Jak pies z kotem czyli kobieta i mężczyzna na co dzień

Ta książka to zaproszenie do udziału w roli obserwatora w grupowej sesji terapeutycznej. Ciekawe doświadczenie. Znowu (w kontekście książek K. Miller) były momenty, że nie ze wszystkim się zgadzałam, nie do wszystkiego byłam przekonana, i znowu pojawiały się bardzo wartościowe dla mnie momenty, gdy okazywało się, że jakiś ból, z którym ja się mierzę, to nie jest tylko mój ból, moje wyjątkowe brzemię. To działa trzeźwiąco i w jakiś sposób kojąco, w końcu "razem raźniej", prawda? ;) Dodatkowo muszę przyznać, że pewnego rodzaju przeprawą była dla mnie formuła prowadzenia sesji, przeprowadzania niektórych ćwiczeń czy relaksacji. Była we mnie wielka pokusa potraktowania tych fragmentów z pozycji wyższości, kpiny, co pewnie wynika z faktu, że przez lata radziłam sobie z różnymi moimi niewygodami będąc bardzo aktywnym członkiem towarzyskiej loży szyderców (nota bene również dobrych i wspaniałych ludzi, gdy nie są w trybie pozbawionych wrażliwości kpiarzy) oraz wychowanką rodziny bardzo pragmatycznych, nierozczulających się nad sobą pracoholików (których kocham miłością trudną). Na pewno zaczęłam się w związku z tym bardziej zastanawiać nad ideą kręgów kobiet, ale też nad tym, jak w przeszłości społecznościom towarzyszyły rytuały pełne emocji, dźwięków i aktywności ciała, jakie to było oczyszczające i pomagało ludziom przechodzić różne ważne momenty w ich życiu prowadząc ostatecznie do utrzymania wewnętrznej równowagi i harmonii. Uciszanie siebie, uciszanie ciała to jest chyba taki nowoczesny wynalazek, przez który teraz chodzimy tacy spękani i wylewa się z nas to wszystko co uciszamy dopóki nie eksplodujemy. Podsumowując, polecam tą książkę jako ciekawy dodatek do samorozwoju, jeżeli ciągniesz za sobą jakiś ból, żal czy traumę, nawet jeśli w trakcie czytania tej książki coś Cię zacznie uwierać. Albo może właśnie dlatego, że Cię zacznie uwierać.

„Odwaga to panowanie nad strachem, a nie brak strachu”. -Mark Twain Katarzyna Miller to publicystka, poetka i autorka wielu artykułów i felietonów. Znana ze „Zwierciadła”, często gości również jako ekspert w telewizji lub radiu. Jest również psychoterapeutką, od wielu lat prowadzi terapie indywidualne, małżeńskie i grupowe. Organizuje również liczne warsztaty dla kobiet i wykłada na Uniwersytecie. Prawdziwa kobieta renesansu. Na „Nie bój się życia” natknęłam się przypadkiem, szukając lekkiej lektury. Sama nie wiem, dlaczego sięgnęłam po ten niedługi felieton. Widocznie byliśmy sobie pisani. Książka jest lekka i przyjemna. Choć to zbiór felietonów pełnych przemyśleń autorki, można go potraktować jako poradnik. Oczywiście nie w dosłownym tego słowa znaczeniu — autorka przytacza mnóstwo anegdot ze swojego życia, które w świetny sposób wpasowują się w temat lęku. Książka składa się z wielu krótkich rozdziałów. Każdy z nich dotyka innego lęku. Autorka przeprowadza nas przez liczne obawy, które towarzyszą nam w życiu. Lęk przed śmiercią, miłością czy samotnością to tylko niektóre z nich. Choć nie wszystkie są aż tak istotne, powinniśmy traktować je serio. Strach bowiem blokuje nas przed życiem w pełni. To przez niego nie otwieramy się na nowe możliwości. Każdy z nas się czegoś boi, to zupełnie normalne, ważne jest jednak zdanie sobie sprawy z tego, że większość z tych lęków jesteśmy w stanie pokonać. Autorka daje czytelnikowi rady, z których może skorzystać. Dzięki lekkiej formie książkę czyta się błyskawicznie – nie wymaga dużego zaangażowania. Prosty język ułatwia przyswojenie treści. To książka, do której można często wracać, rozdziały można traktować jak lekcje na kolejne dni. Pozwoli to na głębsze zastanowienie się nad poruszanymi kwestiami. To pozycja idealna dla osób, które chcą oswoić swoje lęki, ale nie mają ochoty na ciężkie, naukowe lektury. Na końcu autorka umieściła kilka ćwiczeń terapeutycznych, które czytelnik może wykorzystać, np. chcąc nauczyć się asertywności. Myślę, że to bardzo ciekawy zabieg. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Katarzyny, mimo że kojarzę ją z mediów. Myślę, że było to na tyle pozytywne doświadczenie, że w przyszłości prawdopodobnie sięgnę jeszcze po inne jej felietony. Wiem, że jest tego sporo i dotykają różnych tematów. Znacie twórczość pani Kasi? Sięgacie po felietony? ​

Ciekawa pozycja, zupełnie nie w moim stylu, aczkolwiek została mi polecona jako książka, która powinna wpłynąć na mnie pozytywnie. Czy wpłynęła? Na pewno w jakimś stopniu tak, pani psycholog pisze o rzeczach istotnych i niejako oczywistych, o których zapominamy. Forma przekazu jest niezwykle interesująca, gdyż jest to ciągła rozmowa, czasami monologi, które sprawiają, że czytelnik może poczuć się częścią grupy terapeutycznej. Jestem zadowolona :)

Długo polowałam na tę książkę, na rynku wtórnym. Cierpliwość się opłaciła. Szczerość tej książki i mądrość życia Pani Kasi sprawiają, że w końcu rozumiem dlaczego nikt tego wywiadu nie wydał ponownie. Uwielbiam Panią Kasię i czerpię z niej pełnymi garściami. Dalej będę czytać i słuchać, choć jej autobiografia dała mi bardzo dużo. Cieszę się, że są na świecie ludzie jak ona. Kobiety! Inne! I myślę sobie, że gdyby to chodziło o mężczyznę byłby określany jako zaradny i pewien siebie, a Pani Kasia może usłyszeć, że jest pyskata i próżna. Cóż, ja dziękuję, że robi to co robi, i choc nie rozumiem jej niektórych wyborów i poglądów politycznych, niezmiennie kocham i dziękuję za otwarcie mi oczu i naświetlenie rozwiązania wielu problemów, z którymi lata się męczyłam, nie wiedząc o co chodzi. Kobiety, czytajcie! Mężczyźni, jak chcecie, to tez! Warto!

Rycerz nie jest lekarstwem, czyli o budowaniu własnego ogrodu ⚔️🌿 To nie jest kolejny przesłodzony poradnik o miłości, po którym poczujesz się chwilowo lepiej. To raczej mocna, otrzeźwiająca rozmowa o tym, jak przestać szukać ratunku na zewnątrz i w końcu zająć się sobą. Autorki w żywym dialogu demaskują nasze podświadome oczekiwania wobec partnerów, których często traktujemy jak plastry na stare rany. Dlaczego to jest 10/10? 🏆 Wystawiłam najwyższą notę za bezkompromisowość. Kasia Miller nazywa rzeczy po imieniu: czekanie, aż ktoś nas „naprawi” lub „do kocha” za rodziców, to prosta droga do katastrofy. Ta książka to genialna lekcja psychologicznej higieny i odzyskiwania własnej odrębności. Zrozumiałam, że nie opłaca się tracić czasu na relacje, które mają nas tylko „załatać”. To lektura obowiązkowa dla każdej kobiety, która czuje, że utknęła w oczekiwaniu na ratunek. Choć tematyka relacji wydaje się bliska każdej z nas, to wejście w tak głęboką analizę własnych deficytów było dla mnie sporym wyzwaniem. To wyjście ze strefy komfortu pokazało mi, że bariery w budowaniu dojrzałych związków często stawiamy sobie same, bojąc się własnej siły. Jedna myśl, która zostanie ze mną na zawsze: 🧠 Najbardziej uderzyła mnie metafora „budowania własnych schodów”. Zamiast grzebać się w starych smutkach, warto zacząć tworzyć własne drabiny i liny, by wyjść z emocjonalnej otchłani. Jako osoba na wózku, na co dzień buduję różne strategie pokonywania fizycznych przeszkód – ta książka nauczyła mnie, że dokładnie tak samo muszę budować swoją wewnętrzną siłę, cegła po cegle. Nikt nie przyjdzie nas uratować, dopóki same nie zaczniemy pielęgnować własnego ogrodu. Moja ocena: 10/10

Na samym początku miałam wrażenie, że stereotyp goni stereotyp, co mnie złościło, bo psycholog powinien patrzeć w szerszy sposób. Potem jednak coraz częściej pojawiały się nowe i ciekawe informacje, które mi to i owo rozjaśniły. A nierzadko nawet szczęka opadała... O rety. Ludzie naprawdę tak robią?! Jestem dość oczytana w tematyce psychologicznej, a mimo to dowiedziałam się o wielu sprawach, których sobie nie uświadamiałam. W końcu nabyłam własny egzemplarz (zaczęłam czytać biblioteczny, dokończyłam już własny) by móc do tej książki wracać, bo naprawdę warto. Gorąco polecam. Nawet jeśli raz na czas z czymś się nie zgodzimy, korzyści z lektury zdecydowanie przeważają. PS. We wstępie jest powiedziane, że to nie lektura do pociągu? Dlaczego niby?

Kto się przyłoży, ten skorzysta. Książka łatwa w odbiorze, ale dla mnie nie posegregowana konsekwentnie, przez co wpajana wiedza czasem jest dla mnie zbyt chaotyczna. Dobrze by było, żeby obie strony przeczytały tę książkę. Trochę miałem żal, że autor sprzedaje nam potężną wiedzę o naszych korzeniach i wzorcach, a mniej konkretnych porad. Ale na to przyjdzie kolej w ostatnim rozdziale - może to i dobrze, że tylko tyle trzeba. A co do teoretycznej treści, podobało mi się: przy rozdziale o wzorcach próbowałem wykorzystać przy okazji całą wiedzę o znajomych i dopasować ich do "szablonu", nie mówiąc już o sobie i żonie. Bardzo podobał mi się rozdział o toksycznych ludziach, cieszę się, że autor opowiedział o ich intencjach i o swoim zdecydowanym stanowisku wobec ich zachowań. Podsumowując: przydatne, ciekawe, TEORETYCZNIE SUPER, żeby zrozumieć siebie i innych; praktycznie trochę gorzej, ale wskazówki są i warto popracować, zrobić ćwiczenia autora. Autor oddaje czasem inicjatywę czytelnikowi, który być może jest za mało kompetentny, żeby przeprowadzić powierzone zadania należycie, dlatego uważam, że opis praktycznych porad mógłby być nieco bardziej rozwinięty. Nie chodzi mi o to, żeby było ich więcej, tylko o to, żeby lepiej naświetlić wykonanie części praktycznej.

Całkiem spoko. Podoba mi się wyjaśnienie dylematu przez pojęcia cienia, animusa, animy i projekcji. Przemawia do mnie wyjaśnienie przedstawione przez autorkę. Spokojnie, poprzez analogię można odnieść tę wiedzę do innych płaszczyzn życia. Rozumiem, że autorka działała na dużym stopniu ogólności, jednak nawet biorąc na to poprawkę, myślę że warto byłoby pogłębić i rozbudować obraz o szersze wyjaśnienia niż tylko odniesienia do patriarchatu. Tak aby współczesne kobiety, nie tylko te identyfikujące się z 'silną kobietą' znalazły wskazówki dla siebie. Sama nie odnalazłam się w obrazie kobiety przedstawionej przez autorkę. Mimo to książka ciekawa, warta przeczytania.

„To nie bajka” to książka, która zaskakuje, zmieniając nasz sposób patrzenia na klasyczne baśnie. Psychoterapeutka Katarzyna Miller i dziennikarka Tatiana Cichocka zabierają nas w niezwykłą podróż przez znane wszystkim historie, ukazując je w zupełnie nowym świetle. To nie tylko analiza baśni w kontekście psychologicznym, ale także głęboka refleksja nad współczesnym życiem, pełnym tęsknot, problemów i radości, które możemy znaleźć w losach postaci takich jak Kopciuszek czy Jaś i Małgosia. Autorki pokazują, że te opowieści, choć zakorzenione w przeszłości, wciąż mają wiele do powiedzenia dzisiejszym czytelnikom, szczególnie w kwestii relacji międzyludzkich, marzeń, lęków i poszukiwań sensu. To książka, która nie tylko rozbiera baśnie, ale również odsłania ich głęboki sens, aktualny i niezwykle trafny w dzisiejszym świecie. Idealna pozycja dla osób, które chcą zgłębić psychologiczne aspekty kultowych opowieści i poznać ich znaczenie w kontekście współczesnych emocji i doświadczeń.

Jako minimalistka totalnie się w tym odnajduję. Autorka przypomina, że życie staje się pełniejsze, gdy uwalniamy się od nadmiaru. Nie tylko w szafie czy mieszkaniu, ale też w głowie. To lektura, do której można wracać jak do przewodnika po spokojniejszym i lżejszym życiu. ⭐ Ocena: 9/10

Gdy sięgałam po "Lęk przed bliskością", tematyka DDA była mi już bardzo dobrze znana. Mimo to książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Autorka pokazuje, jaki wpływ na zdolność tworzenia zdrowych relacji wywiera dorastanie w rodzinie dysfunkcyjnej. Temat może wydawać się banalny, wszak w Internecie roi się od artykułów na ten temat, ale to, czym wyróżnia się ta książka, jest rozłożenie tego wpływu na czynniki pierwsze. Dzięki tej pozycji dowiemy się, jakie konkretne doświadczenia z domu rodzinnego stoją za poszczególnymi cechami czy zachowaniem. Lektura może być szczególnie pomocna osobom, które zmagają się z poczuciem winy, że niszczą każdą dobrą relację, jaka pojawi się w ich życiu. Polecam ją także partnerom DDA - pomoże to lepiej zrozumieć, co stoi za zachowaniem ukochanej/ukochanego.

Długo ja czytałam, ponieważ była bardzo gęsta w poradach. Sztuka prostoty zawiera rady na temat wielu aspektów życia i muszę przyznać, że mając na koncie wiele selfhpowych tytułów, ta książka niejako zbiera całą tę wiedzę do kupy. Chociaż jestem weteranką takich treści, czytać w odbiorze była to dla mnie męcząca lektura. Towarzyszyło mi uczucie przytłoczenia, z jaką lekkością autorka mówi o tym wszystkim a wiem, że ma rację. To prawdziwy mentoring - myślę, że dla wielu odbiorców wyda się jednak zbyt jakiś. Ja sama czytając ją kilka lat temu wzięłabym za zbiór oczywistości, które łatwo powiedzieć. Dzisiaj wiem, że to raczej wizja idealnych zachowań i postaw, które raczej ciężko utrzymać jednocześnie, lecz warto starać się do nich dążyć.

Książka ciekawa, chociaż po tytule myślałem że to będzie bardziej poradnik :D nie jest, są to luźne dialogi prowadzone z różnymi specjalistami, więc nie ma tu jakichś rad wprost (choć tego można by się spodziewać po tytule) ale za to czyta się lekko, szybko, są interesujące, więc łatwo mi było skupić się na treści, no i może nie wszystkie są super-odkrywcze ale można wynieść ciekawe informacje. Szczególnie interesujące wydały mi się tematy, o których się nie mówi - np. że czasem matka nie lubi swojego dziecka, opiekuje się i dba ale nie lubi - tak też bywa. Książka nie jest może jakąś rewolucją, którą trzeba przeczytać, ale dla mnie był to dobrze spędzony czas i moim zdaniem warto. Jeszcze trochę ciekawych cytatów sobie wypisałem: "*Są jakieś koszty tej zmiany?* [chodzi o zmianę w wyniku psychoterapii] Najważniejsze są koszty emocjonalne. Trzeba się rozstać z obecnym sobą. A człowiek się do siebie przywiązuje, nawet do swoich wad, których w głębi duszy nie znosi, a bez których żyć nie może. I to pożegnanie zwykle jest trudne. " (s. 24) - to prawda... "Jak się posłucha tego, co się mówi o ludziach sukcesu w Polsce, to w zasadzie można dojść do samych przykrych wniosków. Znowu powołam się na prof. Wojciszkego, który sprawdzał kiedyś, czy ludzie uważają, że tym, którzy zarabiają dużo pieniędzy, te pieniądze się należą. W Polsce chyba 85 proc. uważało, że te pieniądze im się nie należą, że doszli do nich jakąś pokrętną drogą. Najlepiej chyba wyraża to słynna fraza: „Jeśli ktoś ma pieniądze, to skądś je ma”. Natomiast w USA znaczna większość badanych twierdziła, że bogaci ludzie mają pieniądze, bo sobie na nie uczciwie zapracowali, więc one im się jak najbardziej należą." (s.57) - no tu bym miał pewne wątpliwości ;) bo jednak no... te pieniądze skądś są na pewno. I pytanie tylko jakim kosztem zostały "sobie zapracowane"... No nic nie poradzę na to, że mam przed oczami prezesów modowych koncernów zarabiających setki tysięcy $ podczas gdy szeregowa szwaczka w jakimś Bangladeszu szyjąca dla tego koncernu pracuje po kilkanaście godzin na dobę i ledwie wiąże koniec z końcem... No ja nie wątpię, że sobie ten prezes na swoje pieniądze naprawdę zapracował (w końcu żeby wymyślić i/lub utrzymać taki system wyzysku i dać radę to unieść psychicznie, to trzeba mieć zdrowie), tylko jakby jednak troszkę mniej ciężko niż ta szwaczka... i z tym mam problem. Ale dobra, rozumiem przekaz i nie chciałem psuć ;) I jeszcze o (dobrych) związkach: "(…) cenią swoją niezależność, dają sobie dużo wolności. Szanują uczucia partnera, nie oceniają go pod byle pretekstem. Dostrzegają swoją wzajemną wyjątkowość. Potrafią bez lęku powiedzieć do siebie: „Chcę z tobą być, chociaż wcale nie jesteś mi potrzebny, aby żyć. Będzie mi ciężko, przykro, ale dam sobie radę, gdyby twoje uczucia się skończyły”. Wtedy czują się wolni, wybrani, są spontaniczni, akceptują swoje braki i ograniczenia. Uważam, że zdania, które przytoczyłem przed chwilą, to największy komplement, jaki można powiedzieć drugiej osobie. Przecież one mówią, że jest jedyna i niepowtarzalna!!!" (s.120) - dokładnie. "Nie mogę żyć bez ciebie!" - to żaden komplement :D (bez jakiegoś guza, którego usunięcie zagrażałoby życiu też nie można żyć ;) ), ale "Mogę żyć bez ciebie ale CHCĘ żyć z tobą" - to jest dopiero komplement :) I dalej: "*Co oznacza to „nie potrzebuję cię”?* To, że ja nie potrzebuję obsługi i potwierdzenia w ten sposób mojej wartości. Nie potrzebuję poświęceń. Nie potrzebuję, żebyś mi gotowała, sprzątała, zabiegała o mój dobry nastrój. Chcę, żebyś wierzyła, że jest w tobie to coś, co jest cenniejsze niż to wszystko, i dla tego czegoś chcę właśnie z tobą być. Niestety, ta metafora potrzebności czy też taka narracja związkowa, która opiera się na tej potrzebności, tej wymianie towarowej, kompromisach, w wyniku których ludzie, zamiast pojechać nad morze albo w góry, lądują w Kielcach i są niezadowoleni, jest jakimś przekleństwem zatruwającym nasze umysły. Ciągle słyszę i widzę nieporadne próby przeprowadzenia umów społecznych, tworzenia kontraktów rodzinnych, gdzie stoi czarno na białym: ty wyprowadzasz psa, ja idę po zakupy, ty odprowadzasz dzieci, ja myję wannę – i tak dalej aż do potężnej awantury wywołanej ciągle powracającym poczuciem, że znowu zostałem wykorzystany. A przecież związek, miłość, jak stoi napisane w Biblii, jest po to, żeby ludzie czuli się w nim wolni. Ale oczywiście ludzie się boją tej wolności. *Bo?* Bo jak dam partnerowi wolność, to on zaraz pryśnie, bo nie wierzę, że można ze mną być. Dobre związki przeważnie mają ci ludzie, którzy czują się dobrze sami ze sobą. Czują, że życie ma sens, że mają różne kłopoty, ale potrafią z nich wychodzić. Są niezależni. Potrafią przekraczać jakieś wygórowane czy nadmierne oczekiwania środowiskowe." (s.120-121) A na koniec jeszcze taka historia: "Opowiem pani historię, którą słyszałam od pacjenta, 50-letniego mężczyzny, który od umierającej matki dowiedział się, że jego ojciec nie jest jego prawdziwym ojcem, nie wie o tym i ona synowi przekazuje tę tajemnicę życia, z zaznaczeniem, że ma się tym ojcem na starość opiekować. Jego prawdziwym ojcem jest natomiast sąsiad." - no ja sobie pomyślałem, że po co to było, mogła już zabrać tą tajemnicę do grobu, a nie przewracać życie 50-latka i człowieka, którego uważa za ojca, a tamten za syna... ale ta historia ma ciąg dalszy: "Dla tego mężczyzny to było niezwykle poruszające doświadczenie. On sobie przypomniał, że jako dziesięcioletni chłopiec topił się w jakimś potoku i ten sąsiad go uratował i w taki sposób przytulił, że odczuć, których wtedy doznał, nijak nie umiał sobie wytłumaczyć. Po tym, czego się dowiedział od matki, wszystkie puzzle mu się ułożyły. Koniec tej historii był taki, że na stare lata ten mężczyzna przyjął pod swój dach i ojca biologicznego, i tego, z którym spędził całe życie. Obydwoma staruszkami do końca się zajmował i oni jakoś sobie po męsku tę sytuację ułożyli. Więc ta prawda, taka nawet niesamowita i początkowo bolesna, zaofiarowała mu coś bezcennego." (s.175) - historia faktycznie niesamowita :) (czytana/słuchana: 18-22.07.2024) 4+/5 [7/10]

Ważna książka. Moje dzieci mają już co prawda 6 i 11 lat, ale uznałam, że lepiej późno przeczytać niż wcale. Książka opiera się na założeniu, że szczęśliwe dziecko to szczęśliwy dorosły. Dotknięty został temat tzw. wewnętrznego dziecka, ale też syndromu ofiary, oraz życia w nadmiarze (rzeczy). Jedyne co mi się nie pdobało to część o homoseksualiźmie. Pozostałe treści polecam.

Ile ważnych tematów zostało podjęte w tomie o tak niewielkich rozmiarach. Zgodnie z zapowiedzią zawartą w tytule trzeba się zatrzymać, przeczytać rozdział, jego fragment, a może jedno zdanie, pomyśleć i wrócić do lektury. Powtórzyć procedurę. Ten wywiad z Panem Wojciechem Eichelbergiem zasługuje na refleksję, na powroty. Nie zawiera recept, pouczeń, ale inspiruje do namysłu nad samym sobą, własnym życiem, miejscem we wszechświecie, determinantami naszego „tu i teraz”. Co odpowiada mi w tym tomie? Kultura prowadzonego wywiadu. Uważność, wsłuchanie się i słyszenie, co mówi rozmówca.

Miło się zaskoczyłam tym audiobookiem. Spodziewałam się oklepanych formułek, motywujących tekstów typu "realizuj swoje marzenia" itd., tymczasem dostałam kilka naprawdę dobrych tekstów do przemyślenia i przepracowania. Jest to o tyle dziwne, że wydanie papierowe zostało wydane jakieś 10 lat temu, co w czasach obecnych jest ogromem czasu. W tej książce urzekło mnie też to, że autor i osoby, których spotyka, dostrzegają wartość zwierząt i natury w naszym świecie. Książka na tyle mi się spodobała, że rozważam zakup wersji papierowej. Polecam.

To jest naprawdę wybitna książka dla każdej kobiety sukcesu w XXI wieku, która zetknęła sie z wielkim światem finansów i biznesu. Napisana dobra dekadę temu a pozostaje tak aktualna gdzie z wielką precyzja opisuje wszystkie wyzwania i przeciwności czekające na kobiety sukcesu, przyszłe mamę i nasze koleżanki. Ta książka dala mi sile, ze nie jestem sama w Londyńskim city, ze moje historie są historiami koleżanek z biurka obok i my wszystkie musimy walczyć na każdym kroku o prawo do tych samych możliwości co koledzy obok.

Książka pełna wartościowych i życiowych porad, a przy tym napisana prostym językiem, więc naprawdę lekko i przyjemnie się ją czyta. I chociaż pani Woydyłło niewątpliwie uproszcza wiele tematów (w końcu to poradnik, a nie książka naukowa), to myślę, że wielu z nas może całkiem dobrze wyjść na skorzystaniu z jej porad.

Pierwsze dwie części - fenomenalne, sprawiające trochę dyskomfortu i skłaniające do refleksji. Ale dalej - widać, że książka się zestarzała. Z perspektywy czasu, aktualnej wiedzy, czy ewolucji rozumienia różnych zjawisk czuć zatęchły zapach - to mocno zabarwione poglądami (a być może i uprzedzeniami) Robina sztywne i niezbyt aktualne przedstawianie koncepcji zaczerpniętych z psychoanalizy. Pozostawiają kwaśno-gorzki posmak, bo po postmodernizmie już trochę zniesmacza przedstawianie tego tak jednoznacznie i to jeszcze z pozycji autorytetu. Niektóre psychoanalityczne koncepcje dotyczące płci i seksualności budzą już zażenowanie, brakuje zniunsowania, a feminizm jest zdecydowanie przedstawiony w krzywym zwierciadle. Jeśli jednak podejdzie się do lektury z pewnym dystansem i poprawką na upływ czasu, można z niej wynieść wiele przemyśleń i pozastanawiać się nad swoją "kurtyną".