Bajki rozebrane

Ciekawa pozycja, zupełnie nie w moim stylu, aczkolwiek została mi polecona jako książka, która powinna wpłynąć na mnie pozytywnie. Czy wpłynęła? Na pewno w jakimś stopniu tak, pani psycholog pisze o rzeczach istotnych i niejako oczywistych, o których zapominamy. Forma przekazu jest niezwykle interesująca, gdyż jest to ciągła rozmowa, czasami monologi, które sprawiają, że czytelnik może poczuć się częścią grupy terapeutycznej. Jestem zadowolona :)

"Napisałem tę książkę z miłości i wdzięczności dla kobiet. W nadziei, że lepiej zrozumieją swoje położenie i jego uwarunkowania. Napisałem ją też dla mężczyzn i dla siebie, abyśmy rozpoznali naszą dziejową ignorancję i pychę, i zechcieli się od nich uwalniać. " Czy ksiązka, która miała swoją premierę prawie trzydzieści lat temu może być ciągle aktualna? Autor, który jest psytoterapeutą zawarł tu cykl wykładów i rozmów ze słuchaczami. Rysuje nam również swoją perpektywę, punkt widzenia w temacie cywilizacyjnej i psychologicznej sytuacji kobiet. Ukazuje jakważne znaczenie mają kultura, religia czy obyczajowość. To przerażające jak wiele my kobiety dxwigamy na swoich barkach. Dziedziczonych od setek lat obciążeń i traum. W książce sięga także do archetypów i stereotypów dotyczących kobiecości i męskości. Matka i córka, grzeczna ułożona dziewczynka cicha i uczynna. Podległa ojcu a później mężowi. Co ważne nie odpuszcza tematu kobiecej seksualności i sensualności. Polecam. Książka o kobietach dla kobiet i nie tylko. Choć nie brak tu merytorycznego podejścia do tematu męczyły mnie trochę generalizacja i uogólnienia. Miało być szybko i w skrócie i tego rozwinięcia mi trochę zabrakło.

Bardzo masywna książka, którą ciężko się czyta. Czytałam ją ponad rok, robiąc co jakiś czas przerwy. Uważam, że zawiera w sobie wiele mądrości, aczkolwiek z pewnością udałoby się ją skrócić o co najmniej połowę... Często nie mogłam się już doczekać, aż po prostu przebrnę przez tę cegłę i ją skończę. Interesującym zabiegiem było z pewnością przypominanie legend/opowiadań i następne ich wyjaśnianie, natomiast bardzo się to ciągnęło. Ciągle przewijające się tematy archetypów Dziekiej Kobiety/La Que Sabe było po prostu męczące. Ponadto, spora ilość przypisów, które znajdują się z tyłu książki, po raz kolejny sprawiała, że czytanie nie było przyjemnością a bardziej męką, by co chwilę przerzucać kartki w jedną i drugą stronę.

Ta książka to zaproszenie do udziału w roli obserwatora w grupowej sesji terapeutycznej. Ciekawe doświadczenie. Znowu (w kontekście książek K. Miller) były momenty, że nie ze wszystkim się zgadzałam, nie do wszystkiego byłam przekonana, i znowu pojawiały się bardzo wartościowe dla mnie momenty, gdy okazywało się, że jakiś ból, z którym ja się mierzę, to nie jest tylko mój ból, moje wyjątkowe brzemię. To działa trzeźwiąco i w jakiś sposób kojąco, w końcu "razem raźniej", prawda? ;) Dodatkowo muszę przyznać, że pewnego rodzaju przeprawą była dla mnie formuła prowadzenia sesji, przeprowadzania niektórych ćwiczeń czy relaksacji. Była we mnie wielka pokusa potraktowania tych fragmentów z pozycji wyższości, kpiny, co pewnie wynika z faktu, że przez lata radziłam sobie z różnymi moimi niewygodami będąc bardzo aktywnym członkiem towarzyskiej loży szyderców (nota bene również dobrych i wspaniałych ludzi, gdy nie są w trybie pozbawionych wrażliwości kpiarzy) oraz wychowanką rodziny bardzo pragmatycznych, nierozczulających się nad sobą pracoholików (których kocham miłością trudną). Na pewno zaczęłam się w związku z tym bardziej zastanawiać nad ideą kręgów kobiet, ale też nad tym, jak w przeszłości społecznościom towarzyszyły rytuały pełne emocji, dźwięków i aktywności ciała, jakie to było oczyszczające i pomagało ludziom przechodzić różne ważne momenty w ich życiu prowadząc ostatecznie do utrzymania wewnętrznej równowagi i harmonii. Uciszanie siebie, uciszanie ciała to jest chyba taki nowoczesny wynalazek, przez który teraz chodzimy tacy spękani i wylewa się z nas to wszystko co uciszamy dopóki nie eksplodujemy. Podsumowując, polecam tą książkę jako ciekawy dodatek do samorozwoju, jeżeli ciągniesz za sobą jakiś ból, żal czy traumę, nawet jeśli w trakcie czytania tej książki coś Cię zacznie uwierać. Albo może właśnie dlatego, że Cię zacznie uwierać.

Książkę czyta się bardzo szybko, krótkie rozdziały, skompresowane historie różnych kobiet pokazujące, że swój los możemy odmienić bez względu na etap życia. Nie jest to książka, która daje narzędzia, ale z pewnością jest to książka przynosząca ulgę i poczucie mocy, w szczególności, gdy wkroczyliśmy już na (często długą i mozolną) ścieżkę wychodzenia z kryzysu. Jest to porcja wiary i optymizmu, że naprawdę jeszcze może być dobrze i pięknie, że nieszczęścia, których doświadczyliśmy z różnych powodów nie muszą definiować nas, ani naszej teraźniejszości czy przyszłości.

Jako minimalistka totalnie się w tym odnajduję. Autorka przypomina, że życie staje się pełniejsze, gdy uwalniamy się od nadmiaru. Nie tylko w szafie czy mieszkaniu, ale też w głowie. To lektura, do której można wracać jak do przewodnika po spokojniejszym i lżejszym życiu. ⭐ Ocena: 9/10

Całkiem spoko. Podoba mi się wyjaśnienie dylematu przez pojęcia cienia, animusa, animy i projekcji. Przemawia do mnie wyjaśnienie przedstawione przez autorkę. Spokojnie, poprzez analogię można odnieść tę wiedzę do innych płaszczyzn życia. Rozumiem, że autorka działała na dużym stopniu ogólności, jednak nawet biorąc na to poprawkę, myślę że warto byłoby pogłębić i rozbudować obraz o szersze wyjaśnienia niż tylko odniesienia do patriarchatu. Tak aby współczesne kobiety, nie tylko te identyfikujące się z 'silną kobietą' znalazły wskazówki dla siebie. Sama nie odnalazłam się w obrazie kobiety przedstawionej przez autorkę. Mimo to książka ciekawa, warta przeczytania.

Długo ja czytałam, ponieważ była bardzo gęsta w poradach. Sztuka prostoty zawiera rady na temat wielu aspektów życia i muszę przyznać, że mając na koncie wiele selfhpowych tytułów, ta książka niejako zbiera całą tę wiedzę do kupy. Chociaż jestem weteranką takich treści, czytać w odbiorze była to dla mnie męcząca lektura. Towarzyszyło mi uczucie przytłoczenia, z jaką lekkością autorka mówi o tym wszystkim a wiem, że ma rację. To prawdziwy mentoring - myślę, że dla wielu odbiorców wyda się jednak zbyt jakiś. Ja sama czytając ją kilka lat temu wzięłabym za zbiór oczywistości, które łatwo powiedzieć. Dzisiaj wiem, że to raczej wizja idealnych zachowań i postaw, które raczej ciężko utrzymać jednocześnie, lecz warto starać się do nich dążyć.

Ile ważnych tematów zostało podjęte w tomie o tak niewielkich rozmiarach. Zgodnie z zapowiedzią zawartą w tytule trzeba się zatrzymać, przeczytać rozdział, jego fragment, a może jedno zdanie, pomyśleć i wrócić do lektury. Powtórzyć procedurę. Ten wywiad z Panem Wojciechem Eichelbergiem zasługuje na refleksję, na powroty. Nie zawiera recept, pouczeń, ale inspiruje do namysłu nad samym sobą, własnym życiem, miejscem we wszechświecie, determinantami naszego „tu i teraz”. Co odpowiada mi w tym tomie? Kultura prowadzonego wywiadu. Uważność, wsłuchanie się i słyszenie, co mówi rozmówca.

Pierwsze dwie części - fenomenalne, sprawiające trochę dyskomfortu i skłaniające do refleksji. Ale dalej - widać, że książka się zestarzała. Z perspektywy czasu, aktualnej wiedzy, czy ewolucji rozumienia różnych zjawisk czuć zatęchły zapach - to mocno zabarwione poglądami (a być może i uprzedzeniami) Robina sztywne i niezbyt aktualne przedstawianie koncepcji zaczerpniętych z psychoanalizy. Pozostawiają kwaśno-gorzki posmak, bo po postmodernizmie już trochę zniesmacza przedstawianie tego tak jednoznacznie i to jeszcze z pozycji autorytetu. Niektóre psychoanalityczne koncepcje dotyczące płci i seksualności budzą już zażenowanie, brakuje zniunsowania, a feminizm jest zdecydowanie przedstawiony w krzywym zwierciadle. Jeśli jednak podejdzie się do lektury z pewnym dystansem i poprawką na upływ czasu, można z niej wynieść wiele przemyśleń i pozastanawiać się nad swoją "kurtyną".

Raczej nie jest to pozycja na spontaniczny prezent pod choinkę. Myślę, że to książka dedykowana dla wąskiej grupy, która zetknęła się z problemem DDA (dla osób, których problem dotyczy, ich bliskich, psychologów pracujących z podopiecznymi, którzy zmagają się z tego typu zaburzeniem). Tym niemniej jest to świetny zbiór artykułów naukowych, które w profesjonalny sposób omawiają problem. Można zapoznać się z różnorodnymi punktami widzenia, gdyż autorami są zarówno Polscy jak i zagraniczni psycholodzy, ale nie tylko. Ciekawe są również rozważania psychiatry, nauczycielki czy dziennikarki. Zauważyłem również, że książki z serii "Gdzie się podziało moje dzieciństwo" są trudno dostępne. Nie ma ich już chyba w oficjalnej sprzedaży (część 1), a można ewentualnie na nie trafić na portalach aukcyjnych, z tym że sprzedawane są z reguły razem w 3 częściach. Myślę, że mimo wszystko jeśli kogoś interesuje to zagadnienie, to zdecydowanie warto zainwestować w książki z tej serii. Nie wiem czy są pozycje, które lepiej opisują problem DDA. Osobiście najciekawsza wydaje mi się część 2.

Bardzo dobrze napisana książka. Pamiętam, że dobrze czytało mi się ta książkę. Sprawiła, że spojrzałam trochę inaczej na pewne kwestie "śpieszenia się". Dzięki niej zyskałam więcej spokoju i bardziej skupiałam się na swoich reakcjach i zaczęłam bardziej świadomie wybierać reakcje na pewne sytuacje jak nawet spóźnienie się na pociąg :) Polecam dla zabieganych z przekonaniem, że trzeba się śpieszyć i dużo robić wszystkiego.

Przedstawienie zmian zachodzących na naszych oczach w związkach damsko-męskich. Przedstawienie z punktu widzenia i polemiki dwojga wspaniale mądrych ludzi...Przedstawienie plusów i minusów z punktu widzenia obu płci. To w ogóle jest swego rodzaju fajne "przedstawienie" :) Warto do książki wracać. Ja zaliczyłam już drugi raz po latach. I nadal aktualna treść :)

6,8/10 - na wiele aspektów otwiera oczy - dla mnie ważna zdecydowanie pierwsza połowa - nie trzeba traktować jej jak wyrocznię, przewodnik, święte pismo, natomiast warto spojrzeć na nasze stany ustalone z perspektywy autorki i po ludzku zastanowić się co i dlaczego tak a nie inaczej funkcjonuje w świecie płci

Książka mówi głośno o tym, że każdy, niezależnie od płci powinien znać budowę ciała kobiety, nie "tam", tylko budowę waginy, łechtaczki! Ale przede wszystkim wspiera kobiety dotknięte przemocą, zarówno fizyczną jak i psychiczną. Serdecznie polecam!

Rycerz nie jest lekarstwem, czyli o budowaniu własnego ogrodu ⚔️🌿 To nie jest kolejny przesłodzony poradnik o miłości, po którym poczujesz się chwilowo lepiej. To raczej mocna, otrzeźwiająca rozmowa o tym, jak przestać szukać ratunku na zewnątrz i w końcu zająć się sobą. Autorki w żywym dialogu demaskują nasze podświadome oczekiwania wobec partnerów, których często traktujemy jak plastry na stare rany. Dlaczego to jest 10/10? 🏆 Wystawiłam najwyższą notę za bezkompromisowość. Kasia Miller nazywa rzeczy po imieniu: czekanie, aż ktoś nas „naprawi” lub „do kocha” za rodziców, to prosta droga do katastrofy. Ta książka to genialna lekcja psychologicznej higieny i odzyskiwania własnej odrębności. Zrozumiałam, że nie opłaca się tracić czasu na relacje, które mają nas tylko „załatać”. To lektura obowiązkowa dla każdej kobiety, która czuje, że utknęła w oczekiwaniu na ratunek. Choć tematyka relacji wydaje się bliska każdej z nas, to wejście w tak głęboką analizę własnych deficytów było dla mnie sporym wyzwaniem. To wyjście ze strefy komfortu pokazało mi, że bariery w budowaniu dojrzałych związków często stawiamy sobie same, bojąc się własnej siły. Jedna myśl, która zostanie ze mną na zawsze: 🧠 Najbardziej uderzyła mnie metafora „budowania własnych schodów”. Zamiast grzebać się w starych smutkach, warto zacząć tworzyć własne drabiny i liny, by wyjść z emocjonalnej otchłani. Jako osoba na wózku, na co dzień buduję różne strategie pokonywania fizycznych przeszkód – ta książka nauczyła mnie, że dokładnie tak samo muszę budować swoją wewnętrzną siłę, cegła po cegle. Nikt nie przyjdzie nas uratować, dopóki same nie zaczniemy pielęgnować własnego ogrodu. Moja ocena: 10/10

Książka ciekawa, chociaż po tytule myślałem że to będzie bardziej poradnik :D nie jest, są to luźne dialogi prowadzone z różnymi specjalistami, więc nie ma tu jakichś rad wprost (choć tego można by się spodziewać po tytule) ale za to czyta się lekko, szybko, są interesujące, więc łatwo mi było skupić się na treści, no i może nie wszystkie są super-odkrywcze ale można wynieść ciekawe informacje. Szczególnie interesujące wydały mi się tematy, o których się nie mówi - np. że czasem matka nie lubi swojego dziecka, opiekuje się i dba ale nie lubi - tak też bywa. Książka nie jest może jakąś rewolucją, którą trzeba przeczytać, ale dla mnie był to dobrze spędzony czas i moim zdaniem warto. Jeszcze trochę ciekawych cytatów sobie wypisałem: "*Są jakieś koszty tej zmiany?* [chodzi o zmianę w wyniku psychoterapii] Najważniejsze są koszty emocjonalne. Trzeba się rozstać z obecnym sobą. A człowiek się do siebie przywiązuje, nawet do swoich wad, których w głębi duszy nie znosi, a bez których żyć nie może. I to pożegnanie zwykle jest trudne. " (s. 24) - to prawda... "Jak się posłucha tego, co się mówi o ludziach sukcesu w Polsce, to w zasadzie można dojść do samych przykrych wniosków. Znowu powołam się na prof. Wojciszkego, który sprawdzał kiedyś, czy ludzie uważają, że tym, którzy zarabiają dużo pieniędzy, te pieniądze się należą. W Polsce chyba 85 proc. uważało, że te pieniądze im się nie należą, że doszli do nich jakąś pokrętną drogą. Najlepiej chyba wyraża to słynna fraza: „Jeśli ktoś ma pieniądze, to skądś je ma”. Natomiast w USA znaczna większość badanych twierdziła, że bogaci ludzie mają pieniądze, bo sobie na nie uczciwie zapracowali, więc one im się jak najbardziej należą." (s.57) - no tu bym miał pewne wątpliwości ;) bo jednak no... te pieniądze skądś są na pewno. I pytanie tylko jakim kosztem zostały "sobie zapracowane"... No nic nie poradzę na to, że mam przed oczami prezesów modowych koncernów zarabiających setki tysięcy $ podczas gdy szeregowa szwaczka w jakimś Bangladeszu szyjąca dla tego koncernu pracuje po kilkanaście godzin na dobę i ledwie wiąże koniec z końcem... No ja nie wątpię, że sobie ten prezes na swoje pieniądze naprawdę zapracował (w końcu żeby wymyślić i/lub utrzymać taki system wyzysku i dać radę to unieść psychicznie, to trzeba mieć zdrowie), tylko jakby jednak troszkę mniej ciężko niż ta szwaczka... i z tym mam problem. Ale dobra, rozumiem przekaz i nie chciałem psuć ;) I jeszcze o (dobrych) związkach: "(…) cenią swoją niezależność, dają sobie dużo wolności. Szanują uczucia partnera, nie oceniają go pod byle pretekstem. Dostrzegają swoją wzajemną wyjątkowość. Potrafią bez lęku powiedzieć do siebie: „Chcę z tobą być, chociaż wcale nie jesteś mi potrzebny, aby żyć. Będzie mi ciężko, przykro, ale dam sobie radę, gdyby twoje uczucia się skończyły”. Wtedy czują się wolni, wybrani, są spontaniczni, akceptują swoje braki i ograniczenia. Uważam, że zdania, które przytoczyłem przed chwilą, to największy komplement, jaki można powiedzieć drugiej osobie. Przecież one mówią, że jest jedyna i niepowtarzalna!!!" (s.120) - dokładnie. "Nie mogę żyć bez ciebie!" - to żaden komplement :D (bez jakiegoś guza, którego usunięcie zagrażałoby życiu też nie można żyć ;) ), ale "Mogę żyć bez ciebie ale CHCĘ żyć z tobą" - to jest dopiero komplement :) I dalej: "*Co oznacza to „nie potrzebuję cię”?* To, że ja nie potrzebuję obsługi i potwierdzenia w ten sposób mojej wartości. Nie potrzebuję poświęceń. Nie potrzebuję, żebyś mi gotowała, sprzątała, zabiegała o mój dobry nastrój. Chcę, żebyś wierzyła, że jest w tobie to coś, co jest cenniejsze niż to wszystko, i dla tego czegoś chcę właśnie z tobą być. Niestety, ta metafora potrzebności czy też taka narracja związkowa, która opiera się na tej potrzebności, tej wymianie towarowej, kompromisach, w wyniku których ludzie, zamiast pojechać nad morze albo w góry, lądują w Kielcach i są niezadowoleni, jest jakimś przekleństwem zatruwającym nasze umysły. Ciągle słyszę i widzę nieporadne próby przeprowadzenia umów społecznych, tworzenia kontraktów rodzinnych, gdzie stoi czarno na białym: ty wyprowadzasz psa, ja idę po zakupy, ty odprowadzasz dzieci, ja myję wannę – i tak dalej aż do potężnej awantury wywołanej ciągle powracającym poczuciem, że znowu zostałem wykorzystany. A przecież związek, miłość, jak stoi napisane w Biblii, jest po to, żeby ludzie czuli się w nim wolni. Ale oczywiście ludzie się boją tej wolności. *Bo?* Bo jak dam partnerowi wolność, to on zaraz pryśnie, bo nie wierzę, że można ze mną być. Dobre związki przeważnie mają ci ludzie, którzy czują się dobrze sami ze sobą. Czują, że życie ma sens, że mają różne kłopoty, ale potrafią z nich wychodzić. Są niezależni. Potrafią przekraczać jakieś wygórowane czy nadmierne oczekiwania środowiskowe." (s.120-121) A na koniec jeszcze taka historia: "Opowiem pani historię, którą słyszałam od pacjenta, 50-letniego mężczyzny, który od umierającej matki dowiedział się, że jego ojciec nie jest jego prawdziwym ojcem, nie wie o tym i ona synowi przekazuje tę tajemnicę życia, z zaznaczeniem, że ma się tym ojcem na starość opiekować. Jego prawdziwym ojcem jest natomiast sąsiad." - no ja sobie pomyślałem, że po co to było, mogła już zabrać tą tajemnicę do grobu, a nie przewracać życie 50-latka i człowieka, którego uważa za ojca, a tamten za syna... ale ta historia ma ciąg dalszy: "Dla tego mężczyzny to było niezwykle poruszające doświadczenie. On sobie przypomniał, że jako dziesięcioletni chłopiec topił się w jakimś potoku i ten sąsiad go uratował i w taki sposób przytulił, że odczuć, których wtedy doznał, nijak nie umiał sobie wytłumaczyć. Po tym, czego się dowiedział od matki, wszystkie puzzle mu się ułożyły. Koniec tej historii był taki, że na stare lata ten mężczyzna przyjął pod swój dach i ojca biologicznego, i tego, z którym spędził całe życie. Obydwoma staruszkami do końca się zajmował i oni jakoś sobie po męsku tę sytuację ułożyli. Więc ta prawda, taka nawet niesamowita i początkowo bolesna, zaofiarowała mu coś bezcennego." (s.175) - historia faktycznie niesamowita :) (czytana/słuchana: 18-22.07.2024) 4+/5 [7/10]

Chociaż jest to książka, do literatury nie zaliczyłabym jej. Porównałabym ją bardziej do jakiegoś spotu społecznego lub plakatu umoralniającego (oczywiście w najlepszym tego słowa znaczeniu, pamiętając o celach takich form) przedstawionego za pomocą wyrazów ułożonych w zdania. Jest stworzona przez feministkę z krwi i kości, co dodaje siły przekazowi tego zbioru wypowiedzi kobiet z całego świata. Jest tam mowa o dosyć drastycznych ( nawet w nazwie) sposobach poprawiania kobiecego ciała, gdzie botoks,albo odsysanie tłuszczu to chleb powszedni. Jedna z kobiet jest ,,tworzona na nowo", i nie ma śladu po jej dawnym odbiciu w lustrze. Czasami boi się, że nie będzie miała już czego poprawić. Eve Ensler chce uświadomić nam, że każdy człowiek jest piękny i nie ma do czego lub do kogo porównywać ,,skali piękności". Czas wszystkim kompleksom powiedzieć NIE!

Bardzo kompleksowa, przez to dosyć długawa, ale napisana w sposób bardzo przystępny i wciągający czytelnika. Poszczególne rozdziały dotyczą kolejnych aspektów kobiecości - zarówno pod kątem biologicznym, jak i psychologicznym. Jest w każdym rozdziale trochę o samej biologii kobiety, są porównania do świata zwierząt (dużo o naczelnych, ale też inne). Jednak oprócz tego sznytu popularnonaukowego jest też element dyskusji dzięki przywoływaniu wypowiedzi różnych badaczek (czy badaczy) i naukowców, polemizowanie z nimi i konfrontowanie. Najbardziej mi się podobał jednak aspekt osobisty i za to dodatkowa gwiazdka - bardzo otwarcie prawie w każdym rozdziale autorka wplata coś z własnego doświadczenia bycia kobietą, czasem wręcz intymnych przeżyć, ale czasem "zwykłych" codziennych np. złośliwości między kobietami. Mimo masy, naprawdę masy informacji na temat kobiecego ciała i kobiecości - dzięki humorowi, osobistemu naznaczeniu przez autorkę tekstu (zarówno pod kątem własnych przeżyć jak i bezpośredniego zwracania się do czytelniczki jak do przyjaciółki) oraz dystansu do "prawd oczywistych" - czyta się rewelacyjnie.

Kolejna bardzo mocna pozycja od Alice Miller. Autorka potrafi w zwięzły ale niezwykle dosadny i wnikliwy sposób pisać o rzeczach trudnych oraz nie do przyjęcia, głównie przez jej własne środowisko. „Bunt ciała” odsłania przed czytelnikiem skutki kulturowego nakazu idealizowania rodziców, a co za tym idzie tłumienia przez dziecko strachu, gniewu czy rozpaczy, które to emocje nie rozpraszają się magicznie wraz z upływem czasu, tylko z tego powodu, że dziecko nie znajduje przestrzeni dla ich wyrażenia. Okraszona o przykłady z życia i twórczości takich osób jak Fiodor Dostojewski, Franz Kafka, Fryderyk Nietzsche, Virginia Woolf czy Marcel Proust, książka ujawnia co się dzieje, gdy świadomość przez lata zaprzecza własnemu doświadczeniu, a ciało będące czymś w rodzaju archiwum emocjonalnej prawdy, zaczyna „mówić” poprzez symptomy. Rewelacyjna i warta przeczytania.