierduchę, trup ściele się gęsto, fabuła się zacieśnia, pleśń, rozkład, zgnilizna... Krótko mówiąc, jak na razie, książki tego pisarza mi się podobają i na pewno będę sięgał po następne jego dzieła.

"- Widzicie przed sobą potęgę nienawiści - powiedział. I wyruszył sam do Edenu. Rozpoczął się bój między niebem a piekłem." "Mnich" to opowieść o wiecznej tułaczce i walce aniołów z demonami. Anioł Tytmoteusz musi tułać się po świecie dopóki rasa ludzka mu nie wybaczy. Jednak jednostek zdolnych do takiego wybaczania rodzi się niewiele, w dodatku sokolica Szatana zawsze jest szybsza od anioła i zabija wszystkie dzieci z purpurową aurą zanim jeszcze zaczną mówić... Nie do końca tego spodziewałam się po książce, ale finalny efekt wzbudził moją sympatię. Na wstępie przypomnę, że motyw aniołów i demonów jest jednym z moich ulubionych, nic więc dziwnego, że książka mnie wciągnęła. Bardzo spodobało mi się specyficzne przedstawienie Szatana - historia jaka go spotkała pokazuje go jako tego najbardziej pokrzywdzonego przez Boga i anioły. To on jest tym zdradzonym i to jemu chcemy kibicować przez większość książki. Przerażający, aczkolwiek kapitalny zabieg rzucający nowe światło na nauki kościoła. Przedłużeniem tej sztuczki jest nasze nastawienie do Tymoteusza. Ja na początku książki bardzo go nie lubiłam. Stopniowo jednak zyskiwał w moich oczach i pod koniec zaczęłam mu nawet kibicować. Bardzo lubię takie zmiany i ewolucję uczuć w książkach. Było jednak parę rzeczy, które mnie irytowały. Na przykład przeskoki w czasie, które były nagłe i ciężko było się zorientować co się zmieniło i ile główny bohater ma teraz lat. Poza tym stanowczo brakowało tu horroru. Było to mroczne fantasy, ale zdecydowanie nie czułam tu grozy. A szkoda. Zakończenie mnie zaskoczyło - było dziwne i niekonwencjonalne, pozostało otwarte, przez co można jedynie snuć domysły, co się wydarzyło i co będzie działo się dalej. Nie uważam tego jednak za minus - wszystko, co w książkach oryginalne zyskuje moje poparcie. Ogólnie rzecz biorąc polecam książkę fanom tego motywu oraz gatunku. Jeśli szukacie grozy, próżno szukać... Ale jak chcecie poczytać o potyczkach Nieba i Piekła - zachęcam do lektury!

Początek książki zaczyna się dość typowo dla horrorów, jest sobie rodzina Tannerów (nie, nie tych z serialu "Alf", ale nie winię mnie też to skojarzenie przyszło do głowy), a w tej rodzince jest chłopiec o imieniu Mark, który ma problemy zdrowotne na tle reumatycznym przez co nie rośnie i nie wygląda na swoje szesnaście lat, a ojciec Blake oczekuje, że syn pójdzie w jego ślady i zostanie futbolistą. Marzenia ojca mogą zostać zrealizowane gdy po jego awansie w korporacji Tarren-Tech trafia do dziwnego, a na pierwszy rzut oka wydawałoby się idealnego miasteczka Silverdale, gdzie jego przyjaciel i szef Jerry Harris proponuje genetyczną kurację dla jego nastolatniego syna, i tu dochodzimy do tytułowego Stwora..., ale więcej nie zdradzę chociaż każdy już się pewnie domyślił. Na początku historia mnie niezbyt porwała, ale im dalej szedłem w las tym bardziej chciałem się w niego zapuścić, a zakończenie rewelacja, takie słodko gorzkie rzec by można, nie szczęśliwe ani nie nieszczęśliwe takie pomiędzy. Z miejsca to będzie jeden z moich ulubionych horrorów. Nie pozostaje mi nic innego jak polecić, ale doceni je raczej tylko fan gatunku.

Krótki , ale bardzo treściwy horror. Może to nie jest wybitne dzieło, ale książka posiada wszystkie elementy dla tego gatunku. Są ciemne moce , są wyznawcy i "rycerze w białych zbrojach" . Akcja rozgrywa się na terenie dziwnej prywatnej szkoły , gdzieś na odludziu i z dala od cywilizacji . Dyrektor i zarazem właściciel tej szkoły wciąga część starszych uczniów do czczenia kultu pierwszego jej właściciela, okrutnego karła. Na drodze do wskrzeszenia potwora staje dwoje młodych nauczycieli ... Resztę samoi musicie doczytać . Książka na jedno długie popołudnie.

„Zaginiony, zaginiona” nie jest wielkim osiągnięciem artystycznym autora, ale widać , że warsztat pisarski ma opanowany rzetelnie. Z samej okładki dowiedziałem się, że jest to bodaj szesnasta książka w dorobku, a bohaterowie pojawiają się we wcześniejszych powieściach tego autora. W każdym bądź razie, dla mnie osobiście książka i bohaterowie byli ze wszech miar nieznani. Prawdopodobnie z tego powodu, pochłonąłem tą lekturę jak kanapkę po kolonoskopii ;) A o czym jest ta powieść grozy? Do rodzinnego miasta, na pogrzeb bratowej, przyjeżdża z Nowego Jorku pisarz Tim Underhill. Tam nawiązuje bliższy kontakt ze swoim bratankiem, który nie znajdując oparcia we własnym ojcu, zwraca się do pisarza o radę. Już po powrocie na Wschodnie Wybrzeże, dowiaduje się od brata, że jego syn zaginął. W tym czasie w mieście, w którym rozgrywa się akcja, grasuje seryjny morderca, który porywa nastolatków. Obaj bracia mają więc pewność, że to samo stało się z Markiem Underhillem. Tknięty przeczuciem Tim Underhill postanawia ponownie wrócić i z pomocą znajomego detektywa podjąć próbę wyjaśnienia zagadki. Dalej wszystko dzieje się według znanej fanom Kinga reguły. Jest zagadka i tajemnica, które dzięki wyjątkowym zdolnościom głównego bohatera, powoli odkrywają swoje karty. Jest także nawiedzony dom, który skrywa makabryczną tajemnicę oraz przerażający rodzinny sekret. Wszystko to czyta się szybko i płynnie. Narracja prowadzona jest w ciekawy sposób, dzięki któremu można obserwować akcję z kilku perspektyw. Nie bez powodu wspomniałem powyżej o Kingu. Ci dwaj autorzy napisali razem kilka książek i widać, że odcisnęło to na Peterze Straub`ie duży wpływ. Ale nie jest to wada. Sprawia to tylko, że książka jest napisana poprawnie i czyta się ją przyjemnie. Dla osoby, która często obcuje z fantastyką Kinga i Straub`a, książka może wydawać się bardziej kryminałem, ale to także nie zmienia ogólnej pozytywnej oceny samej powieści. Powtórzę to co napisałem na początku. Książkę osobiście polecam, jako dobry przerywnik w czytaniu książek historycznych ;)

Jest to pierwsza książka z pogranicza thrilleru i horroru w moim dorosłym życiu. Zaczęłam ją czytać ponieważ na okładce znalazłam napis fantastyka, a nie lubię porzucać książek więc pomimo, że czasami zamykałam książkę bo dreszcze na karku były już nie do zniesienia to i tak dobrnęłam szczęśliwe do końca. Z początku lektura mnie nie porwała ale po jakimś czasie nawet wciągnęła. Z jedej strony fabuła wydaje się rozbudowana, choć osobiście czasami miałam niestety odczucie niedopracowania lub niedomówienia, które wynikało z mojej ludzkiej ciekawości. Dużym plusem jest fakt, że autor maniakalnie wplata w swoje opisy lat i naturę przez co nawet sam czytelnik może się poczuć jakby był w środku niego. Zakończenie pozostawiło mnie z lekkim niedosytem ponieważ został zamknięty pewien wątek, a nie (według mnie) cała historia. Pomysł na książkę był jak dla mnie całkiem nowy co może wynikać oczywiście z mojego braku obycia w literaturze z dreszczykiem ale i tak wiał dla mnie przyjemną nowością. Z jednej strony książka fajna ale z drugiej jak dla mnie zbyt ciężki kaliber ponieważ moja wyobraźnia po przeczytaniu nawet jednego rozdziału nie dawała mi potem spać. Nie mogę polecicić tej książki z czystym sercem fanom strasznych historii czy thrillerów ponieważ zbyt mało ich przeczytałam jednak jeśli ktoś szuka czegoś w tym stylu to wydaje mi się, że nie będzie zawiedziony. Jedyne co troszeczkę mi przeszkadzało w tej książce to dość nużace opisy (które miejscami można by nazwać istnie tolkienowskimi), które prawdopodobnie miały na celu zbudowanie napięcia, a mnie przyprawiały o ból głowy i robiły w niej tak duży mętlik, że czasami bałam się iż sama zwariuję.

Reread Powrót do tej książki chodził za mną już od dłuższego czasu. W pamięci miałam jedynie ogólny zarys fabuły, natomiast doskonale wiedziałam, jakie emocje wzbudziła we mnie książka lata temu. Teraz, po tych wielu latach, wrażenie zrobiła na mnie podobne. Książka jest niepokojąca, historia intrygująca, czyta się ją naprawdę dobrze i właściwie nie ma przegadanych momentów. Ten powrót nie był zmarnowanym czasem.

Kontynuacja bestsellerowej „Twierdzy”, a tak naprawdę restart, początek nowej historii, z istotną zmianą tonacji; już nie ma wampirycznej opowieści o uwięzionym w karpackim zamku demonie, teraz pojawiają się kultyści i quasi sataniczne klimaty znane z „Dziecka Rosemary”. + W katastrofie samolotowej ginie bajecznie bogaty naukowiec, laureat nagrody Nobla z genetyki. Nieoczekiwanie jedynym spadkobiercą jego fortuny okazuje się pewien młody, początkujący autor powieści grozy (taki żarcik Wilsona). Wychował się on w rodzinie adopcyjnej, wszystko zatem wskazuje na to, że zmarły milioner był biologicznym ojcem pisarza. Mężczyzna wraz ze swą śliczną żoną wprowadza się do ogromnej posiadłości, odziedziczonej po naukowcu. Odnalazłszy w niej jego pamiętniki zaczyna je studiować w nadziei odnalezienia swej matki. To, co udało mu się odkryć wprawia go w ogromną depresję i konsternację; nie chce tego za nic zdradzić ukochanej żonie. Ta zwraca się po pomoc do ich wspólnego przyjaciela, katolickiego księdza. Tymczasem grupa (w zasadzie można napisać - sekta) fanatycznych katolików pod przewodem mnicha przybyłego z Francji poszukuje Antychrysta, który jakoby objawił się w Nowym Jorku. Wyczuwają jego obecność w okolicy posiadłości naukowca. Kiedy w brukowcu ukazuje się sensacyjny materiał na temat prawdziwego pochodzenia młodego pisarza, kultyści jego uznają za wcielenie Szatana. Rozpoczynają manifestacje pod bramą posesji…. + F. Paul Wilson tworząc swą sagę o Rasalomie efektownie wykorzystuje schematy i archetypy obecne w literaturze grozy. Po „draculicznej” opowieści o Wampirze („Twierdza”), tym razem sięga po inny klasyczny motyw - narodziny syna Szatana (znany przede wszystkim z „Dziecka Rosemary” Iry Levina i cyklu filmowego „Omen”). „Odrodzony” ani przez chwilę nie ucieka od porównań z „Dzieckiem Rosemary” - mało, Wilson od początku świadomie to ogrywa, parokrotnie wprost, „z nazwy” przywołując słynnego poprzednika. Akcja powieści toczy się w roku 1968, kiedy książka Levina była na szczytach list przebojów (i list sprzedaży). Bohater „Odrodzonego” marzy o powtórzeniu jej sukcesu, a jego redaktor wysyła do niego list z poradą, by „porzucić horror, bo to ślepy zaułek, a Levin jest tylko wyjątkiem, taką overnight sensation, która zaraz przeminie”. To udany żart Wilsona, zważywszy, że właśnie od „Dziecka Rosemary” rozpoczęła się trwająca ponad dwie dekady „złota era horroru”, która przyniosła gatunkowi mnóstwo wspaniałych tytułów (w tym „Twierdzę” samego Wilsona) a piszącym horrory autorom sławę i dobre pieniądze. Ale pal sześć gatunkowe żarciki - „Odrodzony” nawiązuje do Rosemary na poziomie samego głównego pomysłu. Podobnie jak w arcydziele Levina mamy do czynienia z rzekomym przybyciem do naszego świata Antychrysta, mającym oznaczać koniec czasów i upadek ludzkości. Wreszcie, szukając „rosemarowych” tropów nie sposób nie przywołać finału „Odrodzonego” Wilson tutaj po raz kolejny doskonale się bawi, praktycznie cytując zakończenie powieści odwracając je jednak o 180 stopni, bowiem o ile Rosemary ucieka przed mroczna sektą satanistów czczących jej dziecko, to Carol ucieka przez sektą… fanatycznych katotalibów planujych jego……aborcję (sic!). No ihaaaaa, przyznać trzeba, że to twist arcyostry - prawdziwa jazda na szklance ostra kpina z katolickiego antyaborcjonizmu. W ogóle dobrze ten finał wypadł, naprawdę dużo i energicznie się tutaj dzieje. Jest krwawo, ostro, z suspensem - a do tego świetna zabawa gatunkowa. Fajny, konieczny (to początek trylogii!) bad ending, efektowne granie na emocjach czytelników, zróżnicowane, wiarygodne motywacje bohaterów. Tym chętniej czeka się na kolejne powieści cyklu : „Odwet” i „Świat Mroku”. Do dobrych stron Odrodzonego należy sprawny, gładki styl narracji - doskonale warsztatowo napisana powieść bardzo dobrze się czyta. Postaci wykreowane są ciekawie, budzą sympatię i przyciągają uwagę czytelnika. Natomiast gorzej jest z akcją. Po prostu przez większość czasu niewiele się dzieje. Jest do tego stopnia blado, że, w pewnym momencie, żeby jakkolwiek ożywić fabułę autor wprowadza krwawą (acz mało sensowną ) bójkę uliczną. To generalnie mało - na szczęście wspomniany już znakomity finał sporo w końcowej ocenie „Odrodzonego” poprawia. Dobro i zło w człowieku, religijny fanatyzm, kultyści (! Ihaaa!), aspekty i wątpliwości moralne dotyczące aborcji - w sumie warto poznać „Odrodzonego” - lektura obowiązkowa dla tych, którzy szczególnie polubili „Twierdzę” i ciekawi są dalszego ciągu historii. PS. Okładka Steve Crispa jest śliczna, bardzo „złoto-erowa”, ale z czapy całkowicie, bez krzyny związku z fabułą powieści.

“Odwet” to kolejna część cyklu powieści o Adwersarzu - mrocznym bycie Rasalomie, którego fani grozy poznali w znakomitej “Twierdzy”. O ile jednak “Twierdza” to trochę komiksowy horror przygodowy, a sam Rasalom ucharakteryzowany tam był na “wampira”, o tyle “Odwet” przypomina raczej serię “Omen” (a najbardziej “Omen III), z vibem nowoczesnego psycho-horroru spod znaku dzisiejszego studia A 24. + Na Uniwersytecie Darnella w Północnej Karolinie pracuje pani doktor Lisl Whitman. Samotna, po rozwodzie (nieprzyjemnym), trochę zaniedbana. Aż tu nagle na jakimś uczelnianym raucie poznaje młodego, szalenie atrakcyjnego doktoranta, Rafa Losmarę (“losmara”, hehe, nie z nami takie numery Brunner). Ku sporemu zaskoczeniu nieco zakompleksionej pani doktor między parą z miejsca zaczyna iskrzyć; krok po kroku wybucha płomienny romans. Przygoda miłosna oddala kobietę uczelnianego ogrodnika, z którym łączyło ją koleżeństwo i intelektualne pokrewieństwo; ogrodnik to człowiek “ z przeszłością”, znacznie mądrzejszy i lepiej wykształcony, niżby się można było spodziewać po człowieku jego profesji. Co ciekawe, w związku Losmary z panią doktor to nie starsza, bardziej doświadczona kobieta a młodzian dominuje emocjonalnie i intelektualnie. Raf snuje nietzcheańskie wywody o “nadludziach” którzy nie podlegają zwykłej moralności a chcąc teorię poprzeć praktyką namawia swą kochankę do łamania “banalnych” norm społecznych. Zaczyna się dość drobnymi kradzieżami w sklepach, potem pora na różne, coraz bardziej moralnie wątpliwe zachowania i działania; i ile jeszcze złośliwy prank pod adresem byłem męża jest zabawny, o tyle okrutny żart, jakiemu poddany zostaje kolega z katedry budzi gigantyczne, wciąż rosnące w Lisl wyrzuty sumienia. Kobieta zdaje sobie ze zgrozą sprawę, że młody kochanek nihilista doprowadził ją do prawdziwego upadku moralnego…. Tymczasem przeszłość upomina się o ogrodnika. To były ksiądz, który ścigany koszmarną traumą porzucił święcenia i zmienił otoczenie. Lata temu, jako opiekun kościelnego sierocińca doprowadził do adopcji jednego z podopiecznych przez - wydawałoby się - wzorową parę małżeńską. Sprawa zakończyła się monstrualną tragedią; chłopiec został zamęczony przez zwyrodnialców, a jakby tego było mało, policja podejrzewała księdza o udział w zbrodniczym spisku. Pewien zażarty śledczy, który nie daje sprawie spokoju mimo upływu lat w końcu ustala, że szemrany klecha przyczaił się w stanowym uniwersytecie na etacie ogrodnika… + Kurde, naprawdę bardzo dobra powieść, doskonale wymyślona i świetnie napisana. Wilson to nie jest zwykły hack “złotej ery”, to bardzo porządny warsztatowo autor, i to się czuje w trakcie lektury. Co ciekawe, niewiele w “Odwecie” scen nadnaturalnej grozy, pojawia się ona tylko w środkowym flashbacku dotyczącym makabrycznej sytuacji, która doprowadziła do załamania ojca Ryana; reszta fabuły to, wyłączając krzykliwy, filmowy finał, raczej mroczny dramat psychologiczny, duszna wiwisekcja duszy ludzkiej, niczym w filmach wspomnianego studia A 24. Niemniej jak już się robi gatunkowo, to jest Naprawdę Grubo, nie ma to tamto. Doskonałe, przejmujące są postaci tego dramatu, Samotna, nieco zaniedbana kobieta pod Złym Wpływem, poraniony życiem mężczyzna kryjący przed sobą samym traumę, bodaj czy nie najbardziej przejmujący “suchy” alkoholik, skrywający swój nałóg przed otoczeniem i jeszcze użarty, zafiksowany na “złapaniu obrzydliwca” policjant, no i stojący obok (a może nawet ponad) tą grupki uwodzicielski Demon, paragon Zła. Konstrukcja powieści jest sprawna, przejrzysta konstrukcja - takie muzyczne A-B-A, gdzie środek to makabryczne wspomnienie ojca Ryana a “zewnętrzne” części to dzisiejsza akcja - uwiedzenie i upadek pani doktor oraz finałowa walka ze Złem. Jako że czeka na nas jeszcze ostatni tom cyklu - “Świat Mroku”, łatwo się domyślić, że walka nie zakończy się powodzeniem. Bardzo dobra, mimo braku jump scare’ów książka, owszem przeznaczona głównie dla znających cykl o Adwersarzu, ale w sumie, ja wiem?…Może nawet byłoby ciekawiej nie zaśmiać się od razu na tego “Losmarę” tylko dać sobie nieco niepewności?W sumie odwołania do poprzednich części cyklu są na tyle delikatne, że nie trzeba bardzo ich pamiętać, żeby ogarnąć temat.

Bardzo dobra wariacja na temat "monster in the room". Motyw ten przewija się w wielu dziełach - zaczynając na The Thing Campbella i późniejszej ekranizacji Carpentera, przez serialowe one-shoty np. Ice w X-Files, Lodowych Marsjan w Doktorze Who, po Aliena czy Inwazję Porywaczy Ciał. Odizolowana platforma, eksperyment poza kontrolą i nikomu nie można zaufać. W swojej klasie świetna.

Z prywatnego zł ucieka dzikie zwierzę co doprowadza do śmierci kilku osób, co za zwierzę za tym stoi? Po wysłuchaniu podcastu @koszmarnehorrory musiałem po to sięgnąć 🙈. Powiem tak no Jurassic Park wersja Polska tak bym to nazwał, trochę biedniejsza oraz ciut więcej nie dociągnięcia ale widać tu coś takiego co przyciąga do czytania i tak są to dinozaury i brutalność. Postacie są tu po prostu głupie a zbiegi okoliczności są tak częste ja opis wylewających się flaków. Co tu było dobrego w sumie to ciągła akcja, nie dało się tu nudzić, coś za ciosem akcji mniejsza że fabuła kula była akcja i dinozaury a jak wielu wie jak są dinozaury to jest dobrze. Tak szczerze bawiłem się dobrze to czytają nie biorąc tego na poważnie a z przymrużeniem oka można wyciągnąć z tego czystą rozrywkę

Czytaliście książki bądź opowiadania od Daphne du Maurier? Ja przyznaję, że zdecydowanie jest to obecnie moja ulubiona kobieca pisarka. Jej mroczny klimat w utworach literackich bardzo mnie przekonuje. Zdecydowanie częściej będę po nią sięgać. W Alibi mamy do czynienia ze znudzonym uporządkowanym życiem Fentona, który to postanawia mordować przypadkowe osoby w ich domach. Na początku autorka zwodzi nas ukazaniem odnalezienia przez bohatera pasji. Jednak z czasem autorka pokazuje nam, że nie wszystko co tutaj zobaczyliśmy jest do końca tym co się działo. Widzieliśmy po prostu świat oczyma naszego bohatera. Niezwykle świetnie czytało mi się tę opowieść. I polecam fanom czegoś mroczniejszego. P.S. Daphne du Maurier była autorką, którą wylosowałam sobie na styczeń w moim challengu czytelniczym. Ciesze się, że udało mi się ją ukończyć ❤️