Jedyny walc

WOJENNA TUŁACZKA Cieszę się, że po dłuższym czasie udało mi się sięgnąć po drugi tom cyklu "łużyckiego" Agnieszki Olejnik. "Gdziekolwiek jesteś" opisuje dalsze losy piątki młodych bohaterów, których poznaliśmy w powieści "Jak dzikie gęsi". Historia na tyle mnie zafascynowała, że bardzo chciałam poznać ją do samego końca. Przede mną jeszcze ostatni tom, ale póki co skupmy się na drugiej części... U progu II wojny światowej Peter i Katrin zostali brutalnie rozdzieleni przez los. Ona wyjechała do krewnych w Prusach Wschodnich, a on niebawem miał do niej dołączyć. Połączeni przysięgą przed Bogiem, z dala od siebie próbują ocalić swoją miłość. Katrin spotyka się ze swoją ukochaną babcią - jedyną bliską krewną, jaka jej pozostała i pragnie u niej oczekiwać na przyjazd ukochanego. Tymczasem Peter musi walczyć o przetrwanie w obozie Dachau, gdzie trafił za sprawą zawistnych i złych ludzi. Śledzimy dalej także burzliwe losy pozostałej trójki bohaterów. Anna musi ukrywać się przed światem, Marlene decyduje się na wyjazd z rodzinnego miasteczka w głąb Niemiec, a Rudolf wstępuje w szeregi SS. Jak potoczą się losy całej piątki, gdy wojenna zawierucha zmusi ich do życiowych zmian i niekończącej się walki o przetrwanie przeczytacie w książce. Zdradzę tylko, że będzie to prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Uwielbiam powieści z tematyką wojenną w tle. Agnieszka Olejnik przekonująco nakreśliła wyobrażenie tamtych czasów poprzez same wydarzenia, ale również dopełniając ten obraz opowieściami niektórych postaci. Świetnie oddała realizm tworząc atmosferę niepewności, strachu i cierpienia oraz umiejętnie budując napięcie. Autorka stworzyła wyjątkową sagę rodzinną, w której II wojna światowa została ukazana z ciekawej perspektywy mieszkańców Dolnych Łużyc, czyli terenów należących wówczas do Rzeszy. Co więcej, Agnieszka Olejnik nie ograniczyła się tylko do tego rejonu przenosząc akcję powieści również w okolice Gdańska, dzięki czemu mamy pogląd, jak wyglądało życie mieszkańców także w okolicach Danzig i w Prusach Wschodnich. Zauważamy różnice, widzimy presję, ucisk i prześladowania, ale nie ma takiego wszechobecnego terroru, jaki znamy z rejonów centralnej Polski. Wybory Katrin, Petera, Rudolfa, Anny i Marlene nie zawsze są łatwe do zaakceptowania, ale niewątpliwie są głęboko ludzkie. Rozterki, dylematy moralne i ciężar podejmowanych decyzji przenikają za stron powieści podobnie jak brutalna prawda, która często nie znajduje zrozumienia. Zżyłam się z bohaterami tej opowieści i mocno im kibicowałam, co nie znaczy, że pochwałam wszystkie ich wybory i decyzje. Zawsze jednak zastanawiałam się, co nimi kierowało i przynajmniej próbowałam zrozumieć. "Gdziekolwiek jesteś" to niezwykle emocjonalna opowieść ukazująca niepewność, lęki i nadzieje w obliczu toczącej się wojny. Historia pokazująca wiarę, miłość i złudzenia, które w wyniku zaistniałych okoliczności muszą zostać pogrzebane. Pozostają jedynie głęboko skrywane marzenia, tułaczka, tęsknota za bliskimi i wytrwała walka o przetrwanie. W moim przekonaniu druga część cyklu "łużyckiego" trzyma równie wysoki poziom i fascynuje od pierwszej strony. Przede mną jeszcze ostatni tom i, jak sądzę, domknięcie wszystkich wątków. Już nie mogę się doczekać.

Dwudziestolecie międzywojenne. Aktorka Sara z mężem tyranem, tylko na pozór jest szczęśliwa. Kobiety dopiero zaczynają walczyć o siebie. A mężczyźni są władcami i panami i mogą robić z nimi wszystko. Kocham książki Zawadzkiej, chociaż ta była najsłabsza z nich, mało osadzona w historii, taka przewidywalna.

Tom trzeci sagi Krynickiej. Przenieśmy się przedostatni raz do Krynicy. Widzicie te wszystkie kamienice z duszą? Chodźcie! Zakosztujemy leczniczych wód! Smakują Wam? O! Trwają przygotowania do jakiejś zabawy! Wystrojone towarzystwo zaraz opuści swoje mieszkania, żeby ruszyć do tańca. Spójrzcie! Ktoś do nas macha! Tam, po prawej stronie zapraszają nas ewidentnie w swoje progi znani nam już bohaterowie. O! Jednak nie tylko oni. Widzicie? Rozstępują się, by trochę więcej miejsca zrobić młodszemu pokoleniu. Myślę sobie, że i tym razem się nie zawiedziemy. To jak? Ruszamy? Teodozja, jakże lubię tę dziewczynę! W odpowiednim dla siebie momencie zaczyna działać starając się nie przejmować różnymi opiniami na temat tych poczynań. No wiecie, typu, że powinna dalej szukać męża a nie iść w stronę edukacji. Ona jednak wie swoje i na szczęście sprzyja jej również opiekunka, Aurelia. Zupełnie inaczej sprawa ma się z jej bratem Stanisławem. Czy dla rodzeństwa nadejdzie czas spokoju i miłości? Na uwagę moim zdaniem zasługuje też Nikifor, który nie jest postacią fikcyjną. Ujął mnie sam chłopak jak i jego mama. Kobieta mimo niepełnosprawności robi wszystko, aby synowi niczego nie zabrakło. Nikifor mimo niepełnosprawności rozwija swój talent jak tylko może. Podobały mi się te jego rysunki w każdym możliwym miejscu. Ten młody mężczyzna wnosi coś niesamowitego w powieść. Jest też oczywiście cała gama innych postaci i ich interesujące losy, które nie zezwalają na zbyt długie lekturowe pauzy. Całość? Ciepła i delikatna na przekór majaczącej wojny czy też „zwyczajnych” codziennych problemów bohaterów. Mam nadzieję, że takie podrzucenie Państwu tych kilku słów, zahaczenie o kilka wątków poskutkuje tym, iż zgłębicie całość. Bo naprawdę warto poświęcić czas lekturze, do której autorka włożyła serce. To widać. I nie sposób tego nie docenić.

Po traumatycznych przeżyciach na zesłaniu, potomkowie Polakowskich , Zosia, Ela i Krzysiu postanawiają wrócić do kraju. Ela z Marianem i Krzysiem zostali w Warszawie, a Zosia i Janek postanowili zamieszkać w Anglii. Rodzeństwu nie układa się tak, jakby sobie życzyli. W Polsce panują wpływy Rosjan i tylko ten, który ich popiera i wykonuje ich polecenia, ma rację normalnego bytu. W Anglii życie Zosi byłoby znośne, gdyby spełniło się jej życzenie bycia matką. Trudne to były czasy. Książkę bardzo polecam, wciągająca i taka prawdziwa.

Fantastyczna opowieść o kobiecie, która wiedziała czego chce i nie zawahała się przed niczym, żeby to osiągnąć. Smaczku dodaje to, że jest oparta na prawdziwych osobach. Niesamowite czasy, w których można było wymyślić siebie i swoją przeszłość, a prawda albo docierała do świata albo nigdy nie ujrzała światła dziennego. W taki sposób nasza główna bohaterka tworzy swoją historię i zostaje dokładnie tym kim jasnowidz zapowiedział że będzie. Bardzo mi się podobała.

Jak ja już dawno nie polubiłam tak bardzo żadnego głównego bohatera, jak właśnie w tej powieści! 😏 Autorka stworzyła postać pierwszoplanową z iście charakterną osobowością. Sama osobiście uwielbiam kobiety, które są pewne siebie - tak w obyciu, charakterze, jak i w mowie; butne, niepokorne, zdecydowane, konkretne, wiedzące czego chcą - od życia, od samej siebie i od drugiego człowieka jakiego mają w swoim życiu. Ale! Od czegoś zgoła innego powinnam zacząć - od zdecydowanie ważniejszej kwestii. A mianowicie, jest to moja druga przeczytana powieść Pani Barbary Wysoczańskiej i po zachwycie nad tą pierwszą, teraz tylko utwierdziłam się w swoim przekonaniu, iż Pani Barbara ma przeogromną wiedzę historyczną i fikcja, na której podstawie powstaje Jej dana powieść, nie jest wymyślona ot po prostu dla banału. Owszem, postacie i zdarzenia zachodzące między tymi postaciami są fikcyjne, ale przeogromnie szanuję autorów, którzy osadzając fabułę na pewnym odcinku osi historycznej, mają o tej historii naprawdę szerokie pojęcie. I to się właśnie widzi i czuje w książkach Autorki. Ukłon za to w Pani stronę Pani Barbaro. "(...) Właśnie do takiego narodu, który walczy o wolność, należy szczególnie mówić o kobietach. Bo kobieta to potencjał. To siła i niezłomność. To hart ducha." „Cena wolności” to historia, której rzecz się dzieje na terytorium zniewolonej Polski na samym początku XX wieku. To historia z przesłaniem od uciśnionych i stłamszonych kobiet dla innych kobiet, dla obywateli ich własnego kraju, w czasach, gdy kobiety żyły pod ogromną, męską dominacją, gdzie kobietom nic nie było wolno - jak w mowie, tak i w czynie. Jest to powieść, która w sposób bardzo odważny pokazuje do czego zdolna jest kobieta, która kocha, która jest świadoma tego na czym jej prawdziwie zależy, ale też która ceni nade wszystko swoją wolność i pragnie niezależności. Główne wątki w tej powieści (odsuwając na bok wątek romantyczny, który nie mniej ciekawy był od całej reszty) to walka o prawa kobiet do decydowania i stanowienia o samych sobie, to sprzeciw wobec ówczesnej sytuacji politycznej. Patriarchat, feminizm, emancypacja - te hasła aż krzyczą ze stronic owej lektury. Bez sprzeciwu i walki ówczesnych kobiet nie byłoby tak ważnych i potrzebnych zmian do jakich doszło w późniejszych latach na terenie Państwa Polskiego. Powieść pochłonęłam w dwa dłuższe wieczory. Przez jej karty płynie się wartko i z zaciekawieniem. Fabuła, akcja, każdy jeden z bohaterów, nauka historii jaka wyziera z tekstu i jej przesłanie - tu nie ma choćby jednego akapitu z nudą. 💚 "Nie zmienisz rzeczywiści tylko dlatego, że widzisz ją inaczej niż inni." 💚 "To wielka rzecz: tak iść ze słowami wolności na ustach." 💚 "Kobiety potrzebują wyrzucić z siebie swoje dramaty. Chcą być wysłuchane." 💚 "Nie zapominajcie, że prawdziwym przejawem patriotyzmu jest pielęgnowanie w sobie ojczystej mowy." 💚 "Sytuacja kobiet jest dramatyczna w wielu dziedzinach życia, ale odbieranie matce prawa do wychowywania dziecka, tylko dlatego, że urodziło się nieślubne i bez ojca, to obrzydliwe barbarzyństwo. Niemoralnością nie jest urodzenie nieślubnego potomstwa; niemoralnością i ogromnym złym jest odbieranie dziecka matce bez jej zgody i woli, w imię fałszywie pojętych konwenansów..." 💚 "Doprawdy nie rozumiałam, o co tyle hałasu z wciskaniem kobietom do głów, że muszą wyjść za mąż, bo inaczej umrą z głodu." 💚 "Wydaje ci się, że możesz być niezależna, samodzielna i bez męża. Ale to nieprawda! Nam, kobietom, jeśli chcemy żyć normalnie, nie pozostawia się wyboru. My nie możemy żyć w pojedynkę ani na własnych zasadach, bo takie życie jest niemożliwe. Zginiesz szybciej, niż myślisz, i to nie tylko z głodu, bo nie będzie cię miał kto utrzymywać. Zginiesz od ludzkich plotek i szyderstw. Myślenie, że kobieta może żyć samotnie, to mrzonka." 💚 "(...) Nie spotkałam dotąd mężczyzny, który poruszyłby moje serce na tyle, żebym była gotowa zmienić dla niego zdanie co do zamążpójścia." 💚 "Żadne nauki, żadne książki ani mądre artykuły nie są w stanie przygotować kobiety do roli matki." 💚 "Pamiętaj, że cokolwiek się stanie, masz żyć pełnią życia. Masz cieszyć się każdą chwilą, łapać je zachłannie, jak tylko Ty to potrafisz." P.S. zakup własny, nie żaden "sponsoring" i czy współpraca barterowa.

Bardzo ciekawa historia przedstawiająca życie 2 nieustraszonych kobiet. Wdowa Clicqout, fanom szampana nie trzeba przedstawiać i wdowa Pommery zdecydowały się prowadzić biznesy w czasach zdominowanych przez mężczyzn. To wszystko w tle rewolucji oraz wojen napoleońskich. Polecam

Jeszcze lepsza, niż tom 1. Akcja robi się naprawdę ciekawa, miejscami zaskakująca, a nawet szokująca. Smutek wyzwala we mnie podejście rodziców i szkoły do dzieci w latach 60, 70, 80tych - dobrze, że to już się zmienia. Moje dzieciństwo przypadło na lata 80te, więc wiele obrazów stanęło mi przed oczami. Autorka bardzo dobrze oddaje tzw. traumę międzypokoleniową. Opowiada o trudnych wyborach, często z pominięciem uczuć dzieci, i o tym, jak te wybory zmieniają życie nasze i najbliższych. O zatraceniu w smutku i żałobie, o 'fiksacjach' z jakiś powodów, często znanym tylko nam samym, o byciu innym, samotnym, niezrozumianym. W pierwszym tomie zachowanie Teresy bardzo drażniło, w drugim - zmieniamy nastawienie, powoli odkrywając prawdę. A Teresa zaczyna budzić współczucie. To pokazuje jak bardzo oceniamy, nie znając całej historii. Podobnie jest z Karoliną. Autorka wykonała również bardzo dużo pracy odnośnie faktów z doliny Vajont, tamy, zapisków prasowych, jak i rekonstrukcji życia w peerelowskiej Łodzi. Bardzo dobra książka. Polecam oba tomy!

„Kolekcja straconych chwil” to druga część serii „Ogrodu Sekretów i Zdrad” i ukazuje dalsze losy Róży Jabłonowskiej oraz jej ciotecznej babki Ady Nirskiej. To opowieść o wielkich namiętnościach, podstępach i zdradzie. Wszystko dzieje się w intrygującej rzeczywistości dwudziestolecia międzywojennego. Wchodzimy w rolę detektywów, którzy krok po kroku odkrywają sekrety.

"Sny pachnące igliwiem" jest kontynuacją poprzedniej części. Poznajemy dalsze losy Leny i Kamila. Książka wyzwala bardzo pozytywne emocje związane z rodziną, tradycją i pomocą potrzebującym. Świąteczny czas to okres cudów, spełniania marzeń nie tylko swoich, ale też cudzych. Piękna i wzruszająca powieść otulająca jak kocyk, rozgrzewająca serca jak zimowa herbatka i dająca szansę na lepsze jutro.

„Jedyne marzenie” to saga obyczajowa o losach Tatiany Makarowej. Tatiana dorasta w zamożnym domu, a po pożarze majątku i doświadczeniach wojny rosyjsko-japońskiej, beztroska Tania przeobraża się w zaradną pianistkę. Pragnie przenieść się do Warszawy i podjąć naukę w konserwatorium, co staje się osią jej działań. W życiu Tatiany pojawia się chłodny Fiodor Bunin oraz porucznik Orłowski, z którymi los splata ją wielokrotnie. To opowieść o dojrzewaniu, miłości, trudnych wyborach, realizacją własnych aspiracji i poświęceniu marzeń. Czyta się milo i szybko.

Czasami sięgam po książki nieznanych autorów, bo po prostu coś mnie do nich przyciąga. W tym wypadku była to obłędnie kolorowa okładka oraz tytuł. Zachęcona do przeczytania okładkowego opisu, poczułam, że chcę kupić tę książkę – mimo, że na półce czeka cała masa innych. Muszę stwierdzić, że powieść jest bardzo zaskakująca i mocno przewyższa „reklamę”. Antykwariat to rodzinna firma prowadzona od trzech pokoleń. Założycielem był dziadek Teofil, po nim odziedziczyła go córka Anna, która z kolei zostawiła go swojej córce Agnieszce i to właśnie ona jest główną bohaterką książki. Bohaterkę poznajemy na różnych etapach życia, począwszy od bardzo wczesnego dzieciństwa. Każdy opisywany epizod z jej życia wiąże się bezpośrednio z cennym dla niej przedmiotem z przeszłości. Nierzadko są to prawdziwe antyki, jednak dla Agnieszki mają przede wszystkim wartość sentymentalną, gdyż wiążą się z różnymi bliskimi jej osobami lub wydarzeniami. I tak przy okazji „obcowania” z nimi, w przypływie jakichś silniejszych emocji, dziewczyna we śnie poznaje historię danego przedmiotu i jego pierwszej właścicielki. Bo tak się złożyło, że wszystkie te rzeczy należały kiedyś do bardzo silnych, damskich osobowości – nieważne czy to szylkretowa spinka, czy wojskowe amerykańskie glany albo srebrne pióro. I tak, kolejne rozdziały ukazują życie Agnieszki w kilkuletnich odstępach. Wczesne dzieciństwo przechodzi w późniejsze, następie jest nastolatką przechodzącą etap buntu; studentką z wielką pasją i ideałami; młodą kobietą, która zakłada rodzinę i w końcu sama staje się matką. Te wszystkie wątki biograficzne uzupełniane są historyjkami z przeszłości – bliższej i dalszej. Czasem takimi sprzed zaledwie kilkudziesięciu lat, a czasem sprzed kilku lub kilkunastu tysiącleci! C.D.: https://czytany-blog.blogspot.com/

Czasem trzeba wszystko zostawić, zdjąć rękę z pulsu by móc dostrzec inną perspektywę, lub by inni ją dostrzegli. Bo kiedy wszystko staje na głowie, wyłania się inny obraz- wyraźny, prawdziwy.. Rodzina Winnickich jako elita regionu żyje wciąż na celowniku. Pod przykrywką idealnego życia, kryje się jednak samotność, niezrozumienie i wzajemne żale. Jednak gdy nestorka rodu przepada bez wieści bohaterowie odkrywają, przewartościowuje swoją teraźniejszość. Odzyskują coś co zdawałoby się utracili na zawsze. Wiarę w siebie nawzajem i moc, która płynie z kochającej się rodziny.

Miła, sympatyczna, lekka lektura. Nawet złe uczynki i wredne zachowania są wytłumaczone i przeproszone. Styl pisania taki milusi jak miękka przytulanka. Ale ważne w tych książkach jest historia Krynicy i okolic. Czas opisany w sadze to koniec XiX w do roku 1938. Czytamy tu o odkryciu wód zdrojowych o powstawaniu uzdrowisk i kurortów, pijalni wód. Autorka przedstawia wile autentycznych osób, które przyczyniły się do rozwoju Krynicy oraz sławnych ludzi kultury, sztuki czy polityki którzy odwiedzali uzdrowiska. Bardzo ciekawym wątkiem jest historia społeczności łemkowskiej, o której współcześnie nie pamiętamy a była ona częścią naszej historii. Może w tych 4 książkach nie ma zwrotów akcji targających nasze nerwy ale to piękny kawałek historii podany w odprężającym stylu

„Nowy świt” to już trzeci tom serii Między jeziorami od Magdaleny Wali. Przed Amalią, po ponownym spotkaniu z Piotrem staje wiele dylematów, ale o fabule pozwolę sobie nie pisać. Po pierwsze to tom trzeci, a po drugie nie jest to książka, która fabułą stoi. Doceniam tę część bardzo. Większość stanowi wewnętrzna walka Amalii, a ma co walczyć. Próba poradzenia sobie z brutalnym gwałtem dokonanym przez Sowietów, szczególnie kiedy pragnienie bliskości z odnalezionym Piotrem staje się nie do zniesienia, a demony przeszłości tylko czekają na jakiekolwiek gesty czułości i dobroci. Do tego konflikt tożsamości - sytuacja Mazurów przed wojną zamieszkujących Prusy staje się dramatyczna. Nie są traktowani jak Niemcy (przez samych Niemców), polskie komunistyczne władze chcą zatrzymać ich na dawnych jeziornych terenach, a napływający nowi osadnicy - Polacy, nienawidzą ich i zaliczają do kategorii parszywych Szwabów. Amalia stoi między wyborem prawdziwej miłości, opieki nad młodszą siostrą i walki, aby odzyskać córeczkę wywiezioną przez teściów w głąb okupowanych Niemiec. Chciałaby zostać Mazurką ze swoją kulturą, religią i pięknymi jeziorami, Piotr chciałby aby porzuciła to dla polskiego obywatelstwa, szansa na odzyskanie córki wydaje się być realna jedynie jeśli postanowi być Niemką. Ta historia doskonale ukazuje brutalne losy przesiedlanej ludności - i Mazurów wywożonych w nieznane na zachód i wschód, a także Polaków - tych bardziej brutalnych, chętnych na wzbogacenie z Polski centralnej i tych z kresów wschodnich, którzy na własnej skórze doświadczyli sowieckiego „wyzwolenia”. Pokazuje, że koniec wojny, nie dla wszystkich oznaczał pokój, a niekiedy tylko dalsze, niestety niejednokrotnie gorsze cierpienia niż przeszłe lata. Nie jest to absolutnie powieść dla ludzi lubiących zwroty akcji, skomplikowaną fabułę, bo choć stawka i emocje są wysokie, to styl pisania Autorki, w którym wszystko omawia po kolei, dużo czasu poświęcając na wewnętrzną analizę wydarzeń politycznych i społecznych w myślach głównej bohaterki, sprawia, że to jednak powolna lektura i powolna seria. Pierwotnie, co możemy odczytać w posłowiu, książka ta, miała zwieńczać całą serię Między jeziorami, jednak na moim regale do przeczytania czeka kolejny tom wydany niedawno. Jestem ciekawa co wniesie do całej trylogii, szczególnie że ja osobiście bardzo jestem zadowolona z zakończenia. Będę dawać znać!

"Topniejące serce" to kolejna książka Joanny Tekieli w świąteczno-zimowym wydaniu. Piękna, zimowa sceneria, górski klimat i historia, która powoli – strona po stronie – rozgrzewa serce. Książka „Topniejące serce” opowiada historię Mai – samotnej matki trzech córek, która po wielu trudnych doświadczeniach zamknęła się na ludzi i skupiła całe swoje życie wyłącznie na dzieciach. Zraniona przez przeszłość, straciła zaufanie do świata i nie wierzy już, że może ją spotkać coś dobrego. Przełom następuje pewnej nocy, gdy wracając z dodatkowego dyżuru w pracy, pomaga nieprzytomnemu mężczyźnie spotkanemu w parku. To pozornie przypadkowe zdarzenie staje się początkiem wielkich zmian w jej życiu i zmusza Maję do zmierzenia się z bolesną przeszłością. Jest to ciepła, emocjonalna opowieść o leczeniu ran, przełamywaniu uprzedzeń, odzyskiwaniu wiary w ludzi oraz o tym, że nawet najbardziej zlodowaciałe serce może znów nauczyć się kochać. Autorka z ogromną wrażliwością opowiada o miłości, uprzedzeniach i odwadze, by zawalczyć o własne marzenia, nawet wtedy, gdy wydaje się to najtrudniejsze. Bohaterowie są prawdziwi, pełni emocji i wewnętrznych rozterek, a ich losy wciągają od pierwszych stron. To idealna lektura na długie wieczory – wzrusza, daje nadzieję i zostawia z pięknym uśmiechem na twarzy. Jeśli szukacie historii, która rozgrzeje serce i przypomni, że warto wierzyć w miłość, „Topniejące serce” będzie strzałem w dziesiątkę.

OCENA - 7/10 BARDZO DOBRA No cóż „GRUDNIOWY DOM” Magdy Knedler podobał mi się mniej niż cykl o Medei, ale to wciąż bardzo dobra powieść, którą warto przeczytać. Opowiedziana historia jest pełna tajemnic, zagadek, wspomnień, przemilczanych niedopowiedzeń z przeszłości. Rozwikłanie ich przez czytelnika pozwoli na poznanie rodzinnych korzeni czy tożsamości głównej bohaterki. Sposób prowadzenia narracji przypadł mi do gustu, autorka powolutku lecz drobiazgowo odkrywa karty i wodzi czytelnika za nos. Znajdziemy w niej momenty mniej ciekawe i one mogą nieco nużyć ale w ostatecznym rozrachunku powieść się broni bo opisuje kilka faktów bardzo interesujących, zwłaszcza tych inspirowanych na podstawie prawdziwych wydarzeń. Region dolnego Śląska skrywa wiele ciekawych historii więc warto ją poznać. Autorka zgrabnie wykorzystała to w powieści nadając jej specyficznego klimatu. Ogólnie jestem usatysfakcjonowany choć z tyłu głowy ciągle mi chodzi porównanie tej książki do serii z Medeą i w tym aspekcie wypada gorzej. Tak czy owak polecam książkę innym czytelnikom bo czytać zawsze warto. Pozdrawiam. Jack_

Ja, naprawdę, jestem zaskoczona opiniami, które widziałam... Ta książka jest przecież rewelacyjna! Autorka z niesamowitą precyzją przenosi nas w czasie i pokazuje życie w ówczesnych czasach... I robi to świetnie, dodając tej historii mnóstwo świetnego humoru, i takiego ciepła... I tak smutno mi było rozstać się z bohaterami tej cuuuuudownej historii... Ja jestem zachwycona tą dylogią...

Trafiłam na tę książkę w sumie przez przypadek, i bardzo się cieszę, że mogłam ją przeczytać. Historia Filipiny Płaskowickiej bardzo ciekawa. Wątek teraźniejszy z Łucją już tak bardzo niestety mnie nie porwał, momentami mnie niestety nudził... ale uważam, że warto przeczytać tę powieść. Jestem ciekawa innych książek pani Jax :)

Książkę przeczytałam w jeden dzień, tak mnie wciągnęła. Przede wszystkim dowiedziałam się czegoś nowego (katastrofa we włoskiej dolinie Vajont), a to zawsze na plus. Ciekawie wplecione listy z przeszłości, dzięki którym poznajemy życie i troski Teresy. Główne bohaterki miejscami irytujące, ale przez to bardziej prawdziwe. Nie jest to arcydzieło, ale bardzo dobra powieść obyczajowa z prawdziwą historią w tle. Bardzo ładna okładka. Dużo dialogów i listów, więc szybko się czyta. Trochę zabrakło mi większej ilości opisów przyrody, czy atmosfery włoskich wiosek, ale i tak było ok. Drugi tom był jeszcze ciekawszy! Polecam oba.