Jak ukoić swoje wewnętrzne dziecko

Limfa, podobnie jak krew, przepływa przez całe nasze ciało. Jednak dzieje się to w naczyniach limfatycznych. Produkowane są tam białe krwinki, które pomagają w walce z różnego rodzaju infekcjami. W mojej pracy układ limfatyczny jest najważniejszym, na jaki zwracam uwagę. Jego głównym narządem jest śledziona, zwana matką organów. Cały sytem limfatyczny działa jak taka miotełka, wymiatająca i odprowadzająca odpady i nadmiar płynów a także przeprowadza przez naczynia ważne substancje odżywcze. Książka o tytule Limfa bardzo mi się podobała i spełniła moje oczekiwania czytelnicze, mogłam śmiało się dokształcic. W naprawdę przystępny sposób autor jasno wytłumaczył rolę tego układu w naszym ciele, dbanie o niego i profilaktykę codzienną, która działa niewątpliwie zdrowotnie, o czym sama się przekonałam. Jestem zachwycona podaną ilością ćwiczeń, które usprawniają pracę limfy. Pożyteczne źródło wiedzy dla tych co już mają do czynienia z limfą w swojej pracy, jak i dla laików, gdyż właśnie te ćwiczenia i codzienna praktyka działa na nasz organizm odmaładzająco, pozbywamy się obrzęków z różnych części ciała, zapobiegamy zatrzymaniu się wody w organizmie i działamy prewencyjnie. Polecam wszystkim zainteresowanym tematyką fizjologii ciała jak i anatomii, a także szeroko rozumianego zdrowia.

Książka ta budzi we mnie mieszane uczucia. Zawiera cenne porad, które mogą wpłynąć pozytywnie na różne aspekty życia, ale jednocześnie nie wszystkie z tych rad mnie zainspirowały (odkryły coś nadzwyczajnego). Autorka dostarcza szeroki wachlarz skutecznych wskazówek, które są poparte badaniami i prezentuje je w sposób klarowny i przystępny. Czytelnik otrzymuje gotowe instrukcje, co ułatwia próbowanie ich w praktyce. Niemniej jednak, istotne jest, aby pamiętać, że każdy z nas jest unikalny, a wybór nad tym, nad którymi cechami charakteru lub aspektami życia chcemy pracować, powinien być dokonywany indywidualnie. Nie wolno podążać za radami jedynie z powodu presji społecznej. W związku z tym mimo pewnych zastrzeżeń, ta książka ma potencjał, aby pomóc w rozwoju osobistym, pod warunkiem, że czytelnik wybierze dla siebie odpowiednie wskazówki i podejdzie do nich z indywidualnym podejściem.

Czy była mi potrzebna kolejna książka pedagogiczna? Oczywiście! Tak samo jak mojemu mieszkaniu odkurzanie. Spodobała mi się od początku, bo rozpoczyna kwestią absolutnie kluczową - że w "wychowaniu" wcale nie chodzi o pracę nad dzieckiem, tylko o pracę nad sobą. Amen. Że to ja jako rodzic zarządzam relacją z dzieckiem, a atmosfera w rodzinie jest wypadkową moich umiejętności radzenia sobie z własnymi emocjami. No, nie tylko moich :) Trudne emocje u dziecka, często przepełniają mój kontenerek, ale on jest zapełniony w większości wcale nie przez dziecko. Zapełnia go życie - obowiązki, praca, stres, kołowrotek codzienności. I już jest całkiem nieźle jeśli sobie ten fakt uświadamiam. A jak chcę coś jeszcze z tym zrobić, to już sobie sama w międzyczasie strugam medal z ziemniaka, bo to naprawdę duże osiągnięcie :) Klasycznie się przyczepię - dlaczego to jest książka tylko dla mam? Nawet tytuł krzyczy "MAMOOO!". I to nie jest pierwszy taki przypadek. No nie dojdę dlaczego.

Emocje ma każdy z nas, ale mało kto się nad nimi zastanawia, a można nawet zaryzykować stwierdzenie, że większość ludzi nawet nie jest ich świadoma. Poza niewielką grupą wyedukowanych w tej materii psychologów i osób interesujących się tematem, niewielu zadaje sobie trud, żeby nawigować po emocjach. A szkoda, bo zakładam, że świat byłby wtedy znacznie lepszym miejscem. Zamiast pozwalać, żeby one nami kierowały, możemy wykorzystać je do bardziej świadomego życia. Dr Leon Windscheid to niemiecki psycholog znany z propagowania treści na temat ludzkiej psychiki. W tej książce omawia szereg dobrze znanych nam emocji, przemycając naukowe podejście do każdej z nich. Podpiera się znanymi i ciekawymi badaniami naukowymi, aby pokazać różne mechanizmy, które często nami kierują gdy czujemy się lepiej albo gorzej. Skąd się biorą emocje i co się za nimi kryje? Co biologia chce nam przez nie przekazać? Czy naprawdę trzeba ukryć lub zdusić każdą złość i każdy smutek? Książka „Po co ci emocje” to popularnonaukowa podróż po „złych i dobrych” emocjach z naukowym kompasem w postaci badań i eksperymentów. Autor opiera się na wielu źródłach i podaje masę ciekawostek, ale miałem wrażenie, że w bardzo płytkiej i skondensowanej formie. Interesuję się już trochę psychologią i wiele badań było mi znanych. Miałem też wrażenie, że ledwie autor zaczynał jeden temat, to już przeskakiwał do kolejnego. Brakowało mi jakichkolwiek badań i ciekawostek z polskiego podwórka. Książka jest dosyć krótka i można ją bardzo szybko pochłonąć, bo nie zagłębia się w teoretyczne rozważania. Emocja, przyczyna, skutek, wyjaśnienie naukowe i krótko o tym, jak to wykorzystać na co dzień. Na plus oceniam krótkie anegdotki i przykłady z życia wzięte, które ożywiają każdy rozdział. Dzięki nim łatwiej zapamiętać treść i później do niej wrócić. Muszę jeszcze wspomnieć o rzetelności źródeł naukowych. Rozdziały nie są wyssane z palca i w krótki, przystępny sposób streszczają lata badań nad ludzkimi emocjami. Książka o emocjach dr Windscheida to łatwa w odbiorze wartościowa treść psychologiczna, która jednak nie ma nic wspólnego z powszechną ostatnimi czasy w social mediach pop-psychologią i znienawidzonym przez wielu nieskutecznym coachingiem. Opisy emocji są poparte mocnymi źródłami, lecz podane w taki sposób, żeby nie zanudzić czytelnika - przemieszane z przykładami i anegdotami, a każdy rozdział rozpoczyna znany cytat. Książka jest świetna dla nowicjuszy jako wprowadzenie do świata uczuć, ale każdy wyniesie z niej coś dla siebie i zapamięta, że odczuwanie emocji to wyjątkowa cecha człowieka, i warto być jej świadomym. Ocena: 7,3/10

Czy zastanawialiście się kiedyś kim jest psychopata? Jeżeli przyjmiemy, że to osoba z zaburzeniami to czy da się ją wyleczyć? Ludzie się takimi rodzą, a może los je kształtuje? Czy takie osoby żyją niezauważalnie wśród nas i jak je rozpoznać?Na te i wiele innych pytań pomoże odpowiedzieć powyższa książka. Pomimo książki sklasyfikowanej jako nauki społeczne czytało się bardzo prosto i z zainteresowaniem. Nie było w niej medycznego żargonu a autor bardzo ciekawie opowiadał historie przedstawionych typów. Mamy siedem rozdziałów charakteryzujących typy: zabójca, naciągacz, kłamca, pasożyt, osobowość z pogranicza, bezlitosna i zresocjalizowany. Nie są to przykłady takie jak znamy z filmów np. typu Haniball Lecter, inteligentny i sprytny, bezlitosny i wytworny, lub John Doe z filmu siedem, który zabijał ofiary cechujące się łamaniem jednego z siedmiu grzechów głównych. W tej książce są to normalni ludzie. Tacy jakich spotykamy każdego dnia na ulicach. Ich przeszłość wpływa na rozwój ich świadomości i przekonań a w pewnym momencie coś nie zgrzyta tak jak powinno. Nie czują empatii, chcą górować nad innymi bądź są bezgranicznie przekonani o swoich racjach. Każdy z nich jest inny. Często psychopatia mylona jest z innymi zaburzeniami a sami chorzy nie wiedzą kim są. Zaburzenie objawia się nagle, lub może trwać przez całe życie. Autor charakteryzuje te cechy przy których powinniśmy być czujni. W życiu nigdy nic nie wiadomo. Bardzo dobra książka i serdecznie wam ją polecam.

Wydaje się być jedną z ważniejszych książek do przeczytania. Aktualna i zwracająca uwagę na wiele ważnych aspektów naszego życia - gdzie wszystko zaczyna się w mózgu i... jelitach. Razem z kilkoma innymi książkami jak Kod talentu, Szczyt czy Dlaczego pamiętamy, Dlaczego śpimy, buduje istotny kontekst działania naszego organizmu.

Poradnik napisany nieskomplikowanym jezykiem, z ciekawymi i konkretnymi przykladami oraz ze strategia i kompendium cwiczen - w temacie stawiania granic, zrozumienia naszych schematow zachowan powodujacych ze okreslone typy ludzkie latwo lamia nasze granice. Ciekawy, praktyczny poradnik, napisany tez z humorem i osobista refleksja. Polecam dla wszystkich zainteresowanych samorozwojem.

Magdalena Kuszewska w swojej publikacji „Chciałbym... Męskie fantazje seksualne” podejmuje próbę skruszenia jednego z najtwardszych murów milczenia w polskiej przestrzeni publicznej. Autorka, znana z rzetelnego podejścia do tematów społecznych, tym razem oddaje głos mężczyznom, pozwalając im opowiedzieć o tym, co dzieje się w ich wyobraźni, gdy gasną światła. Książka, będąca zbiorem intymnych wyznań, zasługuje na ocenę 6/10. Jest to pozycja potrzebna jako gest przełamania tabu, lecz momentami cierpiąca na brak głębszej analizy eksperckiej, która nadałaby tym historiom szerszy, socjologiczny kontekst. Największą wartością tej książki jest jej walor poznawczy i próba odczarowania męskiej seksualności, która w powszechnym mniemaniu bywa sprowadzana do uproszczonych schematów. Kuszewska udowadnia, że męskie fantazje są równie skomplikowane, wielowarstwowe i silnie podszyte emocjami, co kobiece. Czytelnik znajdzie tu pełen wachlarz pragnień – od tych klasycznych, po te ocierające się o fetyszyzm czy niszowe upodobania. Autorka stworzyła bezpieczną przestrzeń, w której bohaterowie mogli zrzucić maski „twardzieli” i przyznać się do lęków, tęsknot oraz ogromnej potrzeby bliskości, która często stoi za konkretnym obrazem erotycznym. To ważne świadectwo, które rzuca nowe światło na kondycję współczesnej męskości. Niestety, jako reportaż czy zbiór wywiadów, książka ma swoje słabsze strony. Narracja bywa monotonna – po kilku rozdziałach poszczególne wyznania zaczynają zlewać się w jedno, a brak wyraźnego komentarza psychologicznego czy seksuologicznego sprawia, że zostajemy z ogromem surowego materiału, którego nie mamy jak merytorycznie przetworzyć. Choć autorka stara się zachować obiektywizm, momentami brakuje tu głębszego spojrzenia, które wyjaśniałoby, dlaczego pewne motywy dominują w naszym kręgu kulturowym. Można odnieść wrażenie, że publikacja zatrzymuje się na powierzchni zjawiska, serwując nam formę kontrolowanego „podglądactwa” bez obiecanej w tytule próby pełnego zrozumienia mechanizmów rządzących ludzką psychiką. Warsztatowo pozycja jest poprawna. Język jest bezpośredni, co dobrze koresponduje z tematyką, a anonimowość bohaterów sprzyja szczerości wypowiedzi. Jednakże, dla czytelnika poszukującego czegoś więcej niż tylko zbioru anegdot, „Chciałbym...” może okazać się lekturą niewystarczającą. To solidny punkt wyjścia do dyskusji o potrzebach i komunikacji w związku, ale nie jest to kompendium wiedzy, które wyczerpuje temat w sposób naukowy. Podsumowując, Magdalena Kuszewska wykonała istotny krok w stronę normalizacji rozmów o seksualności, za co należą się brawa. Ocena 6/10 odzwierciedla fakt, że choć temat jest fascynujący, sama forma jego podania mogłaby być bardziej drapieżna i analityczna. To poprawna lektura dla osób chcących otworzyć się na dialog, ale jako pozycja z nurtu non-fiction pozostawia lekki niedosyt merytoryczny.

Kazdy z nas ma takie sytuacje w ktorych nie jest w stanie ruszyc sie dalej, niedokonczone projekty i plany ktorych z jakiegos powodu nie jestesmy w stsnie zrealizowac. Za tym wszystkim stoi sabotazysta, czyli my sami. W ksiazce „Jak nie podcinac sobie skrzydel” autorka Michaela Muthig opisuje postac sabotazysty oraz jak sobie z nim poradzic. Dodatkowo jest w niej bardzo duzo cwiczen ktore maja nam pozwolic na podjecie wspolpracy z sabotazysta. W moim odczuciu sa one moze troche zbyt meczace i naciagane a na pewno wymagaja poswiecenia duzo czasu. Rekomenduje przeczytanie tej ksiazki przynajmniej dwa razy, raz aby zaznajomic sie z trescia a pozniej zeby skupic sie na cwiczeniach. Plusem jest ostatni rozdzial w ktorym czytelnik znajduje instrukcje do jakiego rozdzialu warto wrocic w jakiej sytuacji.

Zapraszam do przewodnika logicznego myślenia pt. "Jak nie dać się zmanipulować i okłamać" autorstwa Davida Omanda. Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Muza David Omand to były agent wywiadu brytyjskiego, dyplomata, polityk, obecnie profesor. W książce prezentuje wybór lekcji opracowanych na podstawie informacji zaczerpniętych ze świata wywiadu. Opisuje sukcesy i niepowodzenia agencji wywiadowczych, a także przytacza kilka przykładów ze swojego doświadczenia. Książka ma umożliwić podejmować lepsze decyzje, pomóc odróżnić to, co prawdopodobne, od tego, co nieprawdopodobne, pokazuje jak łatwo możemy się dać wciągnąć w oszustwo, jak porządkować swoje myśli... Czy wszelkie informacje, które napływają do nas z różnych źródeł są zawsze wiarygodne i prawdziwe? Niektóre z nich mogą być sprzeczne, fałszywe i mylące. Dzięki przedstawionej lekcji możemy się nauczyć, jak sprawdzić napływające informacje, ich wiarygodność. Aby myśleć logicznie i rozsądnie, musimy mieć naukowe, poparte dowodami podejście. David Omand opracował model - SEES, odnoszący się do tego, co robią analitycy. Na czym polega model SEES? Co to jest wnioskowanie bayesowskie? Co to jest Sojusz Pięciorga Oczu? Sztuczna inteligencja coraz bardziej włącza się w nasze życie, dlatego musimy mieć się na baczności przed manipulacją, oszustwem i fałszywkami. Wszyscy możemy zabawiać się w analityków i zdobywać informacje, róbmy to w sposób kontrolowany. Omand przedstawia teorie spiskowe na przykładach historycznych. Nawet ludzie rozsądni mogą doświadczać obsesyjnych stanów umysłu. Jak uniknąć tego rodzaju słabości? Autor podpowiada jak zapanować nad naszymi demonami, którymi są błędy poznawcze i uprzedzenia, z powodu, których cierpimy wszyscy. Zobaczyć nie zawsze znaczy uwierzyć, bądźmy ostrożni przed manipulacją, oszustwem i kłamstwem. Cyfrowy świat wnosi w nasze życie przyjemność, zabawę, jest zajmujący. Jesteśmy też ofiarami, możemy paść ofiarą cyberprzestępcy może nas oszukać, okraść, nękać. Trzeba chronić samego siebie i być czujnym, zachować ostrożność, wymieniając swoje poglądy i dane personalne. Książkę czyta się z dużym zaciekawieniem. Lektura jest przeznaczona dla czytelników bardziej zaawansowanych, studentów, analityków, społeczności wywiadowczej i ochrony porządku publicznego. Myślę, że każdemu z nas może się przydać ta wiedza. Autor David Omand przekazuje własne doświadczenia i pomysły wykorzystując źródła z różnych dyscyplin, ukazuje sposoby wykorzystania wywiadu, jak udoskonalić wywiadowczą działalność analityczną, co skrywa tajny świat wywiadu. Bardzo gorąco polecam książkę.

Właśnie skończyłam czytać :) jest to genialnie napisana książka i powinna być promowana wśród rodziców którzy zaczynają swoją przygodę z rodzicielstwem oraz sprezentowana Babciom i Dziadkom którzy opiekują się wnukami oraz tym co nie mają cierpliwości do dzieci i nadużywają słowa "niegrzeczny". Autorka pięknie pokazuje jak "skonstruowane" emocjonalnie są dzieci i jak my dorośli nie umiemy lub nie mamy czasu na to by wprowadzić nasze dzieci bez stresu bez gniewu w dorosłe życie w miłości, cierpliwości i słuchaniu potrzeb dziecka. Mimo że miałam pożyczoną książkę to chce ja mieć w swojej biblioteczce. Polecam z całego serca :) Mia

Autorka skierowała ten poradnik do każdej osoby, która czuje, że nie jest szczęśliwa i nie wie co może zrobić, by to szczęście odzyskać, bądź żeby w końcu do niej przyszło. Wpierw opowiada nam kim jest, później jak to się stało i od czego zaczęło, że zapragnęła ten poradnik napisać. Ja również wierzę, że naszym przeznaczeniem jest bycie szczęśliwym, inaczej sam Pan Bóg nie dałby szczęścia pierwszym osobom na ziemi. Dlatego też w Piśmie Świętym zaznacza, że ludzie bogaci będą się bogacić, a biedni biednieć. Przyznam się wam, że jako mała dziewczynka uważałam, że to niesprawiedliwe. Nie wiedziałam dlaczego bogaci ludzie oczywiście materialnie, wciąż mają tych pieniędzy więcej i cokolwiek zaplanują, to im się szczęści. Byłam zła na losy biednych, którzy wiecznie ze spuszczoną głową doświadczali tylko zniewagi od tych średnio ułożonych. Bacznie wszystkich obserwowałam i dopiero niedawno odkryłam, co tak naprawdę było przesłaniem tych ważnych słów. Po pierwsze trzeba przestać powtarzać słowo ,,masakra". To oznacza wszystko, co złe. Powtarzając je, nic dobrego was w życiu nie spotka. Pamiętajcie, że wszechświat nie zna słowa NIE. Spełnia to o co prosicie. Zamiast zatem szukać nieszczęścia w przebitym kole, zauważcie szczęście, że z tego powodu nic wam się nie stało. Podziękujcie za to, wdzięczność ma ogromną moc. Autorka kawałek po kawałku będzie chciała was przeprowadzić przez zrozumienie was samych, pokazanie wam co robicie źle, by naprowadzić na to, co jest dla was dobre, co da wam szczęście i radość. Bycie wiecznie rozgoryczonym pokazuje wam, że to nie wasz świat, nie wasze miejsce. Każdy z nas jest stworzony do czynienia rzeczy dobrych, do rozwijania swoich aspiracji, bez względu na to czy chodzi o konkretną pracę, może założenie upragnionej rodziny, może o zdecydowanie się na założenie własnej firmy, skoro wciąż chodzi nam to po głowie, łącznie ze strachem, że nam nie wyjdzie. Zwróćcie uwagę, że strach pojawia się tylko w drodze, którą przemierzamy pierwszy raz. To sygnał dla nas, że nigdy wcześniej tego nie robiliśmy, a nie uczucie, byśmy tego nie robili. Strach jest jak dzwonek do drzwi, który trzeba wcisnąć, by przez nie przejść. Wciskając robicie hałas, ale i przechodzicie dalej. Ja również kiedyś bałam się wielu rzeczy zrobić i byłam przez to bardzo nieszczęśliwa. Właśnie czytanie tego typu poradników nauczyło mnie, że nie da się nic zmienić ot tak. Wszystko trzeba przepracować, a pierwszym krokiem jest właśnie chęć zmiany swojego życia. Drugim, strofowanie siebie samego za każdą złą myśl. Wasze wewnętrzne ja przez ileś lat nauczone, że zawsze wam wszystko nie wychodziło, ponownie będzie się odzywało, ale zrozumcie, że to nie wasze myśli wami rządzą, tylko wy sami. Dzisiaj i każdego innego dnia też przytrafia mi się coś smutnego. Kiedyś mocno i długo to roztrząsałam. Dzisiaj mówię sobie, to co, ważne że udało mi się coś innego zrobić. Że przeczytałam książkę, że znalazłam grzybki, że zebrałam zioła, że szybciej uśpiłam dziecko, że zrobiłam dobry sos do obiadu, że obudziłam się zdrowa, że jestem, żyję tu i teraz. To bardzo ważne byście w momencie przykrości potrafili sobie powiedzieć STOP. Stało się, trudno. Ważne, że i tak mam dobry dzień. Nawet powtarzajcie sobie trzydzieści czy pięćdziesiąt razy, albo zawsze wtedy, kiedy coś wam nie wyjdzie: ,,Mam dobry dzień ". Na etapie początkowym wyda się wam to śmieszne, ale w miejscu gdzie ja jestem, wiem, że to działa. Wybaczcie, czasami niektóre tematy same ze mnie wychodzą i być może opisuję tematykę książki zbyt długo, ale taka właśnie jestem. Ogromnie doceniam każdy poradnik, który za sprawą setek różnych autorów chcą tylko dla was dobrze. Chcą nauczyć was odczuwać i przyciągać szczęście. Czy nie powinniśmy im być za to wdzięczni? Starałam się oddać styl pisarski zawarty w książce pisząc wam tą recenzję. Poradnik bardzo dobrze i po ludzku jest napisany, ale tylko od was zależy, czy tematyka was dotyczy. Bo jeśli nie wierzycie w to, co pisze, że chce dla was dobrze, to tylko oznaka tego, że potrzebujecie go bardziej niż wam się wydaje. Szczerze polecam:-)

Książka, wobec której mam mieszane uczucia. Z jednej strony znajdziesz w niej wywiady z kobietami, które na różnych etapach swojego życia doświadczyły wstydu spowodowanego swoim pochodzeniem, wyglądem ciała, wykształceniem... Ich losy pokazują, jak można zamienić swój ból we własną siłę. I to motywuje i jest fantastyczne. A jednak brakuje mi tutaj rzetelnych informacji, takie poradnika i spojrzenia okiem terapeuty, który podpowie tym wszystkim zagubionym czytelniczkom, jak zacząć walczyć ze wstydem. Ta książka tylko "głaszcze" temat, ale niestety go nie zgłębia.

Książka nie jest poradnikiem jak lepiej żyć. Pokazuje jak funkcjonuje nasz organizm, jego poszczególne narządy. Co jest z czym powiązane i jak oddziałuje to na nasze zdrowie czy samopoczucie. Ogólnie to taka anatomia w skrócie. Można się wiele przydatnych rzeczy dowiedzieć, lub przypomnieć działanie poszczególnych narządów. Fajnie przedstawione, w sensie inaczej niż wszystkie jakie do tej pory miałam w ręce. W dość zabawny sposób autorka przedstawia co i jak. Jako odskocznia niezły pomysł na spędzenie popołudnia lub wieczoru.

Słowa w tej książce są jak ciepła kołderka otulająca nas wtedy, kiedy tego potrzebujemy. Pozwalają nam wejść do głębokiej głębi, poznać samych siebie, zaprzyjaźnić się. Współcześnie, w całej tej gonitwie w której żyjemy, słowa mądrości zawarte w tej księdze są dla nas jak woda dla spragnionych. Cudowna przygoda czytelnicza, cudownej przewodniczki. Polecam.

Książka zawiera poważne treści, wyniki badań, przypadki terapeutyczne i opinie specjalisty. Moim zdaniem nie jest to praktyczne ujęcie poradnikowe, wiele specjalistycznych określeń przerasta mnie jako czytelnika dążącego do zmiany w swoim życiu lub w wybranym jego obszarze. W czasie czytania zastanawiałam się kilkakrotnie, na ile pozycja ta jest cenna, pomocną dla specjalistów.

Autor w pewnym momencie wspomniał bodajże, że teraz napisanie książki zajmuje mu od 2 tygodni do 2 miesięcy. Nietrudno mi się domyślić do jakiego końca tego spektrum należy ów publikacja. Przyzwoita pozycja dla osób które zaczynają dopiero drogę z samorozwojem czy aktywną nauką (jak np. bardzo młodzi nastolatkowie); osoby które miały z tematem choć odrobinę do czynienia nie znajdą tu nic odkrywczego - mówię to jako osoba dalej w wieku szkolnym. Razi brak przypisów; choć docelowi odbiorcy pewnie i tak mało by się nimi przejęli, wspomnienie czegokolwiek oprócz przytaczanych kanałów edukacyjnych na końcu książki wydaje mi się zwykłą uczciwością wobec zarówno źródeł, jak i odbiorcy. Może był to właśnie wyraz dalej obecnej infantylności z którą poradnik traktuje czytelników, której przedłużeniem jest czcionka rodem z nieedytowanego dokumentu w Wordzie, gdzie każde zdanie skopiowano z innej strony internetowej (czy dzieci serio nie umiałyby zdecydować, które informacje są dla nich najistotniejsze? czy może po prostu autor chciał trochę pogrubić ten docelowo zwięzły poradnik?). Myślę że największy problem mam tu jednak z tym, że jak faktycznie 'shackować' szkołę radzi ogólnikowo co najwyżej ostatni rozdział, od którego książka powinna się zaczynać. Takim rzeczom jak nauce alternatywnej (w tym przede wszystkim dostępnej dla każdego szkole domowej), kierowaniu największej uwagi na egzaminy zamiast miałkie oceny cząstkowe czy unikanie zbędnych lekcji (co czasem sprowadza się po prostu do nie chodzenia do szkoły) nie poświęcono praktycznie w ogóle uwagi, choć ze wszystkich porad które nauczyłem się po latach czytania książek samorozwojowych i robienia kursów skutecznej nauki, takie pomogły(by) mi najbardziej (uprzedzam: pomodoro nie uratuje sytuacji gdy borykasz się z wywołaną systemowo chorobą psychiczną i chronicznym wyczerpaniem, a porada by bardziej się wysypiać ląduje między bajkami przez nieludzkie dla młodego człowieka godziny pracy, których autor jest przecież doskonale świadomy). Porady, które dostaniesz od większości ogarniętych starszych kolegów, ale nie uświadczysz praktycznie w tej książce, którą określiłbym wręcz jako poprawną politycznie; taką, którą można spokojnie pokazać nauczycielom czy rodzicom by po wstępnie negatywnej reakcji usłyszeć, jakim to dobrym dzieckiem jesteś że chcesz się uczyć zdrowiej i efektywniej. Brakuje tu radykalnej wręcz antysystemowości którą autor zaprezentował chociażby w świetnych 'Selekcjach'. Jeśli ktoś zamiast szukać sztampowych porad samorozwojowych chce autentycznie dowiedzieć się, dlaczego szkoła tak go wkurza, polecam właśnie tą drugą pozycję.

Książka jest odpowiednia dla osób które nie są pewne czy powinny ciągnąć dany związek, a także małe rady jak związek powinien wyglądać, czym powinniśmy się kierować itd. - pod tym względem polecam. --- Wymęczyła mnie trochę bo są tam poruszane tematy kochanków, różnicy wieku, rozterek "być albo nie być", depresji po rozstaniu itp. Sięgając po nią, miałam nadzieje, że nakieruje mnie jak nie zrezygnować z siebie, nie poświęcać/porzucać swoich wartości życiowych/celów/hobby itd. niestety nic z tego tam nie było. Może jedną czy dwie wskazówki wezmę sobie do serca. Ocena zawyżona, dałabym mniej ale uważam że nie jest zła, tylko szukałam tam czegoś innego.

Bardzo dobra, przydatna i pomocna książka dla rodziców, którzy pragną, by ich relacja z dziećmi była satysfakcjonująca, niosła ze sobą wzajemny szacunek i zrozumienie. Szczególnie polecam ją osobom, które czują, że w ich dzieciństwie zabrakło dobrego przewodnictwa i opieki ze strony rodziców, a dziś sami są już rodzicami, lecz obawiają się popełnić błędy, wyniesione z domu rodzinnego. Książka napisana jest przystępnym językiem, a każdy rozdział podsumowuje tzw. "Wyspa Refleksji", gdzie znajdziemy pytania naprowadzające na dany problem. Autorki zawarły w niej wiele cennych rad i spostrzeżeń. Książka jak najbardziej do polecenia!

Recenzja " JAK ZAPEWNIĆ LEPSZĄ PRZYSZŁOŚĆ SWOJEMU DZIECKU" 7 CECH, KTÓRE WARTO ROZWIJAĆ. AUTOR : Michele Borba Wydawnictwo : Wydawnictwo MUZA SA " Charakter człowieka jest jego przeznaczeniem" Poradnik składa się z trzech części, każda część składa się z podpunktów : 🗨️ Troska o serce 1. Pewność siebie 2. Empatia 🗨️ Kształtowanie umysłu 3. Samokontrola 4. Prawość 5. Ciekawość 🗨️ Wpajanie silnej woli 6. Wytrwałość 7. Optymizm Autorka pokazuje przykłady z jakimi problemami zmagają się dzieci, a wszystko oparte jest na badaniach i obserwacji pracy z dziećmi, rodzicami, nauczycielami. Pokazuje rozróżnienie pomiędzy dziećmi nastawionymi na testy i oceny, a dziećmi które w pełni i swobodnie rozwijają swoje możliwości. Jak zapewnić lepszą przyszłość swojemu dziecku to świetny poradnik, który pokazuje nam rodzicom, opiekunom jakich błędów powinniśmy unikać, co możemy rozwijać, na co kłaść większą uwagę, aby nasze dzieci miały lepszą przyszłość. A przede wszystkim umiały cieszyć się życiem, były szczęśliwe i spełniały własne marzenia. Jak wpoić dzieciom niezbędne przymioty charakteru, które pomogą im rozwinąć skrzydła, ich wewnętrzny rozwój. Jak być dzieckiem w dzisiejszych czasach? To bardzo ważne pytanie! " - Te puzzle to my, próbujemy wpasować się w świat, ale nie możemy, bo brakuje nam elementów. - Jakich elementów wam brakuje? - pytam. - Takich, które mówią jak być ludźmi. Na przykład jak się dogadywać z innymi, radzić sobie z błędami, ze stresem, takich rzeczy. Elementów które składają się na charakter i czynią nas ludźmi. Wychowują nas na produkty więc wszyscy czujemy wewnętrzną pustkę. Wszystko opisane w sposób ciekawy i przyjemny. Bardzo chętnie przeczytałam i z dużą ciekawością. Dzieci szybko się wypalają bo za ciężko pracują, dążąc do prawie nieosiągalnych celów. Nie sypjają, nie spotykają się z przyjaciółmi. Autorka pokazuje jak : w tych czasach większość dzieci jest zestresowana, ukrywają swoje leki, są samotni, tracą kontakt z rówieśnikami twarzą w twarz, bo pochłania ich media społecznościowe. Dążą do tego, żeby wszystko było idealnie przez co są wykończeni, nie czują się wystarczająco dobrzy, boją się porażki, a przy tym mają ogrom zajęć z którymi nie mogą sobie poradzić. Brak im zapału bo do wszystkiego są zmuszani, a nie zachęcani do rozwijania tego czego oni pragną. Pokazuje że nie jest za późno na uzupełnienie brakujących fragmentów w rozwoju naszych dzieci. Jak nauczyć dziecko być silne w niepewnych trudnych czasach i aby osiągnęły wszystko, co chcą i mogą osiągnąć. Autorka stawia na rozwój siedmiu miękkich kompetencji : Siedem najważniejszych Mocnych stron charakteru, które zapewnią dziecku lepszą przyszłość. Te cechy to : 1. Pewność siebie 2. Empatia 3. Samokontrola 4. Pracowitość 5. Ciekawość 6. Wytrwałość 7. Optymizm Każda mocna strona charakteru daje dziecku większe szanse w życiu i poprawia jego wynik w nauce. Łatwiej odnajdują się we współczesnym świecie. Dzieci które, koncentrują się tylko na tym aby zdobyć najwięcej punktów i najlepiej wypaść na egzaminie, są zestresowane, przemęczone i nieszczęśliwe. Zmagają się dość często z depresją. Nie ważne przez jakie przeszkody będą musiały stawić czoła, musimy zapewnić ich o bezwarunkowej miłości. Autorka świetnie wszystko opisała, a ja z przyjemnością i zainteresowaniem ten poradnik przeczytam. Zdobyłam ciekawą wiedzę, bardzo przydatną. Jestem mamą trójki dzieci. Chciałbym jak większość z nas aby były szczęśliwe, spełniały swoje marzenia i osiągały postawione przez siebie cele. A nie przez nas i nasze ambicje. Polecam. Dziękuję bardzo wydawnictwu za egzemplarz do recenzji.