Doładuj swój mózg. Jak zwiększyć sprawność i efektywność swojego umysłu

Porady zawarte w książce większość z nas już zapewne słyszało i to nawet nie jeden raz - nie dziel i nie rozpraszaj swojej uwagi bez potrzeby, znajdź czas, żeby pozwolić myślom płynąć, rób przerwy itp. Aczkolwiek wsparcie naukowe i bezposrednie podejście pozwalają na nie spojrzeć na jako bardziej wykonalne i potencjalnie skuteczne. Już nie są ideałami wyssanymi z palca jakiegoś guru produktywności, tylko rzetelną radą psychiatry, który ma na ich poparcie i doświadczenie kliniczne i naukowe. Zdecydowanie do polecenia wszystkim zabieganym, którzy czują, że nigdy nie mają na nic czasu i że już od tego pędu zaczynają tracić pamięć i koncentrację.

Emocje ma każdy z nas, ale mało kto się nad nimi zastanawia, a można nawet zaryzykować stwierdzenie, że większość ludzi nawet nie jest ich świadoma. Poza niewielką grupą wyedukowanych w tej materii psychologów i osób interesujących się tematem, niewielu zadaje sobie trud, żeby nawigować po emocjach. A szkoda, bo zakładam, że świat byłby wtedy znacznie lepszym miejscem. Zamiast pozwalać, żeby one nami kierowały, możemy wykorzystać je do bardziej świadomego życia. Dr Leon Windscheid to niemiecki psycholog znany z propagowania treści na temat ludzkiej psychiki. W tej książce omawia szereg dobrze znanych nam emocji, przemycając naukowe podejście do każdej z nich. Podpiera się znanymi i ciekawymi badaniami naukowymi, aby pokazać różne mechanizmy, które często nami kierują gdy czujemy się lepiej albo gorzej. Skąd się biorą emocje i co się za nimi kryje? Co biologia chce nam przez nie przekazać? Czy naprawdę trzeba ukryć lub zdusić każdą złość i każdy smutek? Książka „Po co ci emocje” to popularnonaukowa podróż po „złych i dobrych” emocjach z naukowym kompasem w postaci badań i eksperymentów. Autor opiera się na wielu źródłach i podaje masę ciekawostek, ale miałem wrażenie, że w bardzo płytkiej i skondensowanej formie. Interesuję się już trochę psychologią i wiele badań było mi znanych. Miałem też wrażenie, że ledwie autor zaczynał jeden temat, to już przeskakiwał do kolejnego. Brakowało mi jakichkolwiek badań i ciekawostek z polskiego podwórka. Książka jest dosyć krótka i można ją bardzo szybko pochłonąć, bo nie zagłębia się w teoretyczne rozważania. Emocja, przyczyna, skutek, wyjaśnienie naukowe i krótko o tym, jak to wykorzystać na co dzień. Na plus oceniam krótkie anegdotki i przykłady z życia wzięte, które ożywiają każdy rozdział. Dzięki nim łatwiej zapamiętać treść i później do niej wrócić. Muszę jeszcze wspomnieć o rzetelności źródeł naukowych. Rozdziały nie są wyssane z palca i w krótki, przystępny sposób streszczają lata badań nad ludzkimi emocjami. Książka o emocjach dr Windscheida to łatwa w odbiorze wartościowa treść psychologiczna, która jednak nie ma nic wspólnego z powszechną ostatnimi czasy w social mediach pop-psychologią i znienawidzonym przez wielu nieskutecznym coachingiem. Opisy emocji są poparte mocnymi źródłami, lecz podane w taki sposób, żeby nie zanudzić czytelnika - przemieszane z przykładami i anegdotami, a każdy rozdział rozpoczyna znany cytat. Książka jest świetna dla nowicjuszy jako wprowadzenie do świata uczuć, ale każdy wyniesie z niej coś dla siebie i zapamięta, że odczuwanie emocji to wyjątkowa cecha człowieka, i warto być jej świadomym. Ocena: 7,3/10

zaczytana0598 "Jak ukoić swoje wewnętrzne dziecko" autorstwa Ariane Calvo jest poradnikiem, który ma nam pomóc w pracy z naszym wewnętrznym dzieckiem. Ariane Calvo twierdzi, że aby poradzić sobie z codziennością należy zajrzeć w głąb siebie i ukoić swoje wewnętrzne dziecko. Tylko jak? Dzięki wielu cennym informacjom i ćwiczeniom terapeutycznym zawartym w tej cennej książce możemy to osiągnąć. Pani psycholożka i psychoterapeutka pokazuje nam tu pięć ran emocjonalnych wewnętrznego dziecka. Dowiadujemy się tu także, że nasze dzieciństwo i wydarzenia z tamtego okresu również mają wpływ na nasze wewnętrzne dziecko. Według mnie jest to jeden z poradników, który powinien przeczytać każdy, gdyż przez prosty język, którym jest napisany, zrozumie go każdy. #jakukoićswojewewnętrznedziecko #poradnik #poradnikpsychologiczny #pomoc #książka2022 @wydawnictwomuza #arianecalvo

Limfa, podobnie jak krew, przepływa przez całe nasze ciało. Jednak dzieje się to w naczyniach limfatycznych. Produkowane są tam białe krwinki, które pomagają w walce z różnego rodzaju infekcjami. W mojej pracy układ limfatyczny jest najważniejszym, na jaki zwracam uwagę. Jego głównym narządem jest śledziona, zwana matką organów. Cały sytem limfatyczny działa jak taka miotełka, wymiatająca i odprowadzająca odpady i nadmiar płynów a także przeprowadza przez naczynia ważne substancje odżywcze. Książka o tytule Limfa bardzo mi się podobała i spełniła moje oczekiwania czytelnicze, mogłam śmiało się dokształcic. W naprawdę przystępny sposób autor jasno wytłumaczył rolę tego układu w naszym ciele, dbanie o niego i profilaktykę codzienną, która działa niewątpliwie zdrowotnie, o czym sama się przekonałam. Jestem zachwycona podaną ilością ćwiczeń, które usprawniają pracę limfy. Pożyteczne źródło wiedzy dla tych co już mają do czynienia z limfą w swojej pracy, jak i dla laików, gdyż właśnie te ćwiczenia i codzienna praktyka działa na nasz organizm odmaładzająco, pozbywamy się obrzęków z różnych części ciała, zapobiegamy zatrzymaniu się wody w organizmie i działamy prewencyjnie. Polecam wszystkim zainteresowanym tematyką fizjologii ciała jak i anatomii, a także szeroko rozumianego zdrowia.

Książka ta budzi we mnie mieszane uczucia. Zawiera cenne porad, które mogą wpłynąć pozytywnie na różne aspekty życia, ale jednocześnie nie wszystkie z tych rad mnie zainspirowały (odkryły coś nadzwyczajnego). Autorka dostarcza szeroki wachlarz skutecznych wskazówek, które są poparte badaniami i prezentuje je w sposób klarowny i przystępny. Czytelnik otrzymuje gotowe instrukcje, co ułatwia próbowanie ich w praktyce. Niemniej jednak, istotne jest, aby pamiętać, że każdy z nas jest unikalny, a wybór nad tym, nad którymi cechami charakteru lub aspektami życia chcemy pracować, powinien być dokonywany indywidualnie. Nie wolno podążać za radami jedynie z powodu presji społecznej. W związku z tym mimo pewnych zastrzeżeń, ta książka ma potencjał, aby pomóc w rozwoju osobistym, pod warunkiem, że czytelnik wybierze dla siebie odpowiednie wskazówki i podejdzie do nich z indywidualnym podejściem.

Autorka skierowała ten poradnik do każdej osoby, która czuje, że nie jest szczęśliwa i nie wie co może zrobić, by to szczęście odzyskać, bądź żeby w końcu do niej przyszło. Wpierw opowiada nam kim jest, później jak to się stało i od czego zaczęło, że zapragnęła ten poradnik napisać. Ja również wierzę, że naszym przeznaczeniem jest bycie szczęśliwym, inaczej sam Pan Bóg nie dałby szczęścia pierwszym osobom na ziemi. Dlatego też w Piśmie Świętym zaznacza, że ludzie bogaci będą się bogacić, a biedni biednieć. Przyznam się wam, że jako mała dziewczynka uważałam, że to niesprawiedliwe. Nie wiedziałam dlaczego bogaci ludzie oczywiście materialnie, wciąż mają tych pieniędzy więcej i cokolwiek zaplanują, to im się szczęści. Byłam zła na losy biednych, którzy wiecznie ze spuszczoną głową doświadczali tylko zniewagi od tych średnio ułożonych. Bacznie wszystkich obserwowałam i dopiero niedawno odkryłam, co tak naprawdę było przesłaniem tych ważnych słów. Po pierwsze trzeba przestać powtarzać słowo ,,masakra". To oznacza wszystko, co złe. Powtarzając je, nic dobrego was w życiu nie spotka. Pamiętajcie, że wszechświat nie zna słowa NIE. Spełnia to o co prosicie. Zamiast zatem szukać nieszczęścia w przebitym kole, zauważcie szczęście, że z tego powodu nic wam się nie stało. Podziękujcie za to, wdzięczność ma ogromną moc. Autorka kawałek po kawałku będzie chciała was przeprowadzić przez zrozumienie was samych, pokazanie wam co robicie źle, by naprowadzić na to, co jest dla was dobre, co da wam szczęście i radość. Bycie wiecznie rozgoryczonym pokazuje wam, że to nie wasz świat, nie wasze miejsce. Każdy z nas jest stworzony do czynienia rzeczy dobrych, do rozwijania swoich aspiracji, bez względu na to czy chodzi o konkretną pracę, może założenie upragnionej rodziny, może o zdecydowanie się na założenie własnej firmy, skoro wciąż chodzi nam to po głowie, łącznie ze strachem, że nam nie wyjdzie. Zwróćcie uwagę, że strach pojawia się tylko w drodze, którą przemierzamy pierwszy raz. To sygnał dla nas, że nigdy wcześniej tego nie robiliśmy, a nie uczucie, byśmy tego nie robili. Strach jest jak dzwonek do drzwi, który trzeba wcisnąć, by przez nie przejść. Wciskając robicie hałas, ale i przechodzicie dalej. Ja również kiedyś bałam się wielu rzeczy zrobić i byłam przez to bardzo nieszczęśliwa. Właśnie czytanie tego typu poradników nauczyło mnie, że nie da się nic zmienić ot tak. Wszystko trzeba przepracować, a pierwszym krokiem jest właśnie chęć zmiany swojego życia. Drugim, strofowanie siebie samego za każdą złą myśl. Wasze wewnętrzne ja przez ileś lat nauczone, że zawsze wam wszystko nie wychodziło, ponownie będzie się odzywało, ale zrozumcie, że to nie wasze myśli wami rządzą, tylko wy sami. Dzisiaj i każdego innego dnia też przytrafia mi się coś smutnego. Kiedyś mocno i długo to roztrząsałam. Dzisiaj mówię sobie, to co, ważne że udało mi się coś innego zrobić. Że przeczytałam książkę, że znalazłam grzybki, że zebrałam zioła, że szybciej uśpiłam dziecko, że zrobiłam dobry sos do obiadu, że obudziłam się zdrowa, że jestem, żyję tu i teraz. To bardzo ważne byście w momencie przykrości potrafili sobie powiedzieć STOP. Stało się, trudno. Ważne, że i tak mam dobry dzień. Nawet powtarzajcie sobie trzydzieści czy pięćdziesiąt razy, albo zawsze wtedy, kiedy coś wam nie wyjdzie: ,,Mam dobry dzień ". Na etapie początkowym wyda się wam to śmieszne, ale w miejscu gdzie ja jestem, wiem, że to działa. Wybaczcie, czasami niektóre tematy same ze mnie wychodzą i być może opisuję tematykę książki zbyt długo, ale taka właśnie jestem. Ogromnie doceniam każdy poradnik, który za sprawą setek różnych autorów chcą tylko dla was dobrze. Chcą nauczyć was odczuwać i przyciągać szczęście. Czy nie powinniśmy im być za to wdzięczni? Starałam się oddać styl pisarski zawarty w książce pisząc wam tą recenzję. Poradnik bardzo dobrze i po ludzku jest napisany, ale tylko od was zależy, czy tematyka was dotyczy. Bo jeśli nie wierzycie w to, co pisze, że chce dla was dobrze, to tylko oznaka tego, że potrzebujecie go bardziej niż wam się wydaje. Szczerze polecam:-)

Czy zastanawialiście się kiedyś kim jest psychopata? Jeżeli przyjmiemy, że to osoba z zaburzeniami to czy da się ją wyleczyć? Ludzie się takimi rodzą, a może los je kształtuje? Czy takie osoby żyją niezauważalnie wśród nas i jak je rozpoznać?Na te i wiele innych pytań pomoże odpowiedzieć powyższa książka. Pomimo książki sklasyfikowanej jako nauki społeczne czytało się bardzo prosto i z zainteresowaniem. Nie było w niej medycznego żargonu a autor bardzo ciekawie opowiadał historie przedstawionych typów. Mamy siedem rozdziałów charakteryzujących typy: zabójca, naciągacz, kłamca, pasożyt, osobowość z pogranicza, bezlitosna i zresocjalizowany. Nie są to przykłady takie jak znamy z filmów np. typu Haniball Lecter, inteligentny i sprytny, bezlitosny i wytworny, lub John Doe z filmu siedem, który zabijał ofiary cechujące się łamaniem jednego z siedmiu grzechów głównych. W tej książce są to normalni ludzie. Tacy jakich spotykamy każdego dnia na ulicach. Ich przeszłość wpływa na rozwój ich świadomości i przekonań a w pewnym momencie coś nie zgrzyta tak jak powinno. Nie czują empatii, chcą górować nad innymi bądź są bezgranicznie przekonani o swoich racjach. Każdy z nich jest inny. Często psychopatia mylona jest z innymi zaburzeniami a sami chorzy nie wiedzą kim są. Zaburzenie objawia się nagle, lub może trwać przez całe życie. Autor charakteryzuje te cechy przy których powinniśmy być czujni. W życiu nigdy nic nie wiadomo. Bardzo dobra książka i serdecznie wam ją polecam.

Książka, wobec której mam mieszane uczucia. Z jednej strony znajdziesz w niej wywiady z kobietami, które na różnych etapach swojego życia doświadczyły wstydu spowodowanego swoim pochodzeniem, wyglądem ciała, wykształceniem... Ich losy pokazują, jak można zamienić swój ból we własną siłę. I to motywuje i jest fantastyczne. A jednak brakuje mi tutaj rzetelnych informacji, takie poradnika i spojrzenia okiem terapeuty, który podpowie tym wszystkim zagubionym czytelniczkom, jak zacząć walczyć ze wstydem. Ta książka tylko "głaszcze" temat, ale niestety go nie zgłębia.

Kazdy z nas ma takie sytuacje w ktorych nie jest w stanie ruszyc sie dalej, niedokonczone projekty i plany ktorych z jakiegos powodu nie jestesmy w stsnie zrealizowac. Za tym wszystkim stoi sabotazysta, czyli my sami. W ksiazce „Jak nie podcinac sobie skrzydel” autorka Michaela Muthig opisuje postac sabotazysty oraz jak sobie z nim poradzic. Dodatkowo jest w niej bardzo duzo cwiczen ktore maja nam pozwolic na podjecie wspolpracy z sabotazysta. W moim odczuciu sa one moze troche zbyt meczace i naciagane a na pewno wymagaja poswiecenia duzo czasu. Rekomenduje przeczytanie tej ksiazki przynajmniej dwa razy, raz aby zaznajomic sie z trescia a pozniej zeby skupic sie na cwiczeniach. Plusem jest ostatni rozdzial w ktorym czytelnik znajduje instrukcje do jakiego rozdzialu warto wrocic w jakiej sytuacji.

Ciekawa i praktyczna. Książka zawiera: * porady dotyczące różnych elementów powieści, * pomysły na ćwiczenia, które rozwijają konkretne umiejętności * przykłady z literatury, odnoszące się do danej umiejętności * porady przydatne przy wydawaniu i promocji książki Tematy poruszone w książce to m.in.: * bohaterowie, * konstruowanie fabuły, * wybór narracji * pisanie dialogów * używanie języka zmysłów * opisywanie miejsc Nie zabrakło też tematów psychologicznych dotyczących pisarskiej blokady i tego jak sobie z nią poradzić.

Jestem ogromnym łasuchem na słodycze i przyznam szczerze, że do przeczytania tej książki skusiła mnie jej okładka. Piękny, czekoladowy tort z różowym kremem oraz mnóstwem palących się na nim świeczek niewątpliwie przyciągną wzrok. Ponadto intrygujący tytuł książki Marty Zaraskiej sprawił, iż trudno byłoby się powstrzymać, by jej po prostu nie przeczytać. W dzisiejszych czasach jesteśmy zasypywani ciągłymi poradami na temat zdrowego stylu życia. Świat chce nam za wszelką cenę udowodnić, jak ważna jest dla naszego zdrowia właściwa, dobrze zbilansowana dieta, regularne spożywanie najlepiej 5-6 małych posiłków dziennie, ćwiczenia oraz prawidłowa suplementacja. Ale czy to najważniejsze wyznaczniki w naszym szczęśliwym życiu? Niewątpliwie są one w jakimś stopniu ważne, ale… Czy tak naprawdę spożywanie tylko bio i ekologicznego jedzenia oraz unikanie glutenu przedłuża nasze życie? Czy szczupła sylwetka i unikanie cukru chroni nasz organizm przed chorobami? Autorka przeanalizowała wiele kwestii, zgromadziła wiele badań, przedstawiła masę eksperymentów, czy też statystyk. Przeprowadzone wywiady oraz osobiste spostrzeżenia pokazują, że najważniejszy jest tak naprawdę człowiek! To nie obsesyjne dbanie o siebie i zdrowie fizyczne, ale tak naprawdę miłość, przyjaźnie, wolontariat, optymistyczne podejście, empatia i najzwyklejsza ludzka życzliwość sprawiają, że żyjemy dłużej. Muszę przyznać, że niektóre kwestie poruszane przez autorkę, zadziałały na moją osobę nawet uzdrawiająco. Wciągnięta w wir pracy, szybkie tempo życia, drążenie jednego problemu, zapominanie o najważniejszych relacjach w moim życiu oraz obsesyjne dbanie o to, co mam na talerzu, sprawiły, że żyłam w ciągłym napięciu. Dzięki tej książce zrozumiałam najprostsze rzeczy. Na przykład to, że ciągłe przestrzeganie mojej diety, jak również odmawianie sobie ulubionego kawałka ciasta, czy czekolady nie zaszkodzi mojemu zdrowiu, jeśli zjem je w dobrym towarzystwie, śmiejąc się i ciesząc z najdrobniejszych rzeczy. Oczywiście, wszystko z umiarem. Warto również popracować nad lepszą relacją ze swoim partnerem i związkiem, szczęśliwe małżeństwo (związek) może bowiem obniżyć ryzyko umierania nawet o 49 procent. Badania potwierdzają, że ludzie w szczęśliwym związku, mają większe szanse na przeżycie ataku serca, a w przypadku np. raka to małżeństwo może okazać się czasami lepszą kuracją niż chemioterapia. Takie są fakty! Jeśli mamy zamiar żyć dłużej, to zacznijmy również od pozytywnego myślenia. Optymizm może przedłużyć życie nawet o 10 lat, a zapominając o naszych porażkach z przeszłości, wzmacniamy nasz układ odpornościowy. Dodatkowo nie zamartwiajmy się na zapas i nauczmy się walczyć ze stresem, bo ten zaburza nasz układ odpornościowy, niekorzystnie może wpływać na nasz stan fizyczny, jak również psychiczny. Książka „Tajemnice długowieczności” jest napisana prostym językiem i naprawdę czyta się ją bardzo szybko i przyjemnie. Publikacja ta podzielona jest na dwie części. Pierwsza przedstawia zależność umysł-ciało i jej wpływ na długie życie. Druga opisuje jak nasze relacje i osobiste podejście do życia wpływają na jego jakość, jak również długowieczność. Każda z części posiada rozdziały, które są podzielone na podrozdziały i opisują różne zagadnienia, historie i fakty. Podobało mi się to, że każdy z danych rozdziałów, zakończony jest krótkim podsumowaniem, a raczej wskazówkami, które zwiększają nasze szanse na długie życie. Lektura tej książki pomogła mi zrozumieć podejście do zdrowia, pokazała, co można zmienić głównie w swojej głowie i nastawieniu, by cieszyć się lepszym życiem. Autorka tej publikacji, w bardzo ciekawy sposób przekazała, że tak naprawdę miłość, przyjaźń, wspólnie spędzony czas, rozmowa z bliską osobą, przytulenie, chęć niesienia pomocy innym, wolontariat, spacer z ukochanym czy bycie otoczonym przez zaufanych przyjaciół wzmacniają sens naszego życia oraz pomagają utrzymać nas w lepszej kondycji. Co za tym idzie? Pomagają utrzymać nas w lepszym zdrowiu. Mamy szanse na długie, szczęśliwe życie pod warunkiem posiadania w życiu jakiegoś celu, do którego będziemy dążyć . Musimy zwrócić uwagę na życie w zgodzie z naturą i samym sobą, pełni pozytywnego nastawienia do życia i drugiego człowieka.

Czy była mi potrzebna kolejna książka pedagogiczna? Oczywiście! Tak samo jak mojemu mieszkaniu odkurzanie. Spodobała mi się od początku, bo rozpoczyna kwestią absolutnie kluczową - że w "wychowaniu" wcale nie chodzi o pracę nad dzieckiem, tylko o pracę nad sobą. Amen. Że to ja jako rodzic zarządzam relacją z dzieckiem, a atmosfera w rodzinie jest wypadkową moich umiejętności radzenia sobie z własnymi emocjami. No, nie tylko moich :) Trudne emocje u dziecka, często przepełniają mój kontenerek, ale on jest zapełniony w większości wcale nie przez dziecko. Zapełnia go życie - obowiązki, praca, stres, kołowrotek codzienności. I już jest całkiem nieźle jeśli sobie ten fakt uświadamiam. A jak chcę coś jeszcze z tym zrobić, to już sobie sama w międzyczasie strugam medal z ziemniaka, bo to naprawdę duże osiągnięcie :) Klasycznie się przyczepię - dlaczego to jest książka tylko dla mam? Nawet tytuł krzyczy "MAMOOO!". I to nie jest pierwszy taki przypadek. No nie dojdę dlaczego.

Książka napisane przyjemnym językiem, bez potężnego naukowego słownictwa, gdzie nie było potrzebne. Dobrze przestawiła najpopularniejsze problemy obecnego społeczeństwa tj. depresja, uzależnienia czy zaburzenia lękowe. Opisuje na czym polegają te problemy, jak widzą to osoby dotknięte jak i osoby mające styczność z tymi osobami.

Magdalena Kuszewska w swojej publikacji „Chciałbym... Męskie fantazje seksualne” podejmuje próbę skruszenia jednego z najtwardszych murów milczenia w polskiej przestrzeni publicznej. Autorka, znana z rzetelnego podejścia do tematów społecznych, tym razem oddaje głos mężczyznom, pozwalając im opowiedzieć o tym, co dzieje się w ich wyobraźni, gdy gasną światła. Książka, będąca zbiorem intymnych wyznań, zasługuje na ocenę 6/10. Jest to pozycja potrzebna jako gest przełamania tabu, lecz momentami cierpiąca na brak głębszej analizy eksperckiej, która nadałaby tym historiom szerszy, socjologiczny kontekst. Największą wartością tej książki jest jej walor poznawczy i próba odczarowania męskiej seksualności, która w powszechnym mniemaniu bywa sprowadzana do uproszczonych schematów. Kuszewska udowadnia, że męskie fantazje są równie skomplikowane, wielowarstwowe i silnie podszyte emocjami, co kobiece. Czytelnik znajdzie tu pełen wachlarz pragnień – od tych klasycznych, po te ocierające się o fetyszyzm czy niszowe upodobania. Autorka stworzyła bezpieczną przestrzeń, w której bohaterowie mogli zrzucić maski „twardzieli” i przyznać się do lęków, tęsknot oraz ogromnej potrzeby bliskości, która często stoi za konkretnym obrazem erotycznym. To ważne świadectwo, które rzuca nowe światło na kondycję współczesnej męskości. Niestety, jako reportaż czy zbiór wywiadów, książka ma swoje słabsze strony. Narracja bywa monotonna – po kilku rozdziałach poszczególne wyznania zaczynają zlewać się w jedno, a brak wyraźnego komentarza psychologicznego czy seksuologicznego sprawia, że zostajemy z ogromem surowego materiału, którego nie mamy jak merytorycznie przetworzyć. Choć autorka stara się zachować obiektywizm, momentami brakuje tu głębszego spojrzenia, które wyjaśniałoby, dlaczego pewne motywy dominują w naszym kręgu kulturowym. Można odnieść wrażenie, że publikacja zatrzymuje się na powierzchni zjawiska, serwując nam formę kontrolowanego „podglądactwa” bez obiecanej w tytule próby pełnego zrozumienia mechanizmów rządzących ludzką psychiką. Warsztatowo pozycja jest poprawna. Język jest bezpośredni, co dobrze koresponduje z tematyką, a anonimowość bohaterów sprzyja szczerości wypowiedzi. Jednakże, dla czytelnika poszukującego czegoś więcej niż tylko zbioru anegdot, „Chciałbym...” może okazać się lekturą niewystarczającą. To solidny punkt wyjścia do dyskusji o potrzebach i komunikacji w związku, ale nie jest to kompendium wiedzy, które wyczerpuje temat w sposób naukowy. Podsumowując, Magdalena Kuszewska wykonała istotny krok w stronę normalizacji rozmów o seksualności, za co należą się brawa. Ocena 6/10 odzwierciedla fakt, że choć temat jest fascynujący, sama forma jego podania mogłaby być bardziej drapieżna i analityczna. To poprawna lektura dla osób chcących otworzyć się na dialog, ale jako pozycja z nurtu non-fiction pozostawia lekki niedosyt merytoryczny.

Byłam bardzo podekscytowana przez rozpoczęciem książki, bo temat lotnictwa jest dla mnie fascynujący. Niestety zabrakło mi w niej większej ilości informacji technicznych, wyjaśnienia tej całej logistyki, oznaczeń, komend, i systemu pracy. Autor podejmuje próbę wyjaśnienia niektórych pojęć, ale dla mnie jako osoby totalnie nietechnicznej to było za mało. Czułam, że nie mam wystarczająco dużo informacji, żeby w pełni zrozumieć dane zjawisko czy działanie. Biorę pod uwagę, że autor nie wszystkimi szczegółami mógł się podzielić, ale w zamian za to mogliśmy dostać więcej jego odczuć i przemyśleń co do swojego zawodu. Tak czy inaczej, fajnie było przeczytać zapiski rozmów na linii kontroler-pilot i dowiedzieć się kilku ciekawostek. Podobały mi się również wspomnienia z historii niektórych, niestety zakończonych tragicznie, lotów. Myślę, że komuś zainteresowanemu tematem lotnictwa lub szeroko pojętej logistyki książka może się spodobać, chociaż może pojawić się niedosyt jak u mnie.

Recenzja " JAK ZAPEWNIĆ LEPSZĄ PRZYSZŁOŚĆ SWOJEMU DZIECKU" 7 CECH, KTÓRE WARTO ROZWIJAĆ. AUTOR : Michele Borba Wydawnictwo : Wydawnictwo MUZA SA " Charakter człowieka jest jego przeznaczeniem" Poradnik składa się z trzech części, każda część składa się z podpunktów : 🗨️ Troska o serce 1. Pewność siebie 2. Empatia 🗨️ Kształtowanie umysłu 3. Samokontrola 4. Prawość 5. Ciekawość 🗨️ Wpajanie silnej woli 6. Wytrwałość 7. Optymizm Autorka pokazuje przykłady z jakimi problemami zmagają się dzieci, a wszystko oparte jest na badaniach i obserwacji pracy z dziećmi, rodzicami, nauczycielami. Pokazuje rozróżnienie pomiędzy dziećmi nastawionymi na testy i oceny, a dziećmi które w pełni i swobodnie rozwijają swoje możliwości. Jak zapewnić lepszą przyszłość swojemu dziecku to świetny poradnik, który pokazuje nam rodzicom, opiekunom jakich błędów powinniśmy unikać, co możemy rozwijać, na co kłaść większą uwagę, aby nasze dzieci miały lepszą przyszłość. A przede wszystkim umiały cieszyć się życiem, były szczęśliwe i spełniały własne marzenia. Jak wpoić dzieciom niezbędne przymioty charakteru, które pomogą im rozwinąć skrzydła, ich wewnętrzny rozwój. Jak być dzieckiem w dzisiejszych czasach? To bardzo ważne pytanie! " - Te puzzle to my, próbujemy wpasować się w świat, ale nie możemy, bo brakuje nam elementów. - Jakich elementów wam brakuje? - pytam. - Takich, które mówią jak być ludźmi. Na przykład jak się dogadywać z innymi, radzić sobie z błędami, ze stresem, takich rzeczy. Elementów które składają się na charakter i czynią nas ludźmi. Wychowują nas na produkty więc wszyscy czujemy wewnętrzną pustkę. Wszystko opisane w sposób ciekawy i przyjemny. Bardzo chętnie przeczytałam i z dużą ciekawością. Dzieci szybko się wypalają bo za ciężko pracują, dążąc do prawie nieosiągalnych celów. Nie sypjają, nie spotykają się z przyjaciółmi. Autorka pokazuje jak : w tych czasach większość dzieci jest zestresowana, ukrywają swoje leki, są samotni, tracą kontakt z rówieśnikami twarzą w twarz, bo pochłania ich media społecznościowe. Dążą do tego, żeby wszystko było idealnie przez co są wykończeni, nie czują się wystarczająco dobrzy, boją się porażki, a przy tym mają ogrom zajęć z którymi nie mogą sobie poradzić. Brak im zapału bo do wszystkiego są zmuszani, a nie zachęcani do rozwijania tego czego oni pragną. Pokazuje że nie jest za późno na uzupełnienie brakujących fragmentów w rozwoju naszych dzieci. Jak nauczyć dziecko być silne w niepewnych trudnych czasach i aby osiągnęły wszystko, co chcą i mogą osiągnąć. Autorka stawia na rozwój siedmiu miękkich kompetencji : Siedem najważniejszych Mocnych stron charakteru, które zapewnią dziecku lepszą przyszłość. Te cechy to : 1. Pewność siebie 2. Empatia 3. Samokontrola 4. Pracowitość 5. Ciekawość 6. Wytrwałość 7. Optymizm Każda mocna strona charakteru daje dziecku większe szanse w życiu i poprawia jego wynik w nauce. Łatwiej odnajdują się we współczesnym świecie. Dzieci które, koncentrują się tylko na tym aby zdobyć najwięcej punktów i najlepiej wypaść na egzaminie, są zestresowane, przemęczone i nieszczęśliwe. Zmagają się dość często z depresją. Nie ważne przez jakie przeszkody będą musiały stawić czoła, musimy zapewnić ich o bezwarunkowej miłości. Autorka świetnie wszystko opisała, a ja z przyjemnością i zainteresowaniem ten poradnik przeczytam. Zdobyłam ciekawą wiedzę, bardzo przydatną. Jestem mamą trójki dzieci. Chciałbym jak większość z nas aby były szczęśliwe, spełniały swoje marzenia i osiągały postawione przez siebie cele. A nie przez nas i nasze ambicje. Polecam. Dziękuję bardzo wydawnictwu za egzemplarz do recenzji.

Bardzo dobra, przydatna i pomocna książka dla rodziców, którzy pragną, by ich relacja z dziećmi była satysfakcjonująca, niosła ze sobą wzajemny szacunek i zrozumienie. Szczególnie polecam ją osobom, które czują, że w ich dzieciństwie zabrakło dobrego przewodnictwa i opieki ze strony rodziców, a dziś sami są już rodzicami, lecz obawiają się popełnić błędy, wyniesione z domu rodzinnego. Książka napisana jest przystępnym językiem, a każdy rozdział podsumowuje tzw. "Wyspa Refleksji", gdzie znajdziemy pytania naprowadzające na dany problem. Autorki zawarły w niej wiele cennych rad i spostrzeżeń. Książka jak najbardziej do polecenia!

Sturla Pilskog (który był lekarzem o specjalności urologicznej) napisał książkę popularnonaukową (czyli przystępnym językiem), dzięki temu poruszany główny temat okazał się jeszcze bardziej interesujący niż okładka. Zamieścił różne ciekawostki, sięgnął nawet do okresu starożytnego. Odnosił się do współczesnych trendów. Okrasił to wszystko dużą dozą poczucia humoru ocierającego się o sprośność.

Sięgając po "O pszczołach i ludziach" spodziewałam się chyba książki nieco bardziej popularnonaukowej, tymczasem Möller zaserwowała tu literaturę, którą ciężko konkretnie zaklasyfikować... Dlatego nie zamierzam tego robić ;). Ta książka to po prostu zbiór historii i ciekawostek dotyczących pszczelarstwa. Autorka podzieliła "O pszczołach i ludziach" na dwie części: pierwsza skupia się na historii pszczelarstwa i składa się z dwunastu odpowiadających miesiącom rozdziałów, druga zaś dotyczy współczesnego pszczelarstwa. Część pierwsza zdecydowanie bardziej przypadła mi do gustu, mnóstwo tu historycznych ciekawostek, fajnych opowieści, a wszystko to wzbogacone licznymi grafikami - naprawdę dobrze mi się to czytało i wiele kwestii mnie zaskoczyło. Druga część mnie nieco wymęczyła, bo miałam wrażenie, że Möller skupia się już nie na samym pszczelarstwie, a na różnym podejściu ludzi do kwestii związanych z tematem, czasem nawet na zatargach między nimi. Nie potrafiło mnie to wciągnąć tak jak poprzednie ciekawostki, do tego zabrakło mi w tej książce więcej samych pszczół. W "O pszczołach i ludziach" istnieją one tylko w relacji z człowiekiem, a myślę, że można by tu spokojnie dodać parę rozdziałów, w których ludzie by się nie musieli pojawiać w ogóle. Nie obraziłabym się też, gdyby i samej autorki było tu mniej, jej wyprawa z koleżanką do Wielkiej Brytanii była takim największym wtrąceniem, którego nie potrzebowałam zupełnie, a drobnych fragmentów znalazłoby się jeszcze więcej ;). Jednak była to całkiem fajna lektura, inna, niż się tego spodziewałam, ale przyjemna, czytało się szybko, a sporo ciekawostek zostanie ze mną - mam nadzieję - na dłużej.

Poradnik napisany nieskomplikowanym jezykiem, z ciekawymi i konkretnymi przykladami oraz ze strategia i kompendium cwiczen - w temacie stawiania granic, zrozumienia naszych schematow zachowan powodujacych ze okreslone typy ludzkie latwo lamia nasze granice. Ciekawy, praktyczny poradnik, napisany tez z humorem i osobista refleksja. Polecam dla wszystkich zainteresowanych samorozwojem.