Jay-Z. Król Ameryki

[...] "Kiedy myślę o Dennisie, przychodzą mi do głowy określenia: lojalny, inteligentny, doskonale przystosowany. Był prawdopodobnie najbardziej swobodnym graczem, jakiego trenowałem. Prawdziwy zwycięzca!" Chuck Daily ᎷᏆᎷᏫ ᎳᏚᏃᎽᏚᎢᏦᏫ ᏢᎪNᏆᎬ ᎡᏫᎠᎷᎪN NᎪᎫᏞᎬᏢᏚᏃᎬᏀᏫ ! Dzisiaj kończy 63 lata. Niezaprzeczalnie i bez cienia wątpliwości Dennis Rodman to najbarwniejsza postać w historii sportu EVER!. Drugiego takiego nie znajdziecie. Pod tą kontrowersyjną osobowością, która stała się jego znakiem rozpoznawczym, kryje się jeszcze bardziej kontrowersyjna postać. To jak gra na uczuciach, łapiąca za serce, wywołująca współczucie, a za chwilę wychodzi jego brak odpowiedzialności i naiwność. Wydaje się, że Dennis doskonale potrafi wcielić się w rolę plotkarskiego dziennikarstwa, by osiągnąć swój cel. ROZGŁOS... Nie wiem, czy komukolwiek jest to potrzebne do szczęścia, bo tutaj nie dowiesz się niczego więcej ponad to co już wiesz. Dlatego nie odradzam, ale też nie polecam 😉 Jeżeli będziecie mieć możliwość to 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 𝐙𝐀 𝐓𝐎 𝐅𝐈𝐋𝐌 𝐃𝐎𝐊𝐔𝐌𝐄𝐍𝐓𝐀𝐋𝐍𝐘 𝐏𝐓. "𝐄𝐊𝐒𝐂𝐄𝐍𝐓𝐑𝐘𝐂𝐙𝐍𝐘 𝐃𝐄𝐍𝐍𝐈𝐒 𝐑𝐎𝐃𝐌𝐀𝐍" / Dennis Rodman: For Better or Worse z serii filmów 30 for 30. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 : Dennis Rodman Siedem razy zdobył tytuł najlepiej zbierającego zawodnika i został włączony do Koszykarskiej Galerii Sław im. Naismitha. W swojej czternastoletniej karierze wywalczył pięć mistrzowskich pierścieni NBA (w roku 1989 i 1990 z Detroit Pistons, a w latach 1996–1998 z Chicago Bulls). Dwukrotnie został wybrany Obrońcą Roku (1990, 1991). Rozegrał ponad 900 spotkań w lidze NBA ze średnią liczbą punktów na mecz wynoszącą 7, a zbiórek 13. Jack Isenhour Ukończył West Point i został odznaczony jako weteran wojny w Wietnamie. Jako student Akademii Wojskowej grał w pierwszym składzie drużyny Boba Knighta. Po opuszczeniu armii zdobył tytuł magistra komunikacji społecznej na Uniwersytecie Tennessee, a później rozpoczął karierę dziennikarza telewizyjnego. Mieszka w Charlotte w Karolinie Północnej.

Książka kończy się na zakończeniu kariery Shaqa. Czyta się lekko, bardzo przyjemnie. To jeden z moich ulubionych koszykarzy z młodości i lektura tylko to potwierdziła. Pozytywny człowiek, z poczuciem humoru i z ludzkimi słabościami. Dobra pozycja dla fana koszykówki.

Jeśli, tak jak ja, spędzałeś w latach dziewięćdziesiątych noce na oglądaniu finałów NBA komentowanych przez Łabędzia i Szaranowicza ta książka jest lekturą obowiązkową. A jeśli nie, to również polecam, ponieważ pokazuje, jak ważny jest odpowiedni dyrygent, aby wydobyć jak najwięcej z zespołu. Ponieważ to, jak zarządzał zespołami Phil, mogłoby być tematem niejednego wykładu z team building'u :)

Zaskoczony jestem tak wysoką oceną książki. "Dream Team" był dla mnie bardzo... amerykański. Nie oglądam na co dzień NBA, nie interesuję się koszykówką, a podczas lektury odniosłem wrażenie, że to nie jest pozycja dla laików. Cały czas wydawało mi się, że tylko ktoś, kto interesuje się koszykówką i śledzi na co dzień NBA, będzie dobrze się bawił zapoznając się z kolejnymi stronami. Jednak najbardziej irytujący był dla mnie fakt, że książka cały czas trąciła amerykańskim patosem i poczuciem, że USA to najlepsze miejsce na świecie. I generalnie są we wszystkim najlepsi. Oczywiście było trochę interesujących anegdot i historii, ale całość była jednak dość nużąca.

Super książka dla fanów piłki nożnej. Super się czyta. Ja skończyłem w dwa dni ale tylko dlatego że przeszkodziła praca. I owszem widać że opisuje to człowiek który jest "narcyzem" choć potrafi czasem przyznać się do błędów, że postąpił jak idiota - choć to rzadkość. Ale przecież to Ibra 😁☝️ Biorę się za "Adrenalinę" bo ja czytam ją w 2025 a w tej książce jesteśmy dopiero w połowie jego kariery. Mam wrażenie że przerwano mi opowieść w połowie, więc nie mogę się doczekać cd. Ogromnie polecam 👍👍👍

Książka przedstawia kolarstwo zupełnie z innego poziomu, a zwłaszcza ciemne jego czasy początku wieku, kiedy doping w zasadzie był tam czymś naturalnym. Pokazuje sztuczki jakie stosowano, by wygrać i nie dać się złapać, a jednocześnie jak trudna była to rywalizacja. Dla fanów kolarstwa pozycja ciekawa, jak ktoś jest przeciwny temu sportowi to i tak znajdzie wady.

W wieku około 9 lat potrafił grać w futbol amerykański w sposób daleko wyprzedzający swój wiek. Mając lat 16 z kolei uważano go za jednego z największych w historii tej dyscypliny talentów wśród skrzydłowych – tak uważał m.in. Tom Lemming, analityk futbolu amerykańskiego i specjalista od rekrutacji młodych talentów w najbardziej rozpoznawalnej i poważanej grze zespołowej w USA. I nie mówimy tu o zawodniku pokroju Toma Brady’ego z NFL, czy kogokolwiek wybitnego z tej zawodowej organizacji. Nie, mowa tu o LeBronie Jamesie, jednym z najbardziej zasłużonych w historii sportów drużynowych zawodników, koszykarzu, który odmienił oblicze sportu zawodowego po odejściu Michaela Jordana, co wydawać by się mogło: wcale nigdy nie nastąpi. A jednak. Zanim James został wybrany z pierwszym numerem w drafcie NBA w 2003 przez Cleveland Cavaliers, był na ustach całego sportowego świata; mało tego 18-letni ,,Bron” podpisał wtenczas astronomiczny, jak na standardy zawodowego atlety, kontrakt reklamowy z firmą Nike wart prawie 100 milionów dolarów – co samo w sobie było największym kontraktem do tej pory, związanym z nową gwiazdą profesjonalnego sportu w USA, jak i w ogóle na świecie. Nie da się znaleźć słowa ,,klucza”, ba!, nawet czegoś wielozdaniowego i złożonego, aby móc zgrabnie opisać fenomen LeBrona Jamesa – zarówno od strony fizjologicznej, technicznej sportowej, jak i kulturowej, czyli jak (nie licząc rosnącej siły i mocy wyzierającej z tego gracza już podczas etapu kariery w Szkole Średniej w St. Vincent – St. Mary) przez 20 lat gry w NBA potrafił wpłynąć on, niczym niedające się ugasić sportowo-kulturowe tornado, na cały nasz świat; nie patrzmy w tej kwestii tylko przez pryzmat sportu i kultury masowej; genialne kuriozum Jamesa, to coś ponad to! LBJ to przykład jednostki, której pojawienia się w profesjonalnym sporcie trudno było jakkolwiek przewidzieć; żadne schizmy, wibracje wszechświata i proroctwa Sybili, nic w tym względzie nie przygotowało tytanów sportu, zwłaszcza koszykówki spod znaku NBA, na wejście na parkiety tej ligi LeBrona właśnie. Jak już ,,wyszło szydło z worka”, a Król James poustawiał sobie koszykówkę według swojego pełnego intelektu i geniuszu ,,widzimisię”, grywając sobie (mówiąc delikatnie) kilkanaście lat w najlepszej koszykarskiej lidze świata, nikt, absolutnie nikt za żadne skarby doświadczalnego świata nie domyślał się, że na przestrzeni tylu lat gry LeBron wykuje wspaniałe dziedzictwo sportowo-kulturowo-biznesowe, że pozostawi po sobie niezacieralny i niezatapialny swoisty ,,odcisk”, to coś będące ponad to – coś czego my byliśmy, jesteśmy i będziemy świadkami nawet wtedy gdy James będzie na sportowej emeryturze, albo – nie daj Boże – nie będzie go już wśród nas. Ów odcisk, ot niezaprzeczalne i niepodważalne ,,Legacy”, które stworzył King James, nieformalnie zwie się ,,erą LeBrona”. Paradoksalnie rzecz biorąc statystycznie przez okres blisko 40 lat, licząc od 1984 roku, gdy Jordan zadebiutował w NBA, co blisko 20 lat wchodzi do ligi ktoś, kto układa atomy wszechświata koszykówki w nowy porządek wykreowany na swój sposób, ustanawiając kolejną nową erę. Czy tak będzie też w okolicach 2024 roku? Wtedy James (teoretycznie) ma zakończyć zawodową karierę, a to samo z siebie daje powody do niesamowitych rozważań i debat wśród ekspertów: skoro James zastąpił Jordana, dając światu coś czego Jordan nie zrobił, to kto zastąpi LeBrona, i to w taki sposób, aby wnieść do światowego dziedzictwa koszykarskiego coś czego James nie dokonał, albo coś, co można dokonać w absolutnie różnym, niepodrabialnym od LeBrona a.k.a. ,,The Chosen One” stylu? Czy na dzień dzisiejszy anno domini 2022 da się wybrnąć z tej bardzo specyficznej i trudnej zagwozdki? I tak, i nie. Obecnie zostaje jedynie ,,koszykarskie gdybanie” w tym analiza trendów rozwojowych, w które brną liga NBA oraz styl koszykówki prezentowany przez graczy. Na pewno o ewentualnej trzeciej ,,erze jednego gracza” w historii NBA będą mieli do powiedzenia następne pokolenia. Po przeczytaniu i jej zrecenzowaniu dobre półtora roku temu, wydanej przez wydawnictwo SQN w 2020 roku książki poświęconej LBJ-owi, od strony zarówno sportowej jak i biznesowej, „LeBron S.A. Sportowiec wart miliard dolarów”, wciąż nie mogę wydostać się z ,,bańki podziwu” w kierunku tego sportowca. Jest to o tyle dla mnie abstrakcyjne, że zbliża się koniec 2022 roku, trwa ,,kolejny” w karierze Jamesa sezon w NBA, a on sam potrafi grać - uwzględniając jego wiek i przytrafiające mu się, co jest normalne w tym sporcie, błędy i straty podczas meczów - na iście astronomicznym poziomie: zarówno zespołowo i indywidualnie. Ciężko jest na chłodny poziom kalkulacji zrozumieć jego wyjątkowe osiągnięcia, jego wyjątkowy organizm: mieć prawie 38 lat, grać prawie we wszystkich meczach sezonu zasadniczego, i to średnio 38 z 48 minut gry całego meczu, zdobywając około 30 punktów co spotkanie. Takich zagadek i pytań pokroju ,,jak to jest możliwe” skierowanych do osoby LeBrona jest cała masa, a może i jeszcze więcej. Zresztą Jeśli ,,Król James” nie złapie poważniejszej kontuzji, wykluczającej go na kilkadziesiąt meczy, czy większość sezonu, możliwe że w okresie sezonu 2022/23 w NBA wyprzedzi Kareema Abdul-Jabbara w liście najlepiej punktujących zawodników w dziejach ligi, zdobywających najwięcej punktów podczas kariery zawodowej, nie licząc etapu Play-Off rozgrywek. Na stan w którym piszę ten tekst tudzież recenzję pewnej książki, o której będzie poniżej, a jest to początek listopada 2022 roku, Jamesowi brakuje około 1151 punktów do wyprzedzenia Kareema na tej liście. Samo wprawienie w ruch moich neuronów, aby pomyśleć że żyje się w takich czasach i jest się świadkiem takiego wyczynu Jamesa, przyprawia o cały kalejdoskop emocji. Nie powiem, czuję się w tej sytuacji jak dumny chiński tygrys; jestem wdzięczny za to, że zostałem świadkiem świadectwa kreowanego przez Króla Jamesa. O LeBronie Jamesie, który anno domini 2022 reprezentuje barwy Los Angeles Lakers z numerem 6 na koszulce, w sposób niezwykle żywy, ale również zachowując encyklopedyczno-reporterski ton, pisze w swej pracy Marcin Harasimowicz. W "Król jest tylko jeden?" również dochodzimy do najbardziej wysuniętego w przód w osi czasu kariery Jamesa momentu, gdy nosił on na koszulce numer 6. Ale była to inna 6-tka niż jest obecnie. Autor sięga najdalej do momentu, w którym LBJ grał w Miami Heat i był na dobrej drodze do zgarnięcia trzeciego z rzędu tytułu mistrzowskiego w NBA. I tu i tu, i w LA, i w Miami Król reprezentuje tą właśnie liczbę w barwach danej drużyny. W publikacji polskiego dziennikarza kibic, fan i entuzjasta NBA, tym bardziej LeBrona!, ma okazję do zanurzenia się w przeszłości, również konfrontując się z momentami mocno dziękczynnym stylem pisania ku osobie ,,dominatora, kata i sędziego” w jednym: Króla Jamesa. To bardzo podobna (oprócz wywiadów w omawianej książce Polaka) do tytułu Windhorsta publikacja – tytułu o którym wyżej wspomniałem. W odróżnieniu od "LeBron S.A.", w naszej rodzimej pracy znajdziemy więcej treści, ale za to bardziej skompensowanych, jednakże o dziwo pozbawionych pierwiastka zaskoczenia. Harasimowicz postarał się stworzyć taki obraz tego sportowca, żeby pseudonim, który sam James sobie nadał, „King James”, miał po prostu sens. I faktycznie, statystyki, wywiady, opinie profesjonalistów z wielu środowisk obracających się w sporcie zawodowym – wszystko to potwierdza w omawianej książce, że LeBron to Król, to profesjonalista, to obdarzony milionami koszykarskich zmysłów sportowiec. Najlepsze jest to, że ta bajka wciąż trwa, że James mimo wielu dołów, do których przez nieco własnych błędów i głupot, które inni stawiają mu na drodze sam wpada, wciąż prze naprzód, wciąż chce dalej i dalej rozciągać swoje dziedzictwo, być jeszcze lepszym i na pewno zdobyć jeszcze kilka tytułów mistrzowskich. Mało tego, ,,Król James" chce ponad wszystko zagrać w NBA ze swoimi synami, co jest bardzo realne i zarazem bardzo odważne z jego strony. "Król jest tylko jeden?" to opowieść, której mimo ,,nieaktualności” części treści, newsów, anegdotek – czyli wszystkiego związanego silnie z LeBronem, jego życiem osobistym i karierą w NBA, co wydarzyło się przez prawie 8 lat od daty wydania książki – nie sposób będzie ominąć. To rzecz iście konieczna do przeczytania, zanalizowania i skonfrontowania z aktualną rzeczywistością koszykarską. To rzecz… polska! Tak, Harasimowicz wwierca się swoją dziennikarską nieustępliwością praktycznie wszędzie tam, gdzie trzeba być, aby przeprowadzić z odpowiednią personą basketballowego światka amerykańskiego snu spod znaku NBA, wywiad, aby zebrać takie spektrum danych, które stworzą publikację wartą zapamiętania i mówieniu o niej wśród fanowskiego zaplecza koszykówki. Narrację Harasimowicza zaburza sposób wtłaczania do serca poukładanych reportażowo-encyklopedycznych informacji, które destabilizują płynnie przechodzącą od przeszłości do przyszłości oś czasu wydarzeń, ukazujących wspinającego się po drabinie wielkości i sławy w NBA (aż do nieskończoności! Tak, LeBron jest wielkim graczem, wielkim człowiekiem), LBJ-a. Czuć w tym wszystkim indywidualność; nasz rodak chciał zrobić coś, co będzie wzorować się na wielu biografiach sportowców z NBA, jak i jednocześnie będzie miało w sobie pierwiastek czegoś oryginalnego. Faktycznie, Harasimowicz jest oryginalny i twórczy: zdaje się na prawdziwe źródła, ale cytując czy je przywołując bierze to pod lupę własnej intuicji i wiedzy o koszykówce – on wie, co i jak pisze; jest świadomy tego, że pewne treści mogą się powtarzać albo sprawiać wrażenie kopiowanych. Za odważne, przykładowo, w tym względzie uznaję to, jak pan Marcin opisał reakcję świata na wejście LeBrona do ligi, w tym ten istotny czerwcowy draft 2003 roku, także pierwsze miesiące młodziaka w lidze: odpowiednie, trafione w punkt nadmienienia tego, że stacje sportowe, jak ESPN, nazywały Jamesa ,,mesjaszem koszykówki”, czy to jak sprytnie nakierował on Windhorsta, z którym przeprowadzał wywiad (o jego książce wspomniałem powyżej) na odpowiedzi, w których padło wytłumaczenie odnośnie porównania LBJ-a z Jego Powietrznością, Michaelem Jordanem. Rozmówca Polaka stwierdził, że kategoryzowanie bądź porównywanie Króla Jamesa z wielkim MJ-em, to pozbawiona sensu i koszykarskiej logiki operacja. Jedynie porównywania tych dwóch All-Starów to dla Jamesa wyraz szacunku i komplement dla jego osiągnięć. James wzniósł się na taki poziom, że rywalizuje tylko z samym sobą, że tylko błędy drużyny i niewłaściwe operacje finansowe ekipy, w której się znajduje, mogą zaważyć na zdobyciu bądź nie tytułów mistrzowskich. W indywidualnych statystykach i osiągnięciach na pierwszym miejscu w NBA obecnie jest ,,Bron”, a dalej… daleko, daleko nikt. I takie ,,wywiadowe" nakierowanie i potem ukazywanie Jamesa powinno być dla sympatyka koszykówki nader wzniosłe, ujmujące i sympatyczne. I tak też jest; tak się obserwuje swojego rozmówcę, tak wyłapuje się zdania pod wywiad. Tak tworzy się historię, którą czytelnik chce przeczytać. Tak, jak robi to Harasimowicz. Mamy przed sobą książkę, która mimo iż nie jest idealna - bo brakuje jej płynności i większej ilości danych; na razie jest to suplement do kariery i życia Jamesa - to i tak daje nam w swej okazałości dość dobre zestawienie informacji, statystyk, wywiadów dotyczących ,,Króla” i jego drogi w NBA, od 2003 do 2014 roku. Nie zabrakło tu ciekawostek związanych z ligą, np. ze słynnym transferem Chrisa Paula z New Orleans do Lakers, który mógł dojść do skutku, a został zablokowany przez komisarza NBA. Nie zabrakło tu tego charakterystycznego pytania, które związane z tytułem publikacji, a które musi zadać sobie każdy z nas: Czy rzeczywiście jest tak, że w najlepszej koszykarskiej lidze świata ,,Król jest tylko jeden?" - że James to najlepszy koszykarz czasów współczesnych, czy w ogóle najlepszy w historii świata? Czy za lat naście będziemy porównywać LeBrona z innym geniuszem basketu, a jak tak, czy będzie miało to sens?

Można być zaskoczonym, że Merson będąc człowiekiem uzależnionym od alkoholu, hazardu i narkotyków był w stanie grać w piłkę na całkiem niezłym poziomie. Futbol był dla niego jedynym sensem i jedyną rzeczą jaką potrafił robić, strach pomyśleć co by się stało z tym człowiekiem, gdyby piłka nie była obecna w jego życiu. Ciekawa jest jego historia zawodnicza. Nie jestem przekonany jednak, czy można ją traktować jako "przestrogę" dla młodych piłkarzy. Merson zbyt dobrze się bawi wspominając swoje wybryki, choć czasem widać też szczerą refleksję i żal za przewiny. Jest to ostatecznie dość wyjątkowa biografii sportowa, większość z nich to życiorysy oddanych swojej dyscyplinie profesjonalistów, ta to w połowie wspomnienia piłkarza, w połowie ćpuna i alkoholika.

Jeśli w "El Narco" brakuje informacji o jakimś kartelu, grupie itd to jest tak tylko dlatego, że książka została wydana w 2012 roku, a mapa przestępczości w Meksyku zmienia się z roku na rok. Co rusz powstają nowe twory, które albo rosną w siłę albo są eliminowane tudzież wchłaniane przez większe kartele. Ktoś napisał o Autodefensas. Z tego co wiem to te grupy (kiedyś działające w dobrej wierze) powstawały w czasie, kiedy książka została wydana, a bodajże w 2014 roku niektóre z bojówek oficjalnie zalegalizowano. Autodefensas działali początkowo na bardzo małym obszarze, więc nawet jeśli już zaczynali raczkować, kiedy autor prowadził swoje dziennikarskie śledztwo to mógł mieć prawo ich istnienie przeoczyć albo uznać, że jest za wcześnie by wspominać o nich w swojej książce. Nie rozpisując się już nadto, stwierdzam, że El Narco to kawał dobrej dziennikarskiej pracy i świetny reportaż.

Mimo, że książka momentami jest chaotyczna i napisana dość prostym językiem (prawdopodobnie Lary Sloman po prostu spisał i tylko wygładził nieco literacko opowieść Tyson'a), to ma w sobie głęboki wgląd w ludzką naturę. Sam bohater jest pełen skrajności i przeciwieństw. Ma w sobie zło i dobro, okrucieństwo i empatię, próżność i pokorę, miłość i nienawiść. Życie Mike'a Tyson'a było szaleńczą jazdą bez trzymanki, a on sam opowiada o wszystkim z dziecięcą niemal szczerością i niebywałą samoświadomością. Warto przeczytać.

Książka godna polecenia,dużo o boksie o walkach o tym co przed walkami i w trakcie walk jak i po.O życiu Alego też sporo.zdecydowanie lepsza pozycja niż biografia Tysona gdzie było tylko o ćpaniu,chlaniu i ruchaniu i tak przez całą książke,prawie nic o boksie.

Flashback do lat 90, kiedy byłem nastolatkiem i kupowałem magazyn o koszykówce, a tam dużo artykułów o MJ23. Talent i Tytan Pracy, wymagający i trudny dla innych. Książka ma prawie 1000 stron i mam wrażenie, że można byłoby rozwinąć niektóre wątki bardziej. Zdecydowanie pozycja dla fanów koszykówki i sportu, ale i dla ludzi szukających inspiracji w autobiografiach. Polecam.

Ocena tej "biografii" zależy od tego, czego się po niej spodziewać. Jeśli traktuje się ją jako źródło informacji, to redaktor tej książki powinien wylecieć na zbity pysk za ilość nieprawdziwych informacji w niej zawartych. Dla kogoś, kto nie znał Wójta i jego sposobu bycia ta pozycja może być odpychająca. Ja traktuję ją jako studium "wybujałego ego" i w tej kategorii czyta się ją świetnie. Z przymrużeniem oka należy traktować dużą ilość opowiedzianych w niej historii, niektóre są tak wybujałe, że prędzej bym uwierzył, że Wójo lądował na Księżycu przed Neilem Armstrongiem. Nie zmienia to jednak faktu, że książkę czyta się fantastycznie, przez 90% czasu mając banana na gębie. Bardzo mnie śmieszyły rozdziały z jego arabskich podbojów, gdzie po "spektakularnych" sukcesach zaraz dziwnym trafem zmieniał drużynę. Odrobinę się to nie klei. Ciężko mi sobie wyobrazić, aby jakiekolwiek negocjacje/rozmowy w dzisiejszych czasach mogłyby być prowadzone na modłę Wójta i szczerze wątpię, aby on sam je wtedy tak prowadził, ale trzeba mu oddać, że to sprawia, iż od książki ciężko się oderwać. Polecam

„Prawdziwy gangster…” to jedna z tych książek, do których podchodziłem kilkakrotnie – i za każdym razem musiałem na chwilę ją odłożyć. Mimo to muszę przyznać, że lektura jest niezwykle ciekawa, a momentami wręcz szokująca. Przedstawia życie Jona Robertsa – prawdziwego gangstera, który bez najmniejszych skrupułów wspinał się po szczeblach świata przestępczego. Książka ukazuje również, jak na przestrzeni lat rozwijał się rynek kokainowy na Florydzie. To, co zrobiło na mnie największe wrażenie, to absolutny brak wyrzutów sumienia u Jona. Roberts wielokrotnie podkreśla, że niczego nie żałuje. Jego życie – poza kilkoma brutalnymi epizodami – przypomina niemal sielankę, choć nieustannie przewijają się przez nie mafiosi, członkowie karteli i skorumpowani politycy. Trzeba przyznać, że Roberts to postać nietuzinkowa. W okresie swojej największej potęgi miał swobodny dostęp do senatorów i kongresmenów w USA. Co ciekawe, to jego ojciec – mafioso – po raz pierwszy wprowadził go w świat zbrodni, zabijając człowieka na jego oczach. Później, służąc w Wietnamie, Jon sam nauczył się zabijać. Po wojnie wielu weteranów zasilało szeregi mafii – Roberts nie był wyjątkiem. W ciągu życia poznał zarówno gwiazdy Hollywood, jak i „gwiazdy” świata przestępczego, w tym samego Pabla Escobara. Choć po aresztowaniu groziło mu nawet 300 lat więzienia, udało mu się pójść na układ z władzami – dziś żyje spokojnie w luksusowej rezydencji. Jedno trzeba przyznać: dzieciństwo i życiowe doświadczenia ukształtowały go na „idealnego” przestępcę – bez cienia empatii. Sam uważa, że każdy dostaje to, na co zasłużył. Muszę szczerze przyznać, że chwilami można poczuć wobec niego pewną sympatię – ale wystarczy jeden opis, jak spuszcza z łańcucha tresowane psy, by zaatakowały przypadkowego mężczyznę, by przypomnieć sobie, z kim mamy do czynienia. To książka o człowieku, który nigdy nie wstydził się tego, co robił. Był wierny swoim ideałom – choć niektóre z nich były mocno wypaczone. Czytajcie!

Biografia legendarnego gangstera, ktory zainspirowal Puzo do napisania 'Ojca Chrzestnego'. Charles'a Luciano, a wlasciwie Salvatore Lucanie poznajemy jako malego chlopca, ktory przybywa z Sycylii do Ameryki wraz z rodzicami w poszukiwaniu lepszego zycia. I znajduje je, choc zapewne nie tak jak sobie jego rodzice wyobrazali. Ksiazka opisuje jego droge od drobnego przestepcy, az po zdobycie wladzy w calym gangsterkim swiatku owczesnej Ameryki. Poznajemy nie tylko struktury i sposoby zarzadzania wloskiej Mafii, ale takze aspekty spoleczne i problemy tamtego swiata. Jest tez sporo ciekawostek o wprowadzeniu prohibicji, pierwszej i drugiej wojnie swiatowej oraz zalazkach rewolucji seksualnej. Bardzo ciekawa i swietnie napisana.

„Pamięć absolutna” – Arnold Schwarzenegger To jedna z tych autobiografii, po których zostaje w głowie myśl: niemożliwe, żeby jedno życie pomieściło aż tyle historii. Arnold Schwarzenegger to prawdziwy człowiek orkiestra – kulturysta, aktor, biznesmen, polityk – i w tej książce widać, że za każdym z tych etapów stoi ogromna determinacja i bardzo konkretna wizja siebie. Czytając, miałam momentami wrażenie, jakbym oglądała film. Droga z małej austriackiej miejscowości do światowej kariery brzmi jak scenariusz Hollywood, a jednak to wszystko wydarzyło się naprawdę. W autobiografiach jest też coś ciekawego – czytając, sami wyrabiamy sobie opinię o człowieku. Poznajemy nie tylko sukcesy, ale też sposób myślenia, motywacje i momenty słabości. Po tej książce moja wizja Arnolda trochę się zmieniła. Przed lekturą widziałam głównie ikonę kina akcji. Po niej zobaczyłam przede wszystkim człowieka z ogromną ambicją, planem i konsekwencją w działaniu. To historia o tym, jak daleko można zajść, jeśli naprawdę wierzysz w swoją wizję i jesteś gotowy pracować na nią latami. Jeśli lubicie autobiografie ludzi, którzy żyją „na pełnej mocy”, to zdecydowanie warto po nią sięgnąć. 💪📚

Generalnie książka w porządku. Sporo się z niej dowiedziałem, zwłaszcza o początkowych etapach Lakersów. Czasami jednak gubiłem się w cytatach i odniesieniach do różnych osób. Trochę brakowało mi również głębi klimatu. Być może, ze względu na obszerny czasowo okres, który książka pokrywała i niemożliwość przeniesienia się do wszystkich szczegółów w takim okresie. Generalnie polecam, zwłaszcza dla osób chcących zacząć się zagłębiać w dawniejsze dzieje Lakersów.

Książka ciekawa (zwłaszcza dla sympatyków smaczków i anegdot futbolowych), a taki Stanowski jest tu najlepszą wersją siebie - kiedy inteligentnie i w osobisty sposób opowiada o tym, na czym zna się najlepiej. Dzisiejsze próby stania się patronem niezależnego dziennikarstwa są jego wykonaniu co najmniej zabawne, kiedy co rusz z jego poczynań przeziera to, o czym kilkukrotnie wspomina w "Stanie Futbolu" - otóż, że stanem dla niego bardziej naturalnym jest bycie subiektywnym. I o ile zgadzam się z jego tezą o pewnych przewagach warsztatowych i charakterologicznych dziennikarzy sportowych nad politycznymi (o czym pisze pod koniec książki), tak niewątpliwie jedną z tych "przewag" jest bycie subiektywnym. Co zdecydowanie bardziej pomaga w byciu (a przynajmniej nie przeszkadza) dziennikarzem sportowym, aniżeli politycznym :)

Ciekawa autobiografia trenera, od którego odwrócili się w pewnym momencie prawie wszyscy. Doskonale ukazuje, jak rozkapryszeni i beznadziejni potrafią być piłkarze oderwani od finansowej rzeczywistości. Domenech spowiada się, głównie z ostatnich lat prowadzenia kadry Francji, kiedy to piłkarze zbuntowali się przeciwko niemu w RPA.

Jedna z ciekawszych książek o korupcji w polskim futbolu. Głównie dlatego, że opowiada historię człowieka, który zdaniem wielu był głównym bohaterem piłkarskich przekrętów. Z książki wyłania się obraz "Fryzjera" jako znakomitego organizatora, który przez kilka lat był menedżerem Amiki Wronki, w czasach, gdy klub przeszedł szybką drogę do Ekstraklasy. Forbrich utrzymywał dobre kontakty z piłkarzami, sędziami oraz działaczami, co pomagało mu wzmacniać swoją pozycję w środowisku polskiej piłki. Opisane zostały mechanizmy, które tworzyły i zarazem psuły ówczesny futbol, czyli korupcja i układy. Szkoda tylko, że wspomnienia kończą się w połowie 2003 roku, bo pewnie wielu ciekawych historii już się nie dowiemy.