Istota rzeczy

„Nie ma zgody w poglądach na kwestię, po co się żyje i co jest dobre”[1] – mówi autor słowami narratora i trudno się z nim nie zgodzić. Zwłaszcza, gdy w grę wchodzą sprawy tak delikatne jak miłość, małżeństwo, intymność, emocje, zdrada. Autor nie osądza swoich bohaterów, ale czytelnikom trudno będzie uniknąć wartościowania, recenzowania, nawet potępienia, jeśli nie osób, to przynajmniej postaw. Sally ma 52 lata i jest nauczycielką. To w przypadku kobiety dość bezceremonialna prezentacja i nie wiem, czy Sally byłaby z niej zadowolona, bo choć wciąż bardzo atrakcyjna „często czuła się młodsza, niż była, obawiała się, że istniał ku temu jedyny powód, ten mianowicie, że nie akceptowała swojego prawdziwego wieku”[2]. Nie bez znaczenia jest ta refleksja, coraz częściej zauważała brak objawów akceptacji dla swojej urody, w oczach innych osób. „Kiedyś będę musiała się nauczyć, że przestałam być widoczna. Tak myślała”[3]. Czy wyrasta się z potrzeby potwierdzania swojej wartości w oczach innych? Razem z mężem Alfredem i trojgiem dorosłych dzieci, mieszkają na przedmieściach Wiednia. Są małżeństwem z trzydziestoletnim stażem. To sporo i można w tym czasie wiele się o sobie nawzajem dowiedzieć. Sally wydaje się, że wie o mężu właściwie wszystko i nie jest nim zachwycona, co wyraża często i bez zbędnego owijania w bawełnę. Taka właśnie jest. A Alfred? No cóż, dowiedział się o Sally sporo, a nawet więcej niż ona sama i czytelnicy podejrzewają. Sally należy do kobiet, które nie stoją w poczekalni życia i nie można o niej powiedzieć, parafrazując słowa rodaczki autora - Elfriede Jelinek, że wyszła za mąż albo zginęła w jakiś inny sposób. Właściwie zgodnie z powszechnie uznanymi normami społecznymi Sally jest kobietą niemoralną, bo wiele z nich łamie bez najmniejszych skrupułów. Czy można przejść przez życie „nietkniętym” i czy miłość może przetrwać w takim stanie w wieloletnim związku? To tylko niektóre z pytań postawionych przez autora. Myślę, że wiek czytelnika może mieć spory wpływ na percepcję tej powieści, ale problemy w niej przedstawione, choć dotyczą pięćdziesięciolatków, są uniwersalne. Nie należy się zrażać początkową formą narracji, która jest nietypowa i przypomina trochę didaskalia w scenach dramatu - to dość szybko się zmienia. Chyba nie można też zagwarantować każdemu fascynacji tą lekturą i jej bohaterami, ale ja się nie nudziłam. Pytania, które stawia Arno Geiger są trudne, a odpowiedzi mogą okazać się nieoczywiste i burzące ustalone normy. No właśnie, normy, czy może stereotypy, których nie chce nam się zmieniać, bo tak jest wygodniej. Przecież z tego miejsca, w którym tkwimy sobie komfortowo umoszczeni, zdarza się nam z nieukrywanym zadowoleniem tropić wszelkie naruszenia i wykroczenia – oczywiście te popełniane przez innych. [1] Arno Geiger, „Wszystko o Sally”,przeł. Elżbieta Kalinowska, Maria Przybyłowska, wyd. Świat Książki, 2014, s.110. [2] Tamże, s.264. [3] Tamże, s.265.

Zdrada i to, co z nią związane. Przyjemność, emocje, słabość, wstyd, żal. Historia o zniszczeniu i pamięci. O tym, co dawniej i dziś. Powrót na niewielką grecką wyspę daje okazje do wspomnień. Ale też wytężonej pracy archeologicznej. W końcu właśnie po to przyleciał na Kufonisi Jurgos Dukarelis. Tak istotne materie w naszym życiu, jak miłość i czas przenikają się w powieści nieustannie. A mimo tego uczucie jest przecież od czasu niezależne. I wygrywa z nim w przedbiegach... Za tę historię autor otrzymał Europejską Nagrodę Literacką 2013. Nic dziwnego. To świetna powieść. Serdecznie polecam!

Autor twierdzi, że każdy z nas posiada "wieś własnych wspomnień i snów", gdzie mieszkają "najróżniejsze obrazy i cienie". Bohaterowie pojawiający się w opowiadaniach są właśnie tacy realni i nierealni zarazem. Niby żyją w Łomie, miejscowości leżącej nad Dunajem na terenie Bułgarii, a jednocześnie mają nietypowe doświadczenia lub są uczestnikami niecodziennych wydarzeń. Taki trochę realizm magiczny, bo w każdej historii znajdziemy jakiś niezwykły element - a to ktoś rozpływa się w powietrzu, a to zamienia się w zwierzę, itd. Jak to ze zbiorem bywa, opowiadania są nierówne. Moje ulubione to: "Piosenka miłosna Kira na Linie", w której bohater siedzi i gra w szachy w knajpie, a jednocześnie wraca do swojej przeszłości, swojej kariery i wspomnień o synu; "Druzgocące ciało Moniki", o pięknej kobiecie, której śni się nieprzyjemny sen, który pewnego razu się ziści; "Zatonięcie Wenecji", gdzie mowa jest o katastrofie, podczas wylewu rzeki, a tożsamość głównego bohatera nie jest dla nas od razu oczywista. Nie była to wybitna pozycja, ale ciekawa dla poznania innego spojrzenia na świat. I przyznam się, że nieco się zżyłam z Łomą i przyzwyczaiłam się do tego, że na drugim brzegu Dunaju widać Rumunię. www.fb.com/jedenakapit

Pierwszy raz od dawna przeczytałem całą powieść w zaledwie tydzień. Świetna, wolna i bardzo opisowa proza, pozwalająca czytelnikowi naprawdę rozsmakować się w opisach miejsc i przeżyć. Angażująca lektura, która pomimo braku jakiejś rozbudowanej fabuły bardzo wciąga.

Niezwykła. Pierwszą książką autorki, po którą sięgnełam była "Wyjedź, zanim nadejdą deszcze", pisana bardziej z perspektywy doświadczeń samej autorki, która na Czarny Ląd patrzy przez pryzmat na ogół szczęśliwych wspomnień z dzieciństwa oraz trudów swojego małżeństwa. Tu przenosimy się w świat jej rodziców, a głównie matki, której życie ze wszystkimi trudami, wzlotami i upadkami jest życiem, którego mimo wszystko chciałoby się doświadczyć. Świetne pióro autorki przenosi nas do Afryki pełnej konfliktów, niepokojów, tragedii, ale jednocześnie Afryki uwodzicielskiej, magicznej, z której nie chce się uciekać. Jak dla mnie książka krzyczy: mimo bólu życie jest warte do przeżycia.

Atutem książki jest umiejscowienie akcji poza kręgiem codziennych zainteresowań, wśród pustyń i gór Iranu, Pakistanu, Afganistanu. Bohaterem jest młody mężczyzna, który przemieszczając się prowadzi spokojną obserwację mieszkańców i koczowników tych ziem, ich trudną codzienność i obyczaje. Chociaż autor również pochodzi z tych ziem i kultury, to jego wrażliwość przemawia do europejskiego czytelnika. Wydaje mi się że mimo wszystkich trudności i bolesnych obserwacji, dla Wędrownego Sokoła jest nadzieja. Ciekawa książka, dobrze się czyta.

Pobyt w łagrze z punktu widzenia Słowaczki. Fałszywie oskarżona, przez Sanok wywieziona gdzieś za Woroneż, spędziła w łagrze 8 lat. I urodziła tam syna, o którego walczyła po amnestii po śmierci Stalina. Bardzo ciekawa pozycja, choć dla nas, po lekturze „Innego świata” Grudzińskiego, chyba nie aż tak wstrząsająca. Ale warta uwagi.

To nie jest zła książka. Mimo sporej liczby negatywnych recenzji otrzymujemy lekkość w podejściu do poważnych tematów. Nie ma w niej tyle głębi, ile, jak mniemam, próbował zawrzeć autor. Ale przedstawienie istoty problemu jest na tyle sprawne, że nie miałem poczucia zmarnowanego czasu. Szczególnie, że nie trzeba go wiele poświęcić na lekturę tej książki. Trzech mężczyzn reprezentujących trzy pokolenia wyruszają w długą podróż ze Szwecji do Polski. Ich przodek podobno ukrył w naszym kraju skarb. A, jak wiadomo, każdy ma takie skarby, na jakie zasłużył...

Brawo, brawo za sprawny, błyskotliwy język i pięknie budowane złożone zdania niczym perełki. Nie bardzo rozumiałam niektóre, mające być jakby złotymi myślami, ale dla mnie zbyt skoplikowane. Przedstawiona historia ciekawa, temat niebanalny i tok opowieści bardzo wciągający. Dzieje pewnej grupy kuglarskiej, której przywódzca ma w swojej głowie wzniosłe cele, którymi jego sztuka powinna się kierować.

No. 20 Dawno w żadnej książce nie spotkałem się z tak wyjątkowym, obszernym, niezwykłym, obrazowym opisem własnej rodziny. W pierwszych pięćdziesięciu stronach zawiera się niesamowite pod każdym względem bogactwo słowa. Szczególne wprowadzenie do tego wszystkiego, co ma zdarzyć się za moment i przejść przez życie Della, jak tornado niszcząc wszystko po drodze. Dell (zawsze myślałem, że to dobra nazwa dla marki komputerów, a nie imię męskie) nie miał lekkiego życia. Przejrzyście i obrazowo opowiadając o swoich dziwnych i pokręconych rodzicach dochodzi do szalonego pomysłu napadu na bank, po którym nic już nie będzie wyglądało tak samo. O ile do tej pory życie Della i jego siostry bliźniaczki kroczyło po równi pochyłej, o tyle szalona, nieprzemyślana, głupia decyzja rodziców na zawsze przekreśliła świetlaną przyszłość ich latorośli. W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku: https://bit.ly/1001ksiazek

Gdybym napisał, że książka Cristiana Teodorescu to sympatyczna wyprawa w przeszłość, wyrządziłbym jej krzywdę (bo ktoś mógłby uznać, że skoro tak, to szkoda na nią czasu). Poza pierwszym wrażeniem, że mamy do czynienia z rozpisaną na wiele głosów opowieścią o rodzinie, przyjaciołach, miłości i nienawiści (a przy okazji i o prowadzeniu kolejowej knajpy), dostajemy porywającą historię zmieniającego się kraju. Kraju reprezentowanego w powieści przez Medgidię, miasteczko, w którym jak w soczewce skupia się wszystko to, co dla każdego jest najcenniejsze. I to bez względu na pochodzenie i narodowość. Z humorem absolutnym, łatwością tworzenia dziesiątków fabularnych nici, które wdzięcznie przeplatają się ze sobą, Teodorescu wrzuca mieszkańców pod nadciągający walec historii. A wojenna przeszłość Rumunii nie jest „prosta” i trudno ją porównywać z naszą, rodzimą. Więcej tu zawirowań i zwrotów przymierzy i co się z tym wiąże – następujących po sobie klęsk i sukcesów, niż czasów, w których przeważała jedna tylko opcja. I choć koniec zawieruchy jest znany (Rumunia ostatecznie trafia do komunistycznego bloku) zamieszkujący Medgidię muszą zmierzyć się z kolejną zmianą – tym razem na gorsze. Śledzimy karierę restauratora Stefanka oraz jego licznych podbojów miłosnych, pracującego kiedyś w Orient Expressie kelnera Januszka i towarzyszymy wojskowym manewrom majora Scipiona. Nie zabraknie miejsca dla lokalnego sędziego, przepięknej Żydówki, zatrudnionych w domu schadzek (do którego wali oknami połowa męskiej części miasteczka) dziewczyn, a jeśli Wam mało, usłużnie donoszę, że to nie wszystko. Sporo w powieści Teodorescu „czeskiego humoru”, przez co „Medgidię” odbiera się jako prozę znajomą, pochodzącą z „naszego” literackiego podwórka. A jednocześnie to cudowny zapis czasów minionych, konglomeratu wyznań, zwyczajów i wielonarodowej kultury, która wypełniała rumuńską prowincję. To zaprzeczenie stereotypom, które gdzieś ciążą pod kopułą. Autorowi udało się ożywić całą społeczność, nadać jej setki odcieni i barw, wypełnić swą opowieść zapachami i hałasem miasteczkowych uliczek i wołaniem muezina. To naprawdę wspaniała lektura, którą polecam z całych sił. Czytajcie!!

Za górami, za lasami, między dwoma jeziorami... No tak, udzieliła mi się baśniowo-poetycka z odrobiną grozy atmosfera tej powieści, w której niewielka miejscowość Fürstenfelde, rzeczywiście położona pomiędzy dwoma jeziorami, w których wodach podobno „diabeł kąpie się raz na trzynaście lat”, stała się miejscem splotu wydarzeń w noc poprzedzającą festyn Anny. Wydarzenie, którego celu i sensu już nikt nie pamiętał, zadowalając się faktem samego świętowania istnienia i opowiadaniem o Fürstenfelde. Imprezy corocznej, która nie tylko integrowała niewielką społeczność tej miejscowości, ale jednocześnie była punktem kulminacyjnym fabuły opowieści, powoli ku niemu zdążającej. Przede wszystkim opowieści o ludziach, których, gdybym była realistką, mogłabym przedstawić jako spektrum różnorodnych losów i korowód specyficznych postaci powykręcanych przez życie. Osób, które znajdywały w nim „przeciętnie więcej powodów przeciw życiu niż przeciw paleniu”. Było ich tak dużo, że nie pokuszę się o wymienienie nawet kilku, bo byłaby to niesprawiedliwość wobec pozostałych i swego rodzaju okaleczenie dla całości. Wystarczy, że sam autor, by ich wszystkich wymienić, zrobił to na dwóch stronach z ogonkiem. Ot, jedna z wielu miejscowości, jakich wiele – mogłabym powiedzieć, gdybym była realistką. Z malejącą liczbą mieszkańców, z Domem Regionalnym i jego historycznym archiwum, barem w garażu, porami roku z okresem turystycznym w jesieni i tablicą stojącą przy wjeździe – „Serdecznie witamy...”. Jedna z wielu! Ale nie mogę tak powiedzieć. Autor nałożył mi okulary, przez które, patrząc na bohaterów i wydarzenia będące ich udziałem, widziałam, czułam i uczestniczyłam w wyjątkowej historii tego jednak niepowtarzalnego miejsca. Wielogłos narracji niemalże we wszystkich osobach przenosił mnie od opisu pojedynczej osoby oglądanej z zewnątrz do zbiorowej myśli wewnętrznej chóru, brzmiącego niczym w greckim dramacie. Podsumowującego albo rozpoczynającego rozdział prologiem lub epilogiem. Czasami słyszałam go bez przerwy. Wtedy głos wiązał mnie z tym ich „my”, niekiedy utożsamiał mnie z tym „my”, a czasami czułam, że jestem wcielana na siłę w to „my”, gdy czytałam – „Chodź, weźmiemy cię ze sobą.(...) Do zapachu chleba i odoru wojny. W zemstę i miłość. Do olbrzymów, wiedźm, do śmiałków i do błaznów. Jesteśmy pewni, że będziesz całkiem niezłą bohaterką”. I byłam razem z nimi w czasie przeszłym i w czasie teraźniejszym. Mogłam się wtopić w ich tło, chociaż nie lubili obcych, napływowych, nietutejszych. Przenosiłam się z wieku do wieku, poznając przeszłość u źródeł w udokumentowanych relacjach, podaniach, przekazach historycznych i legend. Niektóre z nich były prawdziwe, a niektóre zapożyczone na bieżące potrzeby budowania tożsamości mieszkańców i ich kawałka ziemi, co było wyraźnie zaznaczone w tekście. O sile przekazu tak dużej, że mającej, pomimo upływu ogromu czasu, nadal wpływ na ich zachowania i postawy. Obserwowane z wielu punktów widzenia – innych osób, ale i zwierząt, które wpisywały się w tę barwną zbiorowość, stając się pełnoprawnymi jej członkami. Każdy z nich przeżywał siebie, swój dramat i ukrywany sekret. Każdy miał coś do zrobienia. Każdy dążył do osiągnięcia konkretnego celu, włącznie z lisicą. Czasami nieświadomie wspólnego z innymi, a czasami zupełnie odmiennego, by w ostateczności złożyć się na jeden obraz wieloosobowego bohatera o kilkudziesięciu głowach zebranych na płótnie jednego obrazu pod tytułem „Fürstenfelde”. Miejsca, „w którym wszystko wygląda inaczej niż w przewodnikach turystycznych, książkach czy opracowaniach demograficznych”, a rytm pór roku, dnia i nocy wyzwala nieokreślone stany świadomości, zwłaszcza gdy na ulicach zapada zmrok. Jego tętno wyczuwałam w następujących po sobie rozdziałach trwających dłużej lub krócej, a czasami bardzo krótko. Raptem na jedno uderzenie, jedno zdanie, które zresztą też wyznaczało rytm swoją długością. Im krótsze, tym tempo fabuły przyśpieszało, tym więcej gromadziło i wyzwalało z siebie emocji. A jeśli bohater był hiphopowcem , to kawałkiem przemawiał, skandując treść do rymu. A jeśli pochodził z XVI wieku, to mówił językiem archaicznym. A jeśli był lisicą, to przemawiał węchem i zapachami. A jeśli osobą chorą, to językiem ludzi o odmiennym stanie świadomości. Czasami byli mną, a ja nimi. Płynność akcji, zmienność osobowości, tajemniczość przeszłości, mrok nocy, duszy i umysłu, poetyckość miejsca, ukrywane sekrety, zapowiedź zbrodni, czająca się tragedia, magia legend i egzystencjalizm współczesnego człowieka z dziedzictwem tradycji i przeszłości to mieszanka odurzająca i zaczarowująca zwykłą chęć znalezienia i ustalenia regionalnej tożsamości zbiorowej, zamieniającej „ja” na „my” gwarantujące ciągłość istnienia. Bo „my” może więcej! http://naostrzuksiazki.pl/

Książka została wydana w 1974 roku, a u nas pojawiła dopiero po 40 latach od premiery.Jest to spokojna, nostalgiczna opowieść, która snuje główny bohater podczas krótkiego urlopu nad morzem, świeżo po rozstaniu z żoną wspomina swoje małżeństwo, przeszłość, dzieciństwo. Nie ma tu galopującej fabuły, wszystko dzieje się powoli. Nie jest to wada, wręcz zaletą. Ciekawym faktem jest że główny bohater na wakacjach spotyka swoich teściów. Polecam taka nieśpieszną literaturę, do delektowania się a nie szybkiego pochłaniania a poczujemy się jak na tytułowych wakacjach.

Z Anne Tyler miałam już kiedyś styczność i dobrze ją wspominam. Przynajmniej na tyle, że zapamiętałam tę pisarkę jako godną uwagi i warto było, bo ta książka była dobra. Krótka, ale bardzo treściwa. Była też smutna, bo temat śmierci nigdy nie jest łatwy. Dwoje ludzi poznało się, pokochało, a teraz jednej osoby zabrakło, a ta druga... No cóż... musi żyć dalej choć czasami nie na to sił ani ochoty ani motywacji. Była wielka miłość, a pozostała pustka. Ułożyć życie na nowo - tak wszyscy radzą. Tylko jak to zrobić? Poruszająca i mądra książka. Chudziutka, a niezmiernie mądra i głęboka. Bardzo dobre pióro. Oby więcej takich.

To mogła być bardzo dobra książka, gdyby autorka, wzorem wielu nagradzanych ostatnio pisarek i pisarzy, nie postanowiła „wzbogacić” jej wstawkami o sobie i swojej dzisiejszej rodzinie (mąż, córka). A szkoda. Bowiem zasadnicza historia przekazana przez nią była naprawdę ciekawa i warta przekazania, w odróżnienia od informacji osobistych, niewartych uwagi czytelników. Katia Perowska(ja) to niemiecka autorka, publikująca w języku Goethego, aczkolwiek ciągle myśląca po rosyjsku, pochodząca z żydowskiej rodziny od 1915 roku osiadłej w Kijowie, o korzeniach m.in. na terenie obecnej Polski (Kalisz, Warszawa), skąd uciekli w czasie I wojny światowej w ramach tzw. bieżeństwa. I właśnie badanie historii i genealogii przodków Perowskiej to najciekawsza część książki. Pokazuje, że rodzinne legendy często stały niejako w poprzek rzeczywistości historycznej, a prawda była ciekawsza od jej przekazywanej i zniekształconej wersji. To także książka o Holokauście i jego ofiarach oraz ich rodzinach. Jak również o ucieczce obywateli pochodzenia żydowskiego od swoich korzeni w ZSRR i powrocie do nich po jego upadku. No i o tym, jak „internacjonalistyczni” komuniści radzieccy nie pozwalali tym osobom zapomnieć o swojej genealogii. Wstrząsające wrażenie robią opisy mordów w Babim Jarze i w ogóle ludobójstwa kijowian żydowskiego pochodzenia, a z drugiej strony o ucieczce tych, którym udało się przeżyć. Miło czytać o wizycie autorki w Polsce i opinii jej rodziny o naszym kraju, który kochali w większym stopniu niż jego mieszkańcy ich pobratymców. No i język polski i drugi obieg, który dla dysydencko nastawionych inteligentów radzieckich był szansą kontaktu z wolnym światem, w tym … dziełami rosyjskich emigrantów, niedostępnych w oryginale. Ale jest i druga strona. Kijów dla autorki to najstarsze miasto … rosyjskie. Wśród obywateli radzieckich kolaborujących z Niemcami wymienia tylko Ukraińców, niezgodnie z prawdą historyczną, a rosyjskie pogromy i wielkoruski nacjonalizm skrzętnie pomija. Jednym słowem książka, która jest niezła, ale mogłaby być lepsza.

Wyzwanie LC wrzesień 2024 - Przeczytam książkę, której bohaterem jest miasto/z miastem w tytule Wiele kłód padało mi na drodze do 220-tej strony, kiedy to naprawdę zrobiło się ciekawie Pierwsze opowiadanie to sztampowe machobajanie o niczym. Następne są literacko pożywniejsze, ale poziom „noir” ledwo sięga subtelnej szarości. Dopiero w ostatniej części pojawia się odpowiedni nastrój i pazur. Całkiem smakowite kąski, szczególnie przewrotny tekst „Alergie” Etgara Kereta. I dla tych kilku opowiadań było warto.

Tym razem trafiło na Egipt, w ramach tej Book Trotterowej przygody literackiej była już książka autora z tego kraju ,w ramach tzw. jokerowego wyzwania, była to książka Omara El Akkada „Ameryka w ogniu”, co potwierdza, że współczesna literatura z tego islamskiego kraju ma się całkiem dobrze. Nadżib Mahfuz jest jedynym noblistą piszącym w języku arabskim, to pewnie też ma znaczenie. Wiemy też o tym pisarzu, że interesują go ulice Kairu, stolicy kraju, zdarzają się też książki o Aleksandrii z tego co kojarzę. Dumając co wybrać zdecydowałem się na książkę zatytułowaną „Chan al Chalili” . Tytułowe Chan al Chalili jest to po prostu dzielnica Kairu uważana za świętą, znajduje się tam meczet Husajna. Dzięki tej wyjątkowości, dzielnica stosunkowo dobrze przetrwała zawirowania II wojny światowej, która jak wiemy, nie ominęła kilka Afrykańskich krajów. No to powoli wchodzimy do fabuły książki, nie jest ona jakaś skomplikowana, po prostu ludzie sobie jakoś tam żyją, jakąś część ludności w czasie wojny, tam się przeniosła, licząc na to, że uda się trudne lata przetrwać przeżyć. Z książki możemy się dowiedzieć, że patron meczetu znajdującego się w tej dzielnicy jakoś zadziałał, a już na pewno tubylcy muzułmanie w to wierzyli. Poznajemy intelektualistów, którzy toczą dysputy filozoficzne między innymi o religii, czyli jakoś ci panowie od kolegów z Europy się nie różnią za bardzo, po za tym, że założą czasem turban, pomodlą się 5 razy w stronę Mekki, rozkładając dywanik itp. Nie brakuje rozważań politycznych, a jak wiemy dzieje się na świecie, są nie mniej przejęci poczynaniami Niemców, niż my tym co dzieje się na Ukrainie. Nie brakuje też luźniejszych tematów, wiadomo oficjalnie muzułmanie trunków nie piją, bo prorok Mahomet zabrania, ale pewnie sobie tą stratę jakoś nadrabiają i znajdują jakieś przyjemności życia. Nie brakuje rozmów o tzw. dupie maryni. Jeden się przechwala, że ma cztery żony i jeszcze przynajmniej dwie kochanki, a i przygodnymi romansami nie gardzi, czy wizytami w przybytkach cór Koryntu pewnie również, choć do tego pewnie niechętnie się przyznaje. Trudno to oceniać, to prostu specyfika tej kultury, wynikającej z tego na co religia pozwala i na to jaka jest rola kobiet w islamskim społeczeństwie. Mi kojarzy się związku z tym inna książka, którą zajmowałem się w ramach akcji literatury norweskiej, jest to oczywiście książka zatytułowana „Księgarz z Kabulu” napisana przez Asne Seierstad. Sułtana Chana, z tamtej książki, niewiele różni od Ahmada Nunu, z tej, mimo, że obu panów różni tysiące kilometrów i kilkadziesiąt lat. Ale kultura w jakiej funkcjonują jest podobna. I dlatego to jest bardzo ciekawe. Dodać tylko można, że książka jest fascynująca I ta literacka podróż do Kairu jest bardzo ciekawa, interesująca pod kątem poznawczym. Polecam

Kilka tygodni temu w dyskusji „Czytamy w weekend” uczestnicy LC żywo dyskutowali o powieściach popularnej w Argentynie powieściopisarki Claudii Piñeiro. Przeczytałam już „Katedry”, a teraz przyszła pora na podejrzane u @wiesi i @tree „Czwartkowe wdowy”. Jest to powieść dla cierpliwych. Zauważyłam, że wielu czytelników oceniło ją dość nisko, zarzucając autorce, że ich znudziła. Nie mogę się z tym zgodzić, choć rzeczywiście konstrukcja „Czwartkowych wdów” nie sprzyja tym, którzy lubią dynamiczne fabuły i zaskoczenia. Akcja snuje się powoli, odsłaniając przed nami pozornie niepowiązane ze sobą obrazki z życia mieszkańców zamożnego przedmieścia Buenos Aires. Zaglądamy za piękne żywopłoty, na pole golfowe, do sypialni i garderób, a także do szkoły, czy na zajęcia artystyczne dla pań. W ten sposób poznajemy cztery małżeństwa, które pod lukrowaną otoczką ukrywają własne dramaty i wstydliwe tajemnice. Celem tej prezentacji jest powolne odkrywanie tajemnicy śmierci trzech z czterech mężów, którzy tragicznie zginęli podczas wspólnie spędzanego wieczoru. Tylko doczytanie do końca daje nam odpowiedź na pytanie o przyczyny tej śmierci i jej okoliczności. To co mnie najbardziej uderzyło w „Czwartkowych wdowach” to bardzo trafna analiza psychiki mieszkańców osiedla dla wybrańców. To ludzie, którzy powinni być szczęśliwi. Żyją wszak w raju na ziemi: mają piękne domy, służbę, baseny, luksusowe samochody,a ich dzieci chodzą do świetnej szkoły. Za tym wszystkim kryje się jednak ogromna pustka i strach przed utratą przywilejów. A można je stracić dosłownie z dnia na dzień, bo akcja toczy się w czasach bardzo trudnych (przełom XX i XXI wieku). W Argentynie dochodzi do zmiany rządu, załamuje się rynek finansowy, wzrasta bezrobocie i inflacja. A jeśli się mieszka w La Cascadzie to trzeba zachowywać określony poziom życia, nawet za cenę oszukiwania samego siebie. Dlatego bohaterowie nie przyznają się do kłopotów finansowych, utraty pracy, czy nawet bankructwa. A za utrzymanie dotychczasowego statusu gotowi są zapłacić każdą cenę. Najlepiej widzi to Romina vel Ramona, dziewczynka adoptowana z konieczności przez bezpłodną Marianę. To właśnie ona celnie zauważa, że mieszkańcy La Cascady żyją w okręgu, a prawdziwy świat jest na zewnątrz. Odgradzają się murem, a dla zachowania pozorów kamuflują go roślinnością. Ten raj jest sztuczny, a w nim są sztuczne uczucia, przyjaźnie i miłości. Świat zewnętrzny przeraża, bo zmusza do skonfrontowania się z prawdą o sobie i innych. Najważniejsze znajduje się jednak na końcu, kiedy znamy już okoliczności rozegranej tragedii. To wtedy bohaterowie będą musieli zmierzyć się z koniecznością podjęcia decyzji, która zaważy na życiu trzech wdów i na sumieniu tego, który ocalał. I znów wyrazicielką prawdy stanie się Ramona, dziewczyna, która nigdy nie wkomponowała się w społeczność osiedla. I znów okaże się, że prawda możliwa jest tylko po przekroczeniu szlabanu w kierunku zwyczajnego świata. Polecam tę powieść tym, którzy lubią niespiesznie sączące się akcje, skupienie na psychologii postaci i wnikliwe diagnozy społeczne. Ja lubię, dlatego jestem zadowolona z tego polecenia.

„Oskar i Lucynda” to pierwsza z powieści Petera Carey’a, australijskiego prozaika nagrodzona w roku 1988 prestiżową nagrodą literacką Man Booker Prize. Kolejną otrzymał trzynaście lat później za powieść „Prawdziwa historia Nedda Kelly’ego”. A są to powieści tak różne, że czasami trudno uwierzyć, że wyszły spod ręki tego samego autora, choć obie łączy historia Australii. „Oskar i Lucynda” to opowieść której tłem jest wiktoriańska Anglia i Australia. Historia Oskara Hopkinsa, anglikańskiego duchownego i Lucyndy Leplastrier, młodej dziedziczki fortuny, którą zyskała po śmierci rodziców. I dość dziwni to bohaterowie, których zachowanie i sposób życia zupełnie nie mieści się w ramach ówczesnych kanonów społecznych. Ona – kobieta, która realizując swoje pasje i marzenia pragnie być traktowana na równi z mężczyznami i On – pełen fobii i lęków, kompletnie nie odnajdujący się w rzeczywistości. I oboje połączeni namiętnością do hazardu. Spotykają się na statku płynącym do Nowej Południowej Walii, pełni wiary w odmianę swojego losu. Peter Carey przyjmując dla swojej historii formę XIX wiecznej powieści postawił przed czytelnikiem nie lada wyzwanie. Bo mimo wielu wątków niezwykle zajmujących, jak choćby wyobcowanie bohaterów, odrzucanie przez nich wszelkich konwenansów skutkujące odrzuceniem ich przez społeczność, czy też przekrój społeczny wiktoriańskiej Anglii i kolonialna przeszłość Australii, jest to miejscami opowieść dość nudnawa, rozwlekła a miejscami nużąca. W 1997 roku australijska reżyserka Gillian Armstrong, na podstawie powieści nakręciła obsypany nagrodami film pod tym samym tytułem w którym główne role zagrali Cate Blanchett i Ralph Fiennes. Nie po raz pierwszy okazuje się, film jest zdecydowanie lepszy od swojego literackiego pierwowzoru.

"Kora" Lorrie Moore to 8 surowych w formie opowiadań i 8 nieudanych związków. To historie o miłości współczesnej, ale są czymś więcej niż banalnymi współczesnymi historyjkami. Są gorzką prawdą o naszej współczesności. [...] Bohaterowie opowiadań Amerykanki to zwyczajni ludzie, bezbarwni, nieciekawi, nudni. Usiłują nawiązywać relacje, budować związki, lecz są zbyt zakłamani. Mimo wszystko ich ból jest prawdziwy. Nikt tu nie ma siły na zmiany, nie ma tu na nie miejsca i nie ma miejsca na optymizm. Dominuje apatyczna zgoda na klęskę. [...] Cała opinia tu: https://annadlugosz.blogspot.com/2016/09/koraopowiadania-lorrie-moore.html